บทที่ 93 โจมตี !

บทที่ 93 โจมตี !

"ฟิ้ว ฉันอิ่มแล้ว ! เถ้าแก่ถึงจะมีนิสัยแปลก ๆ แต่การทำอาหารของเขานี้มันยอดเยี่ยมจริง ๆ !"

โจวไฮ่ลูบหน้าท้องด้วยความพึงพอใจ

"ดูเหมือนว่าที่เขาตั้งกฏแปลก ๆ กับร้านอาหารแบบนี้ มันน่าจะเป็นเพราะอาหารนี้" หญิงสาวที่นั่งข้าง ๆ เขาเอียงหัวในขณะที่พูดออกมา

"โอ้ ? มันก็น่าจะใช่นะ .." หญิงสาวอีกคนพยักหน้าเช่นกัน

เฉินซงนั่นหยิบไม้จิ้มฟันมาจากที่ไหนซักที่ เขาเคาะฟันของเขาอย่างเมามัน "ใช่ มันยอดเยี่ยมจริง ๆ แต่ว่าทางเดินมันเดินทางมาลำบากมาก .. มันจะดีกว่านี้ถ้าถนนนี้ถูกทำขึ้นมาใหม่เพื่อที่จะได้ขี่รถตรงเข้ามาได้เลย

"นายกำลังฝันอยู่รึไง ! เถ้าแก่ไม่มีทางที่จะเสียเงินไปเพราะเรื่องแบบนั้นหรอก การที่จะทำถนนเพื่อให้รถวิ่งมา นายรู้ไหมว่ามันใช้เงินหลายสิบหมื่นหยวน นายคิดว่าเถ้าแก่จะเต็มใจออกเงินซักเท่าไรกัน ?" โจวไฮ่นั่นยังคงเป็นปฏิปักษ์กับเป่ยเฟิงอยู่ เนื่องจากเขาไม่ยอมขายเหล้าให้ เขาจึงไม่ยอมพลาดโอกาสที่จะดูหมิ่นเขาทันทีที่มีโอกาส

"ลืมมันไปซะ มันอยู่ที่ว่ารอบต่อไปเราจะได้จองอีกรอบหรือไม่แค่นั้น เลิกพูดถึงเรื่องนี้กันได้แล้ว ไปเถอะ"

โจวไฮ่ส่ายหัว คนพวกนี้พูดราวกับว่าพวกเขาสามารถมาที่นี่ได้ทุกครั้งเมื่อถนนถูกสร้างแล้ว

เขาออกเดินทางกลับด้วยความรู้สึกเสียใจที่ไม่สามารถลิ้มรสเหล้าได้ แต่แค่ความอร่อยของอาหารนี้มันก็เพียงพอที่จะรักษาจิตวิญญาณของเขาแล้ว

"บัดซบ ! ทำไมมันสะอาดนัก ?"

ลึกลับที่ 2 พูดออกมาด้วยความตกใจเมื่อเขาเข้ามาเก็บจาน

จานในกลุ่มของโจวไฮ่นั่นมันสะอาดอย่างมาก มันราวกับว่ามันถูกเลียโดยกลุ่มซอมบี้ที่หิวโหย แม้แต่ซอสกับซุปก็ยังเทลงไปในข้าวแล้วกินพร้อมกัน

แม้ว่าเขาจะบ่นออกมา แต่ลึกลับที่ 2 ก็ยังคงนำจานเหล่านั้นไปห้องครัวแล้วล้างมันอยู่ดี ลึกลับที่ 3 ได้หายตัวไปอยู่ในห้องน้ำเมื่อไม่นานมานี้ เห็นได้ชัดว่าตอนนี้เขายังคงนั่งอยู่บนโถชักโครกอยู่เนื่องจากอาการท้องผูกของเขา สุดท้ายลึกลับที่ 2 ก็เป็นคนที่ได้รับคำสั่งจากเป่ยเฟิงให้ทำความสะอาด

"ชู้ววว ชู้ววว !"

เป่ยเฟิงยืนอยู่ใต้ต้นไทร เขากำลังฝึกท่าเคล็ดการเคลื่อนไหวด้วยแสง การเคลื่อนไหวทุกครั้งจะได้ยินเสียงที่แหลมคม

"เมื่อไหร่กันถึงจะไปอยู่ระดับเดียวกับบอสได้ ?" ลึกลับที่ 2 ถอนหายใจแล้วหันกลับมา แต่ในขณะที่เขากำลังเดินจากไป เขารู้สึกถึงความรู้สึกไม่ดีที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ มันทำให้เขาตัวสั่นเล็กน้อยก่อนจะหันไปมองไป่เซียง "อะ อะไร ? มองฉันทำไม ?"

"แกร๊ก แกร๊ก !"

ไป่เซียงเพียงแค่หักนิ้วมือในขณะที่ค่อย ๆ เดินไปหาลึกลับที่ 2 มันทำให้เขาหดหัวลงราวกับว่ากำลังอยู่ต่อหน้าเสือยักษ์ ในมุมมองของลึกลับที่ 2 ไป่เซียงเสมือนกับสัตว์ร้ายที่กำลังจะตะครุบมาที่เขา ! "มันง่ายมาก แค่นายจัดการฉันได้ นายก็จะอยู่ไม่ไกลจากเจ้านายแล้ว .."

"อ่าาา ! ไม่ ! อ่าาา !"

ลานกว้างเต็มไปด้วยเสียงการกระทืบและเสียงครวญครางของลึกลับที่ 2

"จัดการมันซะ นั่นแหละ !"

ลึกลับที่ 1 กับ 3 ซ่อนตัวอยู่ใกล้ ๆ พวกเขามองแล้วหัวเราะเบา ๆ เมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของลึกลับที่ 2

ช่วงบ่ายผ่านไปอย่างช้า ๆ เป่ยเฟิงกำลังเตรียมอาหารเย็นต่อหลังจากที่ได้อาบน้ำเสร็จแล้ว

ลึกลับที่ 3 ได้เดินลงไปหมู่บ้านชิงหลิงเพื่อต้อนรับลูกค้า คราวนี้เขาไม่ได้ถูกข่มขู่โดยลึกลับที่ 2 เพราะเขาเห็นว่าลึกลับที่ 2 ถูกทุบตีอยู่บนพื้นอย่างน่าสงสาร เขาเพียงแค่ก้าวเดินถอยห่างออกจากเขาเท่านั้น

"ว้าว ! สาวน้อยน่ารัก !"

"เอ๊ะ ? มันเหมือนในรูปจริง ๆ !"

ผู้ชายที่หน้าเต็มไปด้วยสิวมองไปที่ลึกลับที่ 1 "มานี้สิสาวน้อย พี่ชายคนนี้มีลูกอมให้เธอ"

"เอาออกไป มองหน้าที่เหมือนคางคกของแกสิ หยี้ แกคิดว่าแค่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ นี้เธอจะสนใจงั้นหรอ ! มาหาพี่สาวซิจ๊ะ พี่สาวมีของหวานให้เธอด้วยนะ !"

"บัดซบ ! ฉันอายุ 30 กว่าปีแล้ว มันจะไม่มีสิวได้ยังไง ?"

หม่าฮุ่ยโต้เถียงด้วยเหตุผลกับผู้หญิงที่อยู่ข้าง ๆ เขา

"ใครจะรู้ ? บางทีมันอาจจะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้วก็ได้นี่ ?" หญิงสาวหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่พูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง

"ฮ่าฮ่า !"

แม้แต่เพื่อนของหม่าฮุ่ยก็ไม่สามารถกลั้นเสียงหัวเราะได้ในขณะที่มองไปที่หม่าฮุ่ยด้วยความแปลกประหลาด

"หื่ม ! ผู้หญิงและผู้ชายมันก็เหมือน ๆ กันนั้นแหละ !"

หม่าฮุ่ยในเมื่อไม่สามารถเอาชนะได้ เขาก็พูดประโยคนี้ขึ้นมาก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่พอใจ

เหลิงชูทง ยิ้มอย่างสดใสในขณะที่ดูไอ้โรคจิตเดินจากไป 'คิดจะสู้กับฉัน ? คิดว่าตัวเองมีความสามารถพอ ?'

เธอไม่สนใจผู้ชายคนนั้น หลังจากนั้นหันไปหาลึกลับที่ 1 ด้วยรอยยิ้มสดใสบนหน้าเธอ "สาวน้อย พี่สาวคนนี้มีของหวานเยอะมาก ๆ เธออยากลองกินไหมจ๊ะ ?"

เหลิงชูทงนันเหมือนกับหมาป่าตัวใหญ่ที่พยายามหลอกล่อหนูน้อยหมวกแดกเพื่อเปิดประตู

ลึกลับที่ 1 เดินไปหาอย่างไร้เดียงสาเพื่อเอาของหวานจากเหลิงชูทงในมือ แต่ก่อนที่เธอจะหยิบ มันก็ได้มีมือวางไว้บนหัวของลึกลับที่ 1 มือเล็ก ๆ ได้ปรากฏบนหัวของเธอก่อนที่จะลูบหัวของเธอ

"รู้สึกดีไหม ? นี้ขนมของเธอ"

เหลิงชูทงนั่งคุกเข่ากับพื้นพร้อมกับใบหน้าที่มัวเมาของเธอ พร้อมกับยื่นขนมชิ้นเดียวที่อยู่บนมือของเธอ เธอควรจะพูดอะไรเกี่ยวกับเด็กคนนี้ต่อดี ? จะล่อลวงเธอดีไหม ? ไม่ดีกว่าเธอยังเด็ก แต่มันต้องมีซักทางสิน่า !

ลึกลับที่ 1 นั่นเพียงแค่พยักหน้าแล้วเดินจากไป เธอไม่สนใจผู้หญิงแปลก ๆ คนนี้แม้แต่น้อย

"ฮ่าฮ่า ! แม้แต่ความงามน้ำแข็งของเธอสุดท้ายก็ถูกปล้นโดยคนอื่น !"

เพื่อนที่มากับเธอหัวเราะออกมา

มื้อเย็นผ่านมาแล้วก็จากไป ลูกค้าทั้งสองโต๊ะเมื่อกินเสร็จพวกเขาก็จากไปทันทีเมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำ พวกเขากลัวว่าจะหาทางกลับไปภูเขาไม่ได้

ลึกลับทั้ง 3 ถูกไป่เซียงทารุณอย่างโหดร้าย พวกเขาเหนื่อยมากจนรีบเข้านอนทันทีที่อาบน้ำเสร็จ แต่เป่ยเฟิงเขามีพลังงานเหลือล้นจนไม่จำเป็นต้องนอน ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาไม่กี่ชั่วโมงในการเคลื่อนไหวท่าเทคนิคการหายใจด้วยแสงในลานกว้าง

หลังจากนั้น เวลา 5 ทุ่ม เขาก็กลับไปนอนที่ห้องของเขา

"น้องสี่ แก๊สยาสลบที่นายเตรียมมาพอหรือเปล่า ? ฉันเห็นว่ามันมีหมาสองตัวเมื่อตอนเช้า .. ฉันไม่อยากให้แผนของเราพังลงเพราะหมานั่น"

ฮันดันหันไปถาม

กลุ่มคน 7-8 คนยืนอยู่ใกล้ ๆ ข้าง ๆ ป่า ภายใต้แสงจันทร์จะเห็นได้ว่าพวกเขาเหล่านี้สวมใส่ชุดสีดำ มีเพียงดวงตาที่โผล่ออกมาจากหน้ากากพวกเขาเท่านั้น

ฮีเจียเหว่ยกอดขวดในอกของเขาอย่างมั่นใจ "ไม่ต้องห่วงพี่ใหญ่ มันเหลือเฟือ !"

"อืม ดี จำไว้ เป้าหมายของเราคือหม้อเท่านั้น ! นอกนั่นห้ามแตะต้องอะไรทั้งสิ้น !"

ฮันดันเตือนอย่างจริงจัง

"เข้าใจแล้ว !" ทั้งกลุ่มพูดออกมาด้วยเสียงต่ำ

ทุกคนในที่นี่เป็นสมาชิกหลักของทีมฮันดัน พวกเขาทุกคนมีงานและภูมิหลังที่แตกต่างกันออกไป แต่เมื่อใดก็ตามที่พวกเขาเจอสุสานขนาดใหญ่ที่พี่น้องทั้ง 4 จัดการไม่ได้ พวกเขาก็จะมารวมตัวเพื่อช่วยเหลือกัน

พวกเขามาที่นี่เพื่อช่วยนำหม้อน้ำออกไป หม้อใบนี้มันไม่ได้มีน้ำหนักเบาเลย ไหนจะถนนของที่นี่อีก มันจึงต้องใช้คนจำนวนมากในการนำหม้อไปนี้ไป

ทั้งกลุ่มเดินอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั่นพวกเขาก็เห็นบ้านของเป่ยเฟิงจากระยะไกลได้ "ลิง กำหนดทิศทางของลม !" ฮันดันสั่งในเงามืด

"เข้าใจแล้ว"

ชายร่างออกเดินออกมาจากกลุ่ม เขายืนอย่างเงียบ ๆ เพื่อรับรู้ถึงแรงลมนานถึงครึ่งชั่วโมง

ทั้งกลุ่มยังคงเงียบอยู่ พวกเขาไม่ได้หงุดหงิดหรือเร่งรีบ ทั้งป่าเต็มไปด้วยความเงียบ มันมีเพียงแค่เสียงหายใจเบา ๆ ของพวกเขาเท่านั้น มันราวกับว่าไม่เคยมีมนุษย์อยู่ตรงนี้มาก่อน

"ได้แล้ว ! เริ่มได้ !"

ชายคนที่เรียกว่า 'ลิง' เปิดตาแล้วพูดออกมาประโยคเดียวก่อนที่ถอยเข้าไปในกลางกลุ่ม

ฮีเจียเหว่ยเปิดขวดในมือของเขา เขาได้ดึงแกนสีดำทีมีขนาดเท่าแขนเด็กทารกออกมา

ทั้งกลุ่มได้กินยาแก้พิษเรียบร้อยแล้ว อย่างช้า ๆ ควันสีเขียวก็ค่อย ๆ ลอยไปในท้องฟ้า มันได้ลอยเข้าไปในบ้านของเป่ยเฟิง

"น้องสี่ ชื่อเสียงในเรื่องของการวางยาของตระกูลนายนี่ดีขึ้นจริง ๆ ! ควันนี้มันยอดเยี่ยมมาก !"

แพนจินส่ายหัวอย่างยกย่อง นอกเหนือจากความรู้สึกง่วงแล้วเขายังรู้สึกหวาดกลัวต่อควันสีเขียวนี้มาก

ฮีเจียเหว่ยยิ้มอย่างมั่นใจ "แน่นอน .. แม้แต่ช้างก็ไม่สามารถทนต่อควันนี้ได้ถึง 5 วินาที แต่น่าเสียดายที่วัตถุดิบในการทำควันนี้มันหายากอย่างมาก มันเหลือไม่มากแล้วที่ฉันได้เก็บเอาไว้"

ฮีเจียเหว่ยรู้สึกเสียใจเมื่อพูดจบประโยค แต่เพื่อประโยชน์ในการขโมยหม้อใบนี้ เขายอมเสียสละส่วนที่เหลือของเขาไว้แม้ว่ามันจะมีค่ามากแค่ไหนก็ตาม พวกเขาจะต้องได้หม้อใบนี้ !