ตอนที่ 174: ทีม (1)

สองเดือนต่อมา....

ประตูน้ำตาลของถ้ำก็เปิดออก

แองเจเล่ที่ดูเหนื่อยเดินออกมาพร้อมกับผมสีน้ำตาลที่ยุ่งเหยิง รอบดวงตาของเขามีขอบสีเข้มและเขาสวมชุดคลุมสีเทาหลวมๆ

'การทำระเบิดหัวใจเป็นเรื่องที่น่าเบื่อหน่าย......แม้ว่าข้อกำหนดพลังจิตจะอยู่ในระดับต่ำแต่ข้าก็ยังต้องจดจ่ออยู่กับกระบวนการ มันน่าเบื่อมาก.....'

แองเจเล่ถูขมับและหลับตา

เขาสามารถทำระเบิดหัวใจได้สามถึงสี่ลูกทุกๆวันและแต่ละลูกใช้เวลาประมาณสามชั่วโมง ถ้าปราศจากความช่วยเหลือจากซีโร่มันก็มีแต่จะแย่ลงเท่านั้น

ชิปสามารถจำลองและช่วยเขาได้ในระหว่างที่ทำ อย่างไรก็ตามเขาก็ยังต้องทำระเบิดด้วยมือทั้งสองของเขาเอง

นอกจากนี้วัตถุดิบอาจจะระเบิดได้ทุกเมื่อระหว่างที่ทำและเนื่องจากแองเจเล่มีพวกมันอยู่มากมายดังนั้นเขาจึงกังวลว่ามันจะระเบิดและอาจจะทำให้ถ้ำถูกทำลายได้อย่างง่ายดาย

หลังจากสร้างระเบิดหัวใจสองเดือนเขาก็ได้เปลี่ยนวัตถุดิบทั้งตะกร้าเป็นอุปกรณ์เวทมนต์ ระเบิดหัวใจที่สมบูรณ์แล้วมีขนาดพอๆกับกำปั้นของมนุษย์และเขาก็ยังสามารถซ่อนระเบิดส่วนใหญ่ไว้ในชุดคลุมสีเทาขนาดใหญ่ของเขาได้

'ถึงเวลาไปพื้นที่พ่อมดแล้ว'

แองเจเล่ตรวจสอบเวลา ตอนนี้มันเที่ยงแล้วและแสงแดดสีทองทำให้ร่างกายของเขาอุ่นขึ้น

เขายืนอยู่หน้าประตูและเขาได้ซ่อนระเบิดทั้งหมดไว้ภายในชุดคลุม มันเกือบจะดูเหมือนว่าเขาหนักขึ้นเป็นตันในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา

เขาปิดประตูและเดินลงเนินเขาไปที่สะพาน

อาซูน่าไซเล็นและกลุ่มกำลังรอเขาข้างบ้านหินขนาดเล็ก หญิงสาวได้บอกพวกเขาแล้วว่าแองเจเล่เป็นพ่อมดทางการและพวกเขามาเยี่ยมถ้ำของแองเจเล่หลายครั้งในช่วงที่ผ่านมา

"นี่เป็นแผนที่และโลหะที่มีความต้านทานสูงที่เจ้าขอมา" ไซเล็นทักทายแองเจเล่และยื่นของให้เขา "เราพยายามอย่างดีที่สุดที่เราทำได้แต่นี่คือทั้งหมดที่เราพบในพื้นที่ตลาดใกล้ๆนี้ พวกมันดีพอไหม"

แองเจเล่คว้าแผนที่และเปิดมัน รายละเอียดข้อมูลของโนล่าถูกบันทักไว้ในแผนที่

แผนที่มีพื้นหลังสีเหลืองอ่อนและมันถูกแบ่งเป็นสามส่วนใหญ่ หอคอยหกวงแหวน ปราสาทเขี้ยวขาวและผาวิหคนาคาที่กำลังปกครองพื้นที่เหล่านั้น

ตรงกลางพื้นที่ใหญ่ทั้งสามมีเส้นยาวบางๆ มันเป็นพื้นที่สาธารณะที่ไม่ได้อยู่ในการควบคุมของใคร มีจุดสีแดงห้าจุดบนพื้นที่สาธารณะซึ่งแสดงตลาดที่มีเจ้าของเป็นองค์กรใหญ่สามองค์กร ตลาดสาธารณะและตลาดที่ถูกสนับสนุนโดยองค์กรเล็ก

คุณภาพของแผนที่ค่อนข้างสูงและมีบันทึกชัดเจน

"แผนที่ที่ดี"

แองเจเล่พยักหน้า มีจุดแสงสีน้ำเงินกะพริบในดวงตาของเขาและแผนที่ก็ถูกบันทึกโดยชิป เขาบอกให้ซีโร่เปรียบเทียบเส้นทางบนแผนที่กับเส้นทางที่เขาจะเดินทางไปเพื่อลดข้อผิดพลาด

นอกจากแผนที่ยังมีถุงกระเป๋าสีดำขนาดเล็กที่ทำจากหนัง พื้นผิวของมันยืดหยุ่นและเรียบเนียน

แองเจเล่เปิดถุงกระเป๋าและมองเข้าไปด้านใน มันเต็มไปด้วยก้อนโลหะที่มีสีแตกต่างกัน

เขาคว้าไปที่ก้อนโลหะสีน้ำเงินที่มีแสงแวววาวสีน้ำเงินบนผิวของมัน

ไซเล็นมองไปที่ก้อนนั้นและอธิบาย "มันเรียกว่าปีศาจน้ำเงินซึ่งเป็นโลหะผสมพิเศษที่ทำมาจากโลหะที่แตกต่างกันมากกว่าสิบชนิดทำให้มีความต้านทางสูง สีขาวถูกเรียกว่าเหล็กกล้าเงินขาวและพวกมันมักจะใช้ในการสร้างห้องทดลองคาถา"

แองเจเล่พยักหน้า

"เจ้าทำได้เยี่ยมมาก"

เขาโยนหินเวทมนต์ระดับกลางไปให้ไซเล็นสองก้อน

ไซเล็นยิ้ม เขามีความสุขกับรางวัล พวกเขาได้รับหินเวทมนต์ปกติประมาณ 100 ก้อนสำหรับการทำภารกิจที่มีความยากสูงหนึ่งภารกิจ การทำงานกับแองเจเล่ทำได้ง่ายมากและรางวัลก็ดีกว่ามาก แองเจเล่เพียงขอให้พวกเขาค้นหาของต่างๆและคำขอส่วนใหญ่สามารถทำได้โดยเพียงแค่ตรวจสอบร้านในตลาด

"กรีน ข้าเดาว่าเจ้ายังไม่ได้ไม่ได้เข้าร่วมองค์กรใดๆ ทำไมเจ้าไม่เข้าโรงเรียนของข้าล่ะ ข้าแน่ใจว่าเจ้าจะศาสตราจารย์ที่ยอดเยี่ยม ศรนทีเล็กกว่าองค์กรใหญ่สามองค์กรนั้นแต่เรามีพ่อมดฝึกหัดมากมายและเรามีวัสดุที่ดีในที่เก็บของ" อาซูน่าถามด้วยการมองสายตาของแองเจเล่

"ศรนทีหรือ" แองเจเล่ส่ายหัว "แผนของข้าคือการเข้าร่วมกับหอคอยหกวงแหวนและในขณะนี้ข้าไม่ได้พิจารณาองค์กรอื่นๆ"

วัสดุหายากบางอย่างที่แองเจเล่ต้องการสามารถซื้อได้เพียงพ่อมดฝึกหัดและพ่อมดที่ลงทะเบียนในองค์กรและไซเล็นได้ทำงานให้เขา ตัวเขาเองอยู่ในถ้ำขณะที่ขายยาที่มีคุณภาพต่ำหลายสิบขวด เขาได้หินเวทมนต์ปกติเป็นพันในช่วงสองเดือนที่ผ่านมา ด้วยความช่วยเหลือของซีโร่อัตราความสำเร็จของเขาในการทำยาสูงกว่าผู้เชี่ยวชาญการทำยาทั่วไป

ศรนทีเป็นองค์กรที่มีพ่อมดฝึกหัดมากมายที่ลงทะเบียนแต่พวกเขาไม่สนใจเรื่องระดับพรสวรรค์ของนักเรียนของพวกเขา พวกเขาจะรับพ่อมดฝึกหัดตราบเท่าที่พวกเขาสามารถจ่ายค่าธรรมเนียมได้ สมาชิกของศรนทีสามารถพบได้ทุกๆที่ในโนล่าแต่ส่วนมากพวกเขาอ่อนแอ

มีองค์กรที่อยู่ใกล้ๆกับที่นี่อีกสององค์กร องค์กรแรกชื่อพันธมิตรนางนวล มันมีพ่อมดประมาณ 50 คนและคนที่แข็งแกร่งที่สุดคือพ่อมดแสงขั้นคริสตัล

องค์กรที่สองชื่อคบเพลิงทองแดงและมันมีพ่อมดประมาณ 10 คนเท่านั้นที่ลงทะเบียน หัวหน้าขององค์กรเป็นพ่อมดแสงขั้นของเหลว พวกเขามีชื่อเสียงในเรื่องห้องสมุดขนาดใหญ่ของพวกเขาและมันยังเป็นแหล่งรายได้หลักของพวกเขา ถ้าไม่มีหนังสือคบเพลิงทองแดงก็จะหมดเงินภายในหนึ่งสัปดาห์

มีองค์กรเช่นนี้ประมาณ 20 แห่งในโนล่าตามฐานข้อมูลที่แองเจเล่รวบรวมมาจากผู้คนในตลาด

บางองค์กรมีพ่อมดลงทะเบียนเพียงหนึ่งหรือสองคน พวกเขาเพียงแค่อยู่ในดินแดนของพวกเขาและทำวิจัยโดยใช้ทรัพยากรที่ซื้อมาจากตลาด

"ข้าค่อยคิดเรื่องนี้ทีหลัง ตอนนี้มีคนรอข้าอยู่ดังนั้นข้าต้องไปก่อน อาซูน่ามีตราสื่อสารของข้า ข้าจะติดต่อเจ้าในภายหลัง"

แองเจเล่ปฏิเสธคำเชิญของพวกเขาและเดินไปที่สะพาน

ไซเล็นและอาซูน่าดูผิดหวังเล็กน้อยแต่พวกเขาไม่ได้พูดอะไร ทันใดนั้นแองเจเล่ก็เห็นรูนสีดำเคลื่อนที่รอบข้อมือขวาของเขาขณะที่ก้าวไปข้างหน้า

"มันถึงเวลาแล้ว"

เขาชี้ไปที่รูนและมันก็เปลี่ยนเป็นประโยคลอยอยู่เหนือฝ่ามือของเขา

'มาที่บ้านของเมลิสซ่าก่อนสองโมง'

เมลิสซ่าติดต่อมาหาเขาผ่านจุดดำที่แองเจเล่ทิ้งไว้ให้เธอ จุดดำมีตราสื่อสารของแองเจเล่ดังนั้นเธอจึงสามารถส่งข้อความมาหาเขาได้โดยตรง

*********************

ภายในพื้นที่พ่อมด บ้านของเมลิสซ่า

ข้างในมันมืด โต๊ะยาวที่อยู่ข้างหน้าต่างถูกทำความสะอาดแล้วและมันคลุมด้วยผ้าลูกไม้สีขาว มีพ่อมดแสงสามคนนั่งอยู่รอบๆ

มีแม่มดชราร่างเล็กนั่งอยู่บนเก้าอี้ยาวเช็ดแว่นตาของเธออย่างระมัดระวัง

อินเฟ้นมีปากกาขนนกสีขาวอยู่ในมือและเขากำลังเขียนอะไรบางอย่างลงไปในเศษหนังกระดาษ

นอกจากนี้ยังมีแม่มดสาวคนหนึ่งอยู่ข้างๆเขา เธอไม่ได้แสดงสีหน้าอะไรและดวงตาของเธอก็ปิดอยู่ มันดูเหมือนว่าเธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง ร่างกายของเธอล้อมรอบไปด้วยกลิ่นอายน้ำแข็ง

อินเฟ้นวางปากกาและเขย่ากระดาษเล็กน้อย

ชี่

หมึกบนหนังกระดาษลอยขึ้นไปในอากาศและประโยคก็หายไปภายในไม่กี่วินาที

ปากกาขนนกเปลี่ยนเป็นจุดแสงสีขาวนับไม่ถ้วนและค่อยๆหายไปด้วยเช่นกัน

"ข้าได้แจ้งกรีนและพ่อมดอีกสองคนแล้ว พวกเขาจะมาที่นี่ในวันนี้"

อินเฟ้นยิ้ม

"กรีนเป็นพ่อมดคนสุดท้ายที่เจ้าต้องการหรือ" แม่มดถามเสียงเย็นชา มันไม่มีความรู้สึกใดๆในคำพูดของเธอ

"ใช่ เขาอยู่ขั้นแก๊สแต่เราเชื่อว่าเขาสามารถช่วยเราได้ในระหว่างปฏิบัติภารกิจ"

อินเฟ้นพยักหน้า

"โอ้ เดี๋ยวก่อนนะ กรีนขอสูตรยาต้นไม้สังหารกับข้า ข้าคิดว่าเขาจะต้องขอร้องให้คนอื่นทำยาให้เขา อิซาเบล ข้าจำได้ว่าเจ้ายังมีขวดน้ำมันกุหลาบดำใช่ไหม ข้าคิดว่าโอกาสในการประสบความสำเร็จในการปรุงยานั้นต่ำมากแต่ทำไมเจ้าไมเจ้าไม่ทำการค้ากับเขา"

แม่มดแสงที่ชื่ออิซาเบลพยักหน้าและพูดว่า "ตกลง ข้าจะไม่ทำการแลกเปลี่ยนกับเขาถ้าเขาไม่มีของที่ข้าต้องการ"

ก๊อกๆ

มีใครบางคนมาเคาะประตูไม้

เมลิสซ่าค่อยๆวางแว่นตาลงและชี้ไปที่ประตู

"เข้ามา" เธอพูดเสียงดัง

ประตูไม้เปล่งแสงชั่วครู่ ดูเหมือนว่าเมลิสซ่าลบอนุภาคพลังงานที่เธอใช้ลงบนผิวของมัน

แอ๊ดด

ประตูถูกเปิด

มีชายที่ดูเหี้ยมโหดในชุดคลุมสีเขียวเดินเข้ามา ชายคนนี้มีดวงตาสีเขียวเข้ม แม้ว่าจะมีแสงแดดอยู่ภายนอกผมของชายคนนี้ก็ดูเปียกชื้นด้วยเหตุผลบางอย่าง

"เคอร์แมนนั่งก่อนสิ"

เมลิสซ่าชี้ไปที่เก้าอี้

เคอร์แมนฝืนยิ้ม

"ถ้าเช่นนั้นข้าคงไม่ใช่คนสุดท้าย"

เสียงของเขาลึกและแหบแห้ง

เคอร์แมนเดินไปที่เก้าอี้และนั่งลง เขาหยุดพูดและหลับตา อินเฟ้นไม่ได้คาดหวังว่าจะเห็นเคอร์แมนในทีม เขาดูตกใจ

ภายในห้องอยู่ในความเงียบ

พ่อมดทุกคนมีชีวิตที่ยาวนานและส่วนใหญ่ก็มีความอดทน ยังคงมีเวลาก่อนจะถึงสองโมงและพวกเขาก็พร้อมที่จะรอ

ทั้งสี่คนนั่งอยู่จนกระทั่งมีใครบางคนมาปลดล็อคประตูอีกครั้ง

มีชายร่างกำยำผมสั้นสีน้ำตาลเปิดประตูและเข้าห้อง

ชายคนนี้มีใบหน้าธรรมดาแต่ดวงตาของเขาแหลมคม เขาปกคลุมไปด้วยชุดคลุมสีเทายาวและมีเพียงคอของเขาที่สัมผัสอากาศ ชายคนนี้เหลือบมองไปรอบๆและเมลิสซ่าก็สังเกตเห็นแสงแวววาวสีเงินบนคอของเขา

"กรีน เจ้ามาแล้ว"

อินเฟ้นหันมาและทักทายแองเจเล่ด้วยรอยยิ้ม

แองเจเล่พยักหน้า

"ข้าเริ่มเดินทางขณะที่ข้าสังเกตเห็นข้อความ ดูเหมือนว่าข้าจะมาถึงทันเวลา"

เขามองไปรอบๆ การปรากฏตัวของเคอร์แมนและอิซาเบลทำให้เขาสนใจ