บทที่ 44 ฉันขอยกเรือนร่างให้คุณได้ไหม?

บทที่ 44 ฉันขอยกเรือนร่างให้คุณได้ไหม?

สองทุ่มตรง ถนนสายหลักของกวางโจวสว่างไสวไปด้วยแสงสีนีออนหลากสี

เมื่อเทียบกับถนนสายหลักที่สว่างและคึกคัก ซอยต่างๆ กลับมืดและเงียบกว่ามาก

การเดินบนถนนสายหลักค่อนข้างปลอดภัยสำหรับผู้หญิง แต่จะอันตรายทันทีที่พวกเธอเข้าไปในซอยมืดๆ เหล่านี้

ถ้าคุณไม่สวย คุณก็ทำได้แค่เลี่ยงอันตรายด้วยการเสียเงิน แต่ความสวยอย่างสือเหล่ยนั้นอันตรายเกินไป

ขณะที่เดินอยู่ในหมู่บ้าน ซูหลินก็ได้ยินเสียงกรีดร้องดังขึ้น "กรี๊ด! ช่วยด้วย!"

"หุบปากน่า ไอ้เวร! ฉันจะฆ่าแก!"

ซูหลินไม่อยากเข้าไปยุ่งเรื่องชาวบ้าน แต่เสียงร้องขอความช่วยเหลือนั้นฟังดูคุ้นเคย

เขาจึงรีบเลี้ยวเข้าไปในซอยแห่งหนึ่ง และเห็นร่างที่สง่างามถูกผู้ชายคนหนึ่งดักจับ โดยที่มือของมันปิดปากเธอไว้

ภายใต้แสงจันทร์ ผู้ชายคนนั้นถือมีดสั้นเป็นประกายอยู่ในมือ

ส่วนร่างที่สง่างามนั้น กลับกลายเป็นเจ้าของห้องเช่าคนสวย หยินหยิน!

"ทำอะไรน่ะ ปล่อยเธอนะ!" ซูหลินตะโกนด่า

คนร้ายชี้มีดสั้นมาที่ซูหลินแล้วพูดว่า "ไอ้เวร มึงอยากตายเหรอ!"

"ลองดูไหมล่ะ?" ซูหลินหยิบไขควงปากแบนที่พกติดตัวออกมา "เชื่อไหมว่าไขควงของฉันก็ฆ่าคนได้เหมือนกัน?"

เมื่อเห็นว่าซูหลินก็มีอาวุธ คนร้ายก็เริ่มกลัวขึ้นมาบ้าง

"นั้นเพื่อนฉันเอง ถ้าแกปล่อยเธอไป ฉันจะแกล้งทำเป็นไม่เห็นแก"

"ถ้าแกยังดื้อดึงจะสู้ ก็เข้ามาเลย!"

"เตือนไว้นะ ผู้หญิงคนนี้เป็นคนในหมู่บ้านนี้"

"ถ้าฉันตะโกน แกหนีไม่รอดแน่"

จุดประสงค์ของซูหลินมีเพียงแค่ช่วยคน เขาไม่ได้อยากต่อสู้กับคนร้ายด้วยอาวุธจริงๆ

ถึงแม้จะมีไขควง เขาก็ไม่มั่นใจว่าจะชนะ!

เขายังไม่เคยนอนกับดาราหญิงในชีวิตนี้ และเขาก็ไม่อยากตาย

"มึงมันเด็กใจกล้า ฝากไว้ก้อนเถอะ!"

คนร้ายผลักหยินหยินออกไป จากนั้นก็หันหลังวิ่งหายไปตรงหัวมุมถนน

"พี่หยินหยิน เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?" ซูหลินรีบเข้าไปหาหยินหยินแล้วถามด้วยความเป็นห่วง

หยินหยินสายตาเบลอเล็กน้อย และเธอไม่รู้ว่าคนที่กำลังเผชิญหน้ากับคนร้ายคือซูหลิน

หลังจากเห็นหน้าของซูหลินชัดๆ เธอก็ตกใจมากจนโผเข้ากอดซูหลินแล้วร้องไห้ออกมา "ซูหลิน ฉันกลัวแทบแย่... ฉัน... ฉันกลัวมาก!"

ซูหลินรู้สึกสบายตัวอย่างมากที่ได้กอดสาวสวยไว้ในอ้อมแขน

กลิ่นหอมจางๆ ลอยเข้าจมูก ทำให้เขารู้สึกมึนเล็กน้อย

ซูหลินตบหลังของหยินหยิน "ไม่เป็นไรแล้ว ไม่เป็นไร..."

"หยินหยิน เกิดอะไรขึ้น?"

"แกเป็นใคร ปล่อยน้องสาวฉันนะ!"

ในขณะนั้นเอง ชายหนุ่มคนหนึ่งก็วิ่งเข้ามาอย่างร้อนรน

ชายหนุ่มคนนี้คือลูกพี่ลูกน้องของป้าของหยินหยิน!

"อย่าเข้าใจผิด ผมไม่ใช่คนไม่ดี" ซูหลินรีบอธิบาย

เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของเธอรีบเข้ามา หยินหยินก็รีบผละออกจากอ้อมแขนของซูหลินแล้วพูดว่า "พี่ เขาเป็นผู้เช่าของฉัน เมื่อกี้มีคนมาปล้นฉันด้วยมีด แล้วเขาก็ช่วยฉันไว้!"

"อ๋อ ผมขอโทษนะครับ ผมได้ยินเสียงโวยวายเลยรีบมาดูแย่จริง ๆ เลยผม ขอบคุณมากนะครับ" ลูกพี่ลูกน้องของเธอตำหนิตัวเอง

หยินหยิน ยังอยู่ในอาการตกใจ

"ในเมื่อลูกพี่ลูกน้องของคุณมาแล้ว ผมขอตัวก่อนนะครับ ผมต้องไปรับคน"

หลังจากเกิดเรื่องกับหยินหยินแล้ว ซูหลินจะไม่ปล่อยให้สือเหล่ยเดินคนเดียวในตอนกลางคืนแน่นอน

"ขอบคุณมากนะครับ พวกเราจะไปขอบคุณคุณอีกครั้งในวันพรุ่งนี้นะครับ" ลูกพี่ลูกน้องของเธอกล่าว

ซูหลินยิ้มแล้วพูดว่า "ไม่เป็นไรครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ"

ภายใต้สายตาของหยินหยินและลูกพี่ลูกน้องของเธอ ซูหลินก็เดินจากไปด้วยไขควง

"เขาถือไขควงอยู่เหรอ? ต่อไปฉันคงต้องพกไว้บ้างแล้วล่ะเวลาเดินตอนกลางคืน" ลูกพี่ลูกน้องของหยินหยินกล่าว

……

สิบกว่านาทีต่อมา ซูหลินก็มาถึงร้านที่สือเหล่ยทำงานอยู่

เมื่อเห็นซูหลินมาถึง สือเหล่ยก็โบกมือลาเพื่อนร่วมงานของเธอ

"นายมาช้า" สือเหล่ยพูดด้วยรอยยิ้ม

ซูหลินพูดด้วยความกลัว "เมื่อกี้เพิ่งเจอโจรมา"

"ห้ะ อะไรนะ แล้วเป็นอะไรหรือเปล่า?" สือเหล่ยถามด้วยความกังวล

ซูหลินส่ายหน้า "พวกเขาไม่ได้ปล้นฉัน พวกเขาปล้นเจ้าของห้องเช่าคนสวยของฉัน"

"นายเป็นฮีโร่ช่วยสาวงามเหรอ?"

"แน่นอนอยู่แล้ว ฉันขู่คนร้ายจนหนีไปด้วยไขควงเลยนะ" ซูหลินหยิบไขควงของตัวเองออกมาแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม "เวลาเดินตอนกลางคืนยังไงก็ต้องมีอะไรไว้ป้องกันตัวบ้าง"

เมื่อเห็นว่าซูหลินไม่ได้รับบาดเจ็บ สือเหล่ยก็ค่อย ๆ สบายใจ "นี่หมายความว่า.. ฉันคงต้องมอบหัวใจให้นายไปดูเหรอจะได้ปลอดภัย หรือต่อจากนี้ไปฉันต้องเรียกนายว่าเจ้าของห้องเช่าแล้วเหรอ?"

"เหอๆ...ไม่ใช่แบบนั้นสักหน่อย เธอได้แค่ตัวฉัน แต่ไม่ได้หัวใจที่เร่ร่อนของฉันหรอก"

"บ้า นายมันหน้าไม่อาย"

"รีบกลับบ้านกันเถอะ พวกเราสองคนทั้งหล่อทั้งสวย เดินด้วยกันตอนกลางคืนมันอันตรายเกินไป"

"การอยู่กับนายนั่นแหละอันตรายที่สุดแล้ว"

"เฮ้ย พูดแบบนี้ใจร้ายไปหน่อยแล้วนะ อยู่ด้วยกันมาตั้งนาน ฉันยังไม่เคยแตะต้องเธอเลยนะ"

"ใครอยู่กับนาย? พวกเราเรียกว่ารูมเมทต่างหาก"

"ก็เกือบจะเหมือนกันนั่นแหละ!"

"นั่นมันไม่ใกล้เคียงเลยสักนิด ได้โปรดอย่าทำให้ความบริสุทธิ์ของฉันแปดเปื้อนเลยนะ!"

พูดคุยหัวเราะกันตลอดทาง ทั้งสองคนก็กลับมาถึงที่พักอย่างปลอดภัย

"หิวหรือยัง? อาหารที่ฉันห่อมาจากร้านอาหารวันนี้ยังกินไม่หมดนี่นา จะให้อุ่นให้ไหม?" หลังจากเปลี่ยนรองเท้าแล้ว ซูหลินก็มองไปที่สือเหล่ยแล้วถาม

สือเหล่ยพยักหน้า "โอเค กินนิดหน่อยก็ได้"

"ไปล้างมือก่อน เดี๋ยวก็ได้กินแล้ว" ซูหลินเดินตรงเข้าไปในครัว

เมื่อมองตามแผ่นหลังของซูหลินไป มุมปากที่ยกขึ้นของสือเหล่ยก็ยากที่จะระงับ

ถึงแม้ชีวิตแบบนี้จะน่าเบื่อ แต่มันก็ให้ความรู้สึกถึงความสุขบาง ๆ ออกมา

น่าเสียดายที่ซูหลินพูดถึงแต่ความกลัวการแต่งงานของเขา

ไม่รู้ว่าเขากลัวการแต่งงานจริง ๆ หรือเปล่า!

ไม่กี่นาทีต่อมา ซูหลินก็นำอาหารที่อุ่นแล้วออกมา

เมื่อเห็นว่าซูหลินมีตะเกียบแค่คู่เดียว สือเหล่ยก็ถามว่า "นายไม่กินเหรอ?"

"ฉันไม่หิว"

"ฉันกินไม่หมดหรอก ช่วยกินหน่อยสิ"

"ถ้าพยายามหน่อยเธอก็น่าจะกินหมดนะ"

"นายอยากให้ฉันอ้วนขึ้นจากการกินเยอะขนาดนี้ตอนกลางคืนเหรอ?"

"อ้วนขึ้นอีกหน่อยก็ดีนะ"

"ตอนนี้ฉันก็มีน้ำมีนวลอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเพิ่มน้ำหนักอีกหรอก"

"จริงหรอ ไม่เชื่อหรอก นอกจากจะให้ฉันได้ลองจับ!"

"ไปเอาตะเกียบมา"

เมื่อเห็นว่าสือเหล่ยดุขนาดนั้น ซูหลินก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหยิบตะเกียบแล้วนั่งลงข้างๆ สือเหล่ย

"เรียนที่ร้านเป็นยังไงบ้าง?" ซูหลินถาม

สือเหล่ยกินอาหารแล้วยิ้ม "ฉันเรียนรู้ทุกอย่างที่จำเป็นต้องรู้แล้ว"

"เก่งมาก" ซูหลินกล่าว

สือเหล่ยยิ้ม "ฉันจะไปเทียบอะไรกับนายได้ นายเป็นบอสใหญ่ในโลกอินเทอร์เน็ตที่มีมูลค่าหลายสิบล้านแล้วนีี่"

"ถ้าฉันรวยขึ้นมา เธอมาเป็นเลขาให้ฉันนะ"

สือเหล่ยจ้องมองซูหลิน "นายคิดจะทำอะไร?"

"หือ? ทำอะไร? ฉันอยากให้เธอเป็นเลขาของฉันไง"

"บ้า เลขาไม่ใช่ว่าเมียน้อยของเจ้านายทุกคนหรอกเหรอ? นายมีเจตนาแอบแฝงอะไรกับฉันหรือเปล่า?"

"อย่าพยายามใส่ร้ายวงการเลขาเลย ถึงแม้ว่าจะมีคนจำนวนน้อยที่ทำเรื่องแบบนี้ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าทั้งวงการจะเป็นแบบนั้น"

สือเหล่ยจ้องมองซูหลินด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ กลางๆ "ถ้านายมีเงินในอนาคต นายจะเป็นแบบนี้ไหม?"

"เอ่อ...ก็พูดยากนะ ถ้าเลขาของฉันสวยและขี้อ้อนมากๆ ฉันก็คงต้านทานไม่ไหวจริงๆ"

สือเหล่ยจ้องมองซูหลินอย่างหงุดหงิด "ฉันว่าแล้ว นายมันคนเจ้าชู้ตัวพ่อ!"

"อาหารและเซ็กส์เป็นธรรมชาติของมนุษย์!"

"บ้า นั่น.. นายใช้คำนี้แบบนั้นได้ยังไง?"

"ไม่เป็นไร ฉันใช้ชีวิตในแบบที่ฉันต้องการ ตราบใดที่ฉันไม่ไปยุ่งกับคนดีๆ ฉันก็สนุกได้ตามใจชอบ"

"นายไม่กลัวเป็นโรคเหรอ"

ซูหลินพยักหน้าอย่างครุ่นคิด "อืม นี่ก็เป็นปัญหาเหมือนกัน เรื่องความปลอดภัยต้องให้ความสำคัญจริงๆ นั่นแหละ"