บทที่ 13 ยอมจำนนหรือตาย พวกเธอเลือกมาสักอย่าง

บทที่ 13 ยอมจำนนหรือตาย พวกเธอเลือกมาสักอย่าง

คิ้วเรียวของเด็กสาวร่างเล็กขมวดเข้าหากัน เมื่อนึกถึงการกระทำของชายคนนั้นก็โกรธจนทนไม่ไหว

เธอด่าเขาต่อไปว่า “ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ของนายมาขอร้องพี่หลิน นายคิดว่าใครจะพาตัวถ่วงอย่างนายมาทำภารกิจด้วย?”

ผู้หญิงผมแดงรีบเข้ามาห้ามทั้งสองคน “พอได้แล้วทั้งคู่ รอดชีวิตมาได้ก็ดีแล้ว รีบไปจากที่นี่เร็ว!”

ชายคนนั้นหันหน้าไปแล้วก็ก้มตัวแอบเข้าไปใกล้ศพ พูดขึ้นว่า “คนขี้ขลาด จะไปก็ไปกันเอง ฉันเอาของแล้วจะตามไป!”

ผู้หญิงผมแดงถอนหายใจ พูดกับเด็กสาวว่า “เฮ้อ… กงอวี่ เธอลงเขาไปก่อน เดี๋ยวฉันตามไป”

“พี่หลิน!” เด็กสาวดึงผู้หญิงผมแดงไว้

แต่เธอกลับส่ายหน้าปลอบใจ “วางใจเถอะ ฉันจะระวังตัว ยังไงเสียแม่ของเขาก็มีบุญคุณกับเรา”

เด็กสาวไม่ยอมรับข้อเสนอของเธอ “งั้นฉันไปด้วย ไม่อย่างนั้นฉันไม่ไปคนเดียวแน่”

ผู้หญิงผมแดงกำลังจะตำหนิ แต่หางตากลับเหลือบไปเห็นฉากที่ทำให้หัวใจเต้นแรง

เธอสีหน้าเปลี่ยนไปแล้วพูดว่า “เดี๋ยวก่อน บุชเชอร์นั่นกำลังทำอะไรอยู่ เหมือนจะรู้ว่าในศพมีของ”

“อะไรนะ!”

เด็กสาวหันไปมองทันที

เป็นอย่างที่เธอพูดจริงๆ มอนสเตอร์ที่ถือมีดนั่นเอาของออกมาแล้ว เป็นม้วนคัมภีร์กับแตรศึก!

“แย่แล้ว! ต้องมีผู้เปลี่ยนอาชีพคนอื่นอยู่ที่นี่แน่!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ใบหน้าที่อ่อนเยาว์ของเด็กสาวร่างเล็กก็ซีดเผือดลงทันที

ผู้หญิงผมแดงนึกถึงบุชเชอร์ที่ดุร้ายซึ่งปรากฏตัวขึ้นมากะทันหันก่อนหน้านี้ ก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้เช่นกัน

เธอพึมพำคาดเดา “หรือว่ามอนสเตอร์พวกนี้… ล้วนเป็นสิ่งที่ผู้เปลี่ยนอาชีพคนนั้นอัญเชิญออกมา?”

ทั้งสองคนอดที่จะตื่นตระหนกอย่างยิ่งไม่ได้

ในยุคสุดท้ายเช่นนี้ เมื่อเผชิญหน้ากับสมบัติ แม้แต่เพื่อนสนิทหรือญาติพี่น้องก็อาจจะแทงข้างหลังได้

ไม่ต้องพูดถึงการเจอผู้เปลี่ยนอาชีพแปลกหน้าที่ไม่คุ้นเคยเลย

นั่นเป็นสถานการณ์ที่อันตรายอย่างยิ่ง และที่ทำให้หญิงสาวทั้งสองใจหายวาบยิ่งกว่า คือผู้เปลี่ยนอาชีพคนนี้อาจจะแข็งแกร่งมาก

เพราะถ้าแม้แต่มอนสเตอร์ที่ทำลายล้างเผ่าโอเกอร์นี้เป็นฝีมือของผู้เปลี่ยนอาชีพคนนี้…

ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งกว่าพวกเขามากเกินไปแล้ว

และตอนนี้ หนึ่งในสามคนของพวกเขากลับไปหมายปองของที่อีกฝ่ายได้มา

เมื่อตระหนักว่าการกระทำของฟู่หลินจวินอาจจะทำให้อีกฝ่ายโกรธจัด ผู้หญิงผมแดงก็ดึงเด็กสาวรีบเดินไปยังฟู่หลินจวินที่ยังคงเข้าไปใกล้

เธอพูดอย่างตื่นตระหนก “เร็วเข้า! รีบดึงเขากลับมา!”

ทว่า ตอนนี้การเตือนก็สายไปเล็กน้อยแล้ว

ชายคนนั้นเตรียมจะลงมือแล้ว เขาต้องการจะแย่งชิงของจากมอนสเตอร์สามตัวที่กำลังเก็บกวาดสนามรบ

ฟู่หลินจวินเองก็สังเกตเห็นฉากที่มอนสเตอร์ถือมีดนำของออกจากศพ

เขารู้ว่านี่คือผู้เปลี่ยนอาชีพคนอื่นกำลังเก็บของที่ได้มา

แต่เขาถูกสมบัติบังตาไปนานแล้ว เมื่อตรวจสอบพบว่ามอนสเตอร์ตัวนั้นมีเพียงเลเวล 1 ก็คิดว่าตัวเองมีโอกาส

ถึงแม้ว่าค่าสถานะของมอนสเตอร์เลเวล 1 นั้นจะโหดมาก แต่เขาก็เชื่อว่าตัวเองที่มีเลเวลยี่สิบกว่าย่อมสู้ได้แน่นอน

ย่อมไม่ปล่อยโอกาสนี้ไปง่ายๆ

ต้องรู้ว่า นี่คือศพของนักบวชและหัวหน้าโอเกอร์นะ

หากพลาดโอกาสนี้ไป เขา ฟู่หลินจวิน จะต้องรอถึงเมื่อไหร่ถึงจะมีความสามารถพอที่จะฆ่ามอนสเตอร์แบบนี้ได้?

เมื่อไหร่ถึงจะโดดเด่นขึ้นมาจากเหล่าทหารกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ได้?

ตอนนี้มีโอกาสอยู่ตรงหน้าแล้ว ขอเพียงเขาได้สมบัติจากศพทั้งสองนี้ไปมอบให้เบื้องบน

เขาก็จะได้รับการชื่นชมจากนายพลของเมืองฐานทัพอย่างแน่นอน!

ฟู่หลินจวินตาทั้งสองข้างแดงก่ำ ข้อมูลของเขาปรากฏขึ้นในใจ

【ชื่อ: ฟู่หลินจวิน】

【อาชีพ: ผู้บัญชาการทัพ (หายาก)】

【เลเวล: 20 (2.01%)】

【พละกำลัง: 200】

【ความแข็งแกร่ง: 200】

【ความว่องไว: 150】

【พลังจิต: 150】

【ทักษะทั่วไป: ทักษะตรวจสอบ (เลเวล 5)】

【ทักษะตรวจสอบ (เลเวล 5): เมื่อตรวจสอบสิ่งมีชีวิตเลเวล 5 หรือต่ำกว่า อัตราความสำเร็จ 100%, สิ่งมีชีวิตที่เลเวลสูงกว่า 5 อัตราความสำเร็จจะลดลง 10% ต่อทุกๆ เลเวล】

【ทักษะต่อสู้: บัญชาทัพ (เลเวล 20) บัญชาสังหาร (เลเวล 20)】

【บัญชาทัพ (เลเวล 20): เมื่อนำกองกำลังของตนเอง สามารถทำให้ฝ่ายเดียวกันได้รับค่าสถานะเพิ่มขึ้น 20% เป็นเวลา 1 นาที】

【บัญชาสังหาร (เลเวล 20): เมื่อนำกองกำลังของตนเอง หลังจากใช้แล้วจะเกิดความคึกคักทางจิตใจและสูญเสียสติไปชั่วขณะ ค่าสถานะของฝ่ายเดียวกันจะเพิ่มขึ้น 20% เป็นเวลา 1 นาที】

เหตุผลหนึ่งที่เขาเข้าร่วมกองทัพและปรารถนาที่จะเลื่อนตำแหน่ง ก็เพราะอาชีพของเขาเหมาะกับการนำทัพอย่างยิ่ง

แต่อาชีพของเขากลับไม่เป็นที่โปรดปรานของผู้นำกองกำลัง

ไม่มีผู้นำกองกำลังคนไหนที่จะวางใจมอบคนของตัวเองให้ผู้เปลี่ยนอาชีพผู้บัญชาการทัพ

เพราะเคยมีตัวอย่างที่ผู้บัญชาการทัพยึดกองกำลังทั้งหมดของผู้นำกองกำลังไปแล้ว

ยังมีอีกเหตุผลหนึ่งที่สำคัญที่สุด

นั่นคือเขาไม่อยากจะใช้ชีวิตที่ถูกคนรังเกียจเพราะอาชีพ จนแม้กระทั่งแม่ป่วยก็ไม่มีทางรักษาอีกต่อไปแล้ว

“แม่ครับ ครั้งนี้ผมต้องเลื่อนตำแหน่งเป็นหัวหน้าหน่วยแล้วพาท่านไปรักษาที่โรงพยาบาลให้ได้!”

“คนคนนั้นเคยพูดไว้ ขอเพียงผมสามารถเลื่อนตำแหน่งเป็นระดับหัวหน้าหน่วยได้ ก็จะอนุญาตให้ผมเข้าไปในโรงพยาบาลของกองทัพ ครั้งนี้ผมต้องทำได้แน่”

ฟู่หลินจวินพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและแหบแห้ง

เขาซ่อนตัวอยู่หลังต้นไม้ มอนสเตอร์ที่เก็บกวาดสนามรบตัวหนึ่งเดินเข้ามาใกล้แล้ว

ฟู่หลินจวินไม่ลังเลอีกต่อไป ในสายตาที่ร้อนรนของหญิงสาวทั้งสองที่ยังมาไม่ถึง เขาก็ลงมือ

บัญชาทัพ!

บัญชาสังหาร!

บัฟ 40% ซ้อนทับบนตัว ฟู่หลินจวินพุ่งออกจากป่าราวกับนกนางแอ่น

ฟู่หลินจวินตาทั้งสองข้างแดงก่ำ พึมพำว่า “มีเวลาแค่หนึ่งนาที!”

ภายในหนึ่งนาที ต้องเอาของแล้วจากไปให้ได้

มิฉะนั้น ไม่เพียงแต่ตัวเองจะหนีไม่รอด ยังจะลากเพื่อนร่วมทีมอีกสองคนมาเดือดร้อนด้วย

โฮก!

บุชเชอร์โลหิตตัวนั้นตระหนักว่ามีศัตรูเข้ามาใกล้ ก็คำรามออกมา

แต่ฟู่หลินจวินที่ได้รับการเสริมพลังจากบัฟ มีค่าสถานะสูงกว่ามาก

ปัง!

บุชเชอร์โลหิตเลเวล 1 ตัวนี้ก็ถูกกระแทกจนกระเด็น ล้มลงนอนนิ่งอยู่ไกลๆ

บุชเชอร์โลหิตอีกสองตัวเห็นสถานการณ์ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างไม่คิดชีวิต

แต่ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของฟู่หลินจวินในตอนนี้เลย

หลังจากมีเสียงดังขึ้นอีกสองสามครั้ง บุชเชอร์โลหิตสามตัวที่เก็บกวาดสนามรบให้เฉินจิ่วก็ไม่ขยับอีกต่อไป

ฟู่หลินจวินมองดูของที่แย่งมาได้ในมือ ดีใจจนเนื้อเต้น

เขากระโดดมาอยู่ตรงหน้าหญิงสาวทั้งสอง กำลังจะเร่งให้ทั้งสองคนรีบไปพร้อมกัน

ทันใดนั้น ร่างมหึมาหลายร่างก็บดบังร่างของพวกเขาไว้จนหมด

ทั้งสามคนต่างหน้าซีดเผือดแล้วเงยหน้าขึ้นไปมอง

โครงกระดูกที่น่ากลัวและมหึมาหลายร่างล้อมรอบทั้งสามคนไว้ บนบ่าของโครงกระดูกร่างหนึ่งมีชายหนุ่มผมยาวหน้าตาหมดจดนั่งอยู่

มุมปากของชายหนุ่มมีรอยยิ้มจางๆ ราวกับตัวร้ายในนิยาย

แปะ… แปะ… แปะ…

เฉินจิ่วปรบมือ มองลงไปยังทั้งสามคนที่อยู่เบื้องล่าง

พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนฟังไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไร “กล้าแม้กระทั่งจะมาแย่งของของฉัน ช่างกล้าหาญไม่เบา”

“ตอนนี้ฉันขาดคนทำงานจิปาถะไปสามคน ยอมจำนนหรือตาย พวกแกเลือกมาสักอย่าง”