บทที่ 140: จางซงหราน ยาของนายมาแล้ว

ฝูงชนสลายตัวไป

บนกำแพงเมือง ซิ่นเกอค่อยๆ ดับบุหรี่ในมือ แล้วมองแผ่นหลังของฉินเจ๋อที่เดินจากไปอย่างเฉยเมย

…

สำนักงานควบคุมยา ชั้นห้า

“เรื่องเมื่อครู่ก็ให้มันแล้วๆ กันไปเถอะครับ”

“เชิญเภสัชกรฉินสอบต่อได้เลย”

ผู้กำกับเหยาพยายามอย่างเต็มที่เพื่อผลักดันให้ฉินเจ๋อสอบเอาใบรับรองให้ได้

เขาอ่อนแอเกินไปจริงๆ

ยาธรรมดาทั่วไปไม่สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งให้เขาได้อีกแล้ว

จำเป็นต้องให้ฉินเจ๋อมาพัฒนายาชนิดพิเศษเท่านั้น

ฉินเจ๋อเห็นว่าจางฉงอีไม่หาเรื่องเขาอีก ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เพียงแต่เขาก็ไม่อยากอยู่ที่นี่นานนัก

จึงหยิบสมุนไพรต่างๆ วางลงบนโต๊ะปรุงยา

เมื่อเห็นภาพนี้ จางฉงอีก็เบิกตากว้างอีกครั้ง

‘ยาบ้าอะไรต้องใช้สมุนไพรเยอะขนาดนี้!’

‘เจ้าเด็กนี่มันปรุงยามั่วซั่วชัดๆ!’

แต่ถึงอย่างไรเขาก็ต้องไว้หน้าผู้กำกับเหยา จึงเลือกที่จะอดทนไว้ก่อน

‘ครั้งที่แล้วแกทำยา ‘วิญญาณคืนกลับ’ ออกมาได้จริงๆ’

‘ครั้งนี้ฉันจะคอยดูว่าแกจะทำอะไรได้อีก’

ทว่าจางฉงอีกลับพบว่าจินตนาการของตัวเองยังด้อยเกินไปนัก

หลังจากฉินเจ๋อเตรียมสมุนไพรเสร็จ เขาก็หยิบถ้วยยาออกมาสี่ใบ แล้วเริ่มบดแยกกัน

สมุนไพรต่างๆ ถูกใส่ลงไปในถ้วยยาแต่ละใบด้วยลำดับที่ดูไร้กฎเกณฑ์และยุ่งเหยิง

แม้จะดูสับสนวุ่นวาย แต่กลับแฝงไปด้วยความเป็นระเบียบอย่างน่าประหลาด

“ท่านอาจารย์จาง ท่านพอดูออกไหมครับว่าเภสัชกรฉินกำลังปรุงยาอะไรอยู่”

เภสัชกรคนหนึ่งอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม

เพราะตอนแรกเขายังพอจะเดาส่วนผสมของยาตัวแรกออก

แต่พอสมาธิของเขาถูกการปรุงยาทั้งสี่ชนิดดึงดูดสลับไปมา

สมองของเขาก็เริ่มประมวลผลไม่ทันแล้ว

สับสนไปหมด!

ทว่าคำถามของเขากลับไร้ซึ่งคำตอบ

เภสัชกรคนนั้นหันไปมองอย่างสงสัย

ก็เห็นจางฉงอียืนนิ่งตัวแข็งทื่อ กางเกงเปียกชื้นเล็กน้อย

เภสัชกรตกใจมาก

“ท่านอาจารย์จาง ท่าน... ท่านเหงื่อออกหรือครับ”

จางฉงอีพลันได้สติ เขาก้มลงมองกางเกงของตัวเอง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า

“เรื่องแค่นี้ยังไม่ทำให้ฉันเหงื่อออกหรอก”

เภสัชกรถอนหายใจอย่างโล่งอก

“แค่ฉี่เล็ดออกมานิดหน่อยเท่านั้นแหละ”

“ที่แท้ก็ฉี่นี่เอง! เป็นเหงื่อยังจะดีซะกว่า!”

“เหมือนจะมีขี้เล็ดออกมานิดหน่อยด้วย”

“...”

“ขอโทษทุกท่านนะ ขอตัวสักครู่”

จางฉงอีใช้มือยันกำแพง เดินขาแข็งทื่อออกไปทีละก้าวอย่างทุลักทุเล

ตอนที่ออกจากห้องไป ใบหน้าของเขายังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึง

ถ้าหากยา ‘วิญญาณคืนกลับ’ ก่อนหน้านี้เป็นแค่เรื่องบังเอิญ

แล้วตอนนี้จะอธิบายว่าอย่างไร

เป็นไปได้อย่างไรที่จะมีคนปรุงยาสี่ชนิดพร้อมกันได้

แถมยังเป็นการปรุงครั้งแรกอีกด้วย

เรื่องนี้ได้ทำลายความเข้าใจเกี่ยวกับเทคโนโลยีทางการแพทย์ของจางฉงอีไปโดยสิ้นเชิง

เขาสงสัยด้วยซ้ำว่า หรือตัวเองต่างหากที่เป็นกบในกะลามาโดยตลอด

…

ไม่นาน ยาทั้งสี่ชนิดก็ปรุงเสร็จพร้อมกัน

“อ่ะ ตรวจสอบดูสิ”

“ยาทั้งสี่ตัวคือ ทะเลโลหิต, ห้วงกำเนิด, จิตป่วน, กระดูกศักดิ์สิทธิ์”

เภสัชกรทุกคนตกตะลึงอย่างยิ่ง

มีเพียงผู้กำกับเหยาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความยินดี

น่าเสียดายที่เขาไม่เข้าใจเรื่องการปรุงยา จึงไม่รู้ว่ามันล้ำค่าเพียงใด

ทำได้เพียงตะโกนเรียกคนให้ไปตรวจสอบยา

ไม่นาน จางฉงอีก็เปลี่ยนกางเกงกลับมา

ผลการตรวจสอบยาก็มาถึงแล้วเช่นกัน

“รายงานครับ ยาระดับ 8 ทั้งสี่หลอดนี้ถูกต้องแม่นยำทั้งหมด แถมความบริสุทธิ์ยังสูงกว่าที่บันทึกไว้อีกครับ!”

ทันใดนั้น ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ

“ปรุงยาสี่ชนิดพร้อมกัน แถมยังมีความแม่นยำที่ทำลายสถิติได้อีกเหรอ”

“ฉันไม่เคยเห็นใครปรุงยาแบบนี้มาก่อน วันนี้ขอนับถือจากใจจริง”

“เจ๋ง เจ๋งเกินไปแล้ว”

“ใช้คำแบบนี้บรรยายเภสัชกรฉินมันจะหยาบคายไปหน่อยไหม”

“ฉันหมายถึงกลิ่นในห้องมันฉุนกึ้กขึ้นมาหน่อยน่ะ”

เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ตอนที่สูดลมหายใจ มีคนเผลอสูดกลิ่นฉี่จางๆ ที่จางฉงอีทิ้งไว้เข้าไป

ฉินเจ๋อไม่มีอารมณ์จะไปสนใจเสียงชื่นชมของพวกเขา เพียงแค่พูดเรียบๆ ว่า

“งั้นตอนนี้ฉันก็เป็นเภสัชกรระดับ 9 แล้วสินะ”

ผู้กำกับเหยาพยักหน้าอย่างตื่นเต้น

“ใช่แล้วครับ ตอนนี้คุณเป็นแล้ว”

“กรุณารอสักครู่ พวกเราจะจัดงานแถลงข่าวเพื่อประกาศเรื่องนี้”

“อีกอย่าง ใบรับรองเภสัชกรระดับ 9 อาจจะต้องทำขึ้นมาใหม่ เลยยังมอบให้คุณตอนนี้ไม่ได้”

ฉินเจ๋อไม่สนใจเรื่องนี้เลย

“งานแถลงข่าวฉันขี้เกียจเข้าร่วม เสียเวลา”

“ใบรับรองเภสัชกรก็ขี้เกียจเอาเหมือนกัน ยังไงในฐานข้อมูลฉันก็เป็นเภสัชกรระดับ 9 แล้วก็พอ”

“ไปล่ะ”

พูดจบ ฉินเจ๋อก็ทำท่าจะเดินออกไป

แต่จางฉงอีไม่ยอม เขาเดินเข้าไปขวางฉินเจ๋อโดยตรง

ครั้งนี้เจิ้งไท่ผิงยืดอกได้อย่างเต็มภาคภูมิ

ก่อนหน้านี้หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยตู้หย่งอ้างว่าจางฉงอีเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการแพทย์เพื่อหยุดเขาไว้

เขาไม่ได้ถือสาหาความตู้หย่ง

ตอนนี้ พี่ใหญ่ฉินเจ๋อของเขาเป็นเภสัชกรระดับ 9 แล้ว

แกยังจะมาขวางอีกก็ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงเกินไปแล้ว!

ขณะที่กำลังจะเอ่ยปากด่า ก็เห็นจางฉงอีทรุดตัวลงคุกเข่าดัง ‘ตุ้บ’ น้ำมูกน้ำตาไหลพรากพลางพูดว่า

“เภสัชกรฉิน!”

“เมื่อครู่ฉันพูดจาไม่ดีไปหน่อย ได้โปรดอย่าถือสาเลยนะ”

“ถ้าหากคุณยินยอม ฉันยินดีขอท่านเป็นอาจารย์!”

ฉินเจ๋อประหลาดใจเล็กน้อย

ต้องรู้ไว้ว่า

จางฉงอีนั่งในตำแหน่งผู้ยิ่งใหญ่มาจนชินแล้ว ตอนนี้กลับยอมทิ้งศักดิ์ศรีมาขอคนรุ่นหลังอย่างเขาเป็นอาจารย์ นับว่าหาได้ยากยิ่ง

เมื่อมองดูแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพและจริงใจของจางฉงอี

ฉินเจ๋อก็ยิ้มพลางพยักหน้าแล้วพูดว่า

“ไสหัวไป หมาดีไม่ขวางทาง”

จางฉงอีอึ้งไปในทันที

‘บทมันไม่น่าจะใช่แบบนี้นี่!’

‘ถ้าไม่ตอบตกลงแล้วจะมายิ้มอ่อนโยนแบบนี้ทำไมกัน’

ฉินเจ๋อจะไป ผู้กำกับเหยาก็รีบถามขึ้น

“เภสัชกรฉิน แล้วยาของฉันล่ะ...”

“มีลูกค้ารายอื่นสั่งจองไว้ก่อนแล้ว เดี๋ยวว่างๆ จะติดต่อไป”

ตอนนี้ความหวังทั้งหมดของผู้กำกับเหยาฝากไว้ที่ฉินเจ๋อ ประกอบกับที่ฉินเจ๋อถือได้ว่าเป็นผู้ยิ่งใหญ่แห่งวงการแพทย์ของประเทศหลงแล้ว

เขาจึงต้องยอมทำตามทุกอย่าง

และรีบส่งฉินเจ๋อออกไปทันที

…

ฉินเจ๋อไม่รอช้า พอออกจากประตูมาก็โทรหาจางซงหรานทันที

“ทางนี้ฉันสอบใบรับรองเภสัชกรเสร็จแล้ว เริ่มปรุงยาได้เลย”

“นายจะซื้อ ‘ข้าวสารหนึ่งกระสอบต้องแบกขึ้นกี่ชั้น’ กี่ชุดล่ะ”

จางซงหรานที่อยู่ปลายสายได้ยินชื่อยานี้อีกครั้งก็ถึงกับพูดไม่ออก

แต่ก็ยังพูดอย่างลังเลว่า

“งั้นขอหลอดหนึ่งมาลองประสิทธิภาพก่อนดีกว่า”

ฉินเจ๋อไม่ได้ว่าอะไร เขารู้ว่าจางซงหรานไม่มีเงินแล้ว

“ได้ โอนเงินมาแล้วจะเริ่มปรุงทันที”

“ทำเสร็จแล้วจะส่งไปให้ เก็บเงินปลายทางนะ”

พูดจบ ฉินเจ๋อก็วางสาย แล้วมุ่งหน้าไปตลาดค้าสมุนไพรเพื่อซื้อวัตถุดิบ

…

คืนนั้น จางซงหรานก็ได้รับยาที่ฉินเจ๋อส่งมาให้

ยังคงเป็นบรรจุภัณฑ์ราคาถูกเหมือนเดิม ยังคงเป็นเข็มฉีดยาที่แปะกระดาษโน้ตไว้ และบนกระดาษโน้ตก็เขียนชื่อยาไว้

“ข้าวสารหนึ่งกระสอบต้องแบกขึ้นกี่ชั้น... ยานี่มันจะใช้ได้จริงเหรอ”

จางซงหรานลังเลอยู่เพียงครู่เดียวก็ตัดสินใจแน่วแน่

“ไม่ได้ มาถึงขั้นนี้แล้วจะลังเลได้ยังไง”

“ฉีด!”

ยาหลอดหนึ่งถูกฉีดเข้าที่แขน จางซงหรานรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเลยแม้แต่น้อย

ใช่แล้ว ไม่เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย

จางซงหรานตกใจมาก

“เชี่ยเอ๊ย ไอ้เวรนั่นหลอกฉันเหรอ!”

ในห้อง ภรรยาของเขาเดินออกมาถามอย่างสงสัย

“ที่รัก เกิดอะไรขึ้นเหรอคะ”

เขาจะกล้าให้ภรรยารู้ได้อย่างไรว่าตัวเองโดนหลอก

ยาระดับสามหลอดหนึ่งราคาตั้งหนึ่งหมื่นหยวนเชียวนะ!

ทำได้เพียงฝืนใจพูดไปว่า

“ไม่มีอะไร ไม่มีอะไรจ้ะ ฉันจะไปอาบน้ำแล้ว”

จางซงหรานอาบน้ำเสร็จด้วยใจที่ว้าวุ่น

เมื่อกลับมาถึงห้องนอน ภรรยาก็หลับไปแล้ว

เขามองภรรยาที่หลับใหลอยู่แล้วถอนหายใจออกมาเบาๆ

จากนั้นก็ล้มตัวลงนอนอีกฝั่งของเตียงแล้วห่มผ้า

ปกติแล้วเขาจะนอนไม่ค่อยหลับ แต่วันนี้กลับผล็อยหลับไปอย่างรวดเร็ว

ไม่นานก็เข้าสู่ห้วงฝัน

จางซงหรานลืมตาขึ้นมา ก็พบว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่ในสำนักงานควบคุมยา

ตรงข้ามคือฉินเจ๋อที่กำลังเป่าใบชาในถ้วยอย่างสบายอารมณ์

จางซงหราน: ...

งั้นก็แสดงว่า ฉันกำลังฝันอยู่ใช่ไหม