ตอนที่ 229: ดินแดนฝันร้าย (2)

ทุกวัตถุในห้องนั่งเล่นปกคลุมไปด้วยฝุ่นหนา พวกมันดูเก่าและสีของพวกเขาก็ซีดลง

แอ๊ดดด

แองเจเล่เปิดประตูอย่างระมัดระวัง

แสงสีส้มจากภายนอกสะท้อนอยู่บนร่างกายของแองเจเล่และทำให้ทั้งห้องนั่งเล่นสว่างขึ้น

เขายืนอยู่ข้างประตูและมองไปรอๆบ ท้องฟ้าปกคลุมไปด้วยเมฆ แองเจเล่แทบจะไม่เห็นอะไรรอบๆเขาเนื่องจากหมอกหนา

แองเจเล่ยกมือขึ้นและเล็งไปที่ท้องฟ้า มีจุดแสงสีเขียวกะพริบบนฝ่ามือของเขาและก่อตัวเป็นน้ำวนขนาดเล็ก อย่างไรก็ตามเขาลังเลและตัดสินใจที่จะไม่ใช้คาถา

ดอกไม้และพืชในสวนนั้นตายหมด สิ่งที่เหลืออยู่ในโคลนเป็นกลีบดอกไม้ที่เน่า

แองเจเล่เดินข้ามสวน เมื่อเขากำลังจะออกจากพื้นที่เขาก็ตรวจพบการเคลื่อนไหวบางอย่างทางด้านขวาของเขา

เขาหรี่ตาจากนั้นก็ลดเสียงฝีเท้าลงและค่อยๆเดินข้ามรั้ว

หลังจากเลี้ยวตรงมุมแองเจเล่ก็สังเกตเห็นประติมากรรมนูนแปลกๆบนผนังของบ้าน มันเป็นใบหน้าของเด็กและมันปรากฏขึ้นมาจากที่ไหนสักแห่ง

มันเป็นเด็กผู้ชายที่มีผมหยิกสั้น เขาไม่มีดวงตาแต่ปากของเขากำลังขยับ แองเจเล่สงสัยว่าเด็กผู้ชายคนนี้กำลังพยายามจะพูดอะไรแต่ก็ไม่มีอะไรออกมาจากปากของเขา

แองเจเล่หรี่ตาและก้าวถอยหลังพยายามที่จะสังเกตการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นบนใบหน้าของเด็กผู้ชายคนนี้

หลังจากผ่านไปหลายวินาทีประติมากรรมก็จมลงไปในผนังแต่ก็ปรากฏขึ้นบนผนังอีกข้างทันที ปากของเด็กผู้ชายยังขยับแต่แองเจเล่ไม่ได้ยินเสียงอะไร

มันดูเหมือนว่าประติมากรรมไม่ได้เป็นภัยคุกคาม เขาค่อยๆลดระเบิดหัวใจในมือจากนั้นเขาก็หันกลับไปและกระโดดข้ามรั้วลงข้างทะเลสาบอย่างปลอดภัย

จ๋อม

มันดูเหมือนว่ามีบางอย่างกระโดดออกมาจากผิวของน้ำ

แองเจเล่หันไปรอบๆและจ้องที่ทะเลสาบ

เขาเดินไปที่ทะเลสาบอย่างช้าๆและผิวที่ใสสะอาดของน้ำสะท้อนภาพร่างกายของเขา

ผมสั้นสีน้ำตาล ผิวซีดที่มีแสงสีเงินและดวงตาสีทองอร่าม แองเจเล่จ้องไปที่ภาพและขมวดคิ้ว

ฟึบ

มีปลาเงินขนาดจิ๋วเปิดปากของมันเมื่อมันผ่านภาพในน้ำ

"อะไรวะ....!" ทันใดนั้นแองเจเล่ก็ก้าวถอยหลังและจับหลังมือซ้ายของเขาแน่น มีเลือดหยดลงมาจากข้อมือของเขา

ปลากัดภาพในน้ำแต่ความเสียหายสะท้อนถึงร่างกายภาพของแองเจเล่ มันรู้สึกเหมือนปลากัดเนื้อขนาดใหญ่ออกจากหลังมือซ้ายของเขา

แองเจเล่เคลื่อนที่ออกห่างจากทะเลสาบอย่างรวดเร็ว มีเหงื่อเย็นๆปกคลุมหน้าผากของเขา เขาเอาเจลรักษาออกมาจากขวดยาและเทลงบนบาดแผล มีไอน้ำสีขาวลอยขึ้นมาจากหลังมือของเขาทันที หลายวินาทีต่อมาเลือดก็หยุดไหลจากการตกสะเก็ด

มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบอยู่ข้างหน้าดวงตาของแองเจเล่ เขารู้สึกโล่งใจหลังจากที่ซีโร่ยืนยันว่าบาดแผลไม่ได้ติดเชื้อจากพิษใดๆ

เขาหันกลับไปที่ทะเลสาบอีกครั้งและเห็นปลาเงินกำลังว่ายอยู่ใกล้ผิวของน้ำ มีเลือดรอบๆปากของมันและมันยังอยู่ที่นั่นหลายนาทีก่อนที่จะว่ายจากไป

หลังจากที่ปลาเงินจากไปก็มีปลาสีดำยาวห้าเมตรปรากฏบนผิวของน้ำ

แองเจเล่ตกใจ เขามองเห็นรูนสามเหลี่ยมสีขาวบนหลังของปลาซึ่งเป็นรูนที่เขาใช้ทำเครื่องหมายสำหรับสิ่งมีชีวิตที่เก็บไว้ในห้องทดลองชีวภาพ

เขาตรวจสอบห้องเมื่อวานนี้และปลาดำมีขนาดเท่านิ้วชี้เท่านั้น

แองเจเล่กลืนน้ำลายเสียงดังและขบริมฝีปาก สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ได้ทำให้รู้สึกอะไร

เขาเดินไปที่อีกฟากของทะเลสาบและหยุดข้างจุดยาม

อ๊บ

มีบางอย่างเคลื่อนที่ใกล้เท้าของเขา

แองเจเล่ก้มหน้าลงและเห็นกบสีเขียวกระโดดไปมาบนพื้น

น่าแปลกที่มีใบหน้ามนุษย์สองคนบนหลังของกบ มันดูเหมือนพวกเขากำลังสนทนากันอยู่แม้ว่าเขาจะไม่ได้ยินอะไรก็ตาม

แองเจเล่ก้มตัวลงและมองไปใกล้ๆ ใบหน้ามนุษย์สองคนกระตุกและทันใดนั้นเสียงของพวกเขาก็ดังก้องอยู่ในหูของเขาหลังจากที่เขาจ้องไปที่ใบหน้าสักพักหนึ่ง

'เมื่อวานนี้ข้าทำลายแจกันของพ่อข้า พ่อจะด่าข้า ข้าควรทำอย่างไร' ใบหน้าด้านซ้ายเป็นเสียงของเด็กผู้ชาย แองเจเล่ไม่รู้ว่ามันเป็นภาษาอะไรแต่ด้วยเหตุบางอย่างมันทำให้เขาเข้าใจคำพูดของพวกเขา

'เขาจะตีเจ้าอย่างแรงด้วยไม้ เจ้ารอดูได้เลย' ใบหน้าด้านขวาเป็นเสียงเด็กผู้หญิง

'ข้ายังเทน้ำสกปรกใส่เสื้อผ้าของพ่อของข้า พ่อจะด่าข้า ข้าควรทำอย่างไร' เด็กผู้ชายพูดต่อ

'เขาจะแทงดวงตาของเจ้าด้วยเข็มร้อนๆ' เด็กผู้หญิงตอบอย่างรวดเร็ว

ใบหน้าทั้งสองยังพูดกันบนหลังกบเขียว

กบเขียวเริ่มกระโดดห่างออกไปและในที่สุดเสียงก็หายไปในอากาศหลังจากผ่านไปหลายานที

แองเจเล่ส่ายหัว ทุกสิ่งทุกอย่างในดินแดนฝันร้ายนั้นแปลกและลึกลับ การโจมตีจากปลาที่ทะลุสนามพลังของเขาและบาเรียโลหะที่กัดเนื้อออกจากมือของเขา

"ชายหนุ่ม ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่ และเจ้ากำลังมองหาอะไร" มีเสียงแหบแห้งดังมาจากทิศทางของทะเลสาบ

แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและมองไป

มีเต่าดำยาวหนึ่งเมตรค่อยๆเดินออกจากน้ำ แต่แทนที่จะเป็นขามันเป็นแขนสี่แขนของมนุษย์แทน

เต่าเดินมาด้วยฝ่ามือทั้งสี่ของมันอย่างช้าๆแต่มั่นคง

มีรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของเต่า แองเจเล่พยายามคิดให้ออกว่าเกิดอะไรขึ้น เต่าจ้องมาที่เขา

"เจ้าอยู่ที่นี่หรือ" ช่วยไม่ได้ที่แองเจเล่จะถามคำถามนี้

เต่าส่ายหัว

"ในที่สุดมันก็มีสิ่งมีชีวิตที่ข้าสามารถสื่อสารได้...." เขารู้สึกโล่งใจเล็กน้อย

"ในที่สุดมันก็มีสิ่งมีชีวิตที่ข้าสามารถสื่อสารได้...." เต่าพูดอีกครั้งแต่มันเลียนแบบวิธีพูดของแองเจเล่ที่แม้แต่เสียงก็เหมือนกัน

แองเจเล่ขนลุก

"ในที่สุดมันก็มีสิ่งมีชีวิตที่ข้าสามารถสื่อสารได้...." เต่าเริ่มเดินมาทางแองเจเล่ขณะที่พูดวนไปวนมา มีการแสดงออกที่น่ากลัวบนใบหน้าของมัน

"ในที่สุดมันก็มีสิ่งมีชีวิตที่ข้าสามารถสื่อสารได้...."

เต่าเดินมาช้าๆแต่มั่นคง

กะโหลกศีรษะของแองเจเล่ชา เขาพยายามก้าวถอยหลังทันทีที่เต่าเข้ามา อย่างไรก็ตามเขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าขาของเขาถูกแช่แข็ง

ครึ่งร่างของร่างกายของแองเจเล่กำลังกลายเป็นหิน ส่วนล่างจากเข่าได้กลายเป็นหินสีเทาแล้วและมันเริ่มลามขึ้นมา เขาไม่รู้สึกเจ็บปวดใดๆแต่สถานการณ์กำลังแย่ลง

แองเจเล่ขบฟันและโยนระเบิดหัวใจสีแดงไปในอากาศ

ระเบิดพุ่งผ่านอากาศและตกลงไปทางเต่า

ตูมมมมม

การระเบิดนั้นรุนแรงและเปลวเพลิงสีแดงก็พุ่งไปทุกทิศทุกทาง

แองเจเล่โดยคลื่นความร้อนและมันดังก้องอยู่ในหูของเขา สนามพลังโลหะสร้างโล่โลหะเงินที่ช่วยดูดซึมคลื่นกระแทกที่เหลืออยู่ คลื่นความร้อนพุ่งไปทุกทิศทุกทางจากจุดศูนย์กลางของระเบิดและใบไม้จากต้นไม้ก็เริ่มถูกพัดขึ้นไปในอากาศ

มีใบไม้สีแดงตกลงข้างเท้าของแองเจเล่ซึ่งมันยังร้อนอยู่

เขาก้มหน้าลงและเห็นขาที่แข็งของเขากำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ในที่สุดเขาก็สามารถเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

ไฟดับลงอย่างรวดเร็วในหมอกหนา สิ่งที่เหลืออยู่บนพื้นเป็นเศษเนื้อไหม้และชิ้นส่วนของกระดอง

แองเจเล่เดินไปยังส่วนที่เหลือของเต่าและก้มตัวลง เขาพบเนื้อสามชิ้นที่ยังใช้ได้อยู่ในขณะที่ส่วนที่เหลือเกือบจะเป็นขี้เถ้า

เขาคิดชั่วครู่หนึ่งและโยนเนื้อเข้าไปในหนึ่งในถุงกระเป๋าของเขา

แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่หอเฝ้าระวังหิน

เขามองเข้าไปด้านในผ่านหน้าต่าง มันว่างเปล่า เก้าอี้ โต๊ะและเตียงได้หายไปทั้งหมด

'สถานที่นี้จะต้องเกี่ยวข้องกับโลกความจริง ทุกสิ่งทุกอย่างดูเหมือนบ้านของข้าแต่มันรู้สึกเหมือนข้าติดอยู่ในมิติเวลาที่แตกต่างกัน' มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบอยู่ข้างหน้าสายตาของแองเจเล่

ชิปกำลังสแกนและวิเคราะห์ตลอดเวลา

อย่างไรก็ตาม มันดูเหมือนว่าดินแดนฝันร้ายมีกฎของธรรมชาติที่แตกต่างออกไปดังนั้นซีโร่จึงต้องจดจำข้อมูลพื้นฐาน

แองเจเล่ตรวจสอบรายงานทั้งหมดแต่ไม่พบสิ่งมีค่า

"หมดเวลาแล้ว" แองเจเล่พึมพำเมื่อเขารู้สึกถึงความรู้สึกที่คุ้นเคย

เขายกมือขวาที่ตอนนี้โปร่งใส

แองเจเล่รู้ว่าเขาเป็นคนภายนอกของดินแดนนี้และสามารถใช้เวลาได้เพียงช่วงหนึ่งเท่านั้น สายเลือดของฮาร์ปี้ยักษ์สามารถเชื่อมต่อเขากับดินแดนนี้ได้แต่มันไม่สามารถช่วยให้เขาอยู่ที่นี่ตลอดไปได้

"บัดซบ....ถ้าข้าอยู่ที่นี่ได้นานขึ้นแล้วล่ะก็......มีสิ่งสำคัญมากมายกำลังรอข้าอยู่....." เปลือกตาของแองเจเล่หนักขึ้นเรื่อยๆ

วินาทีต่อมาเขาก็สูญเสียจิตสำนึกของเขา

ทันใดนั้นแองเจเล่ก็ลืมตา

เขายังนั่งขัดสมาธิอยู่ในห้องทดลองคาถา

เขายกมือซ้ายทันทีและยืนยันได้ว่าบาดแผลยังอยู่ที่นั่น ความเจ็บปวดที่รุนแรงแสดงให้เห็นว่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นในดินแดนนั้นไม่ใช่เพียงจินตนาการของเขา

'ข้าต้องรอครั้งต่อไปที่ฮาร์ปี้ตื่น' แองเจเล่เอาเนื้อเต่าออกจากถุงกระเป๋า

เขาเรียงเศษเนื้อทั้งสามชิ้นบนฝ่ามือขวาของเขา

"แล้วข้าเอาสิ่งเหล่านี้กลับมาที่นี่.....ทำไม..." แองเจเล่นึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในดินแดนฝันร้ายซึ่งเขาเกือบจะถูกฆ่าโดยเต่า

"เอาล่ะ มาดูกันเถอะว่าข้าสามารถทำอะไรกับเนื้อของมันได้บ้าง" เขามีแผนในใจ