ตอนที่ 307

ตอนที่ 307 เจ้าแห่งศิลา

การบังเอิญเจอกลุ่มคนเมื่อครู่นั้น สำหรับหลี่ชิงโจวกับคนอื่น ๆ ก็เป็นแค่เหตุการณ์เล็ก ๆ เท่านั้น

ค่าประสบการณ์จาก เสือคำรามเพลิง ก็ถูกเก็บเกี่ยวไปเรียบร้อย

รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของหลงเจ๋อกับโจวจื่อฉี เพราะสัตว์อสูรของพวกเขาใกล้จะเลื่อนขั้นเป็นระดับเงินขั้น 9 แล้ว

ขอแค่เพิ่มค่าประสบการณ์อีกเพียงเล็กน้อย ก็สามารถเลื่อนระดับได้ทันที

ทั้งสามจึงตัดสินใจเดินทางต่อ

เบื้องหน้า เป็นหุบเขาแห่งหนึ่ง

เวลานี้ พวกเขายืนอยู่ตรงทางเข้าหุบเขา

ม่านหมอกจาง ๆ ลอยปกคลุมทั่วหุบเขา

"นี่คือหุบเขาสายหมอก พวกนายจะเข้าไปดูกันไหม?" หลงเจ๋อเอ่ยถาม

"แน่นอน!" โจวจื่อฉีตอบทันที

ครั้งนี้สัตว์อสูรของเขาต้องอัพเกรดไปถึงระดับเงินขั้น 9 ให้ได้ มิฉะนั้น ความพยายามและทรัพยากรที่มู่ชิงเอ๋อร์กับสโมสรต่อสู้ลงไปก็จะสูญเปล่า

หลี่ชิงโจวเองก็ไม่มีข้อโต้แย้งอะไร

นี่ก็ถือเป็นโอกาสฟาร์มเลเวลที่หาได้ยากสำหรับเขาเช่นกัน

เพราะการจะเข้าสู่หอคอยทดสอบเก้าชั้นต้องใช้แต้มเครดิต ซึ่งแพงเกินไป

ส่วนวิธีอื่น ๆ ก็ไม่มีประสิทธิภาพเท่าเขตลับนี้

ทั้งสามจึงตกลงกันอย่างรวดเร็ว แล้วเดินเข้าสู่หุบเขา

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าสู่หุบเขา พื้นดินก็เริ่มสั่นไหวเล็กน้อย และจากนั้น โครงกระดูกจำนวนมากก็คลานขึ้นมาจากใต้ดิน

"นั่นมัน ทหารโครงกระดูก!"

หลี่ชิงโจวพูดขึ้น

เขากวาดตามองดู แล้วพบว่าทหารโครงกระดูกพวกนี้อยู่ที่ระดับเงินขั้น 5 ถึง 8 ซึ่งไม่ใช่ระดับที่สูงนัก

อยู่ในระดับที่พวกเขาสามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย

เหล่าสัตว์อสูรของทั้งสามคนไม่รอคำสั่งจากเจ้าของเลย ต่างก็พุ่งเข้าโจมตีทันที

ชั่วพริบตา น้ำ ไฟ และเศษหินก้อนกรวด ก็ถาโถมเข้าใส่กลุ่มทหารโครงกระดูกที่เพิ่งจะโผล่ขึ้นมา

ยังไม่ทันจะได้ก่อตัวเป็นรูปร่างสมบูรณ์ ก็ถูกทำลายจนย่อยยับ

.........

หน้าทางเข้าถ้ำแห่งหนึ่ง

"ถึงแล้ว"

กลุ่มชายหนุ่มสวมแว่นกลุ่มหนึ่งเดินมาถึงถ้ำ

พวกเขายังอยู่ห่างจากปากถ้ำราวห้าหกร้อยเมตร จึงหยุดยืนอยู่ตรงนั้น และมองถ้ำจากระยะไกล

"นั่นแหละคือเป้าหมายของพวกเรา" ชายสวมแว่นพูดขึ้น

คนที่เหลือแสดงท่าทีระมัดระวัง เหมือนกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูอันตราย

"แต่สัตว์อสูรในถ้ำนั้นแข็งแกร่งมาก พวกเราอาจจะสู้ไม่ไหว" ชายอ้วนพูดอย่างลังเล

"ฉันไม่ได้บอกว่าจะให้พวกเราลงมือเองซะหน่อย"

ชายสวมแว่นยิ้มอย่างมีเลศนัย

"งั้นจะทำยังไง?" หญิงผมสั้นขมวดคิ้วอย่างงุนงง

หญิงร่างสูงก็มีสีหน้าครุ่นคิดเช่นกัน

ที่นี่มีแค่พวกเขาเอง ถ้าไม่ใช่พวกเขาจะรับมือ แล้วใครล่ะจะทำ?

เธอยังไม่เข้าใจว่าชายสวมแว่นคิดอะไรอยู่

"พวกเธอลืมพวกเด็กเมื่อกี้แล้วเหรอ? ฉันให้ตามพวกเขาไปใช่ไหม? พวกเขาเข้าไปในหุบเขาสายหมอกแล้วใช่มั้ย?"

ชายสวมแว่นหันไปถามชายอ้วน

"ใช่ พวกเขาเข้าไปในหุบเขาสายหมอกแล้ว"

ชายอ้วนตอบ

หุบเขาสายหมอกนั้นอยู่ไม่ไกลจากที่พวกเขาอยู่ตอนนี้เลย

เพราะหุบเขาต่ำกว่าพื้นที่โดยรอบ และพวกเขาอยู่บนไหล่เขา จึงสามารถมองเห็นหุบเขาได้ทั้งหมดจากมุมสูง

"ลงไปจากตรงนี้ก็คือหุบเขาสายหมอก"

ชายสวมแว่นหรี่ตาลงเล็กน้อย ขณะมองไปทางหุบเขา

"จริงด้วย"

หญิงผมสั้นก็มองตามไปยังทิศทางเดียวกัน

"ถ้าหากเราล่อสัตว์อสูรในถ้ำให้ลงไปในหุบเขา พวกนายคิดว่าจะเกิดอะไรขึ้น?"

ชายสวมแว่นหัวเราะเสียงต่ำอย่างเจ้าเล่ห์

"ทางเข้าสู่หุบเขาสายหมอกมีแค่ทางเดียว ส่วนที่เหลือถูกขวางไว้ด้วยภูเขา ไม่มีทางอื่นให้หนีได้นอกจากบินได้ ไม่งั้นก็ออกไปไม่ได้หรอก"

หญิงร่างสูงพยักหน้าเบา ๆ สีหน้าก็เข้าใจทันทีว่าอีกฝ่ายต้องการจะทำอะไร