300.วันล้มสลายของเผ่าหิมะ
300.วันล้มสลายของเผ่าหิมะ
เย่ซินรีบรับตัวเหล่ยเหยามาตรวจสอบอาการของนางทันที
“นางอยู่ในสภาพกึ่งตายราชันย์เก้ายมโลกคงใช้ปราณแห่งความตายเพื่อปลุกวิญญาณของนางหมายเปลี่ยนเหล่ยเหยาให้กลายเป็นสิ่งมีชีวิตแห่งความตาย”
หลังจากตรวจสอบอย่างละเอียดเย่ซินแจ้งสถานการณ์ต่อเย่เฉิน
“ท่านพ่อเหยาเอ๋อร์จะฟื้นคืนได้หรือไม่?” เย่เฉินถามด้วยความร้อนใจ
หลี่เยว่เอ๋อและสตรีทั้งสี่มองเย่ซินด้วยความกังวล
นางคือสะใภ้ของพวกเขาแน่นอนว่าพวกเขาห่วงใยนางยิ่ง
“เฉินเอ๋อร์อย่ากังวลพ่อมีวิธีช่วยเจ้าให้รอดพ้นแล้ว”
เย่ซินยกนิ้วชี้แตะที่หว่างคิ้วของเย่เฉิน
ในทันใดข้อมูลอันมหาศาลหลั่งไหลเข้าสู่จิตใจของเขา
มันคือคัมภีร์พฤกษาศักดิ์สิทธิ์อันเป็นวิชาบ่มเพาะคู่
ด้วยการบ่มเพาะคู่กันจะสามารถดูดซับปราณแห่งความตายในร่างของเหล่ยเหยาออกมาได้
“ท่านพ่อข้าจะไปช่วยเหยาเอ๋อร์เดี๋ยวนี้!”
เย่เฉินรีบอุ้มภรรยาของตนจากไปอย่างเร่งด่วนเพื่อเริ่มการบ่มเพาะคู่และช่วยนาง
“ไปเถิด” เย่ซินพยักหน้า
---
เวลาผ่านไปนับหมื่นปี
ในที่สุดเย่เฉินก็ดูดซับปราณแห่งความตายในร่างของเหล่ยเหยาออกจนหมดช่วยให้ฟื้นคืนชีพได้สำเร็จ
ตอนนี้เย่เฉินจูงมือหญิงสาวผู้อ่อนโยนและสง่างามเดินเข้ามา
“คารวะท่านพ่อและท่านแม่ทั้งสี่เจ้าค่ะ”
เหล่ยเหยาแก้มแดงระเรื่อคารวะทุกคนด้วยความเคารพ
ในใจของนางยังคงตื่นตะลึง
เดิมทีนางคิดว่าบิดาของสามีมาจากโลกเล็กๆโดยไร้ซึ่งรากฐาน
ไม่คาดคิดเลยว่าครอบครัวของบิดาจะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ต่างก็อยู่ในขอบเขตขุนนางโกลาหล
ยิ่งไปกว่านั้นพ่อสามีของนางนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่ง
เขาไม่เพียงสังหารราชันย์เก้ายมโลกได้
แต่ยังทำลายเผ่าเทพสายฟ้าทั้งเผ่า!
ถึงนางจะเป็นคนของเผ่าเทพสายฟ้าแต่ก็มิได้ผูกพันกับเผ่านี้มานานแล้ว
นางจึงไม่โทษพ่อสามีของตนเลย
“เหยาเอ๋อร์ลุกขึ้นเถิด”
สตรีทั้งสี่มองสะใภ้ด้วยความรักใคร่ยิ่งนัก
พวกนางยิ้มและจับมือเหล่ยเหยาถามไถ่สารทุกข์สุกดิบด้วยความเอ็นดู
ทันใดนั้นเย่ซินสังเกตเห็นท้องของเหล่ยเหยา
ราวกับสัมผัสได้ถึงบางสิ่งสีหน้าของเขาเผยรอยยิ้มกว้าง
“เฉินเอ๋อร์เจ้าช่างเก่งกาจจริงๆหมื่นปีมานี้ไม่เจอกันเจ้าก็เพิ่มสมาชิกให้ตระกูลเย่อีกคน”
“ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นบุตรสาว ฮ่าๆ ข้าจะได้หลานสาวแล้ว!”
เย่ซินหัวเราะด้วยความยินดี
เขามีหลานชายและหลานเขยแล้วขาดเพียงหลานสาวเท่านั้น
“อะไรนะ? เหยาเอ๋อร์มีบุตร?”
หลี่เยว่เอ๋อตื่นเต้นยิ่งขึ้นและหันมาดูแลเหล่ยเหยาด้วยความเอาใจใส่มากกว่าเดิม
ทันใดนั้นเย่ห่าวบินเข้ามา
“ท่านแม่!”
เย่ห่าวร้องเรียกด้วยความตื่นเต้น
ผ่านไปนับหมื่นปีเด็กน้อยทั้งสองเติบโตขึ้นมาก
ดูเหมือนเด็กอายุแปดถึงเก้าขวบ
ในฐานะที่เกิดมาเป็นจักรพรรดิการเติบโตของร่างกายนั้นช้าอย่างยิ่ง
“ห่าวเอ๋อร์ของข้า!”
เหล่ยเหยาร้องไห้ด้วยความตื่นเต้น
นางกอดเย่ห่าวไว้ในอ้อมแขน
“โชคดีที่เจ้าไม่ถูกเผ่าหิมะไล่ฆ่าตายมิเช่นนั้นแม่จะไม่ได้พบเจ้าแล้ว”
เหล่ยเหยาลูบใบหน้าลูกชายมือสั่นเทาด้วยความรู้สึก
ลูกชายของนางต้องเผชิญความยากลำบากมามากมาย
โชคดีที่เขาได้พบกับปู่ของเขาในจักรวาลปฐมกาล
มิเช่นนั้นนางคงไม่มีวันได้พบเขาอีก
“เผ่าหิมะ? ได้เวลาให้เผ่านี้ถูกทำลายทั้งเผ่าแล้ว!”
น้ำเสียงของเย่ซินเย็นเยียบถึงขีดสุด
ตอนนี้สะใภ้ของเขาคือเหล่ยเหยาได้รับการช่วยเหลือแล้ว
ถึงเวลาทำลายเผ่าหิมะ!
“กำจัดเผ่าหิมะ!”
เย่เฉินเต็มไปด้วยจิตสังหาร
เขาไม่มีวันลืมที่ครอบครัวของเขาถูกเผ่าหิมะไล่ล่าจนต้องหนีไปยังนรกเก้ายมโลก
ตอนนี้เขาก้าวสู่ขอบเขตราชันโกลาหลแล้วและเป็นราชันโกลาหลที่แข็งแกร่งยิ่ง
แม้บิดาจะไม่ลงมือเขาก็มีความมั่นใจเพียงพอที่จะกำจัดบรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะได้
“ฆ่า!”
เย่ห่าวคำรามด้วยความโกรธ
ในจักรวาลปฐมกาลเขาถูกเผ่าหิมะไล่ล่าจนแทบไร้หนทาง
ครอบครัวของเย่ซินกลายเป็นสายแสงพุ่งตรงไปยังเมืองศักดิ์สิทธิ์หิมะ
---
เมืองศักดิ์สิทธิ์หิมะ พายุหิมะโหมกระหน่ำ
นี่คือหนึ่งในเขตต้องห้ามของดินแดนจักรวาลรุ่งอรุณ
ภายในตำหนักหิมะอันยิ่งใหญ่
เหล่าผู้คนจากเผ่าหิมะรวมตัวกัน
“ราชันย์เก้ายมโลกตายแล้วจากข้อมูลที่เราสืบมานานนับหมื่นปีเป็นฝีมือของยอดฝีมือลึกลับที่ทำลายเผ่าเทพสายฟ้า”
“กำจัดเผ่าเทพสายฟ้าแล้วทำลายนรกเก้ายมโลกพวกเขาจะทำอะไร?”
ผู้อาวุโสสามแห่งเผ่าหิมะสงสัย
“จุดมุ่งหมายของยอดฝีมือลึกลับเหล่านี้คือการยึดครองดินแดนจักรวาลรุ่งอรุณหรือ?”
ผู้อาวุโสหกแห่งเผ่าหิมะครุ่นคิด
“ถ้าจุดมุ่งหมายของพวกเขาเป็นเช่นนั้นเหตุใดหลังจากทำลายนรกเก้ายมโลกแล้วหมื่นปีมานี้จึงไร้การเคลื่อนไหว?”
ความกลัวนี้ทำให้เจ็ดเผ่าโกลาหลที่เหลืออยู่ในดินแดนจักรวาลรุ่งอรุณต้องอยู่อย่างหวาดผวา
ยอดฝีมือลึกลับเหล่านี้สามารถทำลายเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกได้
นั่นแสดงว่าพวกเขามีพลังเพียงพอที่จะกำจัดเผ่าใดก็ได้
เว้นแต่เจ็ดเผ่าโกลาหลที่เหลือจะรวมพลังกัน
จึงจะมีโอกาสต้านทานศัตรูที่แข็งแกร่งนี้ได้
“เสวี่ยเป้าเจ้าจงนำสัญลักษณ์ของข้าไปยังดินแดนจักรวาลสายฟ้าและเชิญจักรพรรดิสายฟ้ามายังดินแดนจักรวาลรุ่งอรุณ”
ทันใดนั้นบรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะกล่าว
เขามอบสัญลักษณ์ที่เปล่งประกายสายฟ้าสีม่วงให้แก่ผู้อาวุโสสองแห่งเผ่าหิมะ
สัญลักษณ์สายฟ้านี้บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะได้มาด้วยราคามหาศาล
ด้วยสัญลักษณ์นี้สามารถขอให้จักรพรรดิสายฟ้าลงมือได้หนึ่งครั้ง
จักรพรรดิสายฟ้าเป็นยอดฝีมือโบราณที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิโกลาหลขั้นสูงสุด
ด้วยพลังของเขายอดฝีมือลึกลับเหล่านี้ไม่อาจเป็นภัยคุกคามได้
เขาจะปกป้องเผ่าหิมะได้อย่างแน่นอน
“รับทราบท่านบรรพบุรุษข้าจะไปยังดินแดนจักรวาลสายฟ้าทันที”
ผู้อาวุโสสองแห่งเผ่าหิมะตอบด้วยความเคารพ
ในฐานะเผ่าโกลาหลที่แข็งแกร่งแน่นอนว่าพวกเขาครอบครองสมบัติมากมาย
สมบัติที่ป้องกันเจตจำนงจักรวาลนั้นแม้จะไม่สามารถสร้างได้ง่ายเหมือนเย่ซิน
แต่ก็ไม่ขาดแคลน
การหยิบสมบัติออกมาใช้สิบชิ้นนั้นเป็นเรื่องง่ายดาย
แน่นอนว่าในฐานะดินแดนจักรวาลไม่จำเป็นต้องโจมตีจักรวาลอื่นเพื่อหลอมรวม
และพวกเขาไม่สนใจทรัพยากรของจักรวาลเพียงแห่งเดียว
มิเช่นนั้นหากพวกเขาไปเข่นฆ่าในจักรวาลอื่นคงไม่มีจักรวาลใดทนรับได้
ในชั่วพริบตาผู้อาวุโสสองแห่งเผ่าหิมะบินไปยังดินแดนจักรวาลสายฟ้า
“เผ่าหิมะ จงมารับความตาย!”
ในขณะนั้นเสียงคำรามดังกึกก้องราวฟ้าผ่าสะเทือนไปทั่วเมืองศักดิ์สิทธิ์หิมะ
“น่ารังเกียจผู้ใดกล้าบังอาจในดินแดนเผ่าหิมะของเรา!”
“ฆ่ามัน!”
ตูม! ตูม! ตูม!
ยอดฝีมือในขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์นับร้อยพุ่งออกมา
ไม่รู้กี่ปีมาแล้วที่ไม่มีผู้ใดหรือกองกำลังใดกล้าท้าทายเผ่าหิมะเช่นนี้
“ไสหัวไป!”
เมื่อเจ้าของเสียงคำรามตะโกนออกมา
ความว่างเปล่านับร้อยล้านกิโลเมตรแตกสลาย
พลังอันน่าสะพรึงกลัวนั้นสังหารจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์ทั้งร้อยคนในทันที
“นี่... นี่...”
ยอดฝีมือของเผ่าหิมะที่ยังไม่ได้ลงมือตื่นตะลึงจนตาค้าง
พวกเขาไม่กล้าลงมืออีกต่อไป
เจ้าของเสียงนี้แข็งแกร่งเกินกว่าที่พวกเขาจะต่อกรได้
“หาความตายผู้ใดกล้ามาวุ่นวายในดินแดนบรรพบุรุษของเผ่าหิมะ!”
ภายในตำหนักหิมะบรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะสีหน้าเย็นเยียบด้วยความโกรธถึงขีดสุด
“ไป พบศัตรูกัน!”
ฉวัด! ฉวัด! ฉวัด!
นำโดยบรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะขุนนางโกลาหลสิบสี่คนของเผ่าหิมะพุ่งออกไป
ในขณะนั้นร่างอันสง่างามและทรงพลังปรากฏต่อหน้าคนของเผ่าหิมะ
“ที่แท้ก็เจ้าเย่เฉินเจ้าคนเลวกล้ามาส่งตัวเองถึงที่ตาย!”
“ไม่ถูกต้องเย่เฉิน...เจ้ากลับทะลวงสู่ขอบเขตราชันโกลาหล!”
คนของเผ่าหิมะตื่นตะลึง
ก่อนหนนี้การที่เย่เฉินทะลวงสู่ขอบเขตขุนนางโกลาหลก็ทำให้พวกเขาตกใจมากแล้ว
แต่เพียงหมื่นปีผ่านไปเขากลับทะลวงสู่ขอบเขตราชันโกลาหล นี่... เป็นไปได้อย่างไร?
“วันนี้คือวันล่มสลายของเผ่าหิมะเจ้า!”
เย่เฉินถือหอกมารทลายสวรรค์ประกาศด้วยน้ำเสียงเย็นชา
“เย่เฉินต่อให้เจ้าเป็นราชันโกลาหลแต่คิดว่าจะเป็นคู่ต่อสู้ของเผ่าหิมะได้หรือ?”
“เจ้าดูถูกรากฐานของแปดเผ่าโกลาหลของข้ามากเกินไปแล้ว”
บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะกล่าวด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
ทันใดนั้นพายุหิมะทั่วทั้งฟ้าดินยิ่งโหมกระหน่ำรุนแรง
“จริงหรือ? รากฐานของเผ่าหิมะเจ้านั้นแข็งแกร่งจนยากจะทำลายแต่รากฐานของตระกูลเย่ของข้าจะด้อยกว่าหรือ?”
น้ำเสียงเย็นชาและเยาะเย้ยดังก้องไปทั่วทั้งดินแดน
ตูม! ตูม! ตูม!
ในความว่างเปล่าปรากฏวังวนขนาดใหญ่
เย่ซิน สตรีทั้งสี่ เย่ห่าว และเย่ตี้ก้าวออกมา
ส่วนเหล่ยเหยานั้นถูกเย่ซินเก็บเข้าไปในโลกหงเหมิง
เพราะนางอยู่ในขอบเขตจักรพรรดิศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น
“เผ่าหิมะเจ้าพวกคนเลวกล้าไล่ล่าข้าวันนี้ถ้าข้าไม่สั่งสอนเจ้าให้เข็ดข้าจะไม่เป็นคน!”
เย่ห่าวตะโกน
ในจักรวาลปฐมกาลเขาถูกเผ่าหิมะไล่ล่าจนไร้หนทางหนีทั้งบนฟ้าและใต้ดิน
ที่เขาขโมยทรัพยากรไปทั่วก็เพื่อยกระดับขอบเขตให้เร็วที่สุด
เพื่อให้รอดจากการไล่ล่าของเผ่าหิมะ
“เป็นไปได้อย่างไร? เจ้าเย่ห่าวนั่นก็ทะลวงสู่ขอบเขตโกลาหล!”
“บิดาและบุตรคู่นี้เป็นตัวอะไรกันต่างก็ทะลวงสู่ขอบเขตโกลาหล!”
“ขอบเขตโกลาหลมันง่ายขนาดนั้นเลยหรือ?”
คนของเผ่าหิมะอดไม่ได้ที่จะเกิดภาพลวงตานี้
ส่วนคนอื่นๆล้วนอยู่ในขอบเขตขุนนางโกลาหล!
“ราชันโกลาหลหนึ่งคน ขุนนางโกลาหลเจ็ดคน!”
ในที่สุดเผ่าหิมะเริ่มตระหนักถึงความร้ายแรง
“กลัวอะไร? ราชันโกลาหลหนึ่งคน ขุนนางโกลาหลเจ็ดคน จะต่อสู้กับเผ่าหิมะของเราได้หรือ?”
“วันนี้เราจะให้ครอบครัวของเย่เฉินตายทั้งหมด!”
บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะคำราม
จำนวนนี้ยังไม่อาจทำให้เขาหวาดกลัว
ยิ่งไปกว่านั้นในแง่จำนวนผู้ที่อยู่ในขอบเขตโกลาหลเผ่าหิมะยังเหนือกว่า
“เจ้ากลัวอะไรเรายังได้เปรียบกว่าเราไม่เพียงมีจำนวนผู้ที่อยู่ในขอบเขตโกลาหลมากกว่ายังอยู่ในดินแดนบรรพบุรุษของเผ่าหิมะที่มีค่ายกลหนุนพลัง!”
“เราจะต้องกำจัดครอบครัวของเย่เฉิน!”
เหล่าผู้อาวุโสของเผ่าหิมะถอนหายใจด้วยความโล่งอก
"ความตายมาแล้วยังไม่รู้กลัวหรือ?”
“เผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกถูกกำจัดแล้วตอนนี้ถึงตาเผ่าหิมะของเจ้า!”
เย่ซินหัวเราะเย็นชา
“กำจัดเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลก?ยอดฝีมือลึกลับคือพวกเจ้า?”
เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ซินความเงียบงันปกคลุมทั่วทั้งบริเวณ
คนของเผ่าหิมะจ้องเย่ซินด้วยความตื่นตะลึง
พวกเขาค้นหายอดฝีมือลึกลับที่กำจัดเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกมาโดยตลอด
ไม่คาดคิดเลยว่าจะเป็นครอบครัวของเย่เฉิน
“ตระกูลเย่? หรือจะเป็นเผ่าโกลาหลที่แข็งแกร่งเย่เฉินมิใช่มาจากโลกเล็กๆที่บินขึ้นมาหรือ?”
“เหตุใดจึงมีตระกูลเย่ที่แข็งแกร่งเช่นนี้?”
คนของเผ่าหิมะไม่เคยฝันถึงว่าเย่เฉินที่พวกเขาคิดว่าไร้รากฐานเป็นเพียงมดปลวกที่รังแกได้ตามใจ
กลับมีตระกูลเย่ที่ยิ่งใหญ่เช่นนี้อยู่เบื้องหลัง
“เร็วเข้ารีบแจ้งหกเผ่าโกลาหลที่เหลือให้มาช่วยเผ่าหิมะของเรา!”
เมื่อรู้ว่าเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกถูกตระกูลเย่กำจัดบรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะสีหน้าเปลี่ยนไป
เขาคำรามด้วยความเร่งด่วน
หลังจากเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกถูกทำลายดินแดนจักรวาลรุ่งอรุณตกอยู่ในความหวาดกลัว
เจ็ดเผ่าโกลาหลจึงลงนามในสัญญาพันธมิตรแห่งการรุกและรับ
หากเผ่าใดถูกยอดฝีมือลึกลับโจมตีเผ่าที่เหลือจะต้องรีบมาช่วยเหลือโดยเร็วที่สุด
ด้วยการรวมพลังของเจ็ดเผ่าโกลาหลจึงจะต้านทานภัยคุกคามจากยอดฝีมือลึกลับได้
“จัดค่ายกล! ค่ายกลพายุหิมะ!”
บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะคำราม
ศัตรูที่สามารถกำจัดนรกเก้ายมโลกและสังหารราชันย์เก้ายมโลกได้เขาไม่กล้าประมาท
เขาปลดปล่อยค่ายกลที่แข็งแกร่งที่สุดของเผ่าหิมะใช้รากฐานทั้งหมดที่มี
เผ่าหิมะต้องยื้อเวลาจนกว่ายอดฝีมือจากหกเผ่าโกลาหลจะมาถึง
“พวกเจ้ารอหกเผ่าโกลาหลมาช่วยหรือ?”
“ฮ่าๆ ข้าบอกเจ้าเจ้าจะไม่มีวันรอถึงวันที่หกเผ่ามาถึง!”
“ในเวลานี้ข้าสามารถกำจัดเผ่าหิมะของเจ้าได้ทั้งเผ่า!”
เย่ซินหัวเราะเย็นชา
ต่อให้เป็นยอดฝีมือในขอบเขตโกลาหลก็ไม่อาจข้ามระยะทางนับล้านล้านปีแสงมาถึงเผ่าหิมะได้ทันที
“หึ พูดจาโอหังค่ายกลพายุหิมะนี้รวมรากฐานทั้งหมดของเผ่าหิมะกลายเป็นการป้องกันสูงสุด”
“การยื้อจนกว่าหกเผ่าโกลาหลมาถึงนั้นไม่ใช่ปัญหา!”
บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะกล่าวด้วยความมั่นใจ
เขามีความเชื่อมั่นในค่ายกลปกป้องเผ่าของตน
ถึงจะไม่อาจต้านทานตระกูลเย่ที่แข็งแกร่งได้การยื้อเวลาไว้สักระยะย่อมไม่ใช่ปัญหา
ต่อให้แข็งแกร่งเพียงใดก็ไม่อาจทำลายค่ายกลปกป้องเผ่าของเขาได้ในทันทีกระมัง?
“จริงหรือ?”
มุมปากของเย่ซินเผยรอยยิ้มประหลาด
“ทุกคนถอยไปข้าจะทำลายค่ายกลปกป้องเผ่าของเผ่าหิมะนี้!”
เย่ซินกล่าวกับสตรีทั้งสี่และคนอื่นๆ
จากนั้นพวกเขาถอยห่างออกไปไกล
“ทำลายค่ายกล? มาสิข้าจะดูว่าเจ้าขุนนางโกลาหลจะมีความสามารถอันใด!”
บรรพบุรุษแห่งเผ่าหิมะกล่าวเย็นชา
แม้ไม่เข้าใจว่าทำไมเย่เฉินราชันโกลาหลไม่ลงมือ
แต่ให้เย่ซินขุนนางโกลาหลเป็นผู้ลงมือ
ขุนนางโกลาหลจะแข็งแกร่งกว่าราชันโกลาหลได้หรือ?
แต่การล่มสลายของเผ่าเทพสายฟ้าและนรกเก้ายมโลกนั้นเป็นเรื่องจริงเขาไม่กล้าประมาทเย่ซินขุนนางโกลาหลผู้นี้
ฉวัด!
เย่ซินพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าเหนือค่ายกลพายุหิมะมองลงมาที่เมืองศักดิ์สิทธิ์หิมะ
เจตนากระบี่ทำลายล้างพลุ่งพล่านออกมา
ฉวัด! ฉวัด! ฉวัด!
กระบี่จักรวาลเก้าเล่มลอยรอบตัวเย่ซินหมุนวนด้วยความเร็วสูง
ปกป้องร่างของเขาไว้ในวงแหวนกระบี่
“นี่...นี่คือสมบัติจักรวาลระดับสูงสุดเก้าชิ้น?”
เผ่าหิมะตื่นตะลึงถึงขีดสุด
ขุนนางโกลาหลคนหนึ่งนำสมบัติจักรวาลระดับสูดสุดเก้าชิ้นออกมาได้อย่างไร?
ไม่อาจเชื่อได้ว่าขุนนางโกลาหลจะร่ำรวยถึงเพียงนี้
“ตัด!”
เย่ซินตะโกนกระบี่ทั้งหลายเคลื่อนไหวเขากลายเป็นสายแสงกระบี่พุ่งชนค่ายกลพายุหิมะ
ในขณะนั้นเย่ซินเข้าสู่สภาวะมนุษย์และกระบี่รวมเป็นหนึ่ง เขาคือกระบี่ กระบี่คือเขา
ดาราจักรนับล้านปีแสงถูกปกคลุมด้วยเจตนากระบี่ของเขา
สิ่งมีชีวิตในจักรวาลโค้งคำนับต่อเจตนากระบี่ของเขา
ด้วยกระบี่เพียงเล่มนี้ทำให้กาลเวลาหยุดนิ่งจักรวาลราวกับหยุดหมุน
กระบี่นี้ทำให้แม้แต่เจตจำนงจักรวาลยังสั่นสะท้านด้วยความกลัว
ตูม! ตูม! ตูม!
การรวมเป็นหนึ่งของกระบี่อันน่าสะพรึงกลัวพุ่งชนค่ายกลพายุหิมะ
ทั้งจักรวาลสั่นสะเทือนในขณะนั้น
“อะไร? เป็นไปไม่ได้พลังนี้แข็งแกร่งเกินไป!”
คนของเผ่าหิมะตื่นตระหนกคำรามด้วยความหวาดกลัว
ค่ายกลพายุหิมะในชั่วพริบตาเปราะบางราวกระดาษถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง