บทที่ 3 การส่งใบสมัครการทดลอง

บทที่ 3 การส่งใบสมัครการทดลอง

เหอซิงโจวยืนยันว่าเขายังดูปกติดีแต่เหตุใดเหล่านักศึกษายังคงมองมาที่เขาด้วยความสงสัย

จนกระทั่งเพื่อนร่วมชั้นหญิงโจวเสี่ยวฉินที่นั่งอยู่แถวหน้าถามขึ้นด้วยความสงสัย “นี่เหอซิงโจวฉันได้ยินมาว่าคุณต้องการสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์จริงไหม?”

ในตอนนี้ทุกคนมองมาที่เขาด้วยความสงสัยและส่วนใหญ่คิดว่านี่เป็นเพียงเรื่องตลก!

เหอซิงโจวพยักหน้าอย่างสงบพลางกล่าวว่า “ใช่ฉันกำลังวางแผนที่จะสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชัน”

เมื่อเห็นดังนั้นทุกคนกลับยิ่งมองมาที่เขาด้วยท่าทางที่แปลกยิ่งกว่าเดิม เหอซิงโจวจึงอธิบายต่อ "มันเป็นแบบจำลองขนาดเล็กซึ่งไม่ใช่แบบที่ใช้กันในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์หรือระเบิดปรมาณู!"

“พระเจ้ามันเป็นเรื่องจริง!” โจวเสี่ยวฉินอุทานว่า “ความคิดของคุณกล้าหาญมาก!”

"เหอซิงโจวหนิวชากลายเป็นว่านายอยากจะสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์จริงๆหรือเนี่ย!" นักเรียนบางคนร้องออกมา

“ทำไมคุณถึงตั้งเป้าหมายเช่นนั้นแน่นอนว่ามันเป็นไปได้ยากมาก!”

"ฉันว่ามันจะเสียเวลาเปล่าหรือไม่"

มีคนกระซิบ “ฉันคิดว่าผู้ชายคนนี้น่าประทับใจทีเดียวและเขายังบอกกับคนอื่นๆว่าเขากำลังจะสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์? เหตุใดทำไมเขาไม่ออกแบบหัวรบปรมาณูละ?”

“ฉันก็คิดว่ามันเป็นไปไม่ได้!”

มีคนพูดติดตลกว่า "เราจะตั้งตารอดูผลลัพธ์ของคุณ"

แน่นอนว่าคงไม่มีใครเชื่อว่าเหอซิงโจวจะสามารถทำได้ เพราะถึงยังไงแนวคิดนี้ก็มากเกิดกว่าระดับของพวกเขาไปมากมายนัก

ซึ่งเหอซิงโจวเห็นด้วยเพราะอันที่จริงก่อนหน้าที่จะได้รับสมองควอนตัมออฟติกเขายังรู้สึกว่าเรื่องนี้มันยากเกินไป

แต่ตอนนี้สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้วตราบใดที่ใบสมัครทดลองของเขาได้รับการอนุมัติเขามั่นใจมากว่าเขาทำได้!

ในตอนนี้เหอซิงโจวมีท่าทางสงบก่อนจะพูดกับเพื่อนร่วมชั้นว่า

"ขอบคุณที่ให้ความสนใจถ้าใบสมัครของฉันได้รับการอนุมัติ ฉันจะสร้างชุดวิดีโอและโพสต์ไว้บนอินเทอร์เน็ตเมื่อนั้นทุกคนสามารถติดตามความคืบหน้าในขณะที่ฉันกำลังสร้างมันขึ้นมา"

หากเหอซิงโจวต้องการได้รับความสนใจจากผู้คนในประเทศเขาจำเป็นต้องมีอิทธิพลมากพอ การเปิดตัววิดีโอการผลิตเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์นับว่าเป็นหนึ่งในขั้นตอนเริ่มต้นที่ดี

ตราบใดที่มีคนติดตามจำนวนมากก็ย่อมก่อให้เกิดความสนใจระดับสูงตามมา นอกจากนี้เขายังสามารถเตือนผู้คนล่วงหน้าถึงภัยพิบัติวันโลกาวินาศที่จะเกิดขึ้นได้อีกด้วย

“ตกลงเราจะตามดูมันอย่างแน่นอน!” เหล่านักเรียนต่างพากันตะโกน แต่ทว่าบางคนก็ยิ้มเหมือนกับรอชมเรื่องตลก

เหอซิงโจวไม่สนใจคนกลุ่มนี้

หวางเจียห่าวรูทเมทของเขากล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิด “ลูกพี่เหอฉันขอโทษ พวกเราพูดถึงคุณในกลุ่มเมื่อวานนี้ ฉันไม่นึกเลยว่าทุกคนจะรู้เรื่องนี้ในวันต่อมา”

“ตราบเท่าที่คุณบอกมา ฉันจะออกไปยอมรับกับทุกคนว่านี่เป็นเรื่องตลกของฉัน”

เหอซิงโจวกล่าวว่า “ไม่เป็นไรนี่คือสิ่งที่ฉันต้องการเช่นกันทำ ถึงแม้ว่าพวกนายจะไม่พูดแต่ไม่นานพวกเขาจะรู้อยู่ดี”

รูมเมททั้งสามยิ่งงุนงง เหอซิงโจวตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?

ตอนนี้หลายๆคนรู้แล้วมันจะกลายเป็นเรื่องน่าอายหากว่าเหอซิงโจวทำไม่ได้ และเรื่องสำคัญคือทุกคนรู้ดีว่าเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชันนี้ทำไม่ได้จริงๆ!

นักเรียนยังคงพูดคุยกันอยู่และไม่นานอาจารย์ผู้สอนก็เข้ามา

เขาคือศาสตราจารย์เก่า ศาสตราจารย์จางโบเหยียนที่มีผมสีขาวครึ่งหนึ่งและสวมเสื้อคลุมสีขาวที่สะอาดตา

ศาสตราจารย์จางโบเหยียนถือเป็นหนึ่งในผู้นำด้านพลังงานปรมาณูของประเทศจีน เขาได้มีโอกาศเสนอชื่อนักวิชาการของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติอยู่หลายครั้งและปัจจุบันเขาทำงานเป็นนักวิชาการสำรองภายในห้องปฏิบัติการฟิสิกส์นิวเคลียร์แห่งชาติ และไซต์ทดลองของโรงเรียนก็อยู่ภายใต้การบริหารงานของเขา

"มาเริ่มบรรยายห้วข้อด้านล่างกันเถอะ" จางโบเหยียนมาถึงและห้องเรียนก็สงบลงทันที

มีชั้นเรียนใหญ่ในตอนเช้าและเมื่อถึงเวลาเลิกเรียน จางโบหยานก็จิบน้ำพลางกล่าวว่า "ได้เวลาเลิกคลาสแล้ว"

นักศึกษาต่างแยกย้ายกันออกไปแต่เหอซิงโจวกลับรีบวิ่งตามจางโบเหยียนn ที่กำลังจะจากไปอย่างเร่งรีบเพื่อส่งเอกสาร "รอก่อนครับศาสตราจารย์จางผมมีเอกสารการสมัครการทดลองที่ต้องการแสดงให้คุณเห็น"

เขาถือเอกสารในมือซึ่งเขียนว่า "วัสดุสำหรับการทดลองเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชันขนาดเล็ก" ที่เขาเขียนเมื่อคืนนี้

ศาสตราจารย์จางโบเหยียนอดทนต่อนักเรียนของเขามาโดยตลอดและเต็มใจที่จะให้ความรู้ เขาหยิบแฟ้มนั้นมาวางไว้ที่แขนก่อนจะเดินจากไป "ตกลงฉันจะตรวจดูมันเมื่อมีเวลา"

“ขอบคุณครับศาสตราจารย์” เหอซิงโจวขอบคุณเขา

...

จางโบเหยียนกลับไปที่สำนักงานแผนกงานสอนและการวิจัย อาจารย์มหาวิทยาลัยหลายคนเลือกที่จะกลับบ้านโดยตรงหลังเลิกเรียน แต่จางโบเหยียนชอบที่จะอยู่ที่สำนักงานการสอนเพื่อพูดคุยกับอาจารย์คนอื่นๆมากกว่า การนัดหมายเพื่อทำกิจกรรมยามว่าง เช่น ตกปลาและปีนเขา

เขามาที่ห้องของแผนกสอนและวิจัยโดยคนที่นั้นมีอาจารย์สองคนในแผนกฟิสิกส์คือตงเฉินและไคห่าว พวกเขาอายุใกล้เคียงกับจางโบเหยียนและพวกเขาก็เป็นนักฟิสิกส์อาวุโสเช่นเดียวกัน ในหมู่พวกเขาตงเฉินยังเป็นถึงคณบดีของ คณะฟิสิกส์!

“พี่จางเลิกสอนแล้วเหรอฉันกำลังรอคุณอยู่เลยทำไมพวกเราไปทานอาหารเย็นที่โรงอาหารกันละ” ตงเฉินกล่าวทักทาย “เมื่อเร็วๆนี้ที่นั้นมีเชฟคนใหม่ของครัวฮ่วยหยางย้ายมาอยู่ในโรงอาหารของเราแล้วการทำอาหารนั้นยอดเยี่ยมจนทำให้ฉันกลายเป็นขาประจำ”

"ตกลงไปกันสิ" จางโบเหยียนมาที่โต๊ะของเขาเพื่อวางหนังสือเรียนและเอกสาร

แต่ในขณะที่เขาวางมันลงเขาก็เห็นเอกสารที่เหอซิงโจวส่งมาและข้อความตัวหนาบนนั้นก็ดึงดูดความสนใจของเขาในทันใด

"วัสดุที่ใช้สำหรับการทดลองเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ไมโครฟิชชัน?" หลังจากสอนเป็นเวลาหลายปีนี่เป็นครั้งแรกที่มีนักเรียนส่งเอกสารการสมัครแบบนี้ให้กับเขาและเขาก็อดไม่ได้ที่จะอ่านมัน

"นักเรียนคนนี้น่าสนใจเขาส่งรายงานนำเสนอ'วัสดุสำหรับการทดลองเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชัน' มาให้ฉัน! เขายังอยากเป็นนักออกแบบเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ใช่หรือไม่?" จางโบเหยียนหัวเราะ

“อะไรนะมีนักเรียนส่งเอกสารให้เขาเขียนอะไรเกี่ยวกับมัน?” ตงเฉินและไคห่าวต่างก็ตกตะลึงเมื่อพวกเขาได้ยินเช่นนั้น

“นี่ไงเห็นไหม” จางโบเหยียนแสดงชื่อเอกสารให้พวกเขาดู

"นักศึกษาคนนี้เป็นคนกล้าหาญเช่นไร" ตงเฉินกล่าวทันทีว่า “ฉันอยากสร้างเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ด้วยตัวเองเหมือนกัน!”

ไคห่าวยิ้มและพูดว่า "ฮ่าฮ่า เขากล้าหาญจริงๆฉันยังคงสนใจว่าเขาเขียนอะไรในนั้น"

“ฉันก็สนใจนิดหน่อย!” จางโบเหยียนกล่าว

"ทำไมพวกเราไม่ลองอ่านมันดูสักครู่และค่อยออกไปทานอาหารเย็นด้วยกันทีหลัง"

“เอาล่ะเปิดดูกันก่อนเถอะฉันอยากอ่านมันเช่นกัน” ไคห่าวกล่าว

แน่นอนพวกเขาทั้งหมดคิดว่าเอกสารนี้ควรเป็นงานวิจัยบางอย่างของนักศึกษาและอาจจะไม่มีคุณค่ามากนัก

จางโบเหยียนเปิดไฟล์งานในคอมพิวเตอร์ขึ้นและอ่านมัน

ในรายงานการทดลองนี้เหอซิงโจวได้เขียนรายละเอียดว่าเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิวชันไมโครนิวเคลียร์ชนิดใดที่เขาต้องการสร้าง และทำการออกแบบเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชันที่มีรายละเอียดสมบูรณ์แบบ พื้นที่ใช้งาน ตัวสะท้อนนิวตรอน ระบบการควบคุม ชั้นป้องกัน จนไปถึงระบบทำความเย็น ฯลฯ

และสรุปเป็นแผนการทดลองที่สมบูรณ์มันยังมีมาตรการบำบัดหลังการทดลองอีกด้วย

ตอนแรกจางโบเหนียนก็แค่อยากรู้อยากเห็นเล็กน้อยแต่หลังจากดูมันแล้วเขาพบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ซึ่งนี้ไม่ใช่งานเขียนของนักศึกษาหรอกหรือ? เห็นได้ชัดว่านี่เป็นโครงสร้างที่เข้มงวดอย่างมีระเบียบ ทฤษฎีมากมาย และอุปกรณ์เครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ที่ออกแบบมาเห็นได้ว่าทั้งหมดสมบูรณ์แบบ!

แม้ว่าเอกสารดังกล่าวจะเขียนเกี่ยวกับเครื่องปฏิกรณ์นิวเคลียร์ฟิชชันขนาดเล็กเท่านั้น แต่ตามความรู้ของจางโบเหยียนแล้วนั้นแม้ว่าเครื่องปฏิกรณ์นี้จะขยายใหญ่ขึ้น มันก็อยู่ไม่ไกลจากเครื่องปฏิกรณ์ที่มใช้งานจริงภายในโรงไฟฟ้านิวเคลียร์!

เมื่อเขารู้เรื่องนี้ศาสตราจารย์จางจึงอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมา“ไม่น่าเชื่อนี่เป็นรายงานการทดลองที่ออกแบบโดยนักศึกษาจริงๆหรือเนี่ย!?”