KSD001

บทที่ 1:

สาธารณรัฐปาโดเกีย เขตเดนโทรา ภูเขาคูคูลู...ที่ตั้งของคฤหาสน์ตระกูลโซลดิ๊ก

ในลานบ้านที่เงียบสงบ ชายชรากับเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ตรงข้างกัน

ระหว่างพวกเขามีกระดานหมากรุกวางอยู่ แบ่งฝั่งขาวดำอย่างชัดเจน

ชายชราเดินหมากฝ่ายดำ ส่วนเด็กชายเป็นฝ่ายขาว

ใกล้กันนั้น ชายวัยกลางคนในชุดพ่อบ้านยืนคุมเชิงอยู่ข้างประตู สีหน้าท่าทางสงบนิ่งสมกับบทบาท ขณะเดียวกัน เมดสาวคนหนึ่งก็เข้ามาพร้อมกาแฟหอมกรุ่นที่เพิ่งชงเสร็จ

สายลมบางเบาพัดผ่าน นำพาเสียงใบไม้ไหวและกลิ่นกาแฟลอยอบอวล

เด็กชายจ้องกระดานหมากรุกเขม็ง ดวงตาแน่วแน่ไม่ละไปที่อื่น

เขาเงียบไปครู่ใหญ่ ก่อนแววตาจะสว่างวาบขึ้นอย่างเฉียบพลัน

แกร๊ก!

หมากขาวเม็ดหนึ่งถูกวางลงบนกระดาน ชายชราหลุบตามอง คิ้วขยับขึ้นเล็กน้อย ราวกับกระดานหมากรุกตรงหน้าจะมีชีวิตขึ้นมา

เงาร่างสีดำและสีขาวพลันปรากฏขึ้นบนกระดาน แปรเปลี่ยนเป็นอสูรกายขนาดจิ๋วสองตัวเข้าปะทะกันอย่างดุเดือด

ช่วงแรกดูเหมือนจะสู้กันสูสี แต่ไม่นาน ฝ่ายดำก็เริ่มเป็นต่อ ทะลวงฝ่ายขาวจนเกือบถึงจุดจบ

แต่แล้ว ฝ่ายขาวกลับฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายเผลอ โต้กลับด้วยหมัดที่รุนแรงจนกระดานแทบสั่นคลอน

ตู้ม!

อสูรกายสีดำแตกสลาย ส่วนตัวสีขาวก็ริบหรี่ก่อนจะจางหายไป

กระดานหมากรุกกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง หมากทั้งหมดค่อย ๆ เคลื่อนกลับไปยังกล่องเก็บอย่างเป็นระเบียบ

"ทวดครับ... ผมชนะแล้ว"

เด็กชายยิ้มมุมปาก เงยหน้ามองชายชราตรงหน้า

เขารอวันนี้มานานแสนนาน

เด็กคนนี้คือผู้ที่จุติจากโลกอื่น

ชื่อในชาติก่อนของเขาไม่สำคัญอีกต่อไปแล้ว

ในโลกนี้ เขาคือ รอน รอน โซลดิ๊ก

และโลกใบนี้ ก็คือโลกของ ฮันเตอร์ x ฮันเตอร์

ตระกูลโซลดิ๊กที่รอนถือกำเนิดขึ้นมาในชาตินี้ คือหนึ่งในตระกูลนักฆ่าที่แข็งแกร่งที่สุด พวกเขาอาจมีจำนวนสมาชิกไม่มากนัก แต่ละคนกลับมีพลังอำนาจที่น่าหวั่นเกรง

ตำแหน่งคฤหาสน์ของตระกูลนี้ไม่ใช่ความลับเลย ทว่ากลับไม่มีใครกล้าท้าทาย

หลายคนเคยพยายามเข้าไป...บางคนเพราะอยากรู้อยากเห็น บางคนก็หวังจะสร้างชื่อจากการล้มตระกูลโซลดิ๊ก

แต่ไม่มีใครรอดชีวิตแม้แต่คนเดียว

ในที่สุด ทางเข้าคฤหาสน์ก็กลายเป็นเหมือนสถานที่ท่องเที่ยวอันประหลาดสำหรับผู้คนทั่วไป

ปัจจุบัน สมาชิกหลักของตระกูลมีทั้งหมดสิบคน: มาฮะ, เซโน่, ซิลเวอร์, อิรูมิ, มิลกี้, คิกโย, คารุโตะ, อารุกะ (หรืออีกชื่อหนึ่งว่า นานิกะ), คิรัวร์...

และก็มี รอน อีกคน

แต่สถานะของรอนนั้นแตกต่างจากอิรูมิและคนอื่น ๆ

แม้อิรูมิและรอนจะเรียกมาฮะว่า “ทวด” เหมือนกัน แต่ความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่เหมือนกันเสียทีเดียว...

คุณปู่ของรอนเป็นน้องชายของเซโน่ ซึ่งเสียชีวิตไปแล้วตั้งแต่หลายปีก่อน ส่วนพ่อแม่ของรอนก็ทิ้งเขาไปตั้งแต่ยังเล็ก

เขาจึงอยู่ภายใต้การเลี้ยงดูของมาฮะในคฤหาสน์โซลดิ๊ก

คนรับใช้หลายคน และแม้แต่สมาชิกบางคนของตระกูล ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขามีตัวตนอยู่

ด้วยความที่เป็นคนจากอีกโลก รอนเข้าใจดีว่าโลกนี้ทำงานอย่างไร

มันไม่ใช่โลกธรรมดา...ที่นี่คือสถานที่ที่ผู้คนสามารถฝึกฝน “เน็น” พลังที่รวมกายและใจเข้าด้วยกันเพื่อก้าวข้างขีดจำกัดของมนุษย์

ตอนนี้รอนอายุ 9 ขวบ และเขาได้ฝึกฝนร่างกายภายใต้การดูแลของมาฮะมาตั้งแต่เล็ก

ในแง่ของพละกำลัง เขานับว่าก้าวหน้าเกินกว่าคนทั่วไปที่ยังไม่ได้ฝึกเน็น

แต่กระนั้น มาฮะยังไม่ยอมสอนเน็นให้เขา

มีข้อแม้ข้อหนึ่ง...เขาต้องเอาชนะมาฮะให้ได้ในเกมหมากรุกเสียก่อน

สามปีเต็มที่เขาเล่นหมากรุก

และวันนี้ เป็นครั้งแรกที่เขาชนะ

ชัยชนะนี้หมายความว่า เขาจะได้เรียนรู้ “เน็น”

วันที่เขารอคอยมาถึงแล้ว

"ทวดครับ... ตอนนี้ทวดจะสอนเน็นให้ผมแล้วใช่ไหมครับ?"

มาฮะพยักหน้า ก่อนลุกขึ้นยืน

"ตามข้างา"

"ครับ ทวด"

พวกเขาเดินเข้าสู่ห้องลับแห่งหนึ่ง

ปัง!

ประตูปิดลง แสงสีเหลืองสลัวพลันสว่างขึ้นในห้อง

"ชั้นรู้ว่าหลานรอวันนี้มานานมาก" มาฮะพูด

"ครับ ผมรอมานานแล้ว" รอนตอบด้วยแววตาจริงจัง

มาฮะจ้องเขานิ่ง "เน็นเป็นพลังงานที่รวมร่างกายและจิตใจเข้าด้วยกัน

หากหลานใช้มันได้ดี หลานจะก้าวไปสู่อีกระดับหนึ่งของความแข็งแกร่ง

แต่มันก็อันตรายไม่น้อยเช่นกัน"

เขาหยุดพูดชั่วครู่

"ก่อนจะเรียนเน็น จำเป็นต้องมีพื้นฐานที่แข็งแกร่งเสียก่อน

ตอนนี้ หลานก็ได้พิสูจน์แล้วว่าหลานพร้อม"

รอนเข้าใจดีในสิ่งที่มาฮะหมายถึง

มันไม่ต่างจากกรณีของคิรัวร์ในตระกูลโซลดิ๊ก หรือแม้แต่ตอนที่จิน ฟรีคส์ฝึกสอนกอน

แม้แต่การที่กอนไปเจอวิ้งที่สกายอารีนา ก็ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ...นั่นเป็นการจัดการจากสมาคมฮันเตอร์ โดยเฉพาะประธานอย่างเนเทโร่ที่เล็งเห็นศักยภาพของกอน

ตระกูลโซลดิ๊กก็มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับเนเทโร่เช่นกัน

ทุกอย่างถูกวางแผนอย่างรอบคอบ

"ขั้นตอนแรกของการฝึกเน็น คือ ‘เปิดประตูเน็น’" มาฮะอธิบาย

ทันใดนั้น ดวงตาของมาฮะก็หรี่ลง กลิ่นอายพลังอันมหาศาลแผ่ออกมาจากร่าง

แรงกดดันโถมใส่รอนจนแทบทรุด

ปัง!

เสียงเหมือนบางสิ่งเปิดออกจากภายในร่างของรอน เขารู้สึกได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านภายในตัว

พลังอุ่น ๆ โอบล้อมเขาไว้ ราวกับอ้อมกอดที่แสนสบาย

เขาก้มมองฝ่ามือตนเอง ดวงตาเบิกโพลงด้วยความตื่นตะลึง

"นี่สินะ... ความรู้สึกของการเปิดประตูเน็น..."

charcoal gray silver gold ★

สวัสดีครับผม charcoal gray silver gold

นักแปลนิยายสายแฟนฟิคชั่นอนิเมะ อนิเมะ ♥

ขอบคุณที่แวะมาอ่านและสนับสนุน ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ!

charcoal gray silver gold

🌊 ♥ ♥ เข้าชั้นแฟนฟิค! ♥ ♥

 จิ้มตรงนี้เพื่อวาร์ป >  charcoal gray silver gold