LCEW เล่มที่ 1 ตอนที่ 32 - แอปเปิ้ลคืออะไร?

เล่มที่ 1 ตอนที่ 32 - แอปเปิ้ลคืออะไร?

"โอ้…..มันจะต้องเป็นร่องรอยอารยธรรมที่มาจากซากปรักหักพังแหล่งอื่นๆแน่ๆ"แฮรี่จ้องมองไปที่ขวดน้ำและช็อกโกแลตพร้อมกับถอนหายใจ " ยังมีที่มากมายบนโลกนี้ที่ผมไม่เคยไป…"

ฉันมองเขาแล้วพูดอย่างเป็นกันเองว่า "เราเองก็จำไม่ได้เหมือนกันว่ามันได้มาจากไหน"

"ผมรู้"แฮรี่กอดของที่ฉันหยิบออกมา จากนั้นก็มองฉันด้วยความตื่นเต้นและอุทานว่า "ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ที่นี่จะเป็นบ้านของเธอ เธอได้นำสิ่งของล้ำค่ามากมายมาให้พวกเรา!!"

หากพิจารณาจากสีหน้าการแสดงออกของเขา อาหารที่อยู่ในมือของฉันนั้นเหมือนจะสามารถซื้อทุกอย่างได้ในโลกใบนี้ และถ้าหากว่าอาหารพวกนี้มันเป็นสิ่งของล้ำค่าจริงๆ นั่นก็หมายความว่าครั้งหนึ่งพวกมันเคยมีอยู่บนโลก แต่ไม่ว่าจะเหตุผลใดก็ตาม มันจะทำให้อาหารที่ฉันมีกลายเป็นของหายาก

เป็นไปได้อย่างไร?

หากสิ่งของเหล่านี้กลายเป็นของหายาก เหตุผลเดียวที่ฉันคิดออกคือ…...โลกนี้ไร้ทรัพยากร ไม่มีวัตถุดิบเพียงพอจะทำช็อกโกแลต

ฉันคิดในใจและสอดมือเข้าไปในกระเป๋าอีกครั้ง "แล้ว….ถ้าเป็นอันนี้นายอยากได้หรือเปล่า?"

แฮรี่จ้องมองฉันด้วยสายตาคาดหวังราวกับว่ากระเป๋าของฉันนั้นเป็นกระเป๋าวิเศษของโดราเอมอนที่สามารถหยิบของวิเศษออกมาได้มากมาย

ฉันค่อยๆหยิบแอปเปิ้ลเขียวออกมา

ขณะที่แอปเปิ้ลเขียวปรากฏตรงหน้า สายตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง ฉันมองแอปเปิ้ลสีเขียวแวววาว และอดใจไม่ได้ที่จะต้องกัดมัน จนถึงตอนนี้ฉันยังไม่ได้กินน้ำเลย

*จ๋อม* กลิ่นหอมของแอปเปิ้ลตลบอบอวลไปทั่วทั้งห้อง เพียงแค่จินตนาการถึงความเปรี้ยวน้ำลายก็ไหล เมื่อฉันหันไปหาแฮรี่ เขากำลังอ้าปากค้างน้ำลายไหล!!

ชายหนุ่มคนนี้น้ำลายไหลอีกแล้ว!!

พรึบ! เขาจับข้อมือของฉันและจ้องมองผลแอปเปิ้ลทั้งที่น้ำลายยังคงไหล ฉันจึงกล่าวออกไปทันทีว่า "ไม่ต้องกังวล ฉันมี…."

แต่ก่อนที่ฉันจะได้พูดจบประโยค เขาก็ดึงตัวฉันและตรงไปที่ประตู ปัง!! เขาตบปุ่มสีแดงข้างประตู จากนั้นเมืองใต้ดินทั้งเมืองก็กระพริบไปด้วยแสงสีแดงเหมือนสัญญาณเตือนภัย!

อะไรกันเนี่ย!?

*กริ๊งงง*เสียงสัญญาณเตือนดังสนั่นทำให้ทุกคนกังวล

แฮรี่เปิดประตูและพาฉันออกมา เรายืนอยู่ตรงทางโดยมีทุกคนในเมืองค่อยๆทยอยออกมาล้อมรอบ

ครูฝึกทหารเช่อชื่อมาพร้อมกับผู้อาวุโสอลูฟา ส่วนเสวี่ยกี๋ก็คอยคุ้มกันเจ้าหญิงอาร์เซนอล ราฟเฟิลกำลังเขียนหนังสือเล่มเล็กในขณะที่เขาวิ่ง ลุงเมสันก็กำลังนำกองทหารสอดแนมของตัวเองเข้ามาร่วม ทุกคน ต่างกรูกันเข้ามาจากทั่วทุกทิศทาง ล้อมรอบจัตุรัสชั้นล่าง

สัญญาณเตือนเงียบลง ไฟสีแดงกระพริบ

แฮรี่จับข้อมือของฉันแน่น สีหน้าดูเคร่งขรึมแต่ก็ตื่นเต้น มือของเขาสั่นเล็กน้อยจนฉันรู้สึกได้ เขาจ้องมองคนที่ยืนอยู่ในจัตุรัสแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร

ทั้งจัตุรัสถูกเกินไปด้วยความเงียบสงัด ทุกคนไงหน้าขึ้นมามองเขาด้วยสายตาสับสนและกังวล

"แฮรี่!! มันเกิดอะไรขึ้น!?"ลุงเมสันจ้องมองแฮรี่อย่างเคร่งขรึม เห็นได้ชัดว่าการจะกดปุ่มสัญญาณเตือนมันไม่ใช่เรื่องตลกแน่

ท่ามกลางความสับสน แฮรี่เริ่มขยับปากพร้อมกับชูมือที่ถือแอปเปิ้ลของฉันขึ้นฟ้าและตะโกนว่า "หลัวปิงเอาแอปเปิ้ลมาให้เรา!"

ตอนนี้เขาไม่ได้เรียกฉันว่าภรรยาอีกแล้ว แต่เรียกฉันด้วยชื่อของฉันเอง - หลัวปิง!

ฝูงชนที่มากกว่า 200 คนเงียบมากจนรู้สึกราวกับว่าพวกเขากำลังกลั้นหายใจ ทุกคนจ้องมองแอปเปิ้ลที่มีร่องรอยการกัดของฉันดวงตาที่เบิกกว้างและตกใจ สายตาของพวกเขาบ่งบอกถึงความตื่นเต้นและความน่าเหลือเชื่อ หากจะให้พูดมันก็คงเหมือนกับคนที่สิ้นหวังติดอยู่ในทะเลทรายแต่เผอิญได้ไปเจอแหล่งน้ำ หรือไม่ก็คนป่วยระยะสุดท้ายที่บังเอิญเจอวิธีรักษา!!

*ตุบ*ราฟเฟิลเผลอทำหนังสือสุดรักตกลงบนพื้น "มะ มะ มันสะอาดไหม?" เขาตื่นเต้นมากจนพูดติดอ่าง

แฮรี่พยักหน้า "ใช่!! มันสะอาดมาก!!"

"ไม่มีมลพิษ?"ลุงเมสันถามด้วยความตื่นเต้น

"ไม่มีมลพิษเจือปน!!"แฮรี่ตอบกลับด้วยความตื่นเต้น

"จริงหรือ?"ผู้อาวุโสอลูฟาน้ำเสียงสั่นเครือ

เสียงของแฮร์รี่ก็สั่นเครือเหมือนกัน "จริง มันคือเรื่องจริง!!"

ฉันจะยืนอยู่ด้านข้าง มองเห็นคราบน้ำตาของเขาและคนอื่น

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉันจ้องมองแฮรี่ด้วยความสับสน!!

สำคัญมากขนาดนี้เลยหรือ? มันก็แค่ผลแอปเปิ้ล!!

"แอปเปิ้ลคืออะไร?"ทันใดนั้นฉันก็ได้ยินเสียงเด็กกล่าวถาม ฉันก้มหน้าลงไปมองก็พบกับความตกใจ เธอก็คือต้าลี่ เธอกำลังถามเจ้าหญิงอาร์เซนอล ต้าลี่ไม่เคยเห็นผลแอปเปิ้ลมาก่อน?

เจ้าหญิงอาร์เซนอลจ้องมองต้าลี่ด้วยน้ำตาคลอเบ้า "มันคือผลไม้ ผลไม้ที่แสนล้ำค่า…."

ร่างกายของฉันแข็งทื่อเหมือนหินยืนเคว้งคว้างอยู่กลางทางเดิน เด็กๆ..ไม่เคยเห็นแอปเปิ้ลมาก่อน?

ผลแอปเปิ้ลกลายเป็นสิ่งของล้ำค่า….

มันเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้?

น้ำดื่ม ช็อกโกแลต ผลแอปเปิ้ล สิ่งเหล่านี้กลายเป็นสิ่งของล้ำค่า ทรัพยากรในโลกมีน้อยมากเกินกว่าที่ฉันจะคาดคิด

ครูสอนประวัติศาสตร์ในชั้นเรียนของฉันเคยบอกเล่าเรื่องราวของผักและผลไม้หลายชนิดที่ไม่ได้มีอยู่ในประเทศจีนเมื่อครั้งอดีตกาล ผลแอปเปิ้ลถูกนำเข้ามาในประเทศจีนช่วงศตวรรษที่ 19 ดังนั้น ชาวบ้านธรรมดาทั่วไปในช่วงเวลานั้นจึงไม่เคยเห็นผลแอปเปิ้ลมาก่อน ครูประวัติศาสตร์ยังมักจะพูดถึงข้อบกพร่องในนวนิยายท่องกาลเวลา ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเรียนในชั้นของเราชอบฟัง

อย่างไรก็ตาม การตอบสนองของแฮรี่และคนในเมืองนั้นแตกต่างโดยสิ้นเชิง พวกเขารู้เกี่ยวกับผลแอปเปิ้ล แต่มันเหมือนว่าผลไม้จะสูญพันธุ์ไปหมดโลกแล้ว ดังนั้น จึงมีแค่พวกเด็กๆที่ไม่เคยเห็นมัน

เด็กๆพากันตื่นเต้น "มันคืออาหาร!!"

"เจ้าหญิงอาร์เซนอลบอกว่ามันคือผลไม้!!"

"ผลไม้คืออะไร?"

"มันต้องอร่อยมากแน่ๆ"

"หลัวปิง……"แฮรี่เช็ดคราบน้ำตา แล้วปล่อยแขนของฉัน "เธอ….พอจะให้เด็กๆได้ไหม? พวกเด็กๆไม่เคยกินมาก่อน.."

ฉันต้องมองแฮรี่ที่พูดด้วยความจริงใจ ฉันรู้ว่าฉันปฏิเสธเขาไม่ได้ ฉันจึงพยักหน้าอย่างหนักแน่น "ฉันยังมีอีก 2 ลูกในกระเป๋า"

"อะไรนะ!? เธอยังมีอีก มหัศจรรย์มาก ฮ่าฮ่าฮ่า!!"จู่ๆเขาก็ยกตัวฉันขึ้นหมุนไปรอบๆ ก่อนจะตะโกนลงไปด้านล่าง "ผู้อาวุโสอลูฟา เจ้าหญิงอาร์เซนอล ราฟเฟิล หลัวปิงบอกว่าเธอมีอยู่ด้วยกันทั้งหมด 3 ผล ลูกแอปเปิ้ล 3 ลูกที่สมบูรณ์แบบ"

ฉันยังคงหัวหมุน ระหว่างที่ได้ยินเสียงโห่ร้องจากฝูงชนด้านล่าง

"โอ้!!"

ที่จัตุรัสชั้นล่าง มีโต๊ะยาวที่เต็มไปด้วยรอยกระแทกและรูโพรง แฮรี่และฉันเดินลงไปข้างล่าง

ต้าลี่รวมไปถึงเด็ก 12 คน เด็กชาย 7 คนเด็กหญิง 5 คนต่างก็มองลูกแอปเปิ้ล 3 ลูกที่วางอยู่บนโต๊ะ แต่ละคนปืนน้ำลายเอื้อกใหญ่