บทที่ 18 : เผยพลังต่อหน้าฝูงชน!

บทที่ 18 : เผยพลังต่อหน้าฝูงชน!

“ลูอัน? เจ้านี่น่ะเหรอ คือที่เรียกกันว่าราชาสวรรค์ลูอัน?”

บากี้จ้องมองลูอัน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันที

ช่วงนี้บนท้องทะเล ข่าวที่ร้อนแรงที่สุด ก็คือบทความขององค์การข่าวเศรษฐกิจโลกที่รายงานว่า กำลังจะมีราชาคนใหม่ถือกำเนิดขึ้นในทะเลอีสต์บลู

ราชาสวรรค์ลูอัน

นั่นแหละ…คือชื่อของชายผู้นี้

“ไม่…ไม่ผิดแน่ กัปตันบากี้ เจ้าหมอนี่แหละ คือ ‘ราชาสวรรค์ลูอัน’ ที่ว่านั่น!

แล้วไอ้หัวเขียวข้าง ๆ นั่นก็นักล่าค่าหัวโจรสลัดโซโลด้วย!”

ลูกน้องของบากี้ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ รีบหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาเทียบใบหน้าของลูอัน พลางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

“เจ้าของพลังฮาคิราชันย์…”

แม้แต่บากี้เอง เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นตามไรผมแล้ว

นักล่าค่าหัวโจรสลัดโซโลนั้น แม้จะโด่งดังในหมู่โจรสลัดแห่งทะเลอีสต์บลู

แต่ตราบใดที่เป็นนักดาบ บากี้ซึ่งกินผลปีศาจแยกร่างเข้าไปก็ยังไม่รู้สึกกลัว

แต่ฮาคิราชันย์นั้น…ต่างออกไป

ในฐานะอดีตลูกเรือแห่งเรือราชาโจรสลัด นอกจากจะพลาดขึ้นเกาะสุดท้ายลาฟเทลเพียงเพราะป่วยกระทันหันแล้ว

บากี้ก็เคยร่วมตะลุยแกรนด์ไลน์กับกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์มาด้วยกันแทบทั่วทุกหัวระแหง

ในทะเลอีสต์บลู ไม่มีใครจะเข้าใจความหมายของฮาคิราชันย์ได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

นั่นคือ…คุณสมบัติของราชา!

ใครก็ตามที่ตื่นพลังนี้ขึ้นมา แม้แต่ในโลกใหม่ก็ถือเป็นยอดฝีมือที่ใครต่างต้องเกรงขาม

แล้วชายเช่นนี้…กลับโผล่มาในทะเลอีสต์บลูเนี่ยนะ?

เดี๋ยวก่อน!

บากี้เหมือนนึกอะไรขึ้นได้ หันไปมองลูฟี่ที่ถูกขังไว้ในกรงเหล็กด้วยสายตาเหลือเชื่อ

ลูอันคนนี้ เป็นลูกเรือของเจ้าเด็กนี่อย่างนั้นรึ?!

หรือว่า…ฉายาราชาสวรรค์นี่ได้มา เพราะเจ้าเด็กนี่จะตั้งตัวเป็นราชาโจรสลัด แล้วลูอันก็เปรียบเสมือนราชานรกเรย์ลี่ย์ มือขวาแห่งราชาโจรสลัดงั้นเหรอ?!

หมายความว่า…เจ้าของพลังฮาคิราชันย์ ยังยอมรับว่าไอ้เด็กนี่จะเป็นราชาโจรสลัดในอนาคตได้งั้นเรอะ?!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!

เด็กบ้าบิ่นที่เอาแต่พูดว่าจะเป็นราชาโจรสลัด กับว่าที่ราชาโจรสลัดที่ได้รับการยอมรับจากผู้ครองฮาคิราชันย์…มันคนละเรื่องกันเลยนะ!

แต่ทำไม…ทำไมเด็กอย่างนี้ถึงได้รับการยอมรับจากผู้ครองฮาคิราชันย์ด้วย?!

ดวงตาของบากี้แดงฉานด้วยความคั่งแค้น

“ราชาสวรรค์…ลูอัน?”

นามิพึมพำชื่อของเขา พลางจ้องลูอันด้วยแววตาไม่อยากเชื่อ

ช่วงที่ผ่านมา นามิเอาแต่หมกมุ่นกับการวาดแผนที่แกรนด์ไลน์ จนไม่มีเวลาติดตามข่าวสารหรืออ่านหนังสือพิมพ์ฉบับล่าสุด

แม้จะไม่เห็นรายงานข่าวเองกับตา แต่แค่ได้ยินฉายาราชาสวรรค์ ที่แผ่รัศมีขนาดนั้น กับค่าหัว 15 ล้านเบรี ในทะเลอีสต์บลู…ก็ถือว่าใหญ่พอตัว

เมื่อเห็นว่าบากี้เองยังมีท่าทีเครียดขนาดนี้ แค่ได้ยินชื่อของลูอัน ทุกอย่างก็ชัดเจนแล้ว

ส่วนชื่อนักล่าค่าหัวโจรสลัด โซโล นามิก็รู้ดีว่ามีความหมายขนาดไหนในทะเลอีสต์บลู

แต่บากี้ตัวตลก พอได้ยินชื่อโซโลก็แค่ตกใจเล็กน้อย

แต่พอได้ยินชื่อลูอัน กลับถึงขั้นเครียดและระแวงอย่างเห็นได้ชัด

แค่เพียงชื่อเสียง ก็ทำให้โจรสลัดใหญ่ระดับนี้ถึงกับลนลานขนาดนี้…

ชายคนนี้…แข็งแกร่งขนาดนั้นเลยเหรอ?

นามิมองลูอันที่ยืนขวางหน้าเธอด้วยความตะลึง

“ขยายขอบเขตจิตวิญญาณ…พลังฮาคิราชันย์เพิ่มขึ้น”

แสงข้อความบางอย่างปรากฏขึ้นกลางอากาศ

ลูอันมองดูบากี้ที่เหงื่อซึมเพียงแค่ได้ยินชื่อของตนเอง แล้วหันกลับไปเห็นสายตาตะลึงของนามิ ริมฝีปากของเขายกยิ้มบางเบา

ปฏิกิริยาของลูกกระจ๊อกที่ได้ยินชื่อเขานั้น ไม่ได้มีผลกับการเพิ่มขอบเขตจิตวิญญาณของเขาอีกแล้ว

แต่หากเป็นตัวละครสำคัญอย่างบากี้หรืออย่างนามิ แค่เพียงแสดงความหวั่นเกรงหรือชื่นชมต่อชื่อของเขา ก็เพียงพอจะหล่อหลอมจิตวิญญาณให้แกร่งขึ้น

ในโลกของราชาโจรสลัด การขัดเกลาพลังฮาคิ ก็คล้ายกับการเลี้ยงสัตว์พิษ

ต้องใช้เลือดและความพ่ายแพ้ของศัตรูเป็นเครื่องหล่อหลอมให้พลังของตนแกร่งกล้ายิ่งขึ้น

ชื่อเสียงของยอดฝีมือแต่ละคน ก็ถูกสั่งสมขึ้นจากเลือดและความพ่ายแพ้ของศัตรูเช่นเดียวกัน

ดังนั้น การเพิ่มขอบเขตจิตวิญญาณผ่านชื่อเสียง ก็ต้องทำให้ชื่อของตัวเองดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ จึงจะเพิ่มพลังฮาคิได้อย่างต่อเนื่อง

วิธีที่ดีที่สุดในการขับเน้นชื่อของโจรสลัด ย่อมหนีไม่พ้นค่าหัว จึงไม่แปลกที่พวกโจรสลัดจะยึดติดกับมูลค่าบนหัวของตนเองนัก

แน่นอนว่าการเพิ่มพลังด้วยวิธีนี้อาจไม่แน่นอนนัก ทางที่สะดวกและมั่นคงกว่าก็คือ เกิดมาเพื่อท้องทะเล (ทองสุด) ที่อยู่กับบากี้เบื้องหน้านี่เอง

“เจ้า…!”

เสียงของบากี้เพิ่งจะเอื้อนเอ่ย

“วูบ!”

ทว่าเขาก็ต้องชะงัก เมื่อเห็นแววตาของลูอันฉายประกายแดงดำขึ้นมาอย่างรุนแรง

วินาทีต่อมา…

“โครม!”

จู่ ๆ พลังอำนาจอันน่าสะพรึงกลัวก็ปะทุออกมา กวาดผ่านกลุ่มโจรสลัดของบากี้ในพริบตา

เหล่าลูกเรือของบากี้ต่างชะงักค้างเหมือนถูกตรึงไว้ ก่อนที่ดวงตาจะพลิกขาว ล้มตึงนอนเกลื่อนราวกับถูกฟาดด้วยสายฟ้า

“ปัง! ปัง! ปัง!”

ลูกน้องของกลุ่มโจรสลัดบากี้ทรุดลงไปกองกับพื้นในชั่วพริบตา

ฮาคิราชันย์ประกาศศักดา!

ผู้ที่อ่อนแอ…ในยามเผชิญหน้าราชา กระทั่งสิทธิ์จะยืนหยัดลืมตาดูโลกยังไม่มี!

“สุดยอดเลย ลูอัน!”

ลูฟี่อ้าปากหัวเราะอย่างตื่นเต้น ส่งพลังแห่งอารมณ์มาเต็มที่

“น่าเกรงขามจริง ๆ…”

โซโลเก็บดาบกลับเข้าฝัก พูดขึ้นด้วยความทึ่ง

ไม่ว่าจะได้เห็นกี่ครั้ง…พลังนี้ก็ยังน่ากลัวเหมือนเดิม

“มะ…มันเกิดอะไรขึ้น?”

นามิเอ่ยถามเสียงสั่น มองภาพตรงหน้าด้วยความไม่อยากเชื่อ

ดูจากท่าทางของลูฟี่กับโซโล คนที่ทำเรื่องนี้ได้คือลูอัน

แต่ลูอัน…แทบไม่ได้ขยับตัวเลย นอกจากเพียงแค่จ้องตา ลูกน้องของบากี้ก็ล้มกลิ้งกันหมด

นี่มัน…พลังอะไรกัน?!

ถึงอารองจะน่ากลัว แต่ยังพอเห็นและเข้าใจได้

แต่สิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้า…มันเกินขอบเขตความเข้าใจของนามิไปแล้ว

นามิมองลูอันที่ยิ้มอย่างมีอำนาจอยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน

“ฮาคิราชันย์…พลังของราชา…”

เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผากของบากี้

แม้จะรู้อยู่แล้วว่าลูอันครองฮาคิราชันย์ แต่การได้สัมผัสแรงปะทะนั้นด้วยตัวเอง…มันเหนือกว่าคำบรรยาย

ถ้าไม่เคยผ่านศึกใหญ่กับกลุ่มโจรสลัดโรเจอร์มาก่อน เขาคงสลบเหมือดไปแล้วเหมือนกัน

ผู้ครองฮาคิราชันย์ที่สามารถควบคุมพลังนี้ได้อย่างแม่นยำ

ชายเช่นนี้…กลับโผล่มาในทะเลอีสต์บลู แถมยังเลือกตั้งเด็กบ้าบิ่นแบบนี้เป็นกัปตัน?!

นี่มันตลกร้ายอะไรกัน!

“อย่างที่คิด…ไม่สลบ”

ลูอันพึมพำพลางมองบากี้ที่แม้จะเหงื่อท่วมหน้าแต่ยังยืนหยัดได้อย่างน่าเสียดาย

ถึงจะยังไม่ปลุกฮาคิราชันย์ขึ้นเอง แต่ในฐานะอดีตเด็กฝึกงานบนเรือราชาโจรสลัด ผ่านศึกฮาคิราชันย์ปะทะฮาคิราชันย์ของทั้งโรเจอร์และหนวดขาวมาแล้ว

จะหวังให้เขาสลบเพียงแค่แรงกดดันของฮาคิราชันย์…คงเป็นไปไม่ได้

ถ้าอย่างนั้น…ก็ต้องใช้วิธีอื่น

ต้องทำให้บากี้หมดสติให้ได้

“โซโล!”

ลูอันหันไปหาโซโล

“รับทราบ!”

โซโลเห็นสัญญาณในแววตาของลูอัน ก็พุ่งตรงไปยังปืนใหญ่ที่ยังไม่ได้ยิงทันที

ก่อนจะมาถึงที่นี่ โซโลก็ได้รับข้อมูลจากลูอันว่า บากี้มีพลังผลปีศาจแยกร่าง ดาบของเขาไม่มีผลกับเจ้าหมอนี่อยู่แล้ว

“เหวี่ยง!”

ในขณะที่บากี้ยังตะลึง โซโลก็ปรับทิศทางปืนใหญ่ หันกระบอกไปเล็งตรงมาทางบากี้

“หยุด! อย่า! ข้างในนั่นมีกระสุนบากี้อยู่นะเฟ้ย!”

บากี้ร้องลั่นอย่างหวาดกลัว

“โครมม!”

ทันใดนั้น เปลวไฟแลบวาบ กระสุนบากี้พุ่งกระแทกลงตรงเท้าของบากี้

แสงเพลิงและแรงระเบิดรุนแรงพลันพวยพุ่งขึ้นทันที!