ตอนที่ 55 : แกล้งต่อไปเถอะ!

ได้เพลงใหม่ จางเซียนก็ยิ้มกว้างทันที

“เยี่ยมเลย! หาเงินได้อีกแล้ว!”

เขาคิดในใจ—ต้องรีบใช้กระแสของเพลง 《มีศักดิ์ศรี》 ส่งเพลงนี้ออกมาเป็น “ภาคต่อคู่แยกทาง” ถึงจะเพอร์เฟ็กต์!

ทันใดนั้น จางเซียนก็ส่งไฟล์เนื้อเพลง 《มีความเสียใจชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ‘เรา’》 ไปให้ฉู่โหย่วหรงทันที

…

ทางฝั่งฉู่โหย่วหรง หลังจากโพสต์ Weibo เรื่องเลิกกันไป เธอกลับรู้สึกเหมือนหัวใจว่างโหวงขึ้นมา

เธอเลยซ้อมเต้นอย่างบ้าคลั่ง ฝึกแล้วฝึกอีกไม่หยุด

ผู้ช่วย ซุนหยวนหยวน ที่นั่งอยู่โซฟามุมห้องซ้อม กินขนมกรอบ “กร๊อบแกร๊บ” ไปด้วยก็อดขนลุกไม่ได้

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูแฮชแท็ก #ฉู่โหย่วหรงเลิกกัน# ใน Weibo พร้อมบ่นเบา ๆ

“ทำไมดูเหมือนเจ๊ฉู่เลิกกันจริง ๆ เลยฟะ…”

ไม่นาน เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น—มือถือของฉู่โหย่วหรงมีข้อความใหม่จากจางเซียน!

ซุนหยวนหยวนรีบร้องเรียก “พี่เย่วหรง! จางเซียนส่งข้อความมา!”

ฉู่โหย่วหรงรีบเดินไปหยิบมือถือทั้งที่เหงื่อท่วมตัว เธอคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นเรื่องเลิกกันแน่ ๆ แต่พอเปิดดู—กลายเป็นไฟล์เพลง!

《มีความเสียใจชนิดหนึ่งที่เรียกว่า ‘เรา’》!!

“นี่…จะหมายถึงฉันกับเขาใช่มั้ย?”

เธอกดเข้าไปอ่านเนื้อเพลง และยิ่งอ่าน ใจก็ยิ่งเจ็บ

เนื้อเพลง:

“เสียใจที่รักเธอ แต่ก็แต่งงานกับเธอไม่ได้

ยังอยาก…อยากอยู่กับเธอให้นานกว่านี้สักหน่อย

แต่พอนึกว่าอนาคตทั้งชีวิตของเธอ จะมีใครอีกคนคอยอยู่ข้าง ๆ

เธอจะรู้ไหมว่าหัวใจฉันเจ็บแค่ไหน”

“เสียใจที่รักเธอ แต่ก็แต่งงานกับเธอไม่ได้

มีความเสียใจชนิดหนึ่ง—มันชื่อว่า ‘เรา’”

ฉู่โหย่วหรงน้ำตาคลอทันที “นี่มันเพลงสารภาพรักชัด ๆ …แถมยังใช้เวลาสองชั่วโมงแต่งอีกต่างหาก”

เธอหายใจแรง สูดจมูกขึ้นมา—ไม่ใช่แค่เธอที่ยังไม่อยากเลิก…จางเซียนก็เหมือนกัน!

“แหม…เมื่อวานยังกินหม้อไฟทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นอยู่เลย” เธอเผลอยิ้มมุมปาก “ตอนนี้ถึงได้โผล่มาเจ็บปวดบ้างสินะ…ผู้ชายก็แบบนี้แหละ”

ในใจเธอรู้สึกเหมือนความสัมพันธ์กำลังวิ่งมาหาเธออีกครั้ง ทั้งเจ็บ ทั้งสุข แต่กลับเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ทันใดนั้น เธอเข้าไปลบโพสต์ Weibo เรื่องเลิกกันออกทันที!

ซุนหยวนหยวนที่คอยสังเกตสีหน้าเจ้านายถึงกับงง—เมื่อกี้ยังน้ำตาคลออยู่เลย ไหงพอลบโพสต์ไป แววตากลับเปล่งประกายขึ้นมาอีกครั้ง

“นี่มันอารมณ์ขึ้นลงอะไรกันเนี่ย…”

เธอพึมพำกับตัวเองเบา ๆ

แต่ข่าวเรื่องเลิกกันมันดังไปแล้ว ติดเทรนด์ Weibo และ TikTok ไปเรียบร้อย ต่อให้ลบโพสต์ ก็ไม่ช่วยอะไรนัก

…

ฉู่โหย่วหรงพิมพ์ข้อความกลับไปหาเขา 【นายไม่มีอะไรอยากพูดกับฉันหน่อยเหรอ】

จริง ๆ นี่เป็นการโยนโอกาสให้เขาสารภาพชัด ๆ ถ้าจางเซียนพูดตามน้ำมา เธอก็ตั้งใจจะ “เล่นจริง” ไม่ใช่แค่โปรโมตเพลงอีกแล้ว

แต่คำตอบของจางเซียนกลับมาแบบเฉย ๆ 【รีบไปอัดเพลงเลยนะ ต้องรีบปล่อยช่วงกระแสยังแรง】

“…แกล้งต่อไปเถอะ!”

ฉู่โหย่วหรงกลอกตาใส่มือถือ แต่ในใจกลับยิ้ม—อยากรู้นักว่าเขาจะ “เล่นเนียน” ได้ถึงเมื่อไหร่!

…

เวลาผ่านไปไม่นาน เฉินฮวนกับฮานจื่อเวยก็มาถึงห้องซ้อม

ตอนเช้าทั้งคู่ไปเคลียร์สัญญากับหรงซู่เอนเตอร์มา—เฉินฮวนจัดการเรื่องงาน, ส่วนฮานจื่อเวยไม่ต่อสัญญา เพราะสัญญาเธอหมดพอดี

พอเห็นฉู่โหย่วหรงลบโพสต์เลิกกันไป ฮานจื่อเวยก็แซวทันที “ไม่ใช่ว่าจะเล่นละคร แต่สุดท้ายจะกลายเป็นเรื่องจริงหรอกนะ?”

ฉู่โหย่วหรงไม่ตอบ แต่ยื่นไฟล์เพลงให้ทั้งสองดู “พวกเธอมาถูกเวลาเลย จางเซียนเพิ่งส่งเพลงใหม่มา”

“หา? อีกแล้ว?” ฮานจื่อเวยอ้าปากค้าง—เมื่อวานเขายังบอกว่าไม่มีเพลงให้เธอเลยแท้ ๆ ทำไมข้ามคืนถึงงอกมาอีกแล้ว!

เธอรีบเปิดฟังเนื้อเพลง—ยิ่งอ่านยิ่งชัด เพลงนี้เขียนให้โหย่วหรงเต็ม ๆ …ทำเอาเธอทั้งอิจฉา ทั้งอยากร้องไห้

“เห้อ ฉันก็อยู่ในเซียนอวี่มิวสิกเหมือนกันนะ จะเขียนให้ฉันสักเพลงไม่ได้รึไง…”

(จบตอน)