ตอนที่ 122: การส่งเสริม (1)

"ก๊ะกะกะ....' ปีศาจร้อยตาทั้งสองตัวคำรามเสียงแหลมสูงและปรบมือเป็นจังหวะ

แองเจเล่กำลังถอยอย่างช้าๆ เขาเอามือจับกระเป๋าของเขาอย่างระมัดระวังและคว้าไปที่ระเบิดที่ทำจากหัวใจของช้างเรืองแสง ผิวของมันถูกเคลือบด้วยแสงสีเขียวอ่อน

เขาจ้องไปที่ปีศาจที่อยู่ข้างหน้าเขาขณะที่ดึงหัวใจออกมา

"ข้าไม่อยากใช้มัน" แองเจเล่พูดเสียงต่ำ "ข้ารู้ว่าเจ้าเข้าใจคำพูดของข้า"

ปีศาจทางซ้ายมือถอยไปข้างหลัง ดวงตาสีแดงที่ฝ่ามือมันกะพริบครั้งหนึ่งเมื่อจ้องไปที่หัวใจในมือของแองเจเล่

"ระเบิดทำจากหัวใจช้างเรืองแสงใช่ไหม เราประเมินความสามารถของเจ้าต่ำเกินไป" มีเสียงแหลมสูงออกมาจากร่างของมันที่ปกคลุมไปด้วยแขน

"ทำไมต้องไปพูดกับเขาเมอมูร่า เขาเป็นแค่พ่อมดฝึกหัด" ปีศาจอีกตัวแทรกเข้ามา

แองเจเล่หัวเราะเบาๆ "ลองดูสิ ระเบิดนี้มันทำได้ยาก ข้าโชคดีพอที่จะประสบความสำเร็จในการทดลองสร้างครั้งแรก"

แองเจเล่ยกระเบิดขึ้นเหนือหน้าอกด้วยมือขวา เขาถือระเบิดและดาบด้วยมือเดียวกันราวกับว่าเขาสามารถระเบิดได้ตลอดเวลาที่เขาต้องการ

ปีศาจอีกตัวได้เงียบลงหลังจากที่ได้ยินว่าแองเจเล่พูดอะไร ทั้งสามยืนอยู่ตรงกลางป่าในขณะที่พวกเขาจ้องกันอยู่

หลังจากผ่านไปหลายวินาที

"ตอนนี้เจ้าสามารถไปได้" ในที่สุดปีศาจร้อยตาทางซ้ายก็พูดอีกครั้ง

"เมอมูร่าข้าจะไม่ปกป้องเจ้าถ้าผู้ผู้เฒ่าถามเกี่ยวกับเรื่องนี้" ปีศาจร้อยตาอีกตัวตะโกนก่อนที่จะหันกลับไปและเริ่มออกไป ร่างกายขนาดเท่าวัวได้หายไปในพุ่มไม้อย่างรวดเร็ว

ปีศาจที่ชื่อเมอมูร่ามองมาที่แองเจเล่ "บอกชื่อของเจ้ามา นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าล้มเหลวในภารกิจล่าของข้า" มันพูดเสียงเบา

แองเจเล่ยิ้ม "ถ้า..."

ตูม

มีก้อนหินสีขาวบินออกมาจากพุ่มไม้หยุดแองเจเล่จากการพูดต่อ

การแสดงออกของเขาเปลี่ยนไป เขาต้องการที่จะหลบก้อนหินโดยการก้าวถอยหลังแต่เขาเห็นก้อนหินอีกก้อนหนึ่งจากเมอมูร่าพุ่งมาหาเขา หินเหล่านี้สูงประมาณหนึ่งเมตรซึ่งปิดทางหนีของแองเจเล่

มีเงาดำปกคลุมร่างกายของแองเจเล่

ตูมมมม

เปลวไฟสีเขียวได้ระเบิดรอบๆตัวเขา หินสองก้อนได้แตกเป็นชิ้นๆและกลายเป็นขี้เถ้าขนาดใหญ่หลังจากผ่านไปหลายวินาที

เปลวไฟสีเขียวแผ่กระจายไปเป็นวงกลม ลำแสงสีเขียวได้กระจายไปทั่วป่า ภายใต้แสงนี้ทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสีเขียว

"โอ้พระเจ้า" ปีศาจอีกตัวซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ดวงตาบนฝ่ามือจ้องไปที่การระเบิด

เปลวไฟสีเขียวได้ปกคลุมไปถึงท้องฟ้าและมีแสงสีเขียวสะท้อนอยู่บนเมฆ ต้นไม้ส่วนใหญ่ที่อยู่รอบๆแองเจเล่ถูกเผา

แคร๊ก

ต้นไม้ขนาดใหญ่ได้แตกเป็นชิ้นๆและตกลงพื้น มันกลายเป็นเชื้อเพลิงของไฟ มีควันฟุ้งไปทั่วทำให้สายตาของแองเจเล่เบลอ

"เมอมูร่า...เมอมูร่าตายแล้วงั้นหรือ ไม่น่าเชื่อ...." มีเสียงพึมพำ "ระเบิดมันแรงแค่ไหนกัน"

แองเจเล่ได้ยินเสียงมาจากป่าที่กำลังไหม้ ปีศาจอีกตัวที่รอดมองไปที่เปลวไฟก่อนที่จะกระโดดเข้าไปในพุ่มไม้และหายตัวไป

*********************

แองเจเล่ที่ซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้กำลังคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้น

เขาเห็นก้อนหินสองก้อนบินเข้ามาหาเขาและสังเกตเห็นว่าไม่มีที่หลบดังนั้นเขาจึงตัดสินใจที่จะโยนระเบิดไปทางเมอมูร่า แองเจเล่ไม่คิดว่าพลังระเบิดจะแรงเช่นนี้ เขากระเด็นไปห่างจากรัศมีการระเบิดโดยหินที่ปามาโดยเมอมูร่าก่อนที่มันจะแตกสลายในเปลวไฟ

"อั๊ก" แองเจเล่ถ่มเลือดลงบนพื้นหญ้า เขาวางมือซ้ายไว้ที่หน้าอก

"โชคดียิ่งนักที่ก้อนหินได้บังเปลวไฟให้ข้ามิฉะนั้นข้าคงจะตายไปแล้ว พลังของการระเบิดมันน่าเหลือเชื่อมาก ซีโร่ตรวจสอบสภาพร่างกายของข้า"

[ซี่โครงหักสองซี่ แขนขวาหัก มีเลือดออกภายใน ต้องรักษาทันที] ซีโร่รายงานภายในไม่กี่วินาที

แองเจเล่ได้ยินเสียงคนที่เห็นการระเบิดกำลังมาทางเขา เขาพยายามดิ้นรนและตรวจสอบให้แน่ใจว่าปีศาจร้อยตาอีกตัวได้ไปแล้ว

จากนั้นเขาก็วิ่งไปทางขอบของพื้นที่ที่ไหม้

"เยี่ยม มันยังอยู่" เขาหยิบแขนจากปีศาจขึ้นมาและดูให้แน่ใจว่ามันไม่ถูกเผาก่อนที่เขาจะวิ่งไปอีกด้านของป่า

****************

หลังจากที่แองเจเล่หนีไฟเขาก็เริ่มเดินทางอีกครั้งแต่มีความระมัดระวังมากขึ้น เขาพยายามจะทำให้สิ่งมีชีวิตที่ซีโร่ตรวจพบไม่สังเกตเห็นเขา ในที่สุดเขาก็มาถึงเขตนอกของวิทยาลัยแรมโซด้าในวันที่สอง

"ในที่สุดข้าก็กลับมา" ตอนนี้มันบ่ายแล้ว แองเจเล่เดินออกจากป่าและสำรวจซากปรักหักพังสีเหลือง แสงแดดมันค่อนข้างแรงสำหรับเขาดังนั้นเขาจึงปิดตาด้วยมือซ้าย

มีอีราเวนสีดำอยู่เหนือซากปรักหักพังที่สกปรก มันเป็นอาจารย์โมโรโค่

แองเจเล่ไม่ได้หยุด ด้วยการสะบัดนิ้วของเขาชุดคลุมสีเทาก็ปกคลุมไปด้วยแสงสีแดงและสิ่งสกปรกก็ถูกล้างออกทันที เขาจัดผมที่ยุ่งของเขา แขนขวาของเขาถูกยึดไว้กับแผ่นไม้

หลังจากที่ทุกสิ่งทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็เริ่มเดินไปทางซากปรักหักพัง โมโรโค่มองมาที่เขาชั่วครู่ เขารู้ว่าแองเจเล่เป็นพ่อมดฝึกหัดของโรงเรียนดังนั้นจึงไม่ได้มาตรวจสอบอะไร

แองเจเล่โค้งไปทางท้องฟ้าและวิ่งเข้าไปทางเข้าโรงเรียน

เขาร่ายคาถาหน้าประตูไปสู่อุโมงค์ใต้ดินและเดินตรงไปยังหอพักของเขา แองเจเล่พบพ่อมดฝึกหัดคนอื่นๆระหว่างทางแต่เขาไม่มีเวลาทักทายพวกเขา

ปัง

ประตูห้องของเขาถูกปิดเสียงดัง ทางเดินนั้นยังเงียบอยู่ ไม่มีใครทำความสะอาดฝุ่นที่พื้น มีเพียงรอยเท้าของแองเจเล่ที่มองเห็นได้บนพื้น เห็นได้ชัดว่าคนอื่นๆยังไม่กลับมา

แองเจเล่ชี้ไปที่ประตูหลังจากที่เข้าไปในห้องของเขา มีควันสีเขียวอ่อนออกมาจากปลายนิ้วไปติดที่ประตูทันที จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่โคมไฟน้ำมันบนโต๊ะและมีจุดแสงสีแดงหลายจุดเข้าไปในโคมไฟ

ฟึบ

โคมไฟน้ำมันสว่างขึ้นทำให้ห้องสว่างขึ้นมา

แองเจเล่เดินไปที่โต๊ะและหยิบของออกมา เขารีบหยิบหลอดที่มีน้ำอสุ ม้วนสูตร แขนของปีศาจร้อยตาออกมาวางไว้บนโต๊ะ หนังสือที่มีรูปแบบคาถาบาเรียเกลียวได้ถูกแองเจเล่เผาไปแล้วหลังจากที่เขาเก็บทุกสิ่งทุกอย่างไว้ในชิป

"ข้าจะไม่พกของเหล่านี้ไปรอบๆในโรงเรียน มีพ่อมดฝึกหัดหายไปทุกปีอย่างไม่ทราบสาเหตุ ข้าต้องระวังให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้" แองเจเล่พึมพำขณะที่ใส่ของทุกสิ่งทุกอย่างบนโต๊ะเข้าไปในกระเป๋าแล้วเหลือน้ำอสุไว้หนึ่งหลอด

หลอดเล็กๆส่องแสงภายใต้แสงไฟ ของเหลวภายในแทบจะดูเหมือนฝุ่นสีทอง

แองเจเล่คว้าไปที่หลอดก่อนที่เขาจะส่ายมันหลายครั้งและลูบผิวของมัน

แสงสีแดดค่อยๆออกมาจากฝ่ามือของเขาไหลไปตามหลอด มีแถวรูนเล็กๆที่บิดเบี้ยวปรากฏขึ้นบนพื้นผิวของคริสตัลโปร่งใส

"คาถานี้...." แองเจเล่ตรวจสอบรูนอย่างระมัดระวัง

"วิญญาณนิรันดร์ควรกลับไปยังมาตุภูมิ" เขาอ่านเสียงเบา

จุกของหลอดเริ่มหมุนขณะที่แองเจเล่ร่ายคาถาจบ เขาได้ยินเสียงของมันขยับและจุกก็แยกเป็นกลีบรูปร่างขาแมงมุมสีเงินหกกลีบทันที

มันเกือบจะเหมือนกับว่ามีดอกไม้สีเงินบานที่ปลายของหลอด

แองเจเล่หรี่ตามองไปที่กลีบที่แหลมคมหกกลีบขณะที่เขาเทน้ำอสุลงบนฝ่ามือของเขา

"ปิด" แองเจเล่พูดเสียงเบา

กลีบค่อยๆกลับไปสู่สภาพเดิมอย่างช้าๆ

'ซีโร่จำลองอัตราความสำเร็จของข้าในการทำลายขีดจำกัดและวิเคราะห์น้ำอสุ'

[กำลังวิเคราะห์....เริ่มต้นการจำลอง เวลาที่ต้องใช้ 11 ชั่วโมง 32 นาที] ซีโร่รายงาน

แองเจเล่เอาหลอดกลับเข้าไปในกระเป๋าและเฝ้าดูผิวของเขาดูดซึมของเหลวสีทอง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนและนั่งขัดสมาธิบนเตียงของเขา

เขาไม่ได้นั่งบนเตียงมาสักพักหนึ่งผ้าปูที่นอนมันเย็นและชื้นเล็กน้อย เขาหลับตาลง แองเจเล่เริ่มนั่งสมาธิพยายามดูดซึมอนุภาคพลังงานชีวิตในอากาศเพื่อช่วยให้เขาฟื้นตัว

เวลาได้ผ่านไป ห้องได้มืดลงๆ มันดูเหมือนว่าไม่มีน้ำมันเหลืออยู่ในโคมไฟมากนักแล้วในที่สุดมันก็หมดลง

ห้องได้จมลงไปในความมืด

[เสร็จสิ้นการจำลอง อัตราความสำเร็จ 17%-33% ด้วยความช่วยเหลือของน้ำอสุสองหลอดและรูปแบบคาถาป้องกัน]

ทันใดนั้นเสียงของซีโร่ก็ดังก้องในหัวของแองเจเล่ทำให้เขาตื่นขึ้น เขาค่อยๆลืมตาและจุดแสงสีเขียวรอบๆเขาหายไป

'จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามีน้ำอสุอีกหนึ่งหลอด คำนวณอัตราความสำเร็จอีกครั้ง'

[กำลังคำนวณ.....อัตราความสำเร็จจะอยู่ที่ 47%-59%]

'แล้วถ้าเพิ่มยาฝันร้ายลงไปล่ะ' แองเจเล่ยังคงถามต่อ

[ไม่ทราบผลของยา สร้างแบบจำลอง....กำลังวิเคราะห์....เป็นไปได้ที่อัตราความสำเร็จจะเพิ่มขึ้น 6%-9%]

แองเจเล่หยุดถาม หลังจากผ่านไปหลายวินาทีก็มีรอยยิ้มบนใบหน้าของเขา

****************************

แปะๆ

กลุ่มคนในชุดคลุมสีดำกำลังยืนอยู่ในห้องที่มีผนังสีเหลือง ทุกคนมีแก้วไวน์อยู่ในมือ

พวกเขาทั้งหมดกำลังมองไปที่หญิงชราในชุดคลุมสีดำและชายหนุ่มที่มีผมสีน้ำตาลตรงกลางห้อง

ชายหนุ่มดูอายเล็กน้อยในขณะถูกคนจำนวนมากมอง เขายกแก้วขึ้นเหนือศีรษะ "ขอบคุณทุกคนที่มา ในฐานะศิษย์ใหม่ของอาจารย์ข้าหวังว่าทุกคนจะให้ข้ายืมมือเมื่อข้าต้องการความช่วยเหลือในอนาคต ขอบคุณอีกครั้ง เชียร์"

"เชียร์" ทุกคนยกแก้วขึ้นพร้อมกัน

ผิวของหญิงชราปกคลุมด้วยรอยปะราวกับว่าร่างกายของเธอถูกเย็บขึ้น เธอจิบไวน์ครั้งหนึ่งและวางแก้วลง