บทที่ 6 : ข้าจะยืนหยัดเหนือฟากฟ้า! ราชาสวรรค์!

บทที่ 6 : ข้าจะยืนหยัดเหนือฟากฟ้า! ราชาสวรรค์!

"ลูอัน นายจะรับมือกับคนมากขนาดนี้ไหวเหรอ?"

ลูฟี่มองดูร่างของลูอันที่ก้าวขึ้นมายืนขวางหน้าเขา เผชิญหน้ากับกลุ่มโจรสลัดอัลบีด้าเต็มตัว สีหน้าเต็มไปด้วยความห่วงใย

"ไม่ต้องห่วงหรอก แค่พวกเศษสวะพวกนี้ ฉันจัดการได้ง่ายกว่านายเยอะลูฟี่"

มุมปากของลูอันยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ดวงตาทอประกายแสงสีแดงดำลึกลับที่ดูราวกับเปลวอสนีบาตแห่งราชัน

"เศษสวะงั้นเหรอ? ไอ้เด็กเวร คิดว่าตัวเองเป็น นักล่าค่าหัวโจรสลัดโซโล หรือไงฮะ?!"

อัลบีด้าหน้าตาบึ้งตึง เส้นเลือดปูดโปนเต็มหน้าผาก กับรูปลักษณ์หยาบกร้านยิ่งขับความน่ากลัวให้ดูน่าเกลียดเข้าไปอีก

ณ ตอนนี้ ชื่อเสียงของ นักล่าค่าหัวโจรสลัดโซโล กำลังโด่งดังไปทั่วท้องทะเลอีสต์บลู แม้แต่โจรสลัดระดับเจ้าทะเลที่มีค่าหัวหลักสิบล้านยังต้องระวังตัวเมื่อได้ยินชื่อผู้ชายคนนี้

"โซโล? แน่นอน ฉันไม่ใช่…แต่…"

ดวงตาของลูอันแข็งกร้าวขึ้นในชั่วพริบตาเดียว ทันใดนั้นประกายแดงดำในนัยน์ตาก็ทวีความเข้มข้นราวกับกลายเป็นของจริง ระเบิดพลังออกมาดั่งเสียงคำรามของราชัน

"จำชื่อของข้าเอาไว้ให้ดี ราชาสวรรค์ ลูอัน ชายผู้จะยืนหยัดอยู่เหนือฟากฟ้าในอนาคต!"

"โครม!!"

ฮาคิราชันย์ ปะทุออกมาอย่างรุนแรง!

สายฟ้าสีแดงดำแล่นวาบไปทั่วอากาศ พร้อมเสียงคำรามสะเทือนฟ้าดิน

เหล่าโจรสลัดอัลบีด้าทั้งหมด รวมถึงอัลบีด้าเอง ต่างเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา

ไม่ทันขาดคำ ดวงตาทุกคู่ก็กลอกกลับหมดสติล้มพับลงไปทีละคน

"ปัง! ปัง! ปัง!"

บนดาดฟ้าเรือ ร่างของกลุ่มโจรสลัดอัลบีด้านอนเกลื่อนกลาดเหมือนฟางข้าวที่ถูกพายุพัด

ในชั่วพริบตาเดียว กลุ่มโจรสลัดอัลบีด้าก็ถูกกวาดล้างจนหมดสิ้น

ต่อหน้าฮาคิราชันย์ ผู้ไร้พลัง…ไม่มีแม้แต่สิทธิ์จะสบตากับราชัน!

ประกายสีแดงดำในดวงตาของลูอันค่อยๆ จางหายลง

"สุดยอดเลย!!!"

ลูฟี่ตาแทบถลน มองลูอันเพียงแค่ปรายตามา กลุ่มโจรสลัดอัลบีด้าทั้งหมด แม้แต่ยัยป้าอัลบีด้าผู้หยาบกร้าน ก็ล้มตึงหมดสติกันทั้งก๊วน

ต้องยอมรับว่าลูฟี่เป็นผู้มอบคุณค่าทางอารมณ์ให้กับเพื่อนร่วมทางได้อย่างวิเศษจริงๆ

อย่างน้อย แค่เห็นสีหน้าทึ่งตกตะลึงของลูฟี่ กับการปล่อยฮาคิราชันย์ครั้งแรกนี้ ก็ทำให้ลูอันรู้สึกดีไม่น้อย

"ว่าแต่…พลังแบบนี้ ฉันเหมือนจะเคยเห็นมาก่อน ตอนเด็กๆ ก็เคยเกิดเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้แฮะ…"

หลังจากตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง ลูฟี่ก็มีแววตาคิดถึงอดีตขึ้นมา

ตอนเด็ก เขาและพี่น้องสามคนเคยถูกพวกคนชั่วจับตัวไป ตอนที่เขากำลังตกอยู่ในอันตราย คนร้ายเหล่านั้นก็ล้มหมดสติไปเองแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

"นี่แหละ ฮาคิราชันย์ พลังแห่งราชันที่เมื่อแผ่กระจายออกมา ผู้ที่อ่อนแอจะหมดสติลงในพริบตา"

ลูอันหันมายิ้มบางๆ อธิบายให้ลูฟี่ฟัง

สิ่งที่ลูฟี่พูดถึง ก็น่าจะเป็นเหตุการณ์ที่หมัดอัคคี โพโตกัส ดี. เอส เคยปลุกพลังฮาคิราชันย์ออกมาครั้งแรกในวัยเด็ก เพื่อปกป้องลูฟี่จากอันตรายนั่นเอง

แต่หลังจากนั้น เอซก็เลือกจะผนึกพลังนี้ไว้ เพราะเกลียดชังที่มันเป็นพลังจากสายเลือดของตัวเอง สายเลือดของราชาโจรสลัด โกล์ ดี. โรเจอร์

กับการตัดสินใจของเอซ ลูอันไม่ได้คิดจะตัดสินอะไร เพราะเขาไม่ใช่เอซ ไม่เคยสัมผัสความเจ็บปวดของเอซมาก่อน จะไปพูดจากมุมสูงว่า มีพลังแล้วไม่ใช้มันคือโง่ ก็คงไม่ยุติธรรม

สำหรับเอซ การตายของแม่ เป็นผลจากการที่ถูกกองทัพเรือล่าตามสายเลือดของโรเจอร์ และในวัยเด็ก เอซก็ถูกทุกคนรังเกียจ เห็นว่าเขาไม่สมควรเกิดมาในโลกใบนี้

ถ้าใช้ศัพท์ของบลูสตาร์ ก็คงเรียกว่า บาดแผลทางใจจากครอบครัวดั้งเดิม เอซต้องการเพียงหนีออกจากเงาของสายเลือดเท่านั้น

แต่หากไม่ผนึกฮาคิราชันย์ ด้วยศักยภาพของเอซแล้ว สุดท้ายคงไม่จบแบบในต้นฉบับ

พูดได้แค่ว่า เอซ…ไม่มีดวงเป็นราชัน

แต่สำหรับลูอันแล้ว การเลือกทางของเอซ รวมถึงสงครามมารีนฟอร์ดที่กำลังจะมาถึง ล้วนแต่เป็นโอกาสทองทั้งสิ้น

หนวดขาว…ชายผู้ได้รับสมญาว่าแข็งแกร่งที่สุดในโลก คือไพ่ใบใหญ่สุดของฝ่ายโจรสลัด

การล่มสลายของเขา จะทำให้โชควาสนาแห่งกลุ่ม หลั่งไหลมาหาตัวลูอันมากเพียงใด ลูอันเองก็อดที่จะตั้งตารอไม่ได้

และผลสั่นสะเทือน (กูระกูระ) ของหนวดขาว ลูอันก็ตั้งเป้าจะต้องคว้ามาครองให้ได้

ความแตกต่างระหว่างผลปีศาจระดับท็อปกับผลปีศาจกระจอกๆ นั้น มากกว่าระหว่างมนุษย์กับหมูเสียอีก

ความคิดที่ว่า ไม่มีผลปีศาจที่ไร้ค่า มีแต่ผู้ใช้ที่ไร้ค่า เป็นแค่ความเข้าใจผิดในช่วงต้นเรื่องเท่านั้น หลังจากนั้นทุกอย่างก็ถูกโยนลงถังขยะเรียบร้อย

ขีดจำกัดของแต่ละผลปีศาจนั้น ในสารานุกรมผลปีศาจได้ระบุไว้อย่างชัดเจน

ความแข็งแกร่งของผลปีศาจ ขึ้นอยู่กับตัวผลปีศาจเองเป็นหลัก เสริมด้วยร่างกายและพลังของผู้ใช้ เพราะการปลดปล่อยพลัง ก็อาศัยร่างกายเป็นสื่อกลาง

ตัวอย่างก็เห็นได้จากซาโบ้ที่เพิ่งกินผลเมระเมระ ก็ปลดปล่อยพลังได้ทัดเทียม หรือบางทีอาจเหนือกว่า เอซเสียอีก

แต่ผู้ใช้ผลปีศาจแต่ละคน ขีดจำกัดของพลังเมื่อกินผลเข้าไป ก็แทบจะถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก ที่เหลือก็ต้องอาศัยฮาคิและพลังอื่นๆ มาช่วยเติมเต็ม

ผลปีศาจระดับท็อป แค่กินเข้าไปก็นับว่าเป็นขุมพลังระดับเจ็ดเทพโจรสลัดแล้ว

หนวดขาวถึงได้รับขนานนามว่าชายผู้สามารถทำลายล้างโลก ก็เพราะพลังของผลสั่นสะเทือนนี่เอง

ผลปีศาจชั้นยอดขนาดนี้ ลูอันไม่มีวันปล่อยให้หนวดดำได้ไปแน่นอน

สงครามมารีนฟอร์ด…ลูอันจะต้องเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยตัวเอง

จากนี้ไป ต้องเร่งฝึกฝนให้แกร่งขึ้น เพื่อจะได้คว้าส่วนแบ่งก้อนใหญ่ที่สุดในศึกมารีนฟอร์ด

ดวงตาของลูอันลุกวาว

"แต่ลูอันที่ว่านายจะยืนเหนือฟากฟ้าเนี่ย โคตรเท่เลยแฮะ ราชาสวรรค์ลูอัน …ชื่อนี้เจ๋งดีนะ!"

ลูฟี่ยังไม่เข้าใจถึงความน่ากลัวของฮาคิราชันย์นัก เขากลับสนใจคำพูดของลูอันมากกว่าเสียอีก

"รองกัปตันของราชาโจรสลัดในตำนาน ผู้ได้รับขนานนามว่าราชานรก หรือมือขวาของราชาโจรสลัด ดังนั้นถ้านายจะเป็นราชาโจรสลัด ฉันที่เป็นเพื่อนร่วมทาง…ราชาสวรรค์ก็ดูเหมาะดีไม่ใช่หรือ?"

ลูอันหัวเราะอธิบาย

ไม่ใช่ว่าลูอันเป็นพวกคลั่งเท่ที่ชอบตั้งชื่อแปลกๆ หรอกนะ แต่นี่เป็นการเปิดตัวครั้งแรกของเขาบนท้องทะเล

ต้องเข้าใจก่อนว่า ในโลกของราชาโจรสลัด เครือข่ายข่าวเศรษฐกิจโลกนั้นแพร่กระจายไปทั่วทุกแห่ง

ลูอันจึงต้องเลือกฉายาที่มันดูเท่และไพเราะเอาไว้ก่อน

ไม่อย่างนั้น ใครจะรู้ว่ากองทัพเรือจะตั้งฉายาแปลกๆ ให้เขาแบบไหนในอนาคต

วิธีการเลือกฉายาของลูอันก็ง่ายมาก มือขวาของราชาโจรสลัดอย่าง ซิลเวอร์เรย์ลี่มีฉายาว่าราชานรก

ในโลกของวันพีช มีอาวุธโบราณสามชิ้น—ราชานรก, ราชาทะเล และ ราชาสวรรค์

ฉายาราชานรกถูกใช้ไปแล้ว ราชาทะเลสำหรับคนจากบลูสตาร์อย่างลูอันก็ดูไม่เหมาะนัก

ดังนั้นราชาสวรรค์ จึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

ประโยคที่ว่าจะยืนเหนือฟากฟ้า ก็อธิบายได้อย่างลงตัวว่าทำไมต้องเป็นราชาสวรรค์

และนี่…ก็เป็นการทดสอบอย่างหนึ่งของลูอันด้วย

"ตรวจพบว่าความสัมพันธ์กับเป้าหมายที่ทำการโหลดอยู่ดีขึ้น…ความคืบหน้าการโหลดคุณสมบัติพิเศษเพิ่มขึ้น"

แถบข้อความแสงบางอย่างปรากฏขึ้น ทำให้มุมปากลูอันยกยิ้มขึ้นมาอย่างพึงพอใจ

เป็นไปตามคาด…