บทที่ 17 วิกฤตที่ใกล้เข้ามา การแก้แค้นของตระกูลอู่

บทที่ 17 วิกฤตที่ใกล้เข้ามา การแก้แค้นของตระกูลอู่

บนถนนกลางเมืองในเมืองฐานทัพเจียงหนาน

หลิน กงอวี่ และฟู่หลินจวินเดินไปพลางพูดคุยหัวเราะไปพลาง

“นี่ๆ เมื่อกี้เขายิ้มด้วย พวกเธอเห็นไหม?”

เด็กสาวกงอวี่กระโดดโลดเต้น หันกลับมาเบิกตากว้างมองอีกสองคน

“อืม เห็นแล้ว ไม่คิดว่าเขาจะยิ้มเป็นด้วย” “ตอนยิ้มแล้วดูหล่อขึ้นนะ ตอนที่ทำหน้าเย็นชาถึงจะดูเท่ แต่ก็น่ากลัวไปหน่อย”

หลินยิ้มพลางพยักหน้าตอบไปสองสามประโยค

“คิกคิก… พี่หลิน พี่ไม่ได้ชอบเขาเข้าแล้วใช่ไหม?”

เด็กสาวกะพริบตาปริบๆ ทันใดนั้นก็มองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“พูดจาเหลวไหลอีกแล้ว ระวัง… ระวังฉันจะตีบั้นท้ายเธอ!”

หลินได้ยินก็หน้าแดงระเรื่อ ดวงตาใต้ขนตายาวๆ ถลึงมอง พลางจับแขนของกงอวี่ไว้เตรียมจะจัดการ

ฟู่หลินจวินที่อยู่ข้างๆ รู้สึกอึดอัดเล็กน้อย จึงได้แต่กระแอมไอ

แล้วก็ขัดจังหวะทั้งสองคนว่า “แค่กๆ พูดเรื่องจริงจังกันเถอะ”

“ในเมื่อได้รับมอบหมายภารกิจสำคัญเรื่องผลไม้ประสบการณ์มาแล้ว เราก็ต้องทำงานให้สำเร็จอย่างสวยงาม”

สองสาวได้ยินก็หยุดเล่นกัน แสดงความเห็นด้วย “อืม นายพูดถูก”

ฟู่หลินจวินมองดูชายชราผมขาวคนหนึ่งที่อยู่ข้างถนน ทันใดนั้นดวงตาก็ว่างเปล่า คล้ายกำลังคิดถึงเรื่องอะไรบางอย่าง

หลินดูเหมือนจะอ่านใจเขาออกจึงพูดขึ้น “หลินจวิน ในเมื่อกลับมาแล้ว ก็กลับไปดูแม่ของนายก่อนเถอะ”

ฟู่หลินจวินลังเลเล็กน้อย “แต่เรื่องที่ได้รับมอบหมายมายังต้องเตรียมการอีก…”

หลินยิ้มแล้วพูดว่า “โรงประมูลพรุ่งนี้ถึงจะเริ่ม เวลายังพอ เราก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือคุณป้านานแล้วด้วย”

ฟู่หลินจวินพยักหน้า “อืม ไม่ได้กลับไปหลายวันแล้ว” “ควรจะกลับไปดูท่านแล้วจริงๆ แต่ครั้งนี้อาจจะยังไม่สามารถพาท่านไปหาหมอได้”

กงอวี่นึกอะไรขึ้นมาได้ ก็โบกกริชอย่างโมโห

ปากพึมพำว่า “หวังอู่นี่มันบ้าจริง อย่างน้อยเราก็มาจากสลัมเหมือนกัน ไม่คิดว่าพี่สาวของเขาจะไปเกาะคนรวย อาศัยว่าตัวเองเป็นน้องเขยของหัวหน้ากองพันคนหนึ่งในกองทัพป้องกันเมือง ก็มาคอยหาเรื่องพวกเราคนในสลัมตลอด”

ในดวงตาของฟู่หลินจวินมีแววเย็นชาปรากฏขึ้น พูดอย่างเย็นชาว่า “หึ เขาเป็นแค่ตัวตลกเท่านั้น ที่เราเกรงใจก็แค่พี่เขยของเขา ไม่คิดว่าเขาจะยิ่งได้ใจใหญ่”

หลินเห็นว่าบรรยากาศเริ่มตึงเครียด ก็ปลอบใจว่า “วางใจเถอะ ตอนนี้เราอยู่กับคุณคนนั้นแล้ว ทุกอย่างต้องดีขึ้นเรื่อยๆ แน่ ต้องมีโอกาสส่งแม่ของนายไปหาหมอได้แน่นอน”

“อืม”

ตอนนั้นเอง จู่ๆ ก็มีร่างที่คุ้นเคยวิ่งมาอย่างรีบร้อน ทำให้ทั้งสามคนขมวดคิ้ว

เมื่อระยะทางใกล้เข้ามา ทั้งสามคนก็พบว่าคนคนนี้คือลุงหลี่ที่อยู่บ้านข้างๆ ฟู่หลินจวินนั่นเอง

ทันใดนั้นทั้งสามคนก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดี และรีบเรียกเขาไว้

“ลุงหลี่ รีบร้อนจะไปไหนครับ?”

ชายหน้ากร้านเมื่อเห็นคนที่หยุดตัวเองชัดเจนแล้ว ในดวงตาก็มีน้ำตาคลอ “ไอ้หนู ลุงตามหาพวกเธอตั้งนาน แม่ของเธอ… แม่ของเธอ…”

ฟู่หลินจวินปลอบเขาอย่างตึงเครียด “ค่อยๆ พูดครับ… แม่ของผม… แม่ของผมเป็นอะไรไปครับ?”

ชายหน้ากร้านเรียบเรียงคำพูดแล้วกล่าว “หวังอู่บุกเข้าไปในบ้านแก ผลักแม่แกไปทีหนึ่ง แล้วแม่แกก็ล้มลงกับพื้นไม่รู้สึกตัวแล้ว…”

“อะไรนะ!!”

เมื่อได้ยิน ทั้งสามคนก็ราวกับถูกฟ้าผ่า

…

นอกเมืองฐานทัพ ห่างออกไปสิบห้าลี้

เฉินจิ่วนั่งอยู่บนบ่าของโครงกระดูก มองดูบุชเชอร์ฆ่าก็อบลินผิวสีเขียวกลุ่มหนึ่งอย่างต่อเนื่อง

เขารู้สึกไม่ค่อยพอใจกับความเร็วในการได้รับค่าประสบการณ์นัก

ก่อนที่หลินจะจากไป เธอนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงบอกให้เฉินจิ่วรู้ ตระกูลอู่ออกประกาศจับผู้อัญเชิญโครงกระดูกยักษ์คนหนึ่ง โดยมีรางวัลล่อใจมาก

เห็นได้ชัดว่า คนที่ถูกประกาศจับก็คือตัวเขาเอง หากตำแหน่งของเขาถูกคนอื่นพบเข้าแล้วนำไปรายงานตระกูลอู่ เขาคงต้องเผชิญหน้ากับตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฐานทัพเจียงหนานในไม่ช้า

ยิ่งไปกว่านั้นยังมีระบบที่คอยเร่งรัดราวกับยมทูตอีกด้วย เขาต้องรีบมีความแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรได้เร็วขึ้น

ใช่แล้ว เขาต้องรีบทำให้ตัวเองแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับทั้งตระกูลได้เพียงลำพัง

【คุณสังหารก็อบลินอันธพาลเลเวล 9 สำเร็จ, ประสบการณ์ +90150%】

【คุณสังหารก็อบลินอันธพาลเลเวล 10 สำเร็จ, ประสบการณ์ +100150%】

【คุณสังหารก็อบลินขว้างปาเลเวล 7 สำเร็จ, ประสบการณ์ +70*150%】

【คุณเลเวลอัพแล้ว! โปรดตรวจสอบด้วยตนเอง!】

“โอ้? เลเวลอัพแล้ว?”

คิ้วของเฉินจิ่วคลายออก ข้อมูลปรากฏขึ้นในใจของเขาทันที

【ชื่อ: เฉินจิ่ว】

【อาชีพ: ผู้อัญเชิญเนโครแมนเซอร์ (หายนะสวรรค์)】

【เลเวล: 12 (0.01%)】

【พละกำลัง: 120】

【ความว่องไว: 120】

【ความแข็งแกร่ง: 120】

【พลังจิต: 240】

【อุปกรณ์: ไม่มี】

【ไอเทม: ไม่มี】

【พื้นที่เก็บเนโครแมนเซอร์: 16/120 (จำนวนด้วงทมิฬ: 16)】

【พรสวรรค์หนึ่ง: หายนะสวรรค์ (เพิ่มความสามารถของตนเองด้วยโอกาสติดคริติคอล)】

【พรสวรรค์สอง: พึ่งพาอาศัย (สามารถดูดซับพลังชีวิตของข้ารับใช้ได้)】

【ทักษะทั่วไป: ทักษะตรวจสอบ (เลเวล 18), ทักษะประเมิน (เลเวล 14)】

【สกิล: อัญเชิญเนโครแมนเซอร์ (เลเวล 12), สังเวยเนโครแมนเซอร์ (เลเวล 12), จ้องมองมรณะ (เลเวล 12)】

【อัญเชิญเนโครแมนเซอร์ (เลเวล 12): อัญเชิญข้ารับใช้สายเลือดชั้นกลาง 12 ตนจากแดนเนโครแมนเซอร์】

【สังเวยเนโครแมนเซอร์ (เลเวล 12): สังเวยเนโครแมนเซอร์ที่ภักดีต่อตนเอง มีโอกาส 2.2% ที่จะได้รับพละกำลังและความสามารถของมัน】

【จ้องมองมรณะ (เลเวล 12): การโจมตีทางวิญญาณ ผู้ที่เลเวลต่ำกว่าสกิล หากไม่มีความสามารถในการป้องกันทางวิญญาณต้องตายอย่างแน่นอน】

เมื่อมองดูช่องอุปกรณ์และไอเทมที่ว่างเปล่า เฉินจิ่วก็ถอนหายใจ “เศรษฐีกลายเป็นยาจกในพริบตาเลยนะ”

เขามอบของทั้งหมดให้ทั้งสามคนนำไปขาย ก็เพื่อใช้ประมูลผลไม้ประสบการณ์นั่นเอง

เฉินจิ่วไม่ได้คิดว่าทั้งสามคนอาจจะเอาของหนีไป แต่สุดท้ายเขาก็ยังทำเช่นนั้น นั่นเป็นเพราะเขาได้วางด้วงทมิฬสามตัวไว้บนตัวของทั้งสามคนแล้ว

เฉินจิ่วค้นพบโดยบังเอิญว่า ดูเหมือนด้วงทมิฬของเขาจะไม่มีข้อจำกัดเรื่องระยะทาง ดังนั้นด้วงทมิฬที่อ่อนแอเหล่านี้ ในอนาคตอาจจะกลายเป็นเครื่องหมายติดตามเฉพาะตัวของเขาไปโดยปริยาย

ส่วนสิ่งมีชีวิตอย่างบุชเชอร์โลหิตและโครงกระดูก ยังคงมีข้อจำกัดเรื่องระยะทางอยู่ แต่ก็ไม่ใช่ 500 เมตรอีกต่อไปแล้ว แต่เพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวถึง 1,000 เมตร

เฉินจิ่วมองดูค่าสถานะของตัวเองแล้วส่ายหน้า “ค่าสถานะธรรมดาจริงๆ บางทีอาจจะสู้บางอาชีพธรรมดาไม่ได้ด้วยซ้ำ”

แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้ เพราะเขามีทักษะเทพอย่าง ‘สังเวยเนโครแมนเซอร์’ ค่าสถานะของเขาจะแข็งแกร่งขึ้นได้ ก็ต้องพึ่งพาสกิลนี้

โอกาสสำเร็จของสังเวยเนโครแมนเซอร์อยู่ที่ 2.2% แล้ว ถือว่าดีมาก ค่อยๆ เพิ่มขึ้นอย่างมั่นคง

“ถึงเวลาดูแล้วว่า สายเลือดชั้นกลางของแดนเนโครแมนเซอร์จะอัญเชิญอะไรออกมาได้บ้าง…”

เฉินจิ่วแทบจะรอไม่ไหว ข้ารับใช้เนโครแมนเซอร์สายเลือดชั้นกลางเลเวล 12 ที่อัญเชิญออกมา ไม่รู้ว่าจะแข็งแกร่งกว่าเนโครแมนเซอร์ที่เคยอัญเชิญมาก่อนหน้านี้แค่ไหน

มีความเป็นไปได้ไหม… ว่าเขาไม่จำเป็นต้องรอจนเลเวลสูงขึ้น ก็สามารถมีความแข็งแกร่งพอที่จะต่อกรกับทั้งตระกูลได้?

“อัญเชิญเนโครแมนเซอร์!!”