บทที่ 65: ฮือๆๆ พวกแกนี่มันไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว
บทที่ 65: ฮือๆๆ พวกแกนี่มันไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว
“โรงเรียนมัธยมหลิงอวิ๋นหนึ่งต้องสงสัยว่าใช้วิธีการสอนสุดโต่ง”
“นักเรียนจำนวนมากกินอุจจาระจนเสียชีวิต ผู้อำนวยการไป๋ฝูเซิงกำลังถูกสอบสวน?”
หลังจากปรุงยาฝึกฝนมาตลอดทั้งเช้า ฉินเจ๋อก็นั่งพักพลางเปิดดูข่าวของวันนี้ เขาถึงกับตะลึงงันไปชั่วขณะ
โรงเรียนสมัยนี้มันไร้มนุษยธรรมเกินไปแล้ว
ต่อให้จะอยากเพิ่มอัตราการสอบผ่านแค่ไหน ก็ไม่ควรใช้วิธีการสอนสุดโต่งแบบนี้สิ
นี่มันไม่เห็นหัวนักเรียนกันเลยนี่นา!
น่าผิดหวังเสียจริง
ฉินเจ๋อเบ้ปาก เขารู้สึกว่าในโลกยุทธ์ระดับสูงใบนี้ คนปกติอย่างเขามันช่างหาได้ยากเย็นเสียจริง
ขณะที่เขากำลังจะปรุงยาต่อ ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น
“ขอโทษครับ เภสัชกรฉินอยู่ไหมครับ”
“หุยชุนฟาร์มาอยากจะหารือเรื่องความร่วมมือกับคุณครับ”
ฉินเจ๋อชะงักไปเล็กน้อย
‘หุยชุนฟาร์มา?’
‘ฉันกับพวกเขาไม่น่าจะเคยมีเรื่องเกี่ยวข้องกันเลยนี่นา’
‘มีอะไรให้ร่วมมือกันด้วยเหรอ’
‘แล้วอีกอย่าง พวกเขาหาที่นี่เจอได้ยังไง’
ฉินเจ๋อที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองผ่านตาแมวออกไปข้างนอก เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอันตรายใดๆ แล้วจึงเปิดประตู
นอกประตูมีชายวัยกลางคนร่างผอมในชุดสูทท่าทางสุภาพเรียบร้อยยืนอยู่
ชายคนนั้นสวมแว่นตาด้วยซ้ำ ซึ่งนี่คือเหตุผลหลักที่ทำให้ฉินเจ๋อมั่นใจว่าอีกฝ่ายไม่มีพิษมีภัย
ต้องรู้ไว้ก่อนว่า แว่นตาในโลกใบนี้น่ะ ถือเป็นสิ่งที่หายากและพิเศษมาก
ไม่ใช่ว่ามันแพงหรอกนะ
แต่หลักๆ คือ ถ้าคุณใส่แว่น ก็เท่ากับแปะป้ายคำว่า ‘ฉันคือนักเรียนทุนพิเศษสายศิลป์’ ไว้บนหน้าผากเลย
ถึงขนาดที่ว่าหากเดินอยู่บนถนน ก็อาจถูกพ่อแม่บางคนชี้เป็นตัวอย่างในทางลบเพื่อสั่งสอนลูกว่า
‘ถ้าลูกไม่ตั้งใจฝึกยุทธ์ มัวแต่เอาเวลาไปศึกษาเรื่องไร้สาระอย่างคณิตศาสตร์ ฟิสิกส์ เคมี อนาคตก็จะเป็นไอ้ขี้แพ้เหมือนคนประเภทนี้’
“ฉันคือฉินเจ๋อ มีธุระอะไรงั้นเหรอ”
ฉินเจ๋อไม่มีทีท่าว่าจะเชิญอีกฝ่ายเข้าบ้าน เขาตั้งใจจะคุยกันแค่ที่หน้าประตู
หากบทสนทนานี้ทำให้เขารู้สึกเสียเวลาแม้แต่วินาทีเดียว เขาก็พร้อมจะปิดประตูใส่หน้าแล้วกลับไปปรุงยาทันที
เวลาเป็นเงินเป็นทองนะโว้ย
ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายก็เป็นคนตรงไปตรงมาเช่นกัน
เขายิ้มอย่างสุภาพ ไม่มีการทักทายจิปาถะให้เสียเวลา แต่เข้าเรื่องทันที
“ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนนะครับ ผมแซ่...”
ปัง!
ฉินเจ๋อปิดประตู
‘ใครจะไปสนว่านายแซ่อะไร’
‘เสียเวลาชะมัด’
ชายวัยกลางคนร่างผอม: ???
‘เดี๋ยวนะ อัจฉริยะสมัยนี้ใจร้อนกันขนาดนี้เลยเหรอ’
เขาไม่กล้าพูดมากอีกต่อไป รีบตะโกนผ่านประตูเข้าไปว่า
“ทางหุยชุนฟาร์มาของเรารวบรวมยาของคุณมาได้จำนวนหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้ และรู้สึกสนใจเป็นอย่างยิ่งครับ”
“เลยอยากจะมาหารือเรื่องความร่วมมือกับคุณ”
ครู่ต่อมา ประตูก็ถูกเปิดออกอีกครั้ง
ฉินเจ๋อถามอย่างสงสัย
“ยาของฉัน?”
“พวกคุณไปรวบรวมมาจากไหน”
ชายวัยกลางคนร่างผอมถอนหายใจอย่างโล่งอก
การที่เขายอมเปิดประตูอีกครั้งแสดงว่ายังพอคุยกันได้
“คลินิกสี่ไหลเล่อบนถนนอันหนิงติดต่อธุรกิจกับหุยชุนฟาร์มาของเรามาตลอดครับ”
“ทางนั้นเป็นคนรวบรวมยาของคุณได้ แล้วก็ส่งตัวอย่างยามาให้เรา”
‘คลินิกสี่ไหลเล่อ?’
ฉินเจ๋อลองนึกทบทวนในใจ
ไม่มีความทรงจำเกี่ยวกับที่นี่เลยสักนิด
เขาเริ่มคิดว่าอีกฝ่ายเป็นนักต้มตุ๋นและทำท่าจะปิดประตูอีกครั้ง
ชายวัยกลางคนร่างผอมมองออกถึงความคิดของฉินเจ๋อ จึงรีบหยิบยาหลายขวดออกมาจากกระเป๋า
“ยาพวกนี้เป็นยาที่คุณพัฒนาขึ้นมาเองใช่ไหมครับ”
ฉินเจ๋อรับยามาดู
กะโหลกแหลม, ยาฝ่ามือเหล็กเผาไหม้, ยาพอกนิ้วแข็ง...
ให้ตายสิ เป็นยาของฉันจริงๆ ด้วย
มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ
ชายวัยกลางคนร่างผอมยิ้มพลางพูดว่า
“หลังจากที่เราได้ยาพวกนี้มา เราก็เริ่มทำการวิจัยทันที และในที่สุดก็พบว่า”
“ยาของคุณพิเศษมาก แนวคิดในการพัฒนานั้นแตกต่างจากยาทุกตัวในท้องตลาดโดยสิ้นเชิง”
“บอกตามตรงนะครับ เราพยายามถอดรหัสวิธีการผลิตยาตัวนี้แล้ว”
“ถึงขนาดไปสืบประวัติการซื้อของของคุณ จนได้รายชื่อส่วนผสมมา”
“แต่ก็ยังลอกเลียนแบบไม่ได้อยู่ดี”
ฉินเจ๋อไม่แปลกใจเลยสักนิด
ในโลกใบนี้ เงินสามารถใช้จ้างผีโม่แป้งได้จริงๆ
อีกฝ่ายเป็นบริษัทยาขนาดใหญ่ การจะหาประวัติการซื้อของของฉันได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลก
ในขณะเดียวกัน การที่อีกฝ่ายลอกเลียนแบบยาของฉันไม่ได้ ก็ไม่ใช่เรื่องน่าแปลกใจเช่นกัน
ต่อให้ได้สูตรยาไป ก็ไม่ได้หมายความว่าจะปรุงมันออกมาได้สำเร็จ
ทั้งอัตราส่วนของส่วนผสมต่างๆ ลำดับการใส่ยา ล้วนมีข้อกำหนดที่เข้มงวด
พลาดเพียงนิดเดียว ผลลัพธ์ก็อาจผิดเพี้ยนไปไกลลิบ
แน่นอนว่า
ถ้าให้เวลาพวกเขาสักหน่อย ใช้การสุ่มหาไปเรื่อยๆ ก็น่าจะทำออกมาได้เหมือนกัน
เพียงแต่มันไม่ค่อยจำเป็นเท่าไหร่
“แล้ว... พวกคุณมาหาฉันเพื่อ?”
“เราต้องการซื้อสูตรยาโดยละเอียดของคุณ ราคาคุณเสนอมาได้เลยครับ”
คราวนี้ฉินเจ๋อเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว
“ฉันเสนอเท่าไหร่ก็ได้เหรอ”
“ใช่ครับ”
“แน่นอนว่า ทางเราเองก็เล็งเห็นถึงศักยภาพทางการตลาดของยาพวกนี้”
“ถ้าคุณเรียกราคาแบบขูดรีด เราก็คงไม่ตกลงด้วย”
“ดังนั้นก็ขอให้คุณแสดงความจริงใจด้วยนะครับ”
ฉินเจ๋อพยักหน้าแล้วเอ่ยขึ้นทันที
“สามแสน”
รอยยิ้มบนใบหน้าของชายวัยกลางคนร่างผอมยังคงไม่เปลี่ยนแปลง แต่ในใจกลับดูถูกเหยียดหยาม
‘พวกชนชั้นล่างก็ยังเป็นพวกชนชั้นล่างอยู่วันยังค่ำ’
‘ความจนมันจำกัดจินตนาการของเขาจริงๆ’
ทั่วประเทศมีนักเรียนที่ฝึกฝนวิชายุทธ์ระดับหนึ่งอยู่ตั้งมากมายมหาศาล
ถ้ายาพวกนี้สามารถวางขายได้ทั่วประเทศ มันจะสร้างผลกำไรมหาศาลขนาดไหน
ยาที่มีมูลค่าทางการตลาดขนาดนี้ ในสายตาของเขากลับมีค่าแค่สามแสนเองเหรอ
น่าขันสิ้นดี!
แม้ในใจจะดูแคลน แต่เขาก็ยังแสร้งทำเป็นลังเล
“สามแสนเหรอครับ... ราคานี้ก็ไม่ใช่น้อยๆ เลยนะครับ”
“ผมจะลองไปคุยกับสำนักงานใหญ่ดู ถึงจะไม่รับประกันร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็น่าจะผ่านได้...”
พูดไม่ทันจบประโยค ฉินเจ๋อก็ปิดประตูอีกครั้ง
ชายวัยกลางคนร่างผอมถึงกับตะลึงอีกรอบ
‘เดี๋ยวนะ อัจฉริยะสมัยนี้ใจร้อนกันขนาดนี้จริงๆ เหรอ!’
‘ฉันก็บอกไปแล้วไงว่าน่าจะผ่านได้น่ะ!’
เขาใช้สารพัดวิธีพูดจาหว่านล้อมอยู่หน้าประตู อยากจะเกลี้ยกล่อมให้ฉินเจ๋อเปิดประตูออกมาคุยกันอีกครั้ง
แต่ฉินเจ๋อแค่ใส่หูฟัง เปิดเพลง แล้วเริ่มปรุงยา
ที่เขาบอกราคาสามแสนไป ไม่ใช่ว่าเขาตั้งใจจะขายสูตรยาจริงๆ
เขาเพียงต้องการให้อีกฝ่ายมาเป็นนักแสดงประกอบฉากในการบันทึกเสียงของเขาก็เท่านั้น
เพราะว่าไฟล์เสียงนี้แสดงถึงการยอมรับในมูลค่าทางการตลาดของยาอย่างกะโหลกแหลมจากหุยชุนฟาร์มา ซึ่งเทียบเท่ากับการรับรองที่น่าเชื่อถืออย่างยิ่ง
ฉินเจ๋อไม่จำเป็นต้องทดสอบเพื่อให้ได้ตัวเลขที่แน่ชัด
แค่ให้รู้ว่า ‘หุยชุนฟาร์มาน่าจะยอมจ่ายเงินสามแสนเพื่อซื้อสูตรยา’ ก็พอแล้ว
หลังจากปรุงยาฝึกฝนไปอีกสามชั่วโมง ฉินเจ๋อก็ลุกขึ้นมองออกไปนอกประตู
คนของหุยชุนฟาร์มาไปแล้ว
ฉินเจ๋อยิ้มเล็กน้อย หยิบมือถือขึ้นมาโทรออก
พอเสียงเรียกดังขึ้นแค่ครั้งเดียว อีกฝ่ายก็กดรับสายทันที
“เภสัชกรฉินครับ ช่วงสองสามวันที่คุณไม่อยู่เนี่ย ผมกระวนกระวายใจจะแย่แล้ว”
“ยากะโหลกแหลมของนักเรียนบางคนในห้องเราใกล้จะหมดแล้ว คุณจะหมดวันหยุดเมื่อไหร่ครับ!”
สายที่ฉินเจ๋อโทรไปนั้น แน่นอนว่าเป็นโจวต้าเหลียง
“แค่กๆ อาจารย์โจวครับ ฉันโทรมาเพื่อจะแจ้งเรื่องหนึ่งให้คุณทราบ”
“สูตรยากะโหลกแหลมของฉันรั่วไหลออกไปแล้ว”
“เป็นคนของหุยชุนฟาร์มายอมรับเองกับปากเลย ความเสียหายของฉันน่าจะอยู่ที่สามแสนขึ้นไป”
ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามอย่างระมัดระวังว่า
“ความหมายของคุณคือ?”
“คุณลืมแล้วเหรอว่าคุณเคยเซ็นสัญญาไว้ให้ฉัน”
“ถ้าสูตรยาของฉันรั่วไหลออกไปไม่ว่าจะด้วยวิธีใดก็ตาม ความเสียหายทั้งหมดคุณจะต้องเป็นคนรับผิดชอบ”
“แน่นอนว่าฉันไม่ต้องการให้คุณชดใช้เป็นเงิน คุณก็จ่ายไม่ไหวหรอก แค่มาเป็นผู้ช่วยสอนให้ฉันตอนที่ฉันสอนวิชาเภสัชวิทยาก็พอ”
“คุณคงไม่อยากมีความผิดทางกฎหมายใช่ไหม”
“...”
โจวต้าเหลียงใจเสียอย่างหนัก
‘ผู้ช่วยสอนหมายความว่ายังไง’
‘คงไม่ใช่ว่าจะให้ฉันเป็นคนใช้ยาเพื่อสาธิตสรรพคุณให้นักเรียนดูหรอกนะ’
‘เดี๋ยวนะ เภสัชกรฉิน’
‘แกยังมีมนุษยธรรมอยู่บ้างไหมวะ’