บทที่ 117 ลูกผู้ชายจะไม่มีทางหลั่งน้ำตาออกมา

บทที่ 117 ลูกผู้ชายจะไม่มีทางหลั่งน้ำตาออกมา

ราชามังกรหิมะหยกดำมันรู้สึกได้ว่ามันไม่สามารถดำลงไปได้อีกแล้ว ไม่ว่ามันจะออกแรงมากแค่ไหนมันก็ไม่สามารถดำลงไปได้อีก !

ตะขอที่อยู่ในกระเพาะของมันดูเหมือนว่ามันจะผสานเข้ากับร่างกายของมันไปแล้ว ไม่ว่ามันจะใช้แรงมากแค่ไหนมันก็ไม่สามารถเอาตะขอออกไปได้ ! มันราวกับว่าเนื้อที่ติดมาพร้อมกับตะขอนั้นมันถูกละลายไปติดอยู่ในร่างของมันเรียบร้อยแล้ว !

ราชามังกรหิมะหยกดำมันมีชีวิตอยู่มานาน มันจะทำให้มันพอจะมีสติปัญญาอยู่บ้าง มันรู้ว่าตราบใดที่มันไม่สามารถทำลายสายเบ็ดนี้ลงได้มันก็จะไม่สามารถหนีได้เช่นกัน !

หลังจากนั้นมันก็เริ่มใช้ฟันที่แหลมคมของมันกัดสายเบ็ด แต่มันก็ไร้ประโยชน์ สายเบ็ดมันบางอย่างมาก มันจึงเป็นเรื่องยากมากที่จะกัดมันได้ นอกจากนี้ไม่ว่าจะออกแรงกัดแค่ไหนมันก็ไม่มีทางขาดได้ !

สิ่งที่แย่ที่สุดคือมันกำลังถูกลากออกมาช้า ๆ มันกำลังถูกลากกลับไปที่ผิวน้ำ !

หากไม่ได้รับแรงกดดันที่ออกมาจากตะขอที่ทำให้พละกำลังของมันหายไปรวมทั้งน้ำหนักที่ถูกลดลงไป มันคงไม่สามารถถูกยกออกมาได้โดยเป่ยเฟิง !

มันสมเพชตัวเอง ถ้าหากมันไม่กินเนื้อนั่นเข้าไปละก็ มันคงไม่มีทางที่จะถูกลากขึ้นมาโดยเป่ยเฟิงได้ !

"หัว หัว !"

ร่างขนาดใหญ่ของราชามังกรหิมะหยกดำค่อย ๆ ปรากฏขึ้นมาบนผิวน้ำอีกครั้ง มันสาดน้ำกระเด็นไปทั่วด้วยการดิ้นรนไปมาของมัน

อุณหภูมิในทะเลสาบเย็นลงอีกครั้ง มันทำให้เปงเปงสับสนมึนงง

"โอ้พระเจ้า ! นั่นมันอะไรกัน ?"

เปงเปงมองไปด้วยความกลัว ราชามังกรหิมะหยกดำกำลังถูกลากขึ้นไปบนฟ้าโดยมีสายเบ็ดบาง ๆ ที่พร้อมจะขาดได้ทุกเมื่อดึงมันขึ้นไป !

น้ำวนสีดำขนาดใหญ่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นมาบนเพดานถ้ำ มันค่อย ๆ กลืนกินราชามังกรหิมะหยกดำไปอย่างช้า ๆ

"อ่าา ! แกจะไปไหนน !" เสียงร้องดังออกมา ก่อนที่เปงเปงจะตอบสนองทันเขาก็ได้สลบลงไปเรียบร้อย เสียงตะโกนนี้มันเป็นเทคนิคบางอย่างที่คนธรรมดาไม่สามารถป้องกันได้ !

ชายชราปรากฏตัวออกมาพร้อมกับเปลวเพลิงรอบตัวเขา เขามองไปที่สัตว์อสูรสีดำที่ลอยอยู่ในอากาศโดยเหลือเพียงแค่ส่วนหัวเท่านั้น จากนั้นกล้ามเนื้อของยันเจียนก็ค่อย ๆ พองตัวขึ้น มันมีกลิ่นอายน่ากลัวแผ่ออกมาจากตัวเขา !

ความเจ็บปวดพุ่งขึ้นมาในตัวเขาอย่างรวดเร็ว ผิวย่น ๆ ของเขากลับมากลายเป็นเต่งตึงมีชีวิตชีวา เส้นผมสีเทาของเขาเปลี่ยนเป็นสีทองแดงอย่างช้า ๆ ตอนนี้ยันเจียนได้กลับมาเป็นชายหนุ่มวัยอายุสามสิบแล้ว ! ความแตกต่างอย่างเดียวก็คือดวงตาของเขาที่ดูเหมือนว่ามันผ่านอะไรหลายอย่างในชีวิตมามากมาย !

"ค้อนยึดสวรรค์ !"

กระดูกของยันเจียงราวกับถูกครอบงำโดยมังกรไฟ หัวของเขามันมีเปลวไฟออกมารวมทั้งเปลวไฟรอบ ๆ ตัวเขาที่ดูร้อนแรงขึ้น !

ภาพเงาสีแดงยาวกว่า 20 เมตรปรากฏออกมาด้านหลังเขา มันดูคล้าย ๆ กับค้อนขนาดใหญ่ที่เขาถือไว้ในมือ เขาใช้พลังที่มีทั้งหมดส่งไปที่หัวของราชามังกรหิมะหยกดำ !

ค้อนนี้คือพลังชีวิตทั้งหมดของเขา เขาฝึกฝนมันมานานกว่า 30 ปี !

มันคือจุดสูงสุดที่เขาสามารถเข้าถึงได้ มันเป็นการผสมกันระหว่างแก่นแท้ของพลังจิตและพลังฉี ! และนอกจากนี้มันยังเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นตลอดทั้งชีวิตของเขา ! ต่อให้มีภูเขาเล็ก ๆ ขวางมันอยู่ข้างหน้า ภูเขาลูกนั้นก็จะถูกทำลายเป็นชิ้น ๆ ทันที !

"ปัง !"

ราชามังกรหิมะหยกดำทำได้แค่เฝ้าดูค้อนขนาดใหญ่พุ่งเข้ามากระแทกหัวของมัน มันรู้สึกเจ็บปวดอย่างมาก !

โดยแรงที่กระแทกเข้ามามันทำให้หัวของมันจมลงไปถึง 1 ใน 3 !

เลือดจำนวนมากไหลออกมาช้า ๆ มันได้ย้อมทะเลสาบให้กลายเป็นทะเลสาบสีแดง !

เมื่อรับรู้ได้ถึงเลือด ปลามังกรน้ำแข็งจำนวนมากมายนับไม่ถ้วนก็พุ่งขึ้นมาบนผิวน้ำ พวกมันรีบกลืนกินน้ำสีแดงเข้าไปในกระเพาะอาหารของมัน

ยันเจียนไม่มีเวลาให้ชื่นชมผลงานของเขา ก่อนที่เขาจะเข้าไปโจมตีอีกครั้ง ราชามังกรหิมะหยกดำมันก็ถูกน้ำวนสีดำกลืนหายไปแล้ว ! มันหายไปจากโลกนี้พร้อมกับน้ำวนสีดำ !

"ลูตง ราชามังกรหิมะหยกดำมันได้ตายไปแล้ว ตอนนี้เธอก็พักผ่อนได้อย่างสงบแล้วนะ !"

ยันเจียนกำลังมีความสุขอย่างมาก เขาไม่รู้ว่าราชามังกรหิมะหยกดำมันตายหรือไม่ แต่ค้อนนี้มันเป็นสิ่งที่ฆ่าชีวิตมามากมายนับไม่ถ้วน !

พลังกว่าหนึ่งในสามของเขาโดยส่วนใหญ่ที่เป็นพลังฉีธาตุไฟถูกใส่ลงในการโจมตีครั้งนี้ มันไม่มีทางอยู่แล้วที่จะรอดไปได้ !

สิ่งเดียวที่เขาเจ็บปวดก็คือเขาไม่สามารถตัดหัวของราชามังกรหิมะหยกดำมาด้วยมือของตัวเองได้ แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้จิตใจที่เจ็บปวดของเขาก็ถูกชำละล้างเรียบร้อย ตอนนี้เขาได้หลั่งน้ำตาออกมาด้วยความดีใจ

ลูกผู้ชายจะไม่มีทางหลั่งน้ำตาออกมา แต่นั่นก็เพราะเขามีความสุขอย่างแท้จริงมันถึงหลั่งออกมา !

รอยยิ้มของเขานั่นค่อย ๆ หายไป ตอนนี้เขาได้กลับมาเป็นชายชราคนเดิมแล้ว เขาหันหน้าไปมองที่ทะเลสาบน้ำแข็งเป็นเวลานาน ก่อนจะหันไปรอบ ๆ แล้วถอนหายใจออกมาเมื่อมองเห็นร่างไม่ได้สติของเปงเปงที่เต็มไปด้วยเลือดของราชามังกรหิมะหยกดำ ยันเจียนลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะยกเขาขึ้นมาและหายตัวไป

**

เป่ยเฟิงรู้สึกมึนงงในขณะที่เขากำลังดึงเบ็ดขึ้นมา เมือเริ่มเห็นสัตว์อสูรค่อย ๆ โผล่ขึ้นมาอย่างช้า ๆ เป่ยเฟิงกลืนความรู้สึกแปลก ๆ ลงไปก่อนจะค่อย ๆ ดึงมันขึ้นมา

อย่างช้า ๆ หางยาว ๆ ของมันก็ค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากบ่อน้ำโบราณ นอกจากนี้มันยังมีแก๊สลึกลับบางอย่างลอยออกมาจากบ่อน้ำด้วย มันทำให้ฉากนี้ดูลึกลับอย่างมาก

ปลามังกรประหลาดที่ยาวกว่า 2 เมตรปรากฏออกมาช้า ๆ จากบ่อน้ำ เป่ยเฟิงไม่กล้าที่จะดึงมันขึ้นมาเพราะกลัวว่ามันอาจจะกลับไปสู่ขนาดที่แท้จริงของมันได้

'หืม ? เกิดอะไรขึ้น ? ทำไมหัวปลามันเหมือนโดนอะไรแปลก ๆ ทุบมา ?'

เป่ยเฟิงตรวจสอบปลาอย่างช้า ๆ มันดูสวยงามมาก เกล็ดสีดำบนตัวของมันราวกับหยกสีดำคุณภาพสูง หากร่างกายของมันเล็กกว่านี้ เป่ยเฟิงคิดว่ามันน่าจะเป็นปลาที่สวยงามที่สุดในโลก !

เป่ยเฟิงสามารถมองเห็นรอบ ๆ ตะขอได้เพียง 5 เมตรเท่านั้น แต่ทันทีที่ตะขอถูกราชามังกรหิมะหยกดำนี้กลืนเข้าไป เขาก็จะไม่รู้ว่าเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นต่อจากนั้น

อย่างไรก็ตาม เขาจำได้อย่างชัดเจนว่ามันไม่เคยมีแผลแบบนี้มาก่อน ! ยิ่งไปกว่านั้นดูจากขนาดรอยแผลแล้ว หากปลากลับมามีขนาดที่แท้จริงมันจะเป็นแผลที่ดูน่ากลัวอย่างมาก !

'ก็ไม่รู้ว่าใครทำ แต่ก็ต้องขอบคุณจริง ๆ ! นายช่วยฉันได้มากเลย !'

เป่ยเฟิงรู้สึกขอบคุณอย่างมาก เขากำลังปวดหัวกับการจัดการปลาตัวนี้อยู่พอดี แต่ว่าเรื่องลำบากแบบนี้มันกลับมีคนมาช่วยเขาแทน !

อย่างไรก็ตาม เป่ยเฟิงก็ไม่กล้าที่จะประมาทพลังของมัน เขายังจำเรื่องของซาราแมนเดอร์ยักษ์ได้ดี มันจะเกิดอะไรขึ้นถ้าหากว่ามันยังไม่ตายแล้วเขาเกิดไปถอดตะขอออกมา !

อย่างไรก็ตาม ปลามันมีขนาดที่ใหญ่เกินไป เขาไม่มีสถานที่ที่จะเก็บมันได้ ดังนั้นเขาจึงปล่อยให้มันอยู่ในบ่อแล้วหาวิธีแก้ปัญหาพวกนี้ก่อน

'เพราะว่ามันเป็นปลา มันจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่นานถ้าขาดน้ำใช่ไหม ? ฉันน่าจะปล่อยมันไว้ซัก 2 วัน ถึงตอนนี้มันจะยังไม่ตาย แต่เมื่อถึงเวลานั้นมันก็ต้องตายอยู่ดี'

ไม่ว่ายังไงสุดท้ายเขาก็คิดเข้าข้างตัวเองก่อน นอกจากนี้ยังไม่มีเสียงจากระบบออกมานั่นแสดงว่ามันไม่เป็นอะไรถ้าจะปล่อยมันไว้ในบ่อ !

หลังจากนั้นเป่ยเฟิงก็เลิกที่จะใส่ใจ เขาหยิบแผ่นหินสองแผ่นมาปิดปากทางเข้าบ่อน้ำ ปล่อยเบ็ดหยกขาวไว้ข้าง ๆ บ่อน้ำ

มันโชคดีที่ว่าราชามังกรหิมะหยกดำนี้มันถูกจำกัดน้ำหนักของมันไว้อย่างสมบูรณ์เมื่ออยู่ในบ่อน้ำ ไม่อย่างงั้นจะไม่มีทางรู้ได้เลยว่ามันเคยเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขนาดใหญ่มากมาก่อน

หลังจากค่ำคืนอันสงบผ่านไป ดวงอาทิตย์ก็โผล่ขึ้นมาในตอนเช้า หลังจากกินอาหารเช้าแสนอร่อยเรียบร้อย เขาก็ได้เทน้ำและเติมฟืนลงไปในหม้อสมุนไพร

หลังจากเผาไปเรื่อย ๆ ก็เกิดบางอย่างขึ้นกับหม้อสมุนไพร แต่มันแย่ที่เป่ยเฟิงไม่รู้วิธีกลั่นยา เขาจึงใช้วิธีดั้งเดิมในการเอาแก่นแท้ของสมุนไพรออกมา อย่างไรก็ตามนี้มันเหมือนอาจกล่าวได้ว่าเป็นการทำเสียของมาก !