บทที่ 44 กานเหยียนหยี่สารภาพหมดแล้ว (ฟรี)

เมื่อเห็นกานเหยียนหยี่ที่ลนลานไปหมด หลินเทียนก็รู้สึกขำขัน

นี่ไง! บอกแล้วเธอก็ไม่เชื่อ ให้ดูเธอก็ไม่ดู

แค่ดูกล้ามท้องเฉยๆ ไม่ใช่ดูอวัยวะเพศนะเออ.

กล้าสงสัยแท็กที่ตัวเองติดว่า "185 มีกล้ามท้อง" อีก! เกินไปจริงๆ!

แต่แท้กเยอะขนาดนี้ กลับมาสงสัยแต่แท้กของเขา ดูเหมือนจะพอใจกับแท้กที่เขาติดให้เธอนี่นา

เป็นผู้หญิงที่รู้จักตัวเองจริงๆ!

ชัดเจนว่าแม้ด้านดนตรีจะมีปมด้อย แต่คำชมเรื่องรูปร่างหน้าตากลับไม่เคยปฏิเสธเลย

ไม่นานนัก กานเหยียนหยี่ก็ตระหนักได้ในที่สุดว่าตัวเองอยู่ในท่าทางแบบไหนกับหลินเทียน

จึงรีบลุกขึ้น

"ขอ...ขอโทษ!!"

กานเหยียนหยี่รีบขอโทษ "ฉันไม่ได้ตั้งใจจะเอาตัวทับ ฉัน...ฉันแค่อยากดูหน้าจอคอมพิวเตอร์..."

เด็กสาวเหมือนเด็กที่ทำผิด โบกมือเล็กๆ อย่างแรง

ถ้าเรื่องเล็กๆ แบบนี้ต้องขอโทษด้วย

ถ้าเอาไปใส่ในนิยายไลท์โนเวลญี่ปุ่นแล้ว คงเขียนต่อไปไม่ได้หรอก

ไม่เข้าใจอารมณ์เอาซะเลย!

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ปฏิกิริยาแรงขนาดนี้ เหมือนหลินเทียนโดนดูถูกเลย

แต่หลินเทียนรู้ว่ากานเหยียนหยี่ไม่มีใจคิดอื่น เธอแค่กลัวจะสร้างความรำคาญให้ตัวเองเท่านั้น

"ไม่เป็นไร ไม่เจ็บหรอก"

หลินเทียนพูดจบแล้วแซว "ก็แค่การตอบสนองของเธอค่อนข้างช้า."

"เดี๋ยวก่อน!"

กานเหยียนหยี่กุมปากทันที ตาโต "นายเผยแพร่วิดีโอนี้ของฉันออกไปแล้วเหรอ? ไหนว่าจะไม่เผยแพร่ไง!"

กานเหยียนหยี่หน้าแดงทันที

เด็กสาวทำหน้า "เสียแล้ว พังแล้ว!" แล้วโดดเข้าไปในโซฟา เหมือนหาช่องเพื่อเจาะเข้าไป

นึกไม่ถึงว่าจะตอบสนองได้ช้าลงอีกนะเนี่ย

แต่จริงๆ แล้วหลินเทียนก็ไม่ได้คิดเรื่องนี้ตอนนั้น

แต่กานเหยียนหยี่ดูตลอดตอนที่เขาติดแท็กวิดีโอ เธอก็ไม่ได้พูดอะไร.

ถึงในวิดีโอทั้งสองคนจะดูบ้าๆหน่อย

แต่ก็ยังโอเค......

"ในวิดีโอไม่เห็นหน้าเธอ แล้วชุดนี้ก็ไม่โป๊"หลินเทียนพูด

"นี่เป็นชุดที่ฉันใส่นอน"

"..."

แม้จะเดาไว้แล้วตั้งแต่แรก แต่เมื่อกานเหยียนหยี่ยอมรับด้วยปากเปล่า หลินเทียนก็ยังรู้สึกอยากหัวเราะ

แต่พูดตามตรง ไม่โป๊จริงๆ

แม้จะโปร่งนิดหน่อย แต่ที่ควรปิดก็ปิดดี

มากที่สุดก็แค่เห็นขา

อาจเป็นเพราะเป็นชุดนอน เลยคิดว่ามันไม่งามในใจ?

แล้วหล่อนก็ใส่มาที่บ้านฉันน่ะนะ อยากนอนที่บ้านฉันก็บอกตรงๆ เถอะสาว.

เพื่อให้กานเหยียนหยี่อุ่นใจ หลินเทียนเปิดคอมพิวเตอร์ เล่นวิดีโอที่เพิ่งถ่ายให้เธอดูอีกครั้ง

เพราะถ่ายจากซ้ายไปขว้า ส่วนหลักของวิดีโอคือมือของหลินเทียนที่กดเปียโน

ส่วนกานเหยียนหยี่ เพราะนั่งด้านขวามือของหลินเทียน ลำตัวส่วนใหญ่ถูกหลินเทียนบังไว้

"โอเค..."

หลังจากดูวิดีโออีกครั้ง กานเหยียนหยี่ก็พยักหน้าอย่างว่าง่าย.

แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์บนโซฟาเมื่อกี้

ใจของเด็กสาวก็ปั่นป่วนอีกครั้ง

เธออยากตบตัวเองสองที

บอกแล้วว่าจะไม่ทำเรื่องล้ำเส้นแบบนั้นอีก

คงเป็นเพราะเมื่อกี้ตอนเล่นคู่มันส์เกินไป

ไม่ทันระวัง จนไม่รู้จักสถานะของตัวเองอีกแล้ว

เหมือนครั้งที่แล้ว

เมื่อนึกถึงการแสดงเมื่อกี้ ในใจของกานเหยียนหยี่ก็เกิดความอบอุ่น การเพลิดเพลินกับดนตรีแบบนี้ การได้จมดิ่งในอารมณ์ที่ดนตรีนำมากับคนที่ตัวเองไว้ใจ

เธอชอบจริงๆ ชอบมากๆ

หลังจากอุบัติเหตุของปู่ เธอไม่ได้มีช่วงเวลาที่มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว

แต่หากต้องการให้ช่วงเวลาแบบนี้ดำเนินต่อไป เธอต้องรู้จักสถานะของตัวเองให้ชัด

"ฉันกลับบ้านก่อนนะ" กานเหยียนหยี่พูด

"เร็วจัง?"

หลินเทียนอึ้ง

เมื่อกี้สองคนเล่นกันมาตั้งชั่วโมงเต็มๆ ระหว่างนั้นไม่ได้พักเลย

คิดว่าตอนนี้พอโพสต์ผลงานออกไปแล้ว สองคนน่าจะมีช่วงเวลาผ่อนคลายนิดหน่อย คุยกันบ้าง

โดยเฉพาะเรื่องการเล่นคู่เมื่อกี้ หลินเทียนมีคำถามอยากถามกานเหยียนหยี่

"นั่งก่อนสิ กินเหล้าซักหน่อย?"

หลินเทียนนานๆทีจะขอให้คนอยู่ต่อ.

"ไม่ดีกว่า วันนี้อยู่ดึกมากแล้ว ถ้าอยู่ดึกกว่านี้จะรบกวนนาย..."

"พรุ่งนี้เจอกันใหม่ กลับไปแล้วจะส่งเมนูให้นะ."

น้ำเสียงเรียบๆ เหมือนเดิมของกานเหยียนหยี่ ทำให้หลินเทียนเดาใจเธอไม่ออกเลย

เด็กสาวใส่รองเท้า เปิดประตู

แต่คราวนี้

มือข้างหนึ่งมาขวางหน้าเด็กสาว

ปิดประตูอีกครั้ง

ม่านตาของกานเหยียนหยี่พองโตทันที

หลินเทียนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ หน้าตาจริงจัง

เขาทนไม่ได้แล้ว

อีกแล้ว!

ทุกครั้งเป็นแบบนี้!

ทุกครั้งที่ดูเหมือนสองคนจะได้พูดคุยลึกซึ้งกว่าเดิม เธอก็บอกจะกลับทันที

แบบไม่มีเหตุผลด้วย! ถึงเม็นส์จะมา ก็หลายวันแล้ว ม.ควรหายแล้วใช่มั้ย?

นี่มันอะไรกัน ไม่ใช่ cold violence* ด้วย เพราะการอยู่ด้วยกันของสองคนลงรอยกันดีตลอด

(*ประมาณว่าโมโหใส่กันจนไม่พูดไม่จา ไม่ใช่งอน อารมณ์คล้ายๆไม่อยากพูดด้วยไรงี้ครับ)

ไม่ว่าจะเป็นกานเหยียนหยี่ที่มาหาหลินเทียนเช้าวันเสาร์เพื่อออกกำลังกาย การที่เธอวิ่งมาหาที่โรงเรียน ไปใช้เส้นสายพิเศษให้เขากับว่านฉี การอยู่ด้วยกันทั้งหมดนี้

ชัดเจนว่าลงรอยกันดี แต่ทำให้หลินเทียนรู้สึกแปลกๆ ตลอด

เหมือน...กานเหยียนหยี่เหมือนจะขีดเส้นให้ความสัมพันธ์ของเธอกับเขา.

เมื่อไหร่ที่กานเหยียนหยี่รู้สึกว่าตัวเองอาจจะล้ำเส้นนั้น เธอจะดึงขาเรียวขาวยาว 84 เซนติเมตรของเธอกลับมาทันที.

วันนี้ หลินเทียนต้องถามให้ชัดเจน

"อาจารย์กาน คุณไม่พอใจผมเหรอครับ?"

ทันทีที่เอ่ยปาก หลินเทียนก็ถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความจริงจัง.

บางทีประโยคนี้อาจไม่มีอะไรเดือดดาล แต่สำหรับกานเหยียนหยี่แล้ว เป็นระดับ "เอ็นเดอร์ ดราก้อน" เลย!

เมื่อได้ยินหลินเทียนพูดแบบนี้ กานเหยียนหยี่อ้าปากด้วยความประหลาดใจโบกมือปฏิเสธอย่างแรง

รีบอธิบาย:

"ไม่มีเลย นายคิดแบบนั้นได้ยังไง!"

"ฉันจะไม่พอใจนายได้ยังไง หลินเทียน นายดีกับฉันขนาดนี้!"

"แล้วทำไมเธอวิ่งหนีเร็วทุกครั้งจังเลย?"

"วิดีโอถ่ายเสร็จแล้ว ฉันจะมีเหตุผลอะไรให้อยู่ต่อ"

"เหตุผลฉันให้แล้วไง กินเหล้าไง"

"สามทุ่มครึ่ง ฉันเป็นผู้หญิง มากินเหล้าที่บ้านนาย...นี่ไม่ใช่สิ่งที่พาร์ทเนอร์ควรทำ"

กานเหยียนหยี่หันหน้าหนีด้วยความละอาย ไม่กล้ามองตาหลินเทียน

"แล้วอะไรคือสิ่งที่พาร์ทเนอร์ควรทำ?"

กานเหยียนหยี่ก้มหน้า ยื่นนิ้วออกมา

นับให้หลินเทียนฟังทีละข้อ: "ทำหน้าที่ของตัวเองให้สำเร็จ นอกจากการกินข้าว ออกกำลังกาย ฝึกซ้อมที่ตกลงกันแล้ว ควรหลีกเลี่ยงการทำสิ่งที่ทำให้คนเข้าใจผิดได้"

"ใครจะเข้าใจผิด? คนที่มาจีบเธอหรอ?" หลินเทียนถาม

"...ไม่ใช่อยู่แล้วสิ."

"แล้วเธอทำไปทำไม?"

หลินเทียนจ้องด้วยสายตาที่แหลมคมขึ้น

เขาค่อยๆ เข้าใกล้ ในขณะที่เด็กสาวที่ละอายใจถอยหลังไปเรื่อยๆ จนกระทั่ง...

"ตุ่บ------"

หลินเทียนเอามือข้างหนึ่งกดที่ประตู กานเหยียนหยี่หดตัวลงข้างล่าง

กานเหยียนหยี่ที่โดนต้อนชิดกำแพงในที่สุดก็เอามือทั้งสองปิดหน้าด้วยความอาย

เหมือนยอมแพ้ แล้วสารภาพอย่างซื่อสัตย์:

"ฉันกลัวจะเป็นภาระนาย...เพราะหลินเทียนน่าจะเป็นที่นิยมในโรงเรียนนะ. ฉันยอมรับว่าวันนั้นที่นายพาฉันขึ้นเขา แล้วบอกว่าจะเป็นพาร์ทเนอร์กัน ฉันดีใจเกินไป ดีใจจนลืมตัว หลังจากนั้นก็มาปลุกนายทุกเช้า แล้วยังให้นายนวดขาให้อีก..."

"แต่ความสัมพันธ์ของพวกเราไม่ควรเป็นแบบนั้น ฉันเป็นแค่พาร์ทเนอร์ ฉันทำแบบนั้นไม่ได้ ฉันไม่ควรรั้งตัวหลินเทียนไว้ไม่ให้ไปเจอผู้หญิงคนอื่น เพราะแบบนี้พวกเราจะเหมือน..."

"แฟนกันจริงๆ"

(จบบท)