ตอนที่ 197

ตอนที่197 การเติบโตของงูขาวน้อย

หลี่ชิงโจวรู้สึกสับสนเมื่อได้ยินเช่นนั้น

"ผมไม่ได้ผ่านเข้าสู่การแข่งขันระดับกลางแล้วหรือ? ทำไมผมเข้าไปไม่ได้?"

อาฟาเอามือแตะพุงกลมของตนเองก่อนจะพูดยิ้ม ๆ ว่า "นายเป็นผู้เข้าแข่งขันหน้าใหม่ ตามกฎแล้วนายสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้เพียงสนามเดียวต่อวัน ดังนั้นวันนี้จึงไม่สามารถเข้าแข่งขันระดับกลางได้"

"มีกฎแบบนี้ด้วยหรือ?" หลี่ชิงโจวหัวเราะขมขื่น

"ใช่" อาฟาพยักหน้า

"เข้าใจแล้ว งั้นผมค่อยกลับมาใหม่ทีหลัง" หลี่ชิงโจวกล่าว

หลังจากทดสอบฝีมือในวันนี้ มันก็ไม่เร็วแล้ว ได้เวลากลับไปโรงเรียน

พรุ่งนี้ยังมีเรียนอยู่ การอดหลับอดนอนไม่ใช่เรื่องดีนัก

ขณะที่เดินออกมา เขาก็ถอดหน้ากากลิงออกและเก็บมันไว้ในจี้มิติ

เมื่อออกจากสถานที่จัดการแข่งขันสัตว์อสูรเฉาหยาง หลี่ชิงโจวก็เรียกแท็กซี่ตรงกลับไปที่มหาลัย

ค่ำคืนในเมืองหลินหยวน การจราจรค่อนข้างคล่องตัว ไม่มีการจราจรติดขัดเลย

ไม่นาน หลี่ชิงโจวก็กลับถึงโรงเรียน

เขาล้างหน้าด้วยน้ำเพื่อล้างความเหนื่อยล้าออกจากร่างกาย

จริง ๆ แล้วเขาไม่ได้รู้สึกเหนื่อยมากนัก

เพียงแต่ในหูมีแต่เสียงอึกทึกวุ่นวายอยู่ตลอด ทำให้เขาอยู่ในสภาวะตื่นตัว

เขาไม่ค่อยชินกับสภาพแวดล้อมที่เสียงดังและวุ่นวายในชั้นใต้ดินของสนามแข่งขันระดับต้น

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าไม่ต้องไปที่นั่นอีกแล้ว

เขาก็รู้สึกดีใจขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

หวังว่าสนามแข่งขันระดับกลางจะมีสภาพแวดล้อมที่ดีกว่านี้

หลังจากล้างหน้าเสร็จ หลี่ชิงโจวก็เข้าไปในจี้มิติ

ตลอดทั้งวัน เขายังไม่ได้เห็นงูขาวไป่อวี่เลย

เขาจึงอยากเข้าไปดูว่าพวกมันเป็นอย่างไรบ้าง

สำหรับสัตว์อสูรตัวอื่น เขาไม่กังวลมากนัก

พวกมันล้วนเป็นสัตว์อสูรที่โตแล้วและสามารถดูแลตัวเองได้

แต่เจ้าไป่อวี่ไม่ได้ มันยังเป็นงูน้อย ต้องมีคนคอยดูแลมัน

ภายในมิติพิเศษ

จิ้งจอกสามหางผิงอันและเผิงชิงหยุนกำลังก้มลงมองถุงบรรจุภัณฑ์ที่กองอยู่บนพื้น

ถุงทั้งหมดว่างเปล่า

เนื้อแห้งทั้งถุงหายไปหมดแล้ว

ที่สำคัญ—เสี่ยวไป่อวี่ก็ไม่อยู่เช่นกัน!

"ไป่อวี่อยู่ไหน?" หลี่ชิงโจวถาม

"จิ๊บ... จิ๊บ..."

เผิงชิงหยุนพูดเสียงอึกอัก

"ข้าเพิ่งลงไปแหวกว่ายในน้ำ พอกลับมา มันก็หายไปแล้ว"

หลี่ชิงโจวมองไปทางจิ้งจอกสามหางผิงอันอีกครั้ง

"จี๊!"

จิ้งจอกสามหางผิงอันอ้าปากหาว

"ข้านอนอยู่ข้าง ๆ เจ้านี่นา ข้าไม่ได้เห็นอะไรเลย!"

หลี่ชิงโจวถึงกับพูดไม่ออก

พวกเจ้าดูแลไป่อวี่จริง ๆ หรือเปล่า?

มันยังเป็นแค่งูน้อยเองนะ!

ขณะนั้น ลิงหินไท่ผิงก็เดินเข้ามา

"จิ๊!"

มันทำท่าทางไร้เดียงสาใส่หลี่ชิงโจว

"อย่ามองมาที่ข้านะ พวกเราก็ไปต่อสู้ด้วยกันมานี่นา!"

หลี่ชิงโจวมองไปที่ซากถุงบนพื้นอีกครั้งและถามว่า

"พวกเจ้ากินเนื้อหมดแล้วหรือ?"

สัตว์อสูรทั้งสามตัวส่ายหัวพร้อมกัน

"ข้าเปล่า ไม่ใช่ข้า อย่ามาใส่ร้ายข้า!"

ทั้งสามตัวปฏิเสธพร้อมกันทันที ราวกับนัดกันมา

"ไปช่วยกันหาเถอะ" หลี่ชิงโจวออกคำสั่ง

ถึงแม้จะไม่มีอันตรายจากสัตว์อสูรตัวอื่นภายในมิติพิเศษนี้

แต่สภาพแวดล้อมที่นี่ก็ซับซ้อนมาก

มีทั้งต้นไม้ ภูเขา ทุ่งหญ้า และแหล่งน้ำ

หากเสี่ยวไป่อวี่ตกลงไปหรือลื่นไถลไปยังที่อันตราย ก็อาจได้รับบาดเจ็บได้

เพราะมันเพิ่งฟักออกจ่กไข่ เกล็ดยังไม่ขึ้นเต็มตัว จึงไม่มีเกราะป้องกันเลย

สัตว์อสูรทั้งสามแยกย้ายกันไปตามหา

จิ้งจอกสามหางผิงอันเดินสำรวจบนทุ่งหญ้า ขณะที่เผิงชิงหยุนกลายร่างเป็นหยูคุนและดำลงไปในน้ำเพื่อตรวจสอบ

ส่วนลิงหินไท่ผิงเดินเข้าไปในป่า

หลี่ชิงโจวมองไปรอบ ๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในป่าอีกแห่งหนึ่ง

เขามองไปรอบ ๆ ก่อนจะก้าวไปข้างหน้า

เท่าที่สายตามองเห็น มีแต่ต้นไม้เขียวขจี

เขาค้นหาอยู่สักพัก

ทันใดนั้น หลี่ชิงโจวก็พบสิ่งที่แตกต่างออกไป

บนกิ่งไม้มีแถบสีขาวห้อยอยู่

เขาเดินเข้าไปใกล้เพื่อดูให้ชัดเจน

แถบนั้นเป็นเกล็ดสีขาวโปร่งและกลวงตรงกลาง

มันคือหนังงูที่ลอกออกมา

การลอกคราบของงูเป็นปรากฏการณ์ทางสรีรวิทยาปกติ

งูจะเริ่มลอกคราบตั้งแต่เกิด และสามารถลอกคราบได้อย่างน้อยปีละ 2-3 ครั้ง หรือมากถึง 10 ครั้งต่อปี ยิ่งลอกคราบบ่อยก็หมายถึงการเติบโตและพัฒนาอย่างรวดเร็ว และในทางกลับกัน

เมื่อหลี่ชิงโจวเห็นคราบงูขาวอยู่ตรงหน้า เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่านี่เป็นคราบงูของไป่อวี่

ตอนนี้มันลอกคราบแล้ว เจ้าตัวน้อยน่าจะอยู่แถวนี้

หลี่ชิงโจวจึงเริ่มค้นหาอย่างละเอียดมากขึ้น

"เฮ้ย!"

เขาอุทานออกมา

ในโพรงเล็ก ๆ ต่ำกว่าพื้นดิน เขาเห็นงูสีขาวตัวหนึ่ง

แต่เจ้างูขาวตัวนี้ ดูไม่ค่อยเหมือนเสี่ยวไป่อวี่เท่าไหร่

อาจเป็นเพราะมันตัวใหญ่มาก

ก่อนหน้านี้ร่างของเสี่ยวไป่อวี่ยังมีขนาดแค่เท่านิ้วมือ

แต่ตอนนี้ งูขาวราวหยกที่นอนอยู่ในโพรงดินกลับมีขนาดเท่าข้อมือแล้ว!

แถมยังเห็นได้ชัดเลยว่าตัวมันยาวขึ้นมากกว่าเดิม

เสียงอุทานของหลี่ชิงโจวทำให้สัตว์อสูรตัวอื่นรีบวิ่งเข้ามาดู

พวกมันก็ตกตะลึงไม่แพ้กันเมื่อเห็นงูขาวหยกตรงหน้า

ทำไมที่นี่ถึงมีงูขาวไป่อวี่อีกตัวหนึ่ง?

แล้วเสี่ยวไป่อวี่ของพวกเราหายไปไหน?

สัตว์อสูรทั้งหลายจ้องมองงูขาวหยกที่กำลังนอนหลับอยู่ในโพรงดินด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น งูขาวหยกก็ลืมตาขึ้น

แลบลิ้นสองแฉกออกมาเล็กน้อย

จากนั้นก็เลื้อยออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนจะตรงไปที่เผิงชิงหยุน

มันใช้ร่างของตนเองถูไถเข้ากับกรงเล็บของเผิงชิงหยุนอย่างสนิทสนม

"จิ๊บ? จิ๊บ?"

เผิงชิงหยุนก้มลงมองงูขาวหยกที่ทำตัวคุ้นเคยกับมันอย่างมาก

"นี่คือเสี่ยวไป่อวี่จริง ๆ เหรอ? ทำไมมันโตขนาดนี้?"

คำถามของเผิงชิงหยุนก็เป็นคำถามเดียวกับที่สัตว์อสูรตัวอื่นสงสัยเช่นกัน

ผ่านไปเพียงแค่วันเดียว ทำไมงูขาวไป่อวี่ถึงโตขึ้นหลายเท่าตัว?

อัตราการเติบโตนี้มันเกินจริงไปแล้ว

หลี่ชิงโจวนึกถึงซากถุงบรรจุภัณฑ์ที่เห็นตอนเข้ามาในมิติพิเศษ

เนื้อแห้งในถุงเหล่านั้น น่าจะถูกเสี่ยวไป่อวี่กินจนหมด

มันดูดซับพลังงานมหาศาล และร่างกายก็พัฒนาอย่างรวดเร็ว

ด้วยการลอกคราบและเติบโต ร่างกายของมันจึงหนาและยาวขึ้นมาก

"นี่คืองูขาวไป่อวี่ที่ฟักออกมาภายใต้อำนาจมังกรอย่างนั้นเหรอ?"

หลี่ชิงโจวพึมพำกับตัวเอง

อัตราการเติบโตของเสี่ยวไป่อวี่อยู่นอกเหนือความคาดหมายของเขาโดยสิ้นเชิง

เขาทำได้เพียงสันนิษฐานว่านี่เป็นการกลายพันธุ์ตามธรรมชาติ เนื่องจากได้รับอิทธิพลจากกระดูกมังกร

บางที ตอนนี้มันอาจมีลักษณะบางอย่างของเผ่ามังกรอยู่ในตัว

ท้ายที่สุดแล้ว ทักษะที่มันปลุกขึ้นมาก็คือ "อำนาจมังกร"

ไม่ใช่ทักษะข่มขู่ หรือทักษะพลังจิตอื่น ๆ

แต่มันเป็นอำนาจมังกรของจริง!

หลี่ชิงโจวรู้สึกยินดี

หากมันเติบโตเร็วขนาดนี้ บางทีอีกไม่กี่วัน เสี่ยวไป่อวี่อาจตัวใหญ่เท่างูโตเต็มวัยแล้ว

ระดับของมันก็จะเพิ่มขึ้นตามขนาดร่างกายไปด้วย

แต่ไม่นาน หลี่ชิงโจวก็นึกถึงอีกเรื่องหนึ่ง

เสี่ยวไป่อวี่ต้องดูดซับพลังงานจำนวนมหาศาลเพื่อเติบโตเร็วขนาดนี้

หลักฐานที่ชัดเจนที่สุดก็คือเนื้อแห้งในถุงที่มันกินจนหมด

นั่นเป็นอาหารที่หลี่ชิงโจวเตรียมไว้ให้สัตว์อสูรทั้งสี่ตัวกินสองวันเต็ม!

แต่เสี่ยวไป่อวี่กลับกินหมดในวันเดียว

นั่นหมายความว่า ต่อจากนี้เขาจะต้องซื้ออาหารเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วขนเข้ามาเก็บในมิติพิเศษ

อาหารสัตว์อสูรไม่ใช่ของราคาถูก

คราวนี้ ค่าอาหารของสัตว์อสูรทั้งสี่ตัวคงเพิ่มขึ้นอีกหลายเท่าแน่ ๆ

ต้องทำงานหาเงินให้หนักขึ้นแล้ว!

ไม่อย่างนั้น เขาคงเลี้ยงเสี่ยวไป่อวี่ไม่ไหวแน่ ๆ

เจ้างูน้อยนี่มันกินเงินเป็นอาหารชัด ๆ!