บทที่ 36 ข่าวลือโรแมนติกกับกานเหยียนหยี่ (ฟรี)
บทที่ 36 ข่าวลือโรแมนติกกับกานเหยียนหยี่ (ฟรี)
ด้วยสภาพร่างกายของกานเหยียนหยี่ในตอนนี้ที่ยังไม่ได้รับใบรับรองการฟื้นตัวจากโรงพยาบาล โรงเรียนจึงไม่อาจอนุญาตให้เธอกลับมาเรียนได้
คำอธิบายเดียวที่เป็นไปได้คือ------
สาวน้อยคนนี้แอบเข้ามาเอง
หากถูกจับได้ก็จะต้องถูกลงโทษแน่นอน!
ยัยบื้อนั่น!!
เมื่อเห็นว่าใกล้เวลาเรียนแล้ว หลินเทียนจึงไม่มีเวลาดูข้อความก่อน เขาเก็บโทรศัพท์แล้วเดินเข้าไปในห้องเรียน
แต่พอเพิ่งเข้าไปในห้องเรียน
หลินเทียนก็ถูกสายตาร้อนแรงของเพื่อนร่วมชั้นล้อมรอบทันที
สีหน้าที่เต็มไปด้วยความอยากรู้ ความตกใจ ความอิจฉา และความหวาดกลัว
สายตาของทุกคนจับจ้องมองหลินเทียนแน่นิ่ง ตั้งแต่ประตูจนกระทั่งเขากลับไปที่นั่ง
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ความเร็วในการแพร่กระจายของข่าวซุบซิบในโรงเรียนมัธยมนั้น เร็วกว่าความเร็วที่โมโมโนกิ คานามิถูกจับได้ขณะขโมยของในร้านสะดวกซื้ออีก
ยัยกานเหยียนหยี่นั่น ทำเรื่องใหญ่โตแค่ไหนรู้ไหมเนี่ย?
ก็ไม่ใช่ว่าเธอทำอะไรผิด แต่กานเหยียนหยี่เป็นคนที่ไม่ว่าจะปรากฏตัวที่ไหน โอกาสที่จะถูกจับจ้องมองก็เป็นร้อยเปอร์เซ็นต์!
"เด็กผู้หญิงเมื่อกี้น่ารักจังเลย เป็นแฟนของหลินเทียนหรือเปล่า?"
"ฉันคิดว่าใช่นะ ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าหลินเทียนมีโซลเมทที่เหนือกว่าความสัมพันธ์แบบแฟน?"
"ใช่! ฉันก็ได้ยินมาเหมือนกัน ว่าเป็นดาวประจำใจที่คอยปกป้องหลินเทียนอยู่เคียงข้างมาหลายปี คงเป็นเธอแน่เลย!"
"อ๊า~ เด็กผู้หญิงคนนั้นสวยจริงๆ ฉันเป็นผู้หญิงยังชอบเลย!"
"..."
ก่อนที่อาจารย์ผู้สอนจะเข้าห้องเรียน เพื่อนๆ ก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเสียงแผ่วเบา
เสียงไม่ดังมากนัก แต่ก็ถ่ายทอดเข้าหูของหลินเทียนได้อย่างชัดเจน
หลินเทียนไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองมีดาวประจำใจแบบนี้ด้วย
เยี่ยมเลย ครั้งที่แล้วคลิปติ๊กต่อกยังทำให้เขาดังไม่พอในโรงเรียน
ตอนนี้มาเสียบมีดอีกรู ความอดทนของหลินเทียนก็แตกสลายไปในที่สุด
แต่การซุบซิบเบาๆ ยังไม่จบเพียงแค่นั้น
เด็กผู้หญิงที่นั่งหน้าหลินเทียนหันหลังมา:
"หลินเทียน ผู้หญิงที่มาหาเธอเมื่อกี้คือใครคะ?"
ผู้หญิงคนนี้ชื่อซูหรัน เป็นประธานฝ่ายวิชาการของห้อง
ผมสั้น ตาโต เรียนเก่ง และในห้อง A ที่มีเด็กเก่งแต่สาวสวยน้อย เธอจึงเป็นดอกไม้ประจำห้องอย่างแท้จริง
ฉีหย่งเคยพูดขำๆ ว่าตัวเองเคยชักว่าวดูรูปเธอมาแล้วครั้งหนึ่ง ความจริงไม่แน่ใจ อาจจะสองครั้งก็ได้
ซูหรันเก่งภาษาอังกฤษมาก แต่คณิตศาสตร์เป็นจุดอ่อน ปกติจะถือโจทย์คณิตศาสตร์มาถามหลินเทียนบ่อยๆ ถือเป็นคนไม่กี่คนในโรงเรียนที่หลินเทียนพูดคุยด้วยได้
หลินเทียนไม่รู้ว่าทำไมซูหรันถึงสนใจเรื่องนี้ จึงตอบไปอย่างไม่ใส่ใจ:
"เพื่อน"
"เอ๊ะ แค่เพื่อนเหรอ? เธอสวยมากเลยนะ ฉันยังหลงใหลไปด้วยเลย ฮ่าฮ่า"
คำว่า "สวย" ที่ออกมาจากปากของซูหรันนั้น ต้องใส่เครื่องหมายคำถาม
เพราะเด็กผู้หญิงคนนี้ที่ชายๆ ยอมรับว่าเป็น "เจ๊เหล่" มักมีข่าวลือว่าจะแสดงความชื่นชมต่อคนที่เป็นภัยคุกคามต่อเธอเท่านั้น โดยเฉพาะคนที่สวยกว่าเธอ
"อืม เพื่อน" หลินเทียนเน้นย้ำอีกครั้ง
"โอ้~"
ซูหรันยังอยากจะพูดอะไรต่อ แต่ในตอนนั้นอาจารย์ผู้สอนเดินเข้ามาในห้องเรียนแล้ว จึงต้องหันหลังกลับไป
เมื่อเทียบกับข่าวลือเหล่านี้ หลินเทียนห่วงสถานการณ์ของกานเหยียนหยี่มากกว่า
เขาเปิดประวัติการแชทขึ้นมา แต่เห็นเพียงข้อความเดียว
【หลินเทียน มีเรื่องอยากคุยกับนาย】
ที่ส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน
ตอนนั้นหลินเทียนกำลังเรียนอยู่ จึงไม่ได้ดูโทรศัพท์ ความจริงแล้วเขาจะตั้งใจเรียนมากเวลาอยู่ในห้องเรียน
ตัวเองแค่ไม่ดูโทรศัพท์หนึ่งชั่วโมงเอง สาวน้อยคนนี้กลับบุกมาที่โรงเรียนเลยเหรอ?
จับชู้ยังไม่ดุร้ายขนาดนี้เลย
หลินเทียนรีบส่งข้อความไป: 【เธออยู่ไหน?】
ไม่คิดว่ากานเหยียนหยี่จะตอบกลับมาทันที:
【นายว่างตอนเที่ยงไหม?】*
【ว่าง】
(ตอนก่อนหน้าผมแปลพักเบรกผิดเป็นพักเที่ยง. ดูเหมือนว่าโรงเรียนจีนจะมีช่วงพักเบรกใหญ่ที่ไม่ใช่พักเที่ยง ขออภัยด้วยครับ)
แล้วกานเหยียนหยี่ก็ไม่ตอบข้อความอีก
หลินเทียนกำลังสงสัยอยู่ ฉีหย่งข้างๆ ก็พูดล้อเลียนขึ้นมา:
"ไง พี่แสงจันทร์ ลูกแมวของเธอมาหาที่โรงเรียนแล้วเหรอ?"
"แสงจันทร์กับปู่มึงดิ."
กลับมาที่เรื่องการขอยืมเงิน หลินเทียนรู้สึกหมดหนทางพอสมควร
แม้จะได้เงินสามพันหยวนจากฉีหย่งจริงๆ ก็ยังห่างไกลจากการซื้อเปียโนมาก
เงินที่เหลือ คงไม่ไปกู้เงินกันใช่ไหม?
"กูคิดว่า มึงเล่นเปียโนเก่งขนาดนั้น น่าจะหางานพาร์ทไทม์เล่นเปียโนร้องเพลงได้นะ" ฉีหย่งแนะนำ
"ช้าเกินไป"
ไม่ต้องพูดถึงว่านักเรียนมัธยมจะหางานแบบนั้นได้หรือไม่ แม้จะทำงานพาร์ทไทม์ได้ เงินห้าพันหยวนก็ไม่ใช่จำนวนที่จะหาได้ในสิบวัน ครึ่งเดือน
"วิธีเร็วๆ เขาเขียนไว้ในประมวลกฎหมายอาญาหมดแล้ว"
"มีวิธีถูกกฎหมายไหม"
"มีสิ หาแม่ม่ายรวยๆ เก็บหน้าบึ้งๆ ของมึงไว้ แล้วไปอุ่นก้นให้แม่ม่าย รับรองมีเงิน"
"ไปตายครับ."
หัวข้อสนทนาจบลง
หมดคาบ------
ห้องเรียนกลับมาสู่ความวุ่นวายเหมือนทุกวัน
ท่ามกลางเสียงอึกทึก หลินเทียนก็เห็นทันใดนั้น
ที่ประตูห้องเรียน มีหัวหนึ่งหัวค่อยๆ โผล่ออกมาเหมือนกระต่ายน้อย
แอบมองดู
หลินเทียนลุกขึ้นยืนทันที แล้วเดินก้าวใหญ่ไปหา
หัวนั้นเหมือนได้รับความตกใจ รีบหดกลับไปทันที แต่หลินเทียนเดินออกมาแล้ว คว้าแขนของสาวน้อยไว้
"เธอมาโรงเรียนทำไม?"
หลินเทียนเบิกตาใส่ มองไปที่กานเหยียนหยี่
"มีเรื่องด่วนหานาย."
กานเหยียนหยี่กุมหัวไว้ หน้าตาเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
ด้านหลังในห้องเรียน หัวคนแล้วหัวคนเล่าเริ่มโผล่ออกมาจากหน้าต่าง
รวมถึงซูหรันที่อยากจะทำท่าเฉยๆ แต่อดใจไม่ไหว
พอเห็นแบบนี้ ซูหรันตาค้างทันที
นี่เรียกว่าเพื่อนกันธรรมดาเหรอ??
เมื่อเห็นหลินเทียนหน้าจริงจัง ดึงมือสาวน้อยไว้ ส่วนอีกฝ่ายก็ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด
เพื่อนๆ ก็เริ่มนึกเรื่องนิยายรักหลายหมื่นคำขึ้นมาในใจแล้ว เหมือนเรื่องของนายแบบจอมเจ้าชู้กับแฟนสาวน้อยหวานใจ
โดยเฉพาะเมื่อเติมความหล่อสวยของทั้งคู่เข้าไป
หวานจัง!
รู้สึกว่าใจฟูมากเลย!
ในไม่ช้า เสียงเชียร์ "วู้ววว~~" ก็ดังขึ้น
รู้สึกว่าสถานการณ์ไม่ดี หลินเทียนตระหนักว่าที่นี่ไม่ใช่ที่สำหรับคุยกัน จึงดึงแขนกานเหยียนหยี่ขึ้นไปชั้นบน
เสียงเชียร์ของเพื่อนๆ ยิ่งดังขึ้นไปอีก
เดินไปจนถึงหน้าห้องทดลองเคมี หลินเทียนจึงปล่อยมือ
"เพื่อนของเธอเมื่อกี้ จะไม่เข้าใจผิดใช่ไหม"
พอปล่อยมือ กานเหยียนหยี่ก็พูดเบาๆ ขึ้นมาทันที
"นั่นสำคัญเหรอ?"
หลินเทียนงงแล้ว ตอนนี้เวลาไหนแล้ว กานเหยียนหยี่ยังมาใส่ใจเรื่องแบบนี้อีก
"สำคัญมาก!"
กานเหยียนหยี่แสดงการยืนยันอย่างไม่คาดคิด
"หลินเทียน นายต้องไปอธิบายให้พวกเขาฟังให้ชัดเจนนะ ว่าเราแค่เป็นพาร์ทเนอร์"
ในใจกานเหยียนหยี่เริ่มรู้สึกผิดขึ้นมาแอบๆ
จริงๆ แล้ว ตัวเองไม่ควรมาโรงเรียนเลย
ถ้าเพราะเรื่องนี้ แล้วหลินเทียนถูกเข้าใจผิด
นั่นจะตรงข้ามกับความตั้งใจแรกของตัวเองโดยสิ้นเชิง
"..."
หลินเทียนไม่มีอะไรจะพูด
นี่อะไรกัน?
แม้ว่าเขาจะไม่ชอบความรู้สึกที่ถูกจับจ้องในโรงเรียนจริงๆ
แต่กานเหยียนหยี่ทำให้เขารู้สึกเหมือนกับว่า เธอกลัวมากที่จะมีข่าวลือกับเขา.
ทำไมล่ะ?
การมีข่าวลือกับเขาเป็นเรื่องน่าอับอายเหรอ?!
แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาคิดเรื่องนี้ หลินเทียนจึงเบี่ยงประเด็นกลับมา:
"เธอรู้ไหมว่า ร่างกายของเธอไม่ควรวิ่งไปมา โดยเฉพาะการมาโรงเรียน! ถูกจับได้ เทอมนี้อย่าหวังจะกลับมาเรียนเลย"
"ขอโทษ!"
กานเหยียนหยี่รีบขอโทษ เล่นนิ้วมือน้อยๆ หน้าตาตื่นตระหนก
แต่เธอยังคงต้องพูด:
"เรื่องนี้สำคัญมาก ฉันกลัวว่าถ้ามาหานายช้าจะหาไม่เจอ------นายว่างตอนเที่ยงใช่ไหม?"
"เกิดอะไรขึ้น?"
"ไปพบคนคนหนึ่งกับฉัน เขาจะต้องออกต่างประเทศบ่ายนี้ มีเวลาว่างแค่เที่ยงวันนี้เท่านั้น"
"ใครเหรอ?"
"ประธานสมาคมดนตรีเมืองชิงโจว เขาอยากพบเธอ"
(จบบท)