บทที่ 12: ฝึกวิชายุทธ์ระดับต่ำแค่นี้ ถึงกับหมดตัวเลยเหรอ?
บทที่ 12: ฝึกวิชายุทธ์ระดับต่ำแค่นี้ ถึงกับหมดตัวเลยเหรอ?
ที่เรียกว่าไข้ ก็คือตอนที่ร่างกายติดเชื้อหรือได้รับบาดเจ็บ ศูนย์ควบคุมอุณหภูมิจะปรับอุณหภูมิให้สูงขึ้น
เพื่อให้ได้ผลในการเสริมสร้างระบบภูมิคุ้มกันและยับยั้งเชื้อโรค
และการที่จะเพิ่มประสิทธิภาพของวิชาฝ่ามือทรายเหล็กนั้น แค่ต้องทำสามอย่าง
อย่างแรก ผู้ใช้จะต้องติดเชื้อหรือได้รับบาดเจ็บเพื่อทำให้เกิดไข้
อย่างที่สอง ควบคุมขอบเขตของผลการเพิ่มอุณหภูมิให้อยู่แค่บริเวณฝ่ามือ
อย่างที่สาม เพิ่มผลในเชิงบวกเข้าไปอีกส่วนหนึ่ง เพื่อหาช่องโหว่ของกฎเกณฑ์
เมื่อมีแนวทางแล้ว บวกกับความรู้และสูตรยาที่ระบบมอบให้ ฉินเจ๋อทำการวิจัยง่ายๆ ไม่นานก็ประสบความสำเร็จในการปรุงยาตัวใหม่ออกมา—【ยาฝ่ามือเหล็กเผาไหม้】!
ฉินเจ๋อมองยาที่เป็นสีแดงเพลิงในมือแล้วพยักหน้าอย่างพอใจ
สมบูรณ์แบบ!
แบบนี้ ความต้องการของฝั่งเฉียนจิ้นก็ได้รับการตอบสนองแล้ว
แต่ตอนนี้เป็นเวลานอกงาน ฉินเจ๋อติดต่อเฉียนจิ้นไม่ได้
เขาจึงทุ่มเทให้กับแผนการฉีดยาฝึกฝนของตัวเองต่อไป
...
วันนี้ มีคนคนหนึ่งดีใจเป็นพิเศษ
เมื่อตอนเช้า เขายังเต็มไปด้วยความมั่นใจ
แต่ตอนนี้ เขากลับกระหยิ่มยิ้มย่อง อารมณ์ดีเป็นที่สุด
“พ่อครับ ผมกลับมาแล้ว!”
“กลับมาแล้วเหรอ! ฟังจากน้ำเสียงแล้วคะแนนสอบประจำเดือนคงดีสินะ แก...
“อ๊าก!!!!”
หลิวเหมิ่งเห็นสภาพของลูกชายตัวเองก็ถึงกับหน้าซีดเผือด
“พ่อครับ ผมเอง!”
หลิวหยางอยากจะเอามือปิดหู แต่กลับพบว่าหูของเขาอยู่บนส่วนครึ่งบนของศีรษะ
เขาเอื้อมไม่ถึง
“แก... แกคือหลิวหยางเหรอ?
“หัวแกไปโดนอะไรมา?!”
แม้รูปลักษณ์จะเปลี่ยนไป แต่เสียงยังคงเดิม พอหลิวเหมิ่งจำได้ว่าเป็นลูกชาย ก็ถามออกไปด้วยใจที่ยังไม่หายขวัญเสีย
ดังนั้น หลิวหยางจึงเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด
รวมทั้งเรื่องที่เขาเอาเงินค่าเรียนพิเศษไปซื้อยาด้วย เขาสารภาพหมดเปลือก
“ดี! สมแล้วที่เป็นลูกฉัน มีสายตาที่มองเห็นโอกาส และมีความกล้าที่จะคว้าโอกาสไว้!”
พอรู้ว่าลูกชายได้คะแนนเต็มในการสอบประจำเดือน หลิวเหมิ่งก็ตื่นเต้นสุดๆ
ไอ้โรงเรียนกวดวิชาบ้าบออะไรนั่น?
ไปลงนรกซะเถอะ!
ต่อให้เรียนพิเศษหนักแค่ไหน จะทำให้ลูกชายตัวเองได้ที่หนึ่งในการสอบประจำเดือนได้หรือไง?
“มาๆๆ คืนนี้เราไปกินหม้อไฟเนื้อสังเคราะห์ข้างนอกกัน ฉลองกันให้เต็มที่!
“กินเสร็จแล้วเรามาดูกันว่าแกจะเลือกวิทยาลัยอาชีวะที่ไหนเป็นอันดับแรกดี
“อ้อ จริงสิ พอแกได้เป็นที่หนึ่งของประเทศตอนสอบเข้ามหาลัยแล้ว ยังต้องให้สัมภาษณ์อีก ต้องเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าด้วย”
หลิวเหมิ่งอยากจะคิดเผื่อไว้ทุกเรื่องเลยทีเดียว
แต่หลิวหยางกลับพูดอย่างใจเย็นว่า
“สอบเข้าวิทยาลัยอาชีวะน่ะไม่มีปัญหาแน่ แต่เรื่องที่หนึ่งของประเทศน่ะเลิกคิดไปได้เลย
“ผมมียา คนอื่นก็มียาเหมือนกัน”
ทันใดนั้น ร่างของหลิวเหมิ่งก็สะท้านขึ้นมา สีหน้าเคร่งขรึมลงทันที
“แกหมายความว่า เพื่อนร่วมห้องของแกก็มีคนอื่นฉีดกะโหลกแหลมแล้วเหรอ?”
“ใช่ครับ โจวน่านาห้องเราจ่ายเงินหนึ่งพันห้าร้อยซื้อข้อมูลจากผม เงินนั่นพอให้ผมฉีดยากะโหลกได้ตั้ง 15 เข็มแน่ะ
“รอบนี้กำไรเละเลย!”
“กำไรบ้านแกสิ!”
หน้าของหลิวเหมิ่งดำคล้ำ สายตาที่มองหลิวหยางนั้นมีแต่ความรู้สึกผิดหวังที่ลูกไม่ได้ดั่งใจ
“แกรู้ไหมว่าเรื่องสำคัญจะสำเร็จได้ก็ต่อเมื่อเก็บเป็นความลับ!
“แค่เงินพันห้า แกก็ขายข้อมูลสำคัญขนาดนี้ออกไปแล้วเหรอ?
“แบบนี้แล้วความได้เปรียบของแกจะอยู่ตรงไหน? เก็บยากะโหลกแหลมไว้ใช้คนเดียวไม่ดีกว่ารึไง?
“สอบติดวิทยาลัยอาชีวะกับได้เป็นที่หนึ่งของประเทศ คุณค่ามันเทียบกันได้ที่ไหน!”
พอหลิวหยางได้ยินแบบนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนไปอย่างมาก
เขาไม่เคยคิดการณ์ไกลขนาดนี้มาก่อนเลย
ก่อนหน้านี้ที่เขาไม่อยากให้โจวน่ารารู้เรื่องยากะโหลกแหลม ก็แค่เพื่อรักษาคะแนนสอบประจำเดือนของตัวเองเท่านั้น
ตอนนี้พอได้ฟังคำพูดของหลิวเหมิ่ง ในใจก็รู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง
“พ่อครับ แล้วตอนนี้จะทำยังไงดี?
“หม้อไฟเนื้อสังเคราะห์ยังจะกินอยู่ไหมครับ?”
“กินหัวแกสิ! รู้จักแต่กิน!”
หลิวเหมิ่งนั่งกลับลงบนโซฟา หยิบมือถือออกมาทันที แล้วเริ่มทำอะไรบางอย่าง
หลิวหยางชะโงกหน้าเข้าไปดูด้วยความสงสัย แล้วก็ต้องตกใจจนหน้าถอดสี
“พ่อครับ นี่พ่อจะกู้สินเชื่อวิชายุทธ์เหรอ?!
“บ้านเราถึงจะไม่ใช่เศรษฐีอะไร แต่ก็ถือว่าเป็นครอบครัวมีอันจะกิน จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้เลยเหรอครับ?”
หลิวเหมิ่งทั้งพยักหน้า ส่ายหน้า กะพริบตา อ้าปากไปพลาง พร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า
“แกไม่เข้าใจคุณค่าของการเป็นที่หนึ่งของประเทศเลย
“สอบติดวิทยาลัยอาชีวะ แกก็แค่ได้สิทธิ์ไปยืนอยู่บนจุดสตาร์ตเดียวกับผู้ฝึกยุทธ์คนอื่นๆ
“และในอนาคต พอแกกลายเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับสูง เรียนรู้วิชายุทธ์ที่ปล่อยพลังปราณออกนอกร่างกายได้แล้ว ความได้เปรียบของวิชาหัวเหล็กก็จะน้อยลงเรื่อยๆ
“แต่ถ้าแกได้เป็นที่หนึ่งของเมืองหลิงอวิ๋นในการสอบเข้ามหาลัยเมื่อไหร่ แกจะกลายเป็นอัจฉริยะที่วิทยาลัยอาชีวะต่างๆ แย่งกันปั้น
“อนาคตของแกจะราบรื่น หรือกระทั่งก้าวกระโดดข้ามชนชั้นได้เลย อะไรสำคัญกว่ากันล่ะ?!
“เอามือถือแกมาให้ฉัน!”
เมื่อได้ฟังการวิเคราะห์ของหลิวเหมิ่ง หลิวหยางก็กัดฟัน และในที่สุดก็ยอมยื่นมือถือให้
สองพ่อลูกนั่งอยู่บนโซฟา พยักหน้าส่ายหน้ากันไปมา
พวกเขาจำนองอวัยวะทุกส่วนในร่างกายที่จำนองได้ กู้สินเชื่อรายย่อยที่ไม่มีหลักประกันทุกประเภท บวกกับเงินเก็บของที่บ้าน
ในที่สุดสองพ่อลูกก็รวบรวมเงินก้อนโตมาได้ถึงสามหมื่นแปดพันหกร้อยหยวน!
หลิวเหมิ่งโอนเงินทั้งหมดในมือถือของเขาไปยังมือถือของหลิวหยางอย่างเคร่งขรึม
“บ้านเราจะรุ่งเรืองได้หรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับแกแล้ว
“แกต้องขยันฉีดยานะ ต่อไปนี้ห้ามมัวเมาอยู่กับการฝึกฝนจนเสียผู้เสียคนล่ะ”
ในวินาทีนั้น หลิวหยางรู้สึกราวกับว่าพ่อของเขาแก่ลงไปสิบกว่าปี
ส่วนตัวเขาเอง ก็เริ่มรู้สึกถึงภาระที่แบกอยู่บนบ่า
ดวงตาของหลิวหยางมีน้ำตาคลอ เขาเม้มปากแน่น แล้วชูสามนิ้วขึ้นมาด้วยท่าทีจริงจังไม่แพ้กัน
“พ่อครับ ผมขอสาบาน
“จากนี้ไป ผมจะฉีดยาให้มากที่สุดทุกวัน
“จะจัดสรรยากะโหลกแหลมสามร้อยแปดสิบหกเข็มนี้อย่างเหมาะสม
“จนกว่าจะถึงขีดจำกัด... ไม่!
“ผมจะทะลุขีดจำกัดของตัวเองให้ได้!”
แม้หลิวเหมิ่งและหลิวหยางจะทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่าง แต่บนใบหน้ากลับเปื้อนยิ้ม และในใจก็เปี่ยมสุข
เพราะพวกเขาคิดว่า ตระกูลหลิวของพวกเขากำลังจะรุ่งโรจน์แล้ว
โดยหารู้ไม่ว่า ภาพเหตุการณ์เช่นนี้ได้เกิดขึ้นในบ้านของนักเรียนห้องสามทุกคนแล้ว
เพียงแต่ว่า ระดับความทุ่มเทของแต่ละคนนั้นไม่เท่ากัน
บางครอบครัวที่ค่อนข้างลำบาก หลังจากคำนวณคะแนนที่ต้องใช้เพื่อสอบเข้าวิทยาลัยอาชีวะแล้ว ก็ควักเงินออกมาเพียงส่วนน้อย
ส่วนครอบครัวที่ค่อนข้างร่ำรวย บรรยากาศกลับไม่ได้จริงจังขนาดนั้น
แค่หยิบเงินให้ลูกสองสามพัน แล้วบอกให้ลูกไปซื้อยากะโหลกแหลมเพิ่มในวันพรุ่งนี้
ใช้หมดแล้วค่อยซื้อใหม่ก็แค่นั้น
คืนหนึ่งผ่านไป เหล่านักเรียนห้องสามไม่แม้แต่จะไปที่ห้องเรียน ต่างมุ่งตรงไปยังห้องพยาบาลของโรงเรียนโดยไม่ได้นัดหมาย
ฉินเจ๋อมองกองธนบัตรตรงหน้าจนตาค้างไปเลย
นักเรียนพวกนี้ คนที่เอามาเยอะก็หลายหมื่น คนที่เอามาน้อยก็หลายพัน
ประเมินคร่าวๆ รวมกันแล้วน่าจะเกือบล้านได้!
เดี๋ยวนะ ไอ้พวกนี้มันบ้าไปแล้วรึไง?
ทางการเพิ่งจะทำสถิติปีนี้
โดยเฉลี่ยแต่ละครอบครัวมีเงินฝากห้าแสน
แต่คนที่รู้ก็รู้ดีว่านี่คือค่าเฉลี่ย
ถ้าหักพวกนายทุนกับตระกูลใหญ่ๆ ออกไปแล้ว ครอบครัวธรรมดาๆ มีเงินในบัญชีสักหมื่นสองหมื่นก็ถือว่ามีอันจะกินแล้ว
แค่ฝึกวิชายุทธ์ระดับต่ำห่วยๆ อย่างวิชาหัวเหล็กเนี่ย จำเป็นต้องทุ่มจนหมดเนื้อหมดตัวขนาดนี้เลยเหรอ?
แต่ว่า มันจะไปเกี่ยวอะไรกับฉินเจ๋อล่ะ?
เขารู้แค่ว่า ตอนนี้เขาจะได้เปิดฉากขายยาครั้งใหญ่แล้ว!