บทที่ 11 งานที่มาเสนอตัวเอง

ร้านอาหาร SWING ไม่เคยมีบรรยากาศที่มีชีวิตชีวาเช่นนี้มานานแล้ว

แขกทุกคนหยุดมือจากการรับประทานอาหาร และแสดงความชื่นชมด้วยการปรบมืออย่างจริงใจให้กับนักเรียนมัธยมคนนี้ที่เล่นเปียโนอย่างไพเราะ

ภายในร้านอาหารเต็มไปด้วยบรรยากาศแห่งความสุข

ในขณะเดียวกัน หน้าจอสรุปผลงานก็แสดงขึ้นต่อหน้าหลินเทียน

【ภารกิจสำเร็จ - ใช้เครื่องดนตรีใดก็ได้เล่นดนตรีสักท่อน และได้รับคำชมจากคนมากกว่า 10 คน】

【ได้รับ: การ์ดเสริมความจำด้านดนตรี】

พร้อมกับความรู้สึกมหัศจรรย์สถิตอยู่ในสมอง

กลับมาแล้ว! ทุกอย่างกลับมาแล้ว!

บทเพลงต่าง ๆ จากความทรงจำชาติก่อนหลั่งไหลเข้ามาในใจอย่างไม่ขาดสาย

แม้แต่เพลงที่เคยได้ยิน แม้จะเป็นเพียงเนื้อเพลงหนึ่งประโยค หรือท่วงทำนองหนึ่งตอน

ความทรงจำดนตรีที่สมบูรณ์ก็จะปรากฏขึ้นในสมองของเขา

แม้กระทั่งประวัติของเพลง ข้อมูลของผู้แต่ง

ไม่คิดว่าระบบนี้จะมีความสามารถในการซ่อมแซมอัตโนมัติด้วย

เหมือนกับ AI ขยายภาพเลย

หลินเทียนลุกขึ้นจากเปียโน ยิ้มให้และก้มศีรษะขอบคุณแขกทุกคนที่ปรบมือให้เขา

แต่สำหรับคำขอ "เล่นอีกเพลงหนึ่ง" จากแขกที่กระตือรือร้น หลินเทียนก็ได้แต่ปฏิเสธอย่างสุภาพ

ทั้งนี้เพราะว่าภารกิจเสร็จสิ้นแล้ว

ไม่จำเป็นต้องทำงานฟรีต่อไป

เมื่อกลับมาที่เคาน์เตอร์ ฉีหย่ง และเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่กำลังพักผ่อนก็รีบวิ่งเข้ามาล้อมรอบ

"เพื่อนหลิน! พี่ใหญ่ของผม! เหี้ย เจ๋งมากเลย!!"

ฉีหย่งกอดแขนหลินเทียนไว้และอุทานด้วยความตื่นตะลึง "ผมไม่รู้เลยว่าพรี่มีฝีมือแบบนี้! ตอนที่พรี่เล่นเปียโนดูหล่อมากเลย!"

"เพิ่งเรียนเมื่อไม่นานนี้เอง" หลินเทียนดึงมือออกมา

เปลี่ยนหน้าเร็วจริง ๆ ! เมื่อกี้ยังจะทำเป็นขาดความสัมพันธ์กับเขาอยู่เลย

เพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ในวันปกติไม่ค่อยได้คุยกับหลินเทียนมากนัก

แต่ตอนนี้ก็มาแออัดกันทั้งหมด

"หลินเทียน เมื่อก่อนฉันยังเคยไปบ่นว่าเงินเดือนนายสูงเพราะหน้าตา แต่ตอนนี้ดูแล้วนายควรได้เงินมากกว่าพวกเราจริง ๆ!" เพื่อนร่วมงานชายคนหนึ่งพูดอย่างเกินจริง

เพื่อนร่วมงานหญิงอีกสองคนก็ถือโอกาสมาล้อมรอบข้าง ๆ เขาด้วย

"หลินเทียน เพลงเมื่อกี้ชื่ออะไร? เพราะมาก!"

"หลินเทียน วันหลังสอนเราเล่นจ้ำ... เอ้ย! เล่นเปียโนหน่อยสิ"

"ถ้ามีโอกาสนะ ถ้ามีโอกาส"

หลินเทียนที่ไม่ค่อยชอบเข้าสังคมอยู่แล้ว ไม่ชอบรับมือกับเรื่องพวกนี้ จึงตอบไปตามมารยาทสักพักแล้วก็หาทางหลบออกมา

การเล่นเปียโนเพียงครั้งเดียว ทำให้ตัวเองกลายเป็นจุดสนใจขนาดนี้

เสน่ห์ของดนตรีช่างน่าทึ่งจริง ๆ

ไม่แปลกที่หลายคนขึ้นมหาวิทยาลัยแล้วชอบเล่นดนตรี

เป็นเครื่องมือจีบสาวได้จริง ๆ

เพียงแค่ระดับ "เงิน" ก็ทำให้เกิดผลแบบนี้แล้ว

ดูเหมือนว่าทักษะนี้ยังมีพื้นที่ให้พัฒนาอีกมาก

"หลินเทียน!"

ตอนนั้นเอง ผู้จัดการหวังเดินเข้ามา

หลินเทียนรู้สึกไม่ดีทันที

เพิ่งออกจากตำแหน่งงานโดยไม่ได้รับอนุญาต ด้วยนิสัยขี้เหนียวของผู้จัดการคนนี้ คงจะมาหาเรื่องแน่

"หลินเทียน การแสดงเมื่อกี้เยี่ยมมาก!"

ไม่คิดว่าผู้จัดการหวังจะเดินมาจับไหล่หลินเทียนอย่างกระตือรือร้น และหัวเราะอย่างใจดี

"ฉันขึ้นเงินเดือนให้เธอเป็น 45 และเธอสามารถมาทำงานทุกเย็นที่ว่าง เธอว่าไง?"

หลินเทียนมองผู้จัดการด้วยความงงงวย

"แน่นอน เธอแค่ต้องเล่นเปียโนหนึ่งชั่วโมงในช่วงเวลาทานอาหารเย็นทุกวันก็พอ!"

ผู้จัดการหวังเสริมเงื่อนไขขึ้นมาตามที่คาด

ขึ้นค่าจ้างชั่วโมงละ 5 หยวน ก็อยากได้นักเปียโน

ช่างคิดบัญชีเก่งจริง!

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ ผู้จัดการหวังเสนอเงื่อนไขให้ทำงานระยะยาว

เพราะนักเรียนมัธยมที่ทำงานพาร์ทไทม์อย่างหลินเทียน จะได้กะงานน้อยมาก อาจจะมาทำงานได้แค่หนึ่งถึงสองครั้งต่อสัปดาห์

ถ้าสามารถมาทุกวันได้ งานพาร์ทไทม์ค่าจ้างชั่วโมงละ 45 ถือว่าดีเด่นมาก

แม้จะทำงานวันละสามชั่วโมง เดือนหนึ่งก็ได้เงิน 3-4 พันหยวน

แม้ว่าเงินนี้อาจจะยังไม่เพียงพอสำหรับเมืองใหญ่อย่างชิงโจว แต่สำหรับนักเรียนอย่างหลินเทียนแล้วเพียงพอแน่นอน

"ให้ผมคิดดูก่อนนะ"

แม้จะรู้สึกหวั่นไหว แต่หลินเทียนก็ตอบอย่างมีเหตุผล

ทั้งนี้เพราะตัวเองกำลังจะทำเรื่องใหญ่ ๆ และต้องใช้เวลาไม่น้อยกับกานเหยียน

เพื่อเงินจำนวนนี้ใช้เวลาทั้งหมดไปกับการทำงานในร้านอาหาร ไม่คุ้มค่าเลย.

"อย่าคิดเลย หลินเทียน งั้นขึ้นให้ 48 ล่ะ"

"น้อง!"

ก่อนที่หลินเทียนจะคุยกับผู้จัดการหวังเสร็จ

จากโต๊ะหมายเลข 12 ไกลๆ มีลูกค้าคนหนึ่งโบกมือเรียกหลินเทียน

เมื่อเห็นว่ามีลูกค้าเรียกโดยเฉพาะ ผู้จัดการหวังก็ไม่หยุดหลินเทียนไว้

จึงปล่อยให้หลินเทียนเดินไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อมาถึงโต๊ะ

"มีอะไรให้ช่วยครับ?"

บนโต๊ะอาหารชายวัยกลางคนที่สวมแว่นตานั่งอยู่ แต่งตัวดี

เมื่อหลินเทียนเดินเข้ามา ชายวัยกลางคนคนนี้จ้องมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่ดูเหมือนจะประเมินค่า

"คุยกันสักสองคำได้ไหม?"

"หืม?"

หลินเทียนตกใจ

ลูกค้าผู้หญิงมาจีบเขาเห็นบ่อย แต่ลูกค้าผู้ชายเป็นครั้งแรก

"ขอแนะนำตัวก่อนนะ"

ชายวัยกลางคนดึงนามบัตรออกมาแผ่นหนึ่งวางบนโต๊ะ

【SYC Music Agency】

【ผู้อำนวยการแผนกดนตรี: จงเหว่ยอัน】

"ผมจงเหว่ยอัน ผู้อำนวยการแผนกดนตรีของ SYC"

หลินเทียนรับนามบัตร

"SYC?"

"ใช่ น้องคิดซะว่าเป็นบริษัทตัวแทนด้านดนตรี เราเป็นบริษัทที่เชี่ยวชาญในการเฟ้นหานักดนตรีมืออาชีพ------น้องไม่เคยติดต่อกับบริษัทประเภทนี้มาก่อนใช่ไหม?"

"ไม่เคยครับ."

จงเหว่ยอันเหมือนจะโล่งใจ และแสดงรอยยิ้มอย่างเมตตา: "การแสดงของน้องน่าประทับใจมาก ขอถามหน่อยได้ไหมว่าเพลงที่น้องเล่นเมื่อกี้ชื่ออะไร? ผมทำงานในสายนี้มาหลายปีแล้ว บทเพลงที่ไพเราะขนาดนี้ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!"

"《งานแต่งงานในฝัน》ครับ"

"งานแต่งงานในฝัน? แต่งโดยนักแต่งเพลงชื่อดังคนไหน?"

"ผม"

หลินเทียนตอบอย่างตรงไปตรงมา

แทนที่จะแต่งเรื่องอะไรมากมาย ก็เปิดเผย "ยอมรับ" ไปเลย

ใช่แล้ว ก็ผม หลินเทียน กูแต่งเอง

วิธีนี้จะลดปัญหาการอธิบายในภายหลัง

จงเหว่ยอันได้ยินแล้วตาเป็นประกาย

"น้องแน่ใจหรอ? ไม่ใช่อาจารย์คนไหนแต่งแล้วให้น้องเซ็นชื่อแทนใช่ไหม?"

"ถ้าพี่ให้เงิน เพลงในระดับนี้ผมยังเล่นให้ฟังได้อีกหลายเพลง"

หลังจากได้การ์ดเสริมความจำแล้ว ในด้านการแต่งเพลง หลินเทียนไม่กลัวใครเลย

ได้ยินคำนี้ จงเหว่ยอันไม่สามารถซ่อนความตื่นเต้นและความดีใจบนใบหน้าได้อีกต่อไป

เขารีบลุกขึ้นยืน สั่นเทา จับโต๊ะ

"น้อง น้องชื่ออะไร?!"

"หลินเทียน"

"น้องหลินเทียน ไม่สิ คุณหลินเทียนครับ มีความสนใจจะร่วมงานกับบริษัทของเราไหม เดินเส้นทางนักเปียโนมืออาชีพ?!"

"เราจะจัดหาแผนการอาชีพที่สมบูรณ์ให้คุณ จัดหาโอกาสการแสดง ช่วยเหลือคุณเข้าร่วมการแข่งขันดนตรี!"

"ที่นี่ พรสวรรค์ด้านดนตรีของคุณจะได้แสดงออกอย่างเต็มที่ กลายเป็นนักดนตรีที่แท้จริง!"

ชายวัยกลางคนสูญเสียความสงบเสียงเมื่อกี้หมด พ่นน้ำลายไปทั่ว

"นี่..."

หลินเทียนรู้สึกหมดหนทาง

บริษัทตัวแทนดนตรี?

นี่เขากำลัง... โดนทาบทามใช่ไหม?

ทำไมเล่นเปียโนเพลงเดียวเสร็จ หลังจากผู้จัดการมาหาแล้ว ก็มีผู้อำนวยการด้านดนตรีที่ไหนไม่รู้มาอีก

ทำไมทุกคนอยากหางานให้เขาทำ!

ไม่มีใครคิดถึงสถานภาพนักเรียนมัธยมของฉันบ้างเหรอ?

ตั้งแต่ระบบมีการตั้งค่าให้เป็นโปรดิวเซอร์ หลินเทียนก็ไม่สามารถเดินเส้นทางเดี่ยวได้

ทั้งด้วยเหตุและผล

ตอนนี้เขาไม่มีเวลามากขนาดนั้นทำอย่างอื่น แต่ต้องเก็บเวลาส่วนหนึ่งไว้ให้กับพาร์ทเนอร์

"เป้าหมายแรกของผมตอนนี้คือสอบเข้ามหาวิทยาลัย ยังไม่สนใจเรื่องพวกนี้"

หลินเทียนพูด

"ก็... จริงสินะ คุณยังเป็นนักเรียนมัธยมอยู่"

เมื่อได้ยินคำนี้ จงเหว่ยอันก็ใจเย็นลงไม่น้อย

ทั้งนี้ นักเรียนคนหนึ่ง ไม่ว่าเมื่อไหร่ การให้ความสำคัญกับการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นอันดับแรกไม่เคยผิดเลย

เขานั่งลง ดื่มชาสักจิบ

"งั้นขอให้คุณเก็บนามบัตรของผมไว้ได้ไหม?"

"ผมไม่รีบร้อน ถ้าคุณเปลี่ยนใจในอนาคต ติดต่อผมได้ตลอดเวลา"

"ได้ครับ."

เรื่องนี้ไม่เป็นไร หลินเทียนไม่ได้ใส่ใจที่จะมีทางเลือกมากขึ้นในอนาคต

เขาเก็บนามบัตรใส่ในกระเป๋า

ตอนนั้นเอง

ฉีหย่งรีบเดินเข้ามา

"หลินเทียน มีคนมาหา!"

มาอีกแล้วเหรอ?

หลินเทียนงง

วันนี้จะมีคนมาหางานให้ทำกี่คนกันเนี่ย?!

บอกแล้วไงว่าตอนนี้ต้องเก็บเวลาไว้ให้พาร์ทเนอร์

"เป็นผู้หญิง" ฉีหย่งพูด "ถือขนมมาให้ด้วย ไอ้หลินเทียนเอ้ย มึงนี่น่าตายจริง ๆ!"

(จบบท)

*จากผู้แปล* จะเปิดให้อ่านฟรีถึงตอนที่ 30 หลังจากนั้นจะติดเหรียญและเปิดให้อ่านฟรีวันละ1-2ตอน จนถึงตอนที่ 100 ครับ.

ลงทุกวันเวลา 18:00-21:00 น. หากเกินนี้จะไปอัพทดในวันถัดไปครับ