ตอนที่ 216: เยี่ยมเยือน (1)

แองเจเล่คิดอยู่พักหนึ่งบนโซฟาก่อนที่จะลุกขึ้นยืนและเดินขึ้นบันได

เขาเข้าไปในห้องอ่านหนังสือเหลือบมองไปที่ชั้นวางหนังสือแล้วเขาก็ขมวดคิ้ว

"มันมีปัญหา" แองเจเล่ไม่ได้คว้าอะไรจากชั้นวางหนังสือ

เขาเก็บหนังสือพ่อมดทั้งหมดที่เขายืมจากตระกูลของอีวานไว้บนชั้น แองเจเล่จะคืนหนังสือกลับไปและขอเล่มใหม่หลังจากที่เขาดูดซึมความรู้ทั้งหมด อย่างไรก็ตามไม่มีเล่มใดที่เกี่ยวข้องกับพ่อมดขั้นของเหลว

ความแตกต่างที่ใหญ่ที่สุดระหว่างพ่อมดขั้นแก๊สและพ่อมดขั้นของเหลวคือพ่อมดขั้นของเหลวสามารถใช้พิธีต่างๆเพื่อดัดแปลงร่างกายของตนเองได้ ถ้าพ่อมดสามารถก้าวไปถึงขั้นของเหลวหรือเหนือกว่านั้นพวกเขาก็จะสามารถจัดการกับปุถุชนจำนวนมากได้อย่างง่ายดาย ไม่ว่าจะเปิดใช้สนามพลังของพวกเขาหรือไม่แกรนด์อัศวินก็ไม่ได้รับพิจารณาว่าเป็นภัยคุกคาม

การดัดแปลงร่างกายจะช่วยเพิ่มค่าสถานะอย่างมาก มันเหมือนกับที่พ่อมดมืดที่แองเจเล่ฆ่าบนเรือ อย่างไรก็ตาม การปฏิบัติพิธีเหล่านั้นจะต้องใช้ความรู้ขั้นพื้นฐานของพ่อมดขั้นของเหลว แองเจเล่กำลังมีปัญหากับการได้รับเทคนิคเหล่านั้นที่เกี่ยวข้องกับการดัดแปลงร่างกาย

แองเจเล่เดินไปทีโต๊ะและนั่งลง

'ไม่ใช่เพียงความรู้ขั้นของเหลว ข้าต้องการความรู้พื้นฐานจากพ่อมดระดับสองเช่นกัน เทคนิคการดัดแปลงร่างกายสามารถทำได้อย่างง่ายดายโดยพ่อมดระดับสอง ปัญหาคือข้าไม่มีสิ่งเหล่านั้น' แองเจเล่คว้าปากกาขนนกสีขาวและหมุนหลายครั้ง

'ซีโร่ ตรวจสอบสภาพร่างกายของข้า' แองเจเล่สั่ง

[กำลังสแกนร่างกายของคุณ....]

[แองเจเล่ ริโอ ความแข็งแกร่ง 3.9 ความว่องไว 5.5 ความอึด 8.2 พลังจิต 43.1 มานา 32 ถึงขีดจำกัดของยีน สุขภาพดี]

ความแข็งแกร่งและความว่องไวเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แองเจเล่ค่อนข้างประหลาดใจที่เห็นความอึดเพิ่มขึ้นสอง การฟื้นฟูพลังจิตอยู่ในความคาดหมาย

เขายังอยู่ในห้องอีกครู่หนึ่งและเขียนโน๊ต ทันใดนั้นเขาก็ได้ยินเสียงที่ฟังดูเหมือนงูเคลื่อนไหวก่อนที่จะออกชั้นใต้ดิน

แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและเดินไปที่ชั้นวางหนังสือ จากนั้นเขาก็หยิบกล้องดูดาวจากกล่องไม้สีขาวด้านล่างชั้น มันเป็นแหล่งที่มาของเสียง

เขาเปิดฝาบนกล้องอย่างระมัดระวัง มีหินเวทมนต์สีดำขนาดเล็กภายในและมันดูเหมือนว่ามีพลังงานเหลือไม่มากนัก

แองเจเล่แทนที่หินเวทมนต์ด้วยก้อนใหม่และโยนกล้องดูดาวในอากาศ

กล้องลอยอยู่ข้างหน้าเขา มีลำแสงสีขาวพุ่งออกมาจากกระจกและส่องลงบนพื้น

มีผู้หญิงผมสีดำค่อยๆเดินเข้าไปในแสงและยืนอยู่ข้างหน้าแองเจเล่ เธอสวมชุดคลุมสีขาว

"อิซาเบล เกิดอะไรขึ้น" แองเจเล่มองไปที่ผู้หญิงคนนั้นและถาม

"มีสิ่งหนึ่งที่ข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบ ย่าของข้าคอยสอดส่องเจ้า ระวังตัวด้วย" อิซาเบลจ้องที่แองเจเล่ครู่หนึ่งและในที่สุดก็พูดออกมา

"ตกลง จากนี้ไปข้าจะระมัดระวังตัวให้มากขึ้น ขอบคุณ"

แองเจเล่ก้มหน้าลง เขาไม่รู้ว่าจะสนทนาอะไรต่อ บรรยากาศในห้องอึดอัด

"โอ้ ใช่ ความคืบหน้าของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง มันไปได้ดีไหม" แองเจเล่ทำลายความเงียบ

"ใช่ ข้ากำลังไปได้ดี"

"อืมมม ยังไงก็ตามข้าก็ต้องขอบคุณสำหรับทรัพยากรทั้งหมดที่เจ้าส่งมาให้ข้า"

"เจ้าสมควรได้รับมัน"

มีความเงียบที่น่าอึดอัดในห้องอีกครั้ง

แองเจเล่เปิดปากแต่ไม่รู้จะพูดอะไร เขาพยายามที่จะทำลายความเงียบ

"บอกให้ข้ารู้ถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลือใดๆ เจ้าได้ช่วยข้ามามากดังนั้นข้าจึงต้องการที่จะทำให้มันยุติธรรม" แองเจเล่พูดออกมาตามตรง หัวใจของต้นไม้และน้ำมันดอกกุหลาบดำเป็นส่วนสำหรับการแลกเปลี่ยนแต่สูตรยาหายากแบบน้ำเดมอสแองเจเล่แทบจะได้มาฟรีๆ

เขายังไม่ได้สาธิตทักษะการทำยาของเขากับองค์กรของวิสและไม่มีทางอื่นที่เขาสามารถรับสูตรยาแบบน้ำเดมอสได้

แองเจเล่ก้าวสู่ขั้นของเหลวในช่วงอายุยี่สิบปลายๆโดยไม่ใช้ยาและวัสดุหายาก มันควรจะเป็นไปไม่ได้สำหรับเขาที่จะบรรลุผลสำเร็จที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้ พ่อมดคนอื่นส่วนใหญ่ใช้เวลามากกว่าหนึ่งร้อยปีเพื่อรวบรวมวัสดุต่างๆเพื่อเพิ่มพลังจิตของพวกเขา

"ข้าไม่เป็นไร" อิซาเบลตอบสั้นๆ

แองเจเล่ต้องการจะพูดอะไรอีกแต่ด้วยเหตุบางอย่างเขาจึงไม่สามารถหาคำพูดที่ถูกต้องได้

เขาไม่แน่ใจว่าแฟลนเฝ้าดูการสนทนาหรือไม่ดังนั้นเขาจึงสนทนาสั้นๆและเรียบง่าย

"เอาล่ะ ไว้พูดกันใหม่" เขาพยักหน้าเล็กน้อย

"ตกลง"

ชี่

ภาพของอิซาเบลกลายเป็นคลื่นที่บิดเบี้ยวและเบลอ

หลายวินาทีต่อมาเธอก็หายไปและแองเจเล่ก็จับกล้องดูดาวที่กำลังตกกลับเข้าไปในกล่องสีขาว

จากนั้นเขาก็ยกมือขวาขึ้น เล็บบนนิ้วชี้ของเขาเรืองแสง

"อิซาเบล จำไว้ว่าถ้าเจ้าต้องการความช่วยเหลือใดๆก็ทิ้งข้อความหาข้าโดยใช้รูนสื่อสาร นอกจากนี้บอกความจริงแก่ข้ามาว่าเลือดแรดเป็นอย่างไร" อิซาเบลยังคงประสบปัญหาบางอย่างกับร่างกายของเธอ เธอต้องฟื้นตัวให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้และก้าวสู่ขั้นคริสตัล

อิซาเบลตอบกลับอย่างรวดเร็ว

"ข้าไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง"

แองเจเล่ขมวดคิ้วคิดอยู่ชั่วครู่ แสงสีน้ำเงินที่เล็บของเขาหายไปอย่างช้าๆ

เขาเดินออกจากห้องและตรงไปที่ชั้นใต้ดิน แองเจเล่คว้าวัสดุบางอย่างและเข้าห้องยา

หลังจากผ่านไปประมาณสองชั่วโมงแองเจเล่ก็ออกจากห้องด้วยสีหน้าเหนื่อยล้า

หลอดแก้วในมือขวาของเขามีของเหลวสีม่วงเข้มอยู่ภายใน ในมือซ้ายของเขามีหลอดทดลองหลายหลอดที่มีน้ำที่มีสีสันแตกต่างกันไป

น้ำบำรุงร่างกายสามารถซื้อได้ในตลาดและมันใช้เพื่อฟื้นฟูพลังงาน มันไม่ได้ถือเป็นยาเพราะของเหลวเป็นเพียงสารสกัดที่สกัดมาจากอาหารที่มีคุณค่าทางโภชนาการ

เขาผูกหลอดแก้วทั้งหมดไว้ด้วยกันและผนึกพวกมันไม้ในกล่อง แองเจเล่ออกจากชั้นใต้ดินและบอกให้แนนซี่นำกล่องไปให้รอสซี่เพื่อให้เขาส่งของไปยังอิซาเบล

ของเหลวสีม่วงเป็นยาพิเศษที่มีผลคล้ายกับเลือดแรดแต่มันแรงกว่า แองเจเล่คิดว่าอิซาเบลต้องการอะไรแบบนี้ แม้ว่ามันจะทำยากและกระบวนการก็ไม่ราบรื่นแต่เขาก็ยังสามารถทำให้เธอได้หนึ่งขวด หลังจากที่พูดกับอิซาเบลเขาก็มั่นใจได้ว่าเธอต้องการอะไรที่รุนแรงกว่าเลือดแรดเสถียรภาพ

แองเจเล่รู้สึกขอบคุณกับสิ่งที่อิซาเบลทำให้เขาดังนั้นเขาจึงต้องการแสดงความขอบคุณของเขา

เขาฝากข้อความให้อิซาเบลหลังจากที่ให้กล่องกับแนนซี่ เขาบอกให้เธอสนใจยาสีม่วง จากนั้นแองเจเล่ก็เข้าไปในห้องคาถาและปิดประตู

แองเจเล่หายใจเข้าลึกๆและยืนตรงกลางห้อง เขาโบกมือขวาและมีรอยเงินสามรอยปรากฏบนใบหน้าของเขา

มีหนวดโลหะเงินพุ่งออกจากนิ้วของเขาและลอยในอากาศ

'ซีโร่ สังเกตการณ์การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับร่างกายของข้า' เขาสั่ง

[กำลังสังเกตการณ์..] มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบข้างหน้าสายตาของแองเจเล่

แองเจเล่รีบเรียกดาบกางเขนยาวสองเมตรและมันก็ลอยเหนือฝ่ามือของเขา

ปลายดาบกว้างกว่าปกติและใบดาบก็ยังบางเฉียบ มันเป็นการออกแบบพิเศษที่แองเจเล่สร้างขึ้น

เขาชี้ไปข้างหน้าโดยไม่ได้สัมผัสด้ามจับของดาบ

ชวิ้ง

ดาบทะยานผ่านอากาศและเสียงของมันก็ทำให้หูของเขาปวด

ใบดาบทิ้งเส้นสีเงินไว้ในอากาศและแทงเข้าผนังที่อยู่ฝั่งตรงข้าม

ดาบยาวกว่าความสูงของแองเจเล่และมันคมมากจนสามารถตัดผนังหินได้

[เชี่ยวชาญโลหะ: สร้างความเสียหายเพิ่มขึ้นสองเท่า ความเสียหายทางกายภาพโดยเฉลี่ย 35 หน่วย สนามพลังเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า สามารถป้องกันความเสียหายได้มากกว่า 47 หน่วย]

ซีโร่เสร็จสิ้นการคำนวณอย่างรวดเร็ว

'ความเสียหายโดยเฉลี่ยลดลงแต่ความเสียหายสูงสุดเพิ่มขึ้น มันไม่ได้ใกล้เคียงกับความเสียหายที่ระเบิดหัวใจสามารถทำได้แต่ข้าสามารถควบคุมได้ดีกว่า'

แองเจเล่ยังคงทดสอบต่อไป

เขาไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงใดๆในความเร็วการร่ายหลังจากที่ก้าวถึงขั้นของเหลวแต่มันดูเหมือนพลังของคาถาของเขาจะยกระดับเมื่อเขามีพลังจิตสูงขึ้น แองเจเล่ยังสามารถควบคุมการไหลเวียนของพลังงานได้ดีขึ้นและตอนนี้ทุกสิ่งทุกอย่างก็มีประสิทธิภาพมากขึ้น

หากไม่ใช้ระเบิดหัวใจเขาสามารถทำความเสียหายทางกายภาพได้ประมาณ 40 หน่วยถ้าเขาพยายามโจมตีไปที่จุดๆเดียว หลังจากที่ใช้คาถาบัพและเวทมนต์พลังก็จะเพิ่มขึ้น แองเจเล่จะประหยัดระเบิดพลังงานได้ถ้าเขาเตรียมตัวอย่างเต็มที่สำหรับการต่อสู้ที่กำลังใกล้เข้ามา

หลังจากที่ทดสอบเสร็จสิ้นแองเจเล่ก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดนักดาบแน่นสีขาวน้ำตาล มันจะช่วยทำให้เขาออกท่าทางได้ไวขึ้นเมื่ออยู่ในป่า

อัศวินลาดตระเวนเดินมาหาเขาหลังจากที่เห็นแองเจเล่ก้าวออกจากประตู ชายคนนี้มีหูขนาดใหญ่และร่างอวบ แขนของเขามีขนาดเท่าขาของเขา เขาเป็นอัศวินคนแคระที่มีหนวดเครายาวสีขาวที่ผูกเป็นเปีย

"ท่านกรีนท่านกำลังออกไปหรือ ท่านต้องการให้ข้าไปกับท่านหรือไม่" คนแคระชื่อเซอรี่ซึ่งเป็นหนึ่งในทหารรับจ้างที่มาถึงโนล่าไม่นานมานี้ เขาเป็นอัศวินระดับสูง คนแคระป่าเกิดมาพร้อมกับความต้านทานเวทมนต์และพวกเขาสามารถต่อสู้กับพ่อมดฝึกหัดระดับต่ำได้

หนึ่งในอัศวินที่แองเจเล่จ้างจากไปและเขาก็พบอัศวินคนแคระเพื่อมาแทนที่คนๆนั้น

แองเจเล่มองไปรอบๆ

"คนอื่นๆอยู่ไหน"

"นายท่าน พวกเขา.....อืม..." เซอรี่ลังเล "พวกเขาไปล่าสัตว์ขณะที่ลาดตระเวนพื้นที่ใกล้ๆ"

แองเจเล่พยักหน้า "ไม่เป็นไร ถ้างั้นมากับข้า"

"ครับ" เซอรี่พยักหน้า

แองเจเล่นึกถึงตำแหน่งของพ่อมดชิวา เขาเอาจดหมายเชิญออกมาและตรวจสอบคลื่นพลังงานที่ชิวาทิ้งไว้