ตอนที่ 126: การแก้แค้น (1)

ภายในอุโมงค์ใต้ดินที่มีคบเพลิงห้อยจากกำแพงสีน้ำตาลทำให้ทางเดินสว่างขึ้นและเงาก็อยู่ระหว่างช่องว่างของแสงไฟ

แองเจเล่กำลังเดินตามทางเดิน เขาได้ชุดคลุมสีดำแล้ว เขาก้มหัวลง มันมีจุดสีน้ำเงินกะพริบในดวงตาของเขา มันดูเหมือนว่าเขากำลังวิเคราะห์อะไรบางอย่าง

หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีเขาก็ได้ยินคนพูดข้างหน้าเขา พวกเขากำลังเดินมาทางแองเจเล่และเสียงของพวกเขาก็ชัดเจนขึ้นขณะที่พวกเขาใกล้เข้ามา

พ่อมดฝึกหัดสองคนในชุดคลุมสีเทาได้ปรากฏที่มุมข้างหน้า พวกเขากำลังหัวเราะแต่พวกเขาก็หยุดทันทีหลังจากที่เห็นแองเจเล่ในชุดคลุมสีดำ

แองเจเล่มองไปที่ทั้งสองคน เขาเป็นพ่อมดฝึกหัดและแม่มดฝึกหัดซึ่งกำลังก้มหัวลงและยืนอยู่ด้านข้าง พวกเขาไม่อยากปิดเส้นทางของพ่อมดทางการ

"แผนกเวทมนต์อยู่ข้างหน้าใช่ไหม" ทันใดนั้นเขาก็ถาม

"ครับ" พ่อมดฝึกหัดตอบทันที "ห้องบรรยายอยู่ข้างหน้า ท่านมาที่นี่เพื่้อพูดกับอาจารย์แองโกล่าใช่ไหมครับ"

"อาจารย์แองโกล่าเป็นคนสอนวันนี้หรือ" แองเจเล่ถาม

"ค่ะ ข้าคิดว่าชั้นเรียนเพิ่งเริ่ม" แม่มดฝึกหัดตอบ

"ขอบคุณ" แองเจเล่พยักหน้า เขาหันกลับไปและเริ่มเดินอีกครั้ง

พ่อมดและแม่มดฝึกหัดทั้งสองคนรู้สึกโล่งใจหลังจากที่เห็นเงาของแองเจเล่หายไปตรงมุม

"มันเป็นเรื่องหายากที่เห็นพ่อมดทางการตระเวนระหว่างชั้นเรียน ข้าหวังว่าเราจะไม่ขัดใจเขา" พ่อมดฝึกหัดถอนหายใจและพูด

"ข้าคิดว่าเราไม่ได้ทำ" แม่มดฝึกหัดลังเลชั่วครู่

"กลับไปที่หอพักกันก่อนเถอะ โรงเรียนว่างเปล่าตอนนี้ไม่มีคนมากมายนัก หอพักทำให้ข้ารู้สึกดีขึ้น" พ่อมดฝึกหัดแนะนำ

"ตกลง" ทั้งสองคนเดินขึ้นไปและแยกไปฝั่งตรงข้ามกัน

********************

ห้องบรรยายของแผนกเวทมนต์

แองเจเล่เดินไปตามทางเดินยาว มีห้องเรียนที่เหมือนกันประมาณสิบห้องทางซ้ายมือและบางห้องมีเสียงดัง

ในห้องเรียนนั้นพวกเขาเพิ่งเรียนจบบทเรียน มีพ่อมดฝึกหัดหลายคนเดินออกมาจากห้องที่มีเสียงดังขณะที่มีบางคนกระซิบกัน บางคนเดินไปทางห้องน้ำขณะที่คนอื่นๆเดินกลับหอพัก

พ่อมดฝึกหัดลดเสียงของพวกเขาลงเมื่อเห็นแองเจเล่เดินมา หลังจากที่พวกเขาเห็นชุดคลุมสีดำพวกเขาก็แสดงความเคารพต่อแองเจเล่ทันที

พ่อมดที่สวมชุดคลุมสีขาวเดินออกมาจากห้องเรียน เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งหลังจากที่เห็นสีหน้าของแองเจเล่

"เจ้าคือ" เขาสงสัย

"ข้าคือแองเจเล่ครับ ข้าเป็นลูกศิษย์ของอาจารย์ลิเลียน่าจากสาขาศาสตร์แห่งความตาย" แองเจเล่พยักหน้าสุภาพ

"ข้าแองโกล่าจากแผนกเวทมนต์ การออกเสียงชื่อของเราคล้ายกัน" (angele/angola) แองโกล่าหัวเราะ ผิวของเขาค่อนข้างเข้มและใบหน้าของเขาดูธรรมดาแต่เขาดูเป็นคนดี

แองเจเล่ก้าวไปข้างหน้าก่อนที่เขาจะโค้งเล็กน้อยและพูดอีกครั้ง "อาจารย์แองโกล่า ข้าคิดว่าท่านมีบันทึกการร่ายคาถาทั้งหมดรอบโรงเรียนใช่ไหม ข้าสงสัยว่าข้าขอดูได้ไหม"

"ถ้าเจ้าต้องการบันทึก....." แองโกล่าขมวดคิ้ว

"ข้ามีใบอนุญาตของอาจารย์ลิเลียน่า" แองเจเล่ขัดจังหวะและยิ้ม

"เยี่ยม เธอมีสิทธิ์ที่จะตรวจสอบบันทึก" แองโกล่ายิ้มด้วยเช่นกัน "โปรดตามมาทางนี้"

"ขอบคุณครับ" แองเจเล่พยักหน้า

แองโกล่าเดินนำแองเจเล่ไป พวกเขาเดินไปทางออกของทางเดิน แองเจเล่ได้ยินเสียงบทสนทนาของพ่อมดฝึกหัดจากด้านหลัง

แม่มดฝึกหัดคนหนึ่งที่มีร่างที่มีเสน่ห์เดินออกมาจากห้องเรียน เธอตกใจเล็กน้อยหลังจากที่เห็นแองเจเล่พูดกับแองโกล่า

'ผู้ชายคนนั้น พ่อมดฝึกหัดขั้นที่สามที่มีตาแหลมคมที่เห็นในสวน' เธอนึกถึงฉากที่ริมทะเลสาบ เธออยู่กับเพื่อนของเธอในเวลานั้นและพวกเขาเห็นพ่อมดฝึกหัดขั้นที่สามที่มีพลังจิตสูงมากอีกฟากหนึ่งของทะเลสาบ

'เขาทำลายขีดจำกัดแล้วงั้นหรือ มันเป็นไปได้อย่างไร...' เธอพูดไม่ออกและรู้สึกปั่นป่วน เธออิจฉาเล็กน้อยแต่เธอก็ชื่นชมแองเจเล่

แองเจเล่เดินตามแองโกล่า พวกเขาผ่านหลายพื้นที่และมาถึงอุโมงค์ที่มืดมิด มีชั้นบาเรียบางๆอยู่สุดทาง บาเรียกั้นเส้นทางข้างหน้าพวกเขา

แองโกล่าผ่านบาเรียโดยตรง แสงสีแดงกะพริบบนร่างกายของเขาและเขาไม่ได้ป้องกันมัน แองเจเล่เดินตามหลังเขา มีแสงสีดำกะพริบบนร่างกายของเขาและเขาก็เดินผ่านมันไปเช่นกัน

กำแพงในอุโมงค์ยังเป็นหินสีน้ำตาลแต่แองเจเล่รู้ว่าเขาได้เข้ามาพื้นที่หลักของโรงเรียนซึ่งได้รับอนุญาตเฉพาะพ่อมดทางการ

มีกฎที่เข้มงวดที่จำกัดสิทธิของพ่อมดฝึกหัดในโรงเรียนนี้ แองเจเล่ได้อ่านคู่มืดของพ่อมด เขาได้รู้ว่ามีอุโมงค์ใต้ดินขนาดใหญ่ที่เข้าถึงได้โดยพ่อมดและบางอุโมงค์ตรงไปยังแผ่นดิน มันเป็นหนึ่งเหตุผลที่ว่าทำไมพ่อมดฝึกหัดถึงไม่เห็นพ่อมดหลายคนในพื้นที่สาธารณะ ส่วนใหญ่พ่อมดมักจะอยู่ในพื้นที่ที่ถูกสงวนไว้

"ข้าคิดว่าเจ้ารู้อยู่แล้วว่าเราได้สูญเสียพ่อมดจำนวนมากในสงครามกับพันธมิตรแดนเหนือที่ผ่านมาดังนั้นตอนนี้จึงมีคนไม่มากนักอยู่ในพื้นที่หลัก พื้นที่หลักมีขนาดเท่าเมืองทั่วไปแต่มีเพียงพ่อมดประมาณ 40 คนอาศัยอยู่ที่นี่ พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในการทำวิจัย...." แองโกล่ายักไหไล่

"ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย ข้าเพิ่งกลายเป็นพ่อมด' แองเจเล่อมยิ้ม

"จริงหรือ" แองโกล่าหัวกลับมามองที่แองเจเล่ "ไม่น่าเชื่อ....พลังจิตของเจ้าเกือบจะกลายเป็นแก๊ส ข้าคิดว่าเจ้าเป็นชายแก่ที่ดูอ่อนเยาว์....เจ้าไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม อืม..ร่างกายของเจ้ายังอ่อนเยาว์"

"พลังจิตกลายเป็นแก๊ส" แองเจเล่ดูสับสน "ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ถูกกล่าวถึงในหนังสือคู่มือของพ่อมด"

"ใช่แล้วมันเป็นคำทั่วไปที่พวกเราใช้ พลังจิตจะแข็งตัวขึ้นเพื่อสร้างรูปแบบคาถาที่กลายเป็นคาถาพิเศษ แต่นี่มันจะเกิดขึ้นเพียงครั้งแรกที่เจ้าทำลายขีดจำกัด ถ้าเจ้าอยากเพิ่มระดับพ่อมดเจ้าจะต้องทำสมาธิและสร้างรูปแบบพลังจิตของแต่ละบุคคล ข้าคิดว่าเจ้ารู้อยู่แล้ว" แองเจเล่หยุดชั่วครู่ก่อนที่จะพูดต่อ "ครั้งที่สองที่เจ้าจะมีรูปแบบแข็งตัวมันทำด้วยความยากลำบาก มันยากกว่าครั้งแรกที่คำนึงถึงพลังจิตเมื่อเกิดของพ่อมดมีแค่ไหน หลังจากครั้งที่สองก็จะมีครั้งที่สาม สี่และห้า มันจะยากขึ้นเรื่อยๆ นอกจากนี้มันยังใช้เวลาจำนวนมากในการทำเช่นนั้น"

"แต่ท่านบอกว่าพลังจิตของข้าเกือบจะกลายเป็นแก๊ส" แองเจเล่สงสัย

"ใช่ ข้าคิดว่าเจ้ารู้เรื่องนี้แล้ว.....พลังจิตแก๊สเป็นคุณสมบัติพิเศษ" แองโกล่ามองไปที่แองเจเล่อย่างไม่เต็มใจที่จะเชื่อว่าแองเจเล่ไม่มีความรู้เรื่องพลังจิตแก๊ส "เจ้าเพิ่งทำลายขีดจำกัดแต่เจ้าก็ได้รับพลังจิตที่ยิ่งใหญ่มาด้วย ข้าอิจฉาเจ้าจริงๆ การกลายเป็นแก๊ส ของเหลวและผลึก ทั้งสามขั้นตอนที่เจ้าจะได้สัมผัสในขณะที่เป็นพ่อมด ไม่มีทางลัดในแต่ละขั้นและยาระดับต่ำก็ไม่ช่วยเจ้าเนื่องจากมันมีผลเชิงลบต่อความบริสุทธิ์ เจ้าต้องค่อยๆสะสมด้วยตัวเจ้าเอง นอกจากนี้อย่าต่อสู้โดยไม่จำเป็นมิฉะนั้นความก้าวหน้าของเจ้าจะถูกขัดขวาง พ่อมดส่วนใหญ่พึ่งพาคาถาพิเศษขณะที่พวกเขาต่อสู้หรือสร้างอุปกรณ์เวทมนต์เพื่อลดการใช้พลังจิต"

"ข้าเข้าใจแล้ว" แองเจเล่พยักหน้า "อาจารย์ลิเลียน่าไม่เคยบอกข้าเรื่องนี้ ข้าจะถามอาจารย์เมื่อข้าไปหาอาจารย์ครั้งต่อไป"

"เช่นนั้นหรือ มันไม่ใช่ความผิดของอาจารย์ของเจ้า มันต้องใช้เวลาอธิบายสิ่งเหล่านี้ให้กับเจ้าเพราะมันซับซ้อน" แองโกล่าตอบขณะที่เขาเดิน "เราตรวจสอบระดับของพ่อมดโดยการตรวจสอบระดับคาถาของพวกเขา บางคนอยากเตรียมคาถาระดับสูงก่อนจะทดสอบแต่การคำนวณจำนวนมากต้องคิดจากการรวมตัวกันของพวกมัน พวกเขาอาจจะพบความบกพร่องทางจิตใจแทนถ้าพวกเขาพยายามทำสิ่งที่พวกเขาไม่สามารถทำได้ บางรูปแบบคาถาก็จะฆ่าพวกเขาและสิ่งเหล่านี้เป็นสามัญสำนึกทั่วไป เจ้าจะรู้ในไม่ช้า"

"ขอบคุณสำหรับคำอธิบายของท่าน" แองเจเล่ชื่นชมความใจดีของแองโกล่า "ดังนั้นตามสิ่งที่เขียนในหนังสือคู่มือมีพ่อมดระดับสูงในโรงเรียนของเราหลายคนใช่ไหม"

"เจ้าหมายถึงอะไรที่เป็นพ่อมดระดับสูง สำหรับเราพ่อมดระดับสามเป็นพ่อมดระดับสูงและสำหรับพ่อมดระดับสามพ่อมดระดับห้าเป็นพ่อมดระดับสูง มันเป็นแค่แนวคิด" มันดูเหมือนว่าแองโกล่ามีความสุขกับการที่ได้คุยกับแองเจเล่และยินดีที่จะแบ่งปันข้อมูลนี้

"อาจารย์ในโรงเรียนนี้รวมทั้งอาจารย์ลิเลียน่าของเจ้าเป็นพ่อมดระดับหนึ่งแต่จริงๆพวกเขามีพลังที่แตกต่างกัน พวกเขามีอายุขัยประมาณ 300 ปี"

"มันยากแค่ไหนในการทำให้รูปแบบพลังจิตประสบความสำเร็จในการกลายเป็นของแข็ง" แองเจเล่ตกใจเล็กน้อย

"ยากมาก ถ้าเจ้าสามารถเพิ่มระดับได้ภายใน 40 ปีเจ้าก็จะกลายเป็นพ่อมดระดับสูงสุดในโรงเรียน ลิเลียน่าและผู้อ่านใจเป็นพ่อมดที่แข็งแกร่งที่สุดในโรงเรียน พวกเขารู้คาถาจำนวนมากและมีความสามารถซ่อนอยู่มากมาย อย่างไรก็ตามพวกเขาไม่ได้ใกล้ถึงขั้นที่สองเลย ข้าคิดว่ามีเพียงอาจารย์ใหญ่เท่านั้นที่สามารถไปถึงขั้นที่สองในอนาคต"

"แล้วพ่อมดระดับเจ็ดที่ข้าอ่านในหนังสือ...." คำพูดของแองโกล่าทำให้แองเจเล่ตกใจ

"ตอนนี้มันต่างออกไป มันมีทรัพยากรน้อยลง เจ้าอาจจะพบพ่อมดระดับสามและสี่ในถ้ำที่ไปเจอแต่ระดับเจ็ด....เจ้าเคยอ่านนิยายแฟนตาซีหรือไม่ พวกเขาเหมือนผู้กล้าในตำนานในหนังสือเหล่านั้น" แองโกล่าอธิบายและยิ้ม

"เมื่อข้าอ่านแผนภูมิระดับข้าก็คิดว่าพ่อมดระดับสองและระดับสามธรรมดามาก......" แองเจเล่ขมวดคิ้ว "ถ้าเช่นนั้นพันธมิตรแดนเหนือ ซานเตียโก้และองค์กรพ่อมดอื่นๆเป็นเช่นเราหรือที่พวกเขามีเพียงพ่อมดระดับหนึ่งเท่านั้น"

"มีพ่อมดระดับสองในองค์กรเหล่านั้นแน่นอน องค์กรพ่อมดทั้งหมดมีอาวุธลับของพวกเขา แผนภูมิระดับที่เจ้าอ่านถูกสร้างขึ้นประมาณหนึ่งพันปีที่แล้ว" แองโกล่าหยุดข้างประตูไม้และเปิดมัน

"แผนภูมิระดับได้รับมาจากซากปรักหักพัง พ่อมดเอาใส่หนังสือและมันยังคงเป็นข้อมูลทั่วไปที่เก็บไว้ในห้องสมุด อย่าเชื่อมันมากเกินไป"

แองโกล่าและแองเจเล่เดินเข้าไปในห้อง มันเป็นห้องมืดและผนังก็เหมือนกระจก มีพวกเขาสะท้อนอยู่ที่กระจก

"วันและเวลาไหน" แองโกล่าถาม

"อืมมม....ข้าต้องการบันทึกของสามวันก่อนที่ข้าจะกลับมาที่โรงเรียน มันประมาณสิบหกวันก่อน" แองเจเล่ตอบทันที