ตอนที่ 198: ความสงบสุข (1)

'ผลของเลือดโบราณส่งผลให้ข้ากลายเป็นผู้รับมรดกของฮาร์ปี้ยักษ์...' แองเจเล่โบกมือซ้ายและกระจกโลหะก็จมลงไปในผิวหนังของเขา

เขาหันไปที่ไหล่ของเขาและไม่เห็นอะไรที่นั่น มันดูเหมือนว่าฮาร์ปี้ยักษ์ยังอยู่ในดินแดนฝันร้าย

แองเจเล่รู้สึกว่าส่วนเล็กๆของวิญญาณของเขาถูกทิ้งไว้ที่ไหนสักแห่งที่ห่างไกลจากที่นี่ มันเป็นสถานที่ที่ฮาร์ปี้ยักษ์อาศัยอยู่ พวกเขาสามารถรู้สึกถึงกันได้แต่ก็ไม่มีวิธีที่จะสื่อสารกัน

"ถ้าเช่นนั้นข้าสามารถเอาออกมาจากดินแดนฝันร้ายได้หรือไม่.....หรือว่าที่จริงแล้วร่างกายภาพของข้าอยู่ที่นั่น..." แองเจเล่สงสัยขณะที่เขาถูคาง

'ซีโร่ให้ข้าดูบันทึก ข้าต้องการตรวจสอบบางอย่าง' เขานั่งลง

[กำลังค้นหา.....กำลังโอนฉากไปยังสมองของคุณ...]

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่นานมานี้แสดงอยู่ข้างหน้าสายตาของแองเจเล่

เขาใช้พลังจิตของเขาเพื่อตรวจสอบการเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับคลื่นพลังงานและสภาพร่างกาย นอกจากนี้ซีโร่ได้แสดงข้อมูลร่างกายโดยละเอียดในสายตาของแองเจเล่

สิบนาทีต่อมาจุดแสงสีน้ำเงินรอบดวงตาของเขาก็จางหายไป

'ข้าเดาถูก มันเป็นเพียงส่วนเล็กๆของวิญญาณข้าที่ถูกนำไปไว้ในดินแดนฝันร้าย' ในที่สุดแองเจเล่ก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น 'ฮาร์ปี้ยักษ์จากตราไม่สมบูรณ์.....เธอดำรงอยู่ได้เพราะข้าอยู่ในโลกนั้นตลอดเวลา เลือดโบราณในตราอ่อนแอและสิ่งมีชีวิตที่ข้าเห็นเป็นเพียงภาพลวงตาที่ไม่สมบูรณ์'

ฮาร์ปี้ยักษ์โบราณและฮาร์ปี้โบราณปกติมีสติปัญญาต่ำ....พวกมันจะสื่อสารผ่านวิธีพื้นฐานและอาศัยอยู่ตามสัญชาตญาณของพวกมัน สิ่งมีชีวิตที่สร้างความวุ่นวายเหล่านี้มีสมองของเด็กอายุหนึ่งขวบ แม้ว่าพวกมันจะแข็งแกร่งแต่พวกมันก็ไม่มีวิธีควบคุมตนเอง นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมฮาร์ปี้ยักษ์โบราณถึงถูกกวาดล้างโดยพ่อมดโบราณ อย่างไรก็ตามพลังของพวกมันก็ยังไม่น่าเชื่อ

แองเจเล่คิดอยู่ชั่วครู่

'ข้าต้องตรวจสอบอีกครั้งว่าโลกนั้นเป็นดินแดนฝันร้ายจริงๆหรือไม่ ข้าต้องระมัดระวังมากขึ้นหากเป็นของจริง ดินแดนฝันร้ายเป็นหนึ่งในโลกนับไม่ถ้วนที่พ่อมดโบราณใช้เวลาหลายปีในการค้นคว้า....โอกาสในการหาทรัพยาการหายากก็มีสูงมากเช่นกัน...'

แองเจเล่หรี่ตาเล็กน้อย 'ความสามารถพิเศษที่ฮาร์ปี้ยักษ์มี....ด้วยสายเลือดโบราณข้าจะสามารถเข้าสู่โลกโบราณได้ นี่อาจจะเป็นเหตุผลว่าทำไมพ่อมดมากมายถึงพยายามดึงเลือดโบราณออกมา ข้าควรจะเก็บวิธีไว้เป็นความลับและมองหาบันทึกที่ถูกทิ้งไว้โดยพ่อมดโบราณ'

มันมีโอกาสที่คนจะสอดแนมเขา นกพิราบบอกว่ามีโจรที่มีเทคนิคพิเศษอยู่ที่นี่ แองเจเล่สร้างชั้นโลหะเงินบางๆเพื่อปกปิดตราที่อยู่กลางฝ่ามือของเขา

'เอาล่ะ ข้าจะตรวจสอบผลของตราที่มีต่อข้า'

***************************

สามวันต่อมา

แองเจเล่อยู่ในบ้านเล็กข้างทะเลสาบ เขาใช้เวลาในการพยายามทดสอบความสามารถของตราที่พัฒนาแล้ว เขายังไม่มีโอกาสอ่านวิธีทำเวทมนต์ไฟที่เขาได้รับเมื่อไม่นานมานี้

ภาพลวงตาจากกุญแจไม่ได้เป็นภัยคุกคามต่อเขาอีกต่อไป สัตว์อสูรเงาโจมตีเขาระหว่างขั้นแรกแต่แองเจเล่ก็สามารถหลบการโจมตีของพวกมันได้อย่างง่ายดาย ด้วยความช่วยเหลือของเลือดโบราณของฮาร์ปี้ยักษ์สัตว์อสูรเงาเหล่านั้นก็จะหยุดโจมตีเขาหลังจากที่ผ่านการทดสอบประมาณสิบห้าครั้ง พวกมันไม่ได้กังวลเรื่องที่แองเจเล่เข้าไปในพื้นที่ของพวกมันอีกต่อไป

แองเจเล่ทำการทดลองบางอย่างและตระหนักว่ามีเงาสัตว์อสูรมากกว่าหนึ่งพันตัวในพื้นที่ภาพลวงตา การโจมตีของพวกมันสามารถเจาะบาเรียกายภาพใดๆก็ได้แต่พวกมันอาจได้รับความเสียหายจากการโจมตีด้วยพลังงาน สัตว์อสูรเงาจะฟื้นหลังจากที่ถูกฆ่าประมาณสามชั่วโมง มันดูเหมือนว่าพวกมันถูกขังอยู่ในอีกมิติหนึ่งด้วยกุญแจ

แองเจเล่สันนิษฐานว่าสัตว์อสูรเหล่านี้ต้องเกี่ยวข้องกับพ่อมดจากแกนแห่งกาลเวลา ถ้าพ่อมดถูกตรึงอยู่ในพื้นที่มืดมันก็ไม่สำคัญว่าพวกเขาจะแข็งแกร่งแค่ไหน สัตว์อสูรสามารถฆ่าเขาได้ไม่ช้าก็เร็วตราบเท่าที่มันเกิดใหม่ได้ อย่างไรก็ตามมันแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะหยุดพ่อมดที่แข็งแกร่งไม่ให้วิ่งไปรอบๆ

นอกจากนี้สัตว์อสูรจะโจมตีเมื่อกุญแจกระทบกันเท่านั้น พวกมันมีความรู้สึกไวต่อเลือดและเนื้อของมนุษย์

ตราของแองเจเล่และเลือดโบราณของฮาร์ปี้ช่วยเขาเข้าไปในพื้นที่มืดได้ทุกเวลาตามที่เขาต้องการ

ดินแดนฝันร้ายเป็นขั้นที่สองแต่มันดูเหมือนว่าจะมีคูลดาวน์อยู่(ขอทับครับแปลแล้วมันแปลกๆ) แองเจเล่พยายามหลายครั้งหลังจากครั้งแรกแต่มันดูเหมือนว่าฮาร์ปี้ยักษ์กำลังพักผ่อนเพื่อรวบรวมพลังงานพาเขาเข้าไปในโลกนั้น เขาไม่รู้ว่ามันนานแค่ไหน

แองเจเล่ตัดสินใจที่จะตรวจสอบฮาร์ปี้ทีหลังเนื่องจากไม่มีอะไรที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้

ก่อนสิ้นสุดวันนั้นอิซาเบลก็ส่งใครบางคนจากตระกูลของเธอมาที่บ้านของแองเจเล่

**************************

"ท่านคงจะเป็นพ่อมดกรีน" ข้างหน้าประตูมีชายวัยกลางคนสวมชุดคลุมสีขาวที่มีนกฮูกเงินอยู่บนหน้าอกด้านขวาของเขาถามอย่างสุภาพ

แองเจเล่พยักหน้า "อิซาเบลส่งเจ้ามาที่นี่งั้นหรือ"

พ่อมดพยักหน้า "ครับ ชื่อของข้าคือรอสซี่และข้าเป็นผู้ติดตามของท่านอิซาเบล ข้าทำงานให้ท่านอิซาเบลประมาณยี่สิบปีแล้ว"

"เข้ามาก่อน" แองเจเล่หันกลับไปและพารอสซี่เข้าไปในห้องนั่งเล่น "นั่งก่อนสิ ข้าเพิ่งมาที่นี่ไม่นานมานี้ดังนั้นข้าจึงต้องขอโทษด้วยที่ข้าไม่มีเวลาตกแต่งห้อง"

"มันไม่เป็นไร ขอบคุณ"

รอสซี่เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่นแต่ไม่ได้นั่งลง เขาเพียงยืนอยู่ที่ข้างโต๊ะและโค้งให้แองเจเล่เล็กน้อย

"พ่อมดกรีน ท่านอิซาเบลได้ขอให้ข้านำทรัพยากรที่ท่านขอมาให้ท่าน ได้โปรดรับไว้"

แองเจเล่ถูคางของเขา "อา....ข้าลืมตรวจสอบรูนสื่อสารของอิซาเบล ช่วงนี้ข้ายุ่งจริงๆ" เขาขบริมฝีปากแล้วยิ้มขอโทษ

มีแสงสีน้ำเงินปรากฏบนเล็บของเขาขณะที่แองเจเล่ยกมือขวาขึ้น มีควันสีน้ำเงินออกมาจากหลังมือของเขาและมันดูเหมือนว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น

หลายวินาทีต่อมาแสงสีน้ำเงินก็หายไปจากเล็บของเขาและมีลวดลายที่มีนกกำลังบินข้างสายพลังงานสีน้ำเงินอยู่ในอากาศออกมาแทน มันเกือบจะดูเหมือนว่ามีน้ำอยู่บนสายเหล่านั้น

แองเจเล่ยกมืออีกข้างและเคาะลวดลายอย่างระมัดระวัง

กะโหลกศีรษะของเขาสั่นชั่วครู่และมีเสียงผู้หญิงถูกส่งเข้าไปในสมองของเขาโดยตรง

"กรีน เราพบหัวใจของต้นไม้แล้ว มันรวมอยู่ในการจัดส่งนี้ นอกจากนี้ข้ายังได้เพิ่มของอย่างอื่นเข้าไปในนั้นด้วย เจ้าได้ช่วยชีวิตข้าในซากปรักหักพังดังนั้นข้าต้องการที่จะแสดงความขอบคุณของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะยอมรับมัน" เสียงของอิซาเบลดูเหนื่อย "นอกจากนี้รอสซี่เป็นคนที่เจ้าสามารถไว้ใจได้ ข้ารู้จักเขามากกว่ายี่สิบปีดังนั้นจึงไม่มีเหตุผลที่จะซ่อนความสัมพันธ์ของเราต่อหน้าเขา มีอีกเรื่อง เจ้ารู้ปริมาณของเลือดแรดที่ข้าต้องการใช่ไหม เจ้าเตรียมมันไว้ให้ข้าได้ไหม ถ้าเจ้าต้องการวัตถุดิบอื่นเพียงแค่บอกข้าและข้าจะพยายามอย่างดีที่สุดที่จะค้นหามันให้เจ้า รอสซี่จะรับผิดชอบในการส่งพวกมันให้เจ้า"

แองเจเล่ปลดปล่อยคลื่นพลังจิตและรีบสร้างรูปแบบรูนที่ซับซ้อนขนาดเล็กในอากาศ หลังจากที่รูปแบบสมบูรณ์เขาก็ส่งคลื่นบนรูน

'แน่นอน นอกจากนี้มันจะเยี่ยมมากถ้าเจ้าสามารถหาสูตรยาที่ช่วยเพิ่มพลังจิตให้ข้าได้ เจ้ารู้ว่าข้าต้องการ ข้าจะเป็นหนี้เจ้าหนึ่งครั้ง' เขาเปิดปากแต่ไม่มีเสียงออกมา

เสียงทั้งหมดของเขาถูกรวบรวมโดยรูนสื่อสารและคำพูดของเขาจะถูกส่งไปหาอิซาเบล

รูนสื่อสารทำงานเหมือนกล่องจดหมายเสียง เมื่อมันเปิดใช้งานเขาจะได้ยินข้อความที่ส่งมาหาเขา มันมีระยะจำกัดแต่มันก็สะดวกในการใช้งาน

หลังจากที่ตอบข้อความของอิซาเบล แองเจเล่ก็โบกมือและสายสีน้ำเงินก็จางหายไปในอากาศ

"ข้าจะบอกให้คนงานแบกของเข้ามาข้างใน" รอสซี่เห็นแองเจเล่ตรวจสอบข้อความเสร็จ

"ตกลง" แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและพยักหน้า

รอสซี่ปรบมือ

มีกลุ่มชายร่างเล็กสวมเสื้อคลุมสีดำแบกกล่องสีขาวเข้าไปในห้องนั่งเล่น

พวกเขากำลังหายใจอย่างหนักขณะที่พวกเขาเรียงรายกล่องสีขาวบนพื้นอย่างระมัดระวัง

ชายเหล่านี้มีผมยุ่งและจมูกโต ผิวหนังของพวกเขามีสีเข้มและร่างกายของพวกเขามีกล้ามเนื้อ

นอกจากนี้ชายทุกคนมีเคราสีดำที่คางของพวกเขา มันมีความยาวที่แตกต่างกันไป พวกเขาทำงานเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็วขณะที่เก็บของทุกอย่างตามคำสั่ง

ชายร่างเล็กที่มีเครายาวสุดพูดกับรอสซี่และแองเจเล่จากนั้นก็โค้งให้อย่างสุภาพ

"นายท่าน ทุกสิ่งทุกอย่างอยู่ที่นี่ ท่านต้องการให้เราทำอะไรอีกหรือไม่" เสียงของเขาทุ้ม

"หมดแล้ว พวกเจ้าสามารถไปพักได้" รอสซี่ยิ้ม

"พวกเราจะอยู่นอกบ้าน บอกให้ข้ารู้ถ้าท่านต้องการให้เราทำอะไร" ชายร่างเล็กพยักหน้าและตอบ

แองเจเล่มองไปที่ชายคนนั้น ศีรษะของชายคนนั้นอยู่ประมาณเอวของเขาแต่พวกเขาแบกกล่องที่หนักเข้าไปในห้องนั่งเล่นอย่างง่ายดาย

"คนแคระหรือโนม" แองเจเล่ถามหลังจากที่ชายร่างเล็กทุกคนออกจากบ้าน

"พวกเขาเป็นคนแคระ คนแคระป่า พวกเขาเกิดมาพร้อมกับความต้านทานเวทมนต์ดังนั้นพวกเขาจึงสามารถอาศัยอยู่ในโนล่าได้" รอสซี่อธิบาย "คนแคระป่ามีความสุขกับชีวิตที่สงบสุข พวกเขามาที่โนล่าประมาณสามสิบปีก่อน ส่วนใหญ่ทำงานเป็นชาวนาหรือคนงาน พวกเขามีรายได้ดีที่นี่ แม้ว่าพวกเขาจะกลับไปที่บ้านเกิดของพวกเขาแต่ด้วยจำนวนเงินที่พวกเขามีก็มากพอสำหรับชีวิตส่วนที่เหลือของพวกเขา"

แองเจเล่รู้สึกพูดไม่ออกเล็กน้อย "มีเผ่าพันธุ์อื่นแบบพวกเขาที่นี่หรือ"

"ครับ พิราบภูต ข้าคิดว่าท่านได้เห็นพวกเขาอยู่รอบๆ พวกเขาทำหน้าที่ในการรับส่งข้อความสาธารณะ นอกจากนี้ยังมีดรายแอดในดินแดนของผาวิหคนาคาที่มีความสามารถในการทำให้อากาศบริสุทธิ์ ดรายแอดที่แก่กว่าก็สามารถเพิ่มคุณภาพอากาศได้ดีกว่า ดรายแอดสร้างพื้นที่ที่มีอากาศที่ดีที่สุดในโนล่า คนที่ต้องการอาศัยอยู่ในพื้นที่นั้นจะถูกเรียกเก็บค่าธรรมเนียมรายเดือน พื้นที่อยู่ภายใต้การควบคุมของผาวิหคนาคา" รอสซี่หัวเราะเบาๆ "พวกเขาหาวิธีที่ตัวเองทำเงินได้ ธุรกิจของพวกเขากำลังเติบโตขึ้นอย่างมาก"

แองเจเล่ส่ายหัวและยิ้ม

"คนแคระ พิราบภูตและดรายแอดเป็นเผ่าหลักๆที่อาศัยอยู่ที่นี่ นอกจากนี้ยังมีอีกหลายเผ่าที่มีจำนวนประชากรน้อยแต่ข้าจะต้องเตรียมรายการยาวให้ท่านถ้าท่านต้องการรู้เรื่องพวกเขาจริงๆ ถ้าท่านมีเวลาท่านสามารถไปตรวจสอบพื้นที่ที่พวกเขาอาศัยอยู่ได้ มันถูกทำเครื่องหมายวงกลมสีแดงบนแผนที่" รอสซี่พูดเสริม

"เข้าใจแล้ว โนล่าเป็นสถานที่ที่ยอดเยี่ยม ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นเรื่องใหม่สำหรับข้า" แองเจเล่ยิ้มอีกครั้ง

"โอ้ มีอีกเรื่องหนึ่ง ถ้าท่านต้องการไปพื้นที่เหล่านั้นข้าขอแนะนำให้ท่านจ้างนักรบเซนทอร์ พวกเขามีความซื่อสัตย์และเชื่อถือได้ มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ข้าทำชิ้นส่วนของลิ้นน้ำแข็งตกลงบนพื้นและหนึ่งในนักรบเซนทอร์นำกลับมาให้ข้าหลังจากที่หยิบมันขึ้นมา ถ้าเขาตัดสินใจที่จะขายมันเขาก็สามารถซื้ออุปกรณ์คุณภาพสูงทั้งชุดได้อย่างง่ายดายด้วยเงินที่เขาจะได้รับ"

รอสซี่นึกถึงเหตุการณ์และยิ้ม "ท่านก็รู้ว่าลิ้นน้ำแข็งแทบจะเป็นไปไม่ได้ที่จะติดตามใช่ไหม มันไม่มีกลิ่นและมันโปร่งใส ถ้านักรบตัดสินใจที่จะเก็บไว้กับตัวเองมันก็ไม่มีอะไรที่ข้าสามารถทำได้"

"ข้าจะคิดเกี่ยวกับมัน ความซื่อสัตย์ได้รับการต้อนรับทุกๆที่ในดินแดนนี้" แองเจเล่พยักหน้าเล็กน้อย

"เอาล่ะ มาตรวจสอบของกันเถอะ" รอสซี่ยกมือขวาและชี้ไปที่กล่องบนพื้น

กล่องแต่ละกล่องกว้างประมาณหนึ่งเมตรและพวกมันหนักมาก ขอบของกล่องปกคลุมไปด้วยแถบเหล็กกล้าสีเงิน

แองเจเล่คว้าที่กุญแจที่รอสซี่ยื่นให้เขาและก้มตัวลงข้างหน้าหนึ่งในกล่องเหล่านั้น เขาเปิดมันอย่างรวดเร็วหลังจากที่ปลดล็อค

ภายในมีเศษไม้สีเหลืองขนาดต่างๆ บางชิ้นมีขนาดเท่าหัวของมนุษย์แต่บางชิ้นมีขนาดเท่ากำปั้น แองเจเล่สังเกตเห็นรอยเลือดที่ผนังด้านในของกล่อง

มีกลิ่นดอกไม้ผสมกับกลิ่นเลือดขณะที่แองเจเล่หยิบเศษไม้ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง

เขาจับเศษไม้ในมือและเริ่มสแกนมันด้วยชิป มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบข้างหน้าสายตาของเขา

"มีกล่องหัวใจของต้นไม้ทั้งหมดกี่กล่อง" แองเจเล่ลุกขึ้นยืนและถาม

"18 กล่องครับ อีกห้ากล่องมีของอย่างอื่นอยู่ภายใน" รอสซี่ตอบ

"เยี่ยมมาก" แองเจเล่ยิ้ม "ขอบคุณสำหรับการส่งสิ่งเหล่านี้ให้ข้ารอสซี่"

"มันเป็นความสุขของข้าที่ทำงานให้ท่านและท่านอิซาเบล" รอสซี่โค้งให้และพูดอย่างสุภาพ "ตอนนี้ถ้าท่านไม่ว่าอะไรข้าขอตัวก่อน...."

"ตกลง แล้วเจอกัน"