บทที่ 134 โลกของตัวมันเอง

บทที่ 134 โลกของตัวมันเอง

เดินเข้ามาได้ไม่นาน หลังจากเดินไปได้ไกลกว่า 10 เมตร เขาก็ได้เดินมาถึงพื้นที่ขนาดใหญ่ !

ถ้ำมีขนาดกว้างแค่ไหนเป่ยเฟิงไม่รู้ นอกจากมันดูไม่สม่ำเสมอกันแล้วมันยังมีร่องลึกอยู่จำนวนมาก ยิ่งเดินเข้าไปดูก็จะเห็นได้ว่ามันมีที่กว้างมากกว่าเดิม !

มีแสงประกายเล็กน้อยอยู่ตามเพดานถ้ำ แม้ว่าจะเป็นแสงจากดวงจันทร์แต่มันก็พอที่จะทำให้เห็นรูปร่างของถ้ำ แต่สำหรับเป่ยเฟิงแล้ว มันไม่ได้ช่วยอะไรเขามากนัก เพราะในตอนนี้เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขากำลังยืนอยู่ในทุ่งโล่ง ๆ ภายใต้แสงแดดในตอนบ่าย !

เป่ยเฟิงยืนอยู่บนที่สูงก่อนจะมองลงไป จุดที่เขายืนมันมีหมอกสีเทาจำนวนมากปกคลุมด้านล่างทำให้เขาไม่สามารถมองผ่านไปได้

จากจุดที่เขายืนมันไม่มีทางเดินลงไปสู่ด้านล่าง บนหน้าผานั้นจะเห็นได้ว่ามีหลายคนกำลังใช้เทคนิคจำนวนมากปีนหน้าผาไปมาเหมือนกับลิงหน้าโง่อยู่ พวกเขารีบปีนไปมาโดยคิดที่จะถึงด้านล่างให้ไวที่สุด !

เป่ยเฟิงมองด้านล่างอย่างเงียบ ๆ ก่อนที่เขาจะกระโดดลงไป !

เขากระโดดไปที่กำแพงอีกฝั่งที่ไกลกว่า 20 เมตร แล้วก็ออกแรงถีบตัวเองออกไปอีกครั้งพร้อมกับเย็นสุดขั้วในมือของเขาด้วยความสงบนิ่ง ใบมีดของเย็นสุดขั้วมันปล่อยกระแสลมพลังฉีแห่งน้ำแข็งออกมาม้วนรอบ ๆ ตัวเป่ยเฟิงเพื่อที่จะทำให้ไม่เกิดเสียงทำให้คนอื่นรับรู้

เขากระโดดจากมุมหนึ่งไปอีกมุมหนึ่งแล้วลงไปด้านล่าง เป่ยเฟิงเขากระโดดไปกว่า 10 ครั้ง มีบางคนที่เห็นตัวเขาแต่คนพวกนี้อยู่เพียงเจียงแห่งความมืดเท่านั้น จุดประสงค์ของพวกเขาในการมาที่นี่เพียงแค่หาโอกาสในการก้าวสู่ระดับต่อไปเท่านั้น ผู้ที่สามารถช่วงชิงต้นกำเนิดสวรรค์ได้ส่วนมากพวกเขาจะเป็นผู้ที่อยู่ระดับเจียงแห่งวิวัฒาการขึ้นไปเท่านั้น !

เป่ยเฟิงกระโดดข้ามกลุ่มคนมาเรื่อย ๆ และในที่สุดเขาก็ได้เข้าใกล้กลุ่มคนกลุ่มแรก ๆ ที่เข้าไปมาในถ้ำ !

ถ้ำมันมีขนาดใหญ่อย่างมาก เส้นทางในถ้ำมันไม่ควรจะเป็นแบบนี้ แต่อย่างน้อยที่สุดเขาก็ยังไม่เจอกับคนจากตระกูลเนี่ยเลยซักครั้ง

"ผู้เชี่ยวชาญคนนี้มาจากไหนกัน ?"

บรรดาผู้ที่ถูกเป่ยเฟิงกระโดดข้ามไปเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น พวกเขารู้แค่ว่าผู้ลึกลับคนนี้เข้ามาหลังทุกคน ไม่อยากงั้นพวกเขาจะพลาดกับการปรากฏตัวของผู้เชี่ยวชาญทั้งหลายที่ด้านนอกได้อย่างไร !

เพียงแค่หอกในมือของเขาก็สะดุดตาแล้ว แค่ตัวหอกก็ยาวมากกว่า 3 เมตร !

เป่ยเฟิงเดินมาถึงกลุ่มแรกอย่างรวดเร็ว ในกลุ่มมีเพียงสิบคน ส่วนใหญ่เป็นชายชราที่มีผมเทา มีเพียงสามคนที่อายุปานกลางเท่านั้น

ทุกคนมองไปที่เป่ยเฟิงด้วยความระมัดระวัง แต่ไม่มีใครคิดจะขยับที่ว่างให้กับเขา เพราะพวกเขาคิดว่านี้คือการแข่งขัน !

หลังจากนั้นพวกเขาก็เพิ่มความเร็วมากขึ้น ในไม่ช้าเขาก็หายไปจากสายตาของเป่ยเฟิง หากเป็นพื้นที่ปกติเป่ยเฟิงคงจะปล่อยให้คนพวกนี้กินฝุ่นของเขาแทนแล้ว

แต่ว่าการแข่งขันลงหน้าผาไม่เหมาะกับเขา เขาไม่สามารถปลดปล่อยความสามารถออกมาได้เลย ! ในทางตรงกันข้ามกับพวกตาแกที่เหมือนปลาได้น้ำ พวกเขาก้าวออกไปด้วยความรวดเร็วและเบาบาง เพียงแค่สะกิดปลายเท้าแตะเบา ๆ พวกเขาก็กระโดดลงไปได้หลายเมตรแล้ว !

'ดูเหมือนว่าแค่ความเร็วจะไม่พอ ฉันคงต้องการเคล็ดการเคลื่อนไหวในระยะสั้นด้วย' เป่ยเฟิงส่ายหัวอย่างไม่พอใจเมื่อเห็นกลุ่มคนที่มีนำหน้าเขาไป การเคลื่อนไหวของพวกเขาเบาบางและเงียบสงบ แตกต่างจากเขาที่เหมือนหินที่เขวี้ยงไปในน้ำ มันสร้างคลื่นจำนวนมาก

แม้ว่าจะใช้ความเร็วเต็มที่ของเป่ยเฟิง แต่เขาก็ยังใช้เวลากว่าสิบนาทีถึงจะมาด้านล่างของหลุมนี้ได้ หลุมมันมีความลึกอย่างน้อยถึง 3,000 เมตร !

โดยปกติยิ่งเข้าใกล้จุดศูนย์กลางของโลกมันจะต้องร้อนขึ้น แต่แปลกที่ถ้ำนี้มันกลับรู้สึกหนาวเย็นแทน

แม้เป่ยเฟิงจะดูเหมือนสบาย ๆ แต่เขารู้สึกได้เลยว่าอากาศมันหนาวเย็นอย่างมาก เห็นได้ชัดว่าอากาศในนี้จะต้องต่ำกว่า 0 องศาแน่นอน !

น่าแปลกใจที่มันกลับมีต้นไม้จำนวนนับไม่ถ้วนเติบโตด้านล่างของถ้ำแห่งนี้ มันหนาแน่นจนขนาดที่ไม่สามารถมองเห็นได้เลยว่ามันมีจำนวนมากแค่ไหนกัน !

แต่ว่าต้นไม้ทุกต้นในป่ามันกลับเปลือยเปล่าไม่มีใบไม้แม้แต่ใบเดียว ! มันดูเหมือนกับต้นไม้ที่ตายแล้ว !

แม้จะดูเหมือนมันตายแล้ว แต่ทุกคนก็สามารถรู้สึกได้ถึงพลังที่ยิ่งใหญ่ของต้นไม้ !

"แก๊ก แก๊ก !"

ป่าเหมือนจะไม่มีเสียงหรือสัญญาณสิ่งมีชีวิตใด ๆ เหลืออยู่เลยนอกซะจากรอยเท้าของเป่ยเฟิงและพวกที่เหลือ

กลุ่มคนที่เหลือรีบรวมตัวกันทันทีที่มาถึงด้านล่าง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่พวกเขาไม่รู้จัก มันจึงต้องทำให้พวกเขาระมัดระวังตัวมากขึ้น !

กลุ่มที่เพิ่งได้รับการจัดตั้งมาใหม่รีบเดินไปตรงกลางถ้ำด้วยความเร็วมากที่สุดเท่าที่จะทำได้ สมบัติทางธรรมชาติจะมีในพื้นที่เฉพาะของมันหรือพูดให้ถูกคือมันเกิดจากสถานที่ที่มีเส้นเลือดหลิงหลายเส้นมาบรรจบกัน !

การสร้างภูมิประเทศที่วิเศษมักจะมาจากแหล่งเส้นเลือดดำของหลิง ! หากคิดถึงสมบัติล้ำค่า โอกาสที่มันจะยิ่งใหญ่ที่สุดคือตรงจุดศูนย์กลางของพื้นที่ !

"หืม ?"

ชายคนหนึ่งจู่ ๆ ก็หยุดลงและมองไปด้านข้างด้วยความประหลาดใจ

มีมีดปรากฎขึ้นมาในมือของเขาแล้วจากนั้นก็ก้มลงข้าง ๆ ต้นไม้ที่เหี่ยวแห้ง เขาขุดมันลงไปช้า ๆ ด้วยความพยายามของเขา เขาก็ดึงรากบางอย่างที่มีขนาดเท่านิ้วหัวแม่มือขึ้นมาได้

หากมองดูดี ๆ จะเห็นได้ว่ารากนี้มันอยู่ในสภาพสมบูรณ์มาก หรือจะพูดให้ถูกก็คือการควบคุมการขุดของเขาแม่นยำเหนือมนุษย์ปกติอย่างมาก !

"โสมภูเขาร้อยปี ?" ชายวัยกลางคนกรีดร้องออกมาดัง ๆ สถานที่แห่งนี้เป็นดินแดงแห่งสมบัติจริง ๆ ! แม้ว่าจะออกค้นหาสมบัติมามากมายตลอดทั้งปีไม่ว่าจะเป็นในภูเขาที่มีชื่อเสียงหรือแหล่งน้ำพุชั้นยอด แต่มันก็ยังยากที่จะหาโสมร้อยปีสักต้น แต่เมื่อพวกเขาก้าวเท้าเข้ามาเพียงไม่กี่ก้าวพวกเขาก็พบมันในทันที !

โสมภูเขาร้อยไม่มีประโยชน์กับผู้ที่อยู่ระดับเจียงแห่งวิวัฒการ ! พวกเขาทำได้แค่เอามันรักษาอาการบาดเจ็บที่ซ่อนอยู่ได้เท่านั้น

ทั้งกลุ่มยังคงนิ่งเงียบ พวกเขายังไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดี ในเมื่อเป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาคือต้นกำเนิดสวรรค์ !

แต่ถึงแม้พวกเขาจะหาสมบัติได้ แต่อย่างน้อยพวกเขาก็ต้องเก็บเกี่ยวให้ได้มากที่สุด !

เมื่อพบโสมอายุร้อยกว่าปีอีกสิบกว่าต้นรวมทั้งหญ้าจิตวิญญาณแห่งเลือด คนที่เหลือก็เริ่มออกค้นหากันขึ้นมาทันที มีเพียงเป่ยเฟิงเท่านั้นที่เดินไปด้วยมือเปล่า

"ดิ๊ง ! สมบัติระดับ 2 โสมน้ำแข็งพันปี ! (เป็นการกลายพันธุ์มาจากการวิวัฒนาการของโสมปกติ มันคือสมบัติที่หายากที่ได้ดูดซับหลิงมาหลายสหัสวรรษ ! เป็นยาที่มีคุณภาพสูง หากนำส่วนใดส่วนหนึ่งของสมบัติชิ้นนี้ไว้ในปากของคนที่ใกล้ตาย จะสามารถชะลอการตายของพวกเขาได้ถึง 7 วัน !) ประสบการณ์ที่ได้รับ : 0 !"

ตาของเป่ยเฟิงสว่างขึ้นด้วยความตกใจ ระบบนไม่เคยทำผิดพลาด นั่นหมายความว่าจะต้องมีโสมน้ำแข็งพันปีอยู่ใกล้ ๆ ! แต่ไม่ว่าเขาจะมองยังไงเขาก็ไม่สามารถบอกได้เลยว่ามันอยู่ตรงไหน !

'ระบบมันไม่เกิดเสียงเมื่อตอนฉันเดินเข้ามา แต่มันกลับแจ้งเตือนเมื่อตอนฉันสัมผัสต้นไม้ต้นนี้ .. เป็นไปได้ไหมว่ามันอยู่ในต้นนี้ ?'

"กิ๊ง กิ๊ง !" เป่ยเฟิงเคาะเบา ๆ กับลำต้น มันทำให้เกิดเสียงกลวงแปลก ๆ โดยไม่ลังเล เขาเหวี่ยงเย็นสุดขั้วไปที่ต้นไม้ทันที !

เมื่อปลายของหอกผ่านลำต้นไป มันแทบจะไม่มีการต่อต้านใด ๆ และเมื่อเป่ยเฟิงมองเข้าไปในต้นเขาก็สังเกตุถึงบางอย่างได้ทันที

'ตามที่คิด ต้นไม้นี้มันกลวงชัด ๆ !'

เป่ยเฟิงยิ้มด้วยความยินดี หลังจากนั้นเขาก็เหวี่ยงเย็นสุดขั้วไปอีกครั้ง !

"แก๊ก บูม !" ต้นไม้ที่สูงกว่าสองเมตรในที่สุดก็ถูกทำลายลงด้วยการแกว่งหอกไปมาถึงสามครั้ง !

ทุกคนมองด้วยความสับสน ไอ้เด็กนี้มันไปโกรธใครที่ไหนมา ?

เมื่อฝุ่นจางลง เป่ยเฟิงก็รีบวิ่งไปที่ตอไม้ก่อนจะตรวจสอบอย่างรอบคอบ ต้นไม้ต้นนี้มันกลวงจริง ๆ มันมีเพียงเปลือกหนาแค่ 10 ซม. เท่านั้น !

มันมีพืชสีเขียวอ่อนอยู่ต้นหนึ่งในโพรงกลวง ๆ ใบของมันดูไม่แตกต่างจากโสมทั่วไปเลยแม้แต่น้อย

เป่ยเฟิงแทงเย็นสุดขั้วลงไปในดินแล้วงัดมันขึ้นมา ทั้งดินและโสมขนาดเล็กประมาณเท่ากำปั้นทารกถูกขุดขึ้นมาพร้อมกัน ! ทันใดนั้นมันก็เกิดกลิ่นหอมสดชื่นของยาฟุ้งกระจายไปทั่ว

เป่ยเฟิงมองไปที่พื้นดินก่อนจะคว้าไปที่ใบของโสมน้ำแข็งพันปี จากนั้นเขาก็ดึงมันขึ้นมาราวกับดึงแครอท !

"เบา ๆ ! เบา ๆ สิโว้ยย !"

กลุ่มคนรุ่นเก่า สงสัยการกระทำของเป่ยเฟิงก่อนหน้านี้ ดังนั้นพวกเขาจึงได้เดินตามมาดู และทันทีที่พวกเขาเห็นโสมเขาก็รู้ได้ทันทีว่ามันเป็นโสมพันปี !

เมื่อเห็นการกระทำของเป่ยเฟิง กลุ่มคนรุ่นเก่าก็ตกใจอย่างมาก เคราของพวกเขากำลังกระตุกอย่างดุเดือด พวกเขากลัวว่าเป่ยเฟิงจะทำลายสมบัติล้ำค่าชิ้นนี้ !