ตอนที่ 167: ดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์ - โนล่า (2)

มีฟองลอยขึ้นสู่ผิวน้ำขณะที่แองเจเล่เติมน้ำ น้ำสะอาดและเย็น เขามองเห็นปลาว่ายน้ำผ่านหญ้าใต้น้ำ

มีคลื่นอยู่บนผิวน้ำและแองเจเล่มองเห็นปลาสีเงินขนาดเท่าฝ่ามือกำลังมาทางเขา น่าแปลกที่หัวของมันแบนและมันเกือบจะเหมือนกับมีคนตัดครึ่ง หน้าของมันดูคล้ายกับคนที่กำลังหดหู่ มันมีฟันแหลมคม

ปลาประหลาดมองไปที่มือของแองเจเล่ในทะเลสาบและดวงตาของมันเต็มไปด้วยความโลภ มันรีบระบัดหางอย่างรวดเร็วและพุ่งไปข้างหน้า

ฟึบ

เข็มเงินปรากฏขึ้นที่ปลายนิ้วชี้มือขวาของแองเจเล่และซึมเข้าไปในร่างกายของปลา

เขาคว้าไปที่ปลายตายแล้วดึงออกมาจากน้ำและเริ่มสังเกตด้วยความอยากรู้อยากเห็น

มันเหมือนกับปลาเกล็ดเงินทั่วไปยกเว้นหัวของมัน ปลายังเคลื่อนไหวหลังจากที่ออกมาจากน้ำ มีเลือดไหลลงไปทางหางของมัน

การกระทำของแองเจเล่ได้รับความสนใจจากคนกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งล้างหน้าของพวกเขา ชายหนุ่มและหญิงสาวจากกลุ่มที่อยู่ข้างกองไฟเห็นเขาฆ่ามัน พวกเขาสนใจในคาถาที่แองเจเล่เพิ่งร่าย

แองเจเล่ทิ้งปลาตายลงบนพื้นและเดินไปที่คนที่อยู่ข้างกองไฟ

พวกเขาสวมชุดที่มีเครื่องหมายเหมือนกัน บางคนสวมชุดล่าสัตว์ขณะที่บางคนสวมชุดคลุมและชุดเดรส มีเคลื่อนหมายลูกศรสีขาวอยู่ด้านบนไหล่ซ้ายของพวกเขา ดูเหมือนว่าพวกมันจะทำมาจากโลหะ

แองเจเล่มองไปที่รถม้าของพวกเขาและพบว่ามีเครื่องหมายลูกศรสีขาวอยู่ตรงประตูสีดำ พวกมันดูเรียบง่ายแต่คุณภาพสูง

ชายหนุ่มยืนขึ้นหลังจากที่เห็นแองเจเล่เดินมาหาพวกเขา เขาสวมเสื้อหนังสีน้ำตาลและรองเท้าบูทยาว ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นผู้นำกลุ่ม

"มีอะไรให้ข้าช่วยไหม" ชายคนนั้นถามในภาษาแอนแมค มันเป็นภาษาสากลในพื้นที่นี้

คนอีกห้าคนมองที่แองเจเล่และลุกขึ้นยืนด้วยเช่นกัน แองเจเล่มองไปที่พวกเขาและตรวจสอบสถานะของพวกเขาด้วยชิป

มีพ่อมดฝึกหัดขั้นสอง 3 คนและพ่อมดฝึกหัดขั้นที่สาม 3 คน พวกเขายังถืออาวุธดาบและดาบสั้น

"ข้าชื่อกรีนและนี่เป็นครั้งแรกที่ข้ามาที่นี่ เจ้าสามารถบอกข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับดินแดนแห่งความอุดมสมบูรณ์-โนล่าได้ไหม" แองเจเล่ถามในภาษาแอนแมคด้วยรอยยิ้ม

เขาสะบัดมือเล็กน้อยและมีหินเวทมนต์ปกติปรากฏในฝ่ามือของเขา หัวหน้าสังเกตแองเจเล่อยู่ครู่หนึ่งและยิ้มหลังจากที่เห็นว่าอะไรอยู่บนฝ่ามือของเขา

"แน่นอน ไม่มีปัญหา มานั่งสิ"

หัวหน้าได้โบกมือและบอกให้คนอื่นเว้นช่องให้แองเจเล่

แองเจเล่เดินไปที่กองไฟและนั่งข้างมัน

"เจ้าบอกเรื่ององค์กรต่างๆก่อน ข้าไม่รู้เกี่ยวกับสถานการณ์เลย"

หัวหน้านั่งลงข้างแองเจเล่และชี้ไปที่หญิงสาวคนหนึ่งที่สวมกระโปรงหนัง

"อาซูน่าอธิบายให้เขาฟัง เจ้ารู้เรื่ององค์กรมากที่สุด"

หญิงสาวพยักหน้า เธอดูมีความสุข คนอื่นๆรอบๆส่ายหัว ดูเหมือนว่าพวกเขาทุกคนชอบผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม

"แน่นอน ถึงอย่างไรก็ตามข้าก็ต้องการเงิน" หญิงสาวหันหัวไปมองที่แองเจเล่

"สถานการณ์ขององค์กรที่นี่นั้นเรียบง่าย"

"โนล่ามีองค์กรพ่อมดใหญ่สามองค์กร หอคอยหกวงแหวน ปราสาทเขี้ยวขาวและผาวิหคนาคา หอคอยหกวงแหวนมีพลังมากที่สุดขณะที่ปราสาทเขี้ยวขาวอยู่บนที่ราบสูงเขี้ยวขาวและมีพลังเป็นอันดับสองและผาวิหคนาคาอยู่อันดับสาม"

"หอคอยหกวงแหวนมีชื่อเสียงในเรื่องอุปกรณ์เวทมนต์และยา ปราสาทเขี้ยวขาวเป็นองค์กรที่แปลกประหลาดที่สุดในหมู่พ่อมดแสงและผาวิหคนาคาไม่ได้รับการสนับสนุนโดยมนุษย์ นอกจากนี้ยังมีองค์กรขนาดเล็กมากมายในพื้นที่นี้ที่อยู่รอดด้วยความชำนาญพิเศษของพวกมันและนี่คือการสรุปสถานการณ์ขององค์กรพ่อมด"

แองเจเล่พยักหน้า "มีคนธรรมดาไหม แล้วเมืองล่ะ"

"มีไม่มากนัก คนส่วนใหญ่เป็นพ่อมดฝึกหัดและพวกเขามาจากตระกูลของพ่อมด องค์กรต่างๆต้องการแลกเปลี่ยนทรัพยากรที่ต่างกันดังนั้นเมืองจำนวนมากจึงกลายเป็นตลาดการค้า นอกจากนี้พ่อมดยังนำรังสีพลังงานไปยังพื้นที่ที่อยู่อาศัยดังนั้นปุถุชนคนธรรมดาจึงต้องออกไป คนที่เหลืออยู่ที่นี่ทั้งหมดเกี่ยวข้องกับตระกูลพ่อมด" เด็กสาวอธิบาย

"มีพ่อมดและพ่อมดฝึกหัดมากมายที่เข้าดินแดนนี้จากภายนอกเพื่อแลกเปลี่ยนทรัพยากรหรือความรู้ หนึ่งในจุดทรัพยากรที่ใหญ่ที่สุดในดินแดนนี้อยู่ช่วงกลางของอาณาจักรในพื้นที่นี้"

แองเจเล่ลูบคางเพื่อทำความเข้าใจสถานการณ์ที่นี่

"ดังนั้นพื้นที่นี้จึงอยู่รอดได้ด้วยพ่อมดและพ่อมดฝึกหัดใช่ไหม"

"เจ้าพูดถูก โนล่าล้อมรอบไปด้วยพื้นที่ที่อยู่อาศัยของพ่อมดมากมายและพวกเขาก็เป็นแหล่งจัดหาเสบียงประจำวัน จริงๆแล้วโนล่าเป็นศูนย์กลางของดินแดนแห่งนี้"

หญิงสาวพยักหน้า

"มันเป็นของเจ้า"

แองเจเล่ยิ้มและโยนหินเวทมนต์ให้หญิงสาว หญิงสาวจับมันและเก็บเข้าไปในกระเป๋าของเธอ

"แล้วพวกเจ้ามาจากองค์กรไหน เจ้าบอกข้าได้ไหม"

แองเจเล่ลุกขึ้นยืน

"แน่นอน เราไม่ได้มาจากองค์กรพ่อมดใหญ่ใดๆ เราเป็นพ่อมดฝึกหัดของศรนที"

หญิงสาวยิ้ม

"มันใช้เวลานานแค่ไหนในการเดินทางไปถึงเมือง"

"ประมาณสองถึงสามชั่วโมง ถ้าเจ้าไม่รีบเจ้าจะเข้าร่วมกลุ่มของเราก็ได้" หัวหน้าพูด

"ตกลง ขอบคุณมาก"

แองเจเล่พยักหน้า

พวกเขากินอาหารข้างทะเลสาบและเริ่มเดินทางด้วยกัน

มีคนปรากฏตัวมากขึ้นตามถนนข้างหน้าและมันเป็นครั้งแรกที่แองเจเล่เห็นคนสวมชุดคลุมสีน้ำเงิน

เขาสังเกตกลุ่มขณะที่กำลังสนทนากับพวกเขา ดูเหมือนพวกเขาไว้ใจกันมาก คนที่นี่แตกต่างจากคนที่อยู่ในพื้นที่ที่เต็มไปด้วยพ่อมดมืด พวกเขายินดีที่จะช่วยเหลือและไว้ใจกันและกัน

บรรยากาศที่นี่นั้นสงบสุข

"โนล่าเป็นพื้นที่ที่อยู่อาศัยที่ใหญ่ที่สุดสำหรับพ่อมดบนชายฝั่งตะวันตกและพ่อมดส่วนใหญ่ที่นี่เป็นพ่อมดแสง พวกเขารับผิดชอบในการดูแลพื้นที่ให้สงบสุขและปลอดภัย"

หัวหน้าผู้ชายที่กำลังขับรถม้าพูดกับแองเจเล่ที่กำลังขี่ม้าสีขาว

"ที่นี่มันสงบสุขมาก...."

แองเจเล่ถอนหายใจ

"ใช่ การต่อสู้ที่นี่ถูกห้าม มันไม่สำคัญว่าเจ้าจะเป็นพ่อมดฝึกหัดหรือพ่อมดทางการ กฎถูกบังคับใช้โดยองค์กรพ่อมดใหญ่สามองค์กร ที่นี่มีวัตถุประสงค์เพื่อให้พ่อมดฝึกหัดและพ่อมดทางการมาที่นี่เพื่อเรียนรู้หรือทำการวิจัยอย่างปลอดภัย ที่จริงแล้วมีเพียงพ่อมดมืดและวิทยาลัยวงกตที่ต่อสู้ทั้งวัน พ่อมดในพื้นที่อื่นมักจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเรียนรู้ มันต้องใช้เวลาหลายปีเพื่อเรียนพื้นฐานแต่ข้าคิดว่าเข้ารู้อยู่แล้ว" เขาอธิบาย

คนที่มีหนวดเข้าร่วมบทสนทนาของพวกเขา

"ข้าได้ยินมาว่าเรือถูกทำลายจากอุบัติเหตุข้างชายฝั่งของวิทยาลัยวงกตไม่นานมานี้ พ่อมดแสงที่ทำหน้าที่หายไปด้วยเช่นกัน มันเป็นข่าวที่ใหญ่ที่สุดที่ข้าได้ยินในปีนี้ บางคนบอกว่าพ่อมดมืดทำ เราแทบไม่ได้ต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตเวทมนต์ใดๆ......ไม่มีทางที่เราจะชนะในการต่อสู้กับพ่อมดมืด"

"แน่นอน.......พ่อมดมืดอยู่ในสภาพแวดล้อมที่อันตรายในขณะที่พวกเขากลายเป็นพ่อมดฝึกหัด เราเป็นพ่อมดแสงและส่วนใหญ่พวกเราเพียงแค่ศึกษาโครงการของเราเองแต่นักล่าพ่อมดเป็นข้อยกเว้น มีเพียงสิ่งเดียวที่พ่อมดมืดสนใจคือพลัง พ่อมดฝึกหัดตายทุกวันในองค์กรของพ่อมดมืด"

ชายวัยกลางคนที่อยู่ด้านข้างถอนหายใจ

"พ่อมดฝึกหัดส่วนใหญ่โรคจิต ข้านึกไม่ออกเลยว่าพวกเขาจะทำอะไรหลังจากที่กลายเป็นพ่อมด....." หญิงสาวพูด "เรามีอารยธรรมมากกว่าบรรดาพ่อมดมืด"

แองเจเล่ไม่ได้พูดอะไรเพียงแค่ฟังการสนทนาของพวกเขาด้วยรอยยิ้ม กลุ่มยังคงพูดกับสิ่งต่างๆที่พวกเขารู้เกี่ยวกับโนล่าและแองเจเล่ก็ได้เรียนรู้อย่างมาก

ในที่สุดเขาก็ตระหนักว่าเขาได้เห็นด้านมืดของโลกพ่อมดเท่านั้น ตามข้อมูลที่พ่อมดฝึกหัดเหล่านี้บอกพื้นที่ที่อยู่อาศัยส่วนใหญ่ถูกควบคุมโดยพ่อมดแสงและพวกเขามักจะปลอดภัย

โนล่า วิทยาลัยวงกตและดินแดนของพ่อมดมืดอยู่บนชายฝั่งตะวันตก

ขนาดของดินแดนที่นี่ยังมากกว่าการคาดคิดของแองเจเล่

"ดังนั้นคนที่นี่มักจะเข้าร่วมองค์กรและตระกูลเมื่อพวกเขากลายพ่อมดฝึกหัดใช่ไหม พวกเขาจะเน้นไปเรื่องที่พวกเขาทำได้ดี ข้าอาศัยอยู่ในพื้นที่ห่างไกลกับอาจารย์ของข้าและมันเป็นครั้งแรกที่ข้าได้เรียนรู้พื้นฐานขององค์กรพ่อมด" แองเจเล่พูดอย่างสงบ

"ใช่" หญิงสาวพยักหน้า "ที่นี่มีโครงการและแผนงานวิจัยมากมายที่จะนำอำนาจมาสู่องค์กรพ่อมดใหญ่ หอคอยหกวงแหวนอยู่ด้านบนสุด เมื่อห้าปีก่อนมีพายุทอร์นาโดเกิดขึ้นที่เมืองแหวนเงินและข้าได้เห็นพ่อมดจากหอคอยหกวงแหวนกำจัดพายุทอร์นาโดได้อย่างง่ายดาย พวกเขามีผู้เชี่ยวชาญในการจัดการกับภัยพิบัติทางธรรมชาติ"

"อะไร มีพ่อมดที่เชี่ยวชาญในการจัดการกับภัยพิบัติทางธรรมชาติด้วยหรือ พวกเขาแข็งแกร่งแค่ไหน" แองเจเล่ถามอย่างอยากรู้

"พวกเขาอ่อนแอกว่าพ่อมดที่เชี่ยวชาญในการต่อสู้แน่นอน....." หญิงสาวกลอกตา

"นอกจากนี้ยังมีกองกำลังนักล่าในหอคอยหกวงแหวน สมาชิกของกลุ่มนี้เชี่ยวชาญในการฆ่าและทักษะป้องกันระดับเมือง พวกเขาเพียงคนเดียวสามารถต่อสู้กับพ่อมดมืดที่แข็งแกร่งที่สุดได้"

"กองกำลังนักล่า"

แองเจเล่จดจำชื่อ

พ่อมดแสงไม่สนใจที่จะเข้าร่วมสงครามหรือการต่อสู้ คนที่อาศัยอยู่ที่นี่คิดว่าพวกเขาได้สร้างสังคมในอุดมคติและกองกำลังนักล่าเป็นเหมือนกองทัพและตำรวจ พวกเขาคิดว่าพ่อมดมืดเป็นผู้ก่อการร้ายและเป็นอันธพาลที่ไม่มีอารยธรรม

แองเจเล่คิดอยู่ชั่วครู่และถาม "จะเกิดอะไรขึ้นถ้าพ่อมดมืดปลอมตัวเป็นพ่อมดแสงและเข้าโนล่า มันจะไม่เป็นอันตรายหรือ"

"มันไม่ใช่ปัญหา ที่นี่มีพ่อมดแสงมากกว่าพ่อมดมืด พวกเขาสามารถอาศัยอยู่ได้ตราบเท่าที่พวกเขาไม่ได้ทำลายกฎใดๆ แต่ผู้ใช้ศาสตร์แห่งความตายไม่เคยได้รับอนุญาตให้เข้าโนล่า.....นอกจากนี้กองกำลังนักล่ายังได้รับสมัครพ่อมดมืด มันไม่ใช่เรื่องใหญ่" หญิงสาวอธิบาย

"น่าสนใจ"