บทที่ 87 ความโชคร้ายที่โผล่เข้ามา

บทที่ 87 ความโชคร้ายที่โผล่เข้ามา

ลูกศรที่คมและทรงพลัง มันได้ทะลุผ่านแขนของมะห์มุดจนไปฝังตัวอยู่ข้างในต้นไม้ขนาดใหญ่ ลูกศรมันได้ฝังเข้าไปลึกกว่าครึ่งหนึ่งของมัน ต้นไม้นี้มันมีขนาดใหญ่ขนาดที่ต้องใช้ผู้ชายตัวใหญ่ในการโอบกอดมัน หางของลูกศรยังคงสั่นอยู่เล็กน้อย

"อ๊ากก ! แขนฉัน !"

มะห์มุดล้มตัวลงโดยจับแขนของเขาพร้อมกรีดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด

รูที่ใหญ่และน่าเกลียดปรากฏขึ้นตรงไหล่ซ้ายของเขา มันทำให้เขาทรุดตัวลงอยู่ด้านข้างพร้อมกับแขนซ้ายที่ห้อยอย่างไร้ประโยชน์ ตอนนี้กล้ามเนื้อแขนของเขามันได้ถูกฉีกขาดออกจากกันเป็นสองส่วน !

ปริมาณเลือดที่ไหลออกมาจากแผลมันทำให้หัวใจของเขาสั่นสะท้าน ถ้าหากเขาไม่สามารถตอบสนองได้เร็วพอ ลูกศรคงทะลุหัวใจเขาแทน !

"พระเจ้าบัดซบ ! ฉันจะไม่ตายที่นี่ ! ฉันจะมาตายแบบนี้ได้ยังไง ? ฉันจะต้องกลับไปที่ประเทศของฉัน ! ใช่ ! ฉันต้องกลับไป !"

มะห์มุดเสียใจอย่างมากกับสิ่งที่เขาทำ เขาไม่ควรแอบเข้ามาในประเทศนี้แต่แรก ! ชีวิตของเขาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้มันสะดวกและสบายกว่าที่นี่มาก แม้ว่าเขาจะฆ่าใคร มันก็ไม่มีใครที่จะทำอะไรเขาได้ !

เขาลากร่างอันเจ็ดปวดของเขาขึ้นมาและบังคับให้เดินต่อไป มะห์มุดแทบจะยืนไม่ไหวในตอนนี้

จะเห็นได้ว่าปริมาณของเลือดที่ไหลออกมามันมากซะจนน่ากลัว แต่มะห์มุดก็ยังคงจะลากร่างของเขาเดินต่อไป

เนื่องจากสูญเสียเลือดไปจำนวนมาก ทำให้ร่างอันใหญ่โตของเขาเดินได้ค่อนข้างช้าในป่าแห่งนี้

"ชิ น่าสมเพช อีกนิดเดียวฉันก็จะจัดการเขาได้แล้ว"

ห่างออกไป 500 เมตร หลิวจี้วางคันธนูที่ยาว 2 เมตรลงแล้วถอนหายใจ

ไม่มีใครรู้ว่าธนูนี้ทำมาจากอะไร แต่มันดูเหมือนกับทำมาจากเขาของสัตว์บางชนิด มันทนทานอย่างมาก แม้กระทั่งความแข็งแกร่งของหลิวจี้ เขาสามารถดึงเส้นเอ็นของมันได้ถึง 1 ใน 3 ของการง้างสูงสุด !

"อย่างที่คิดไว้ เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับสูงสุดของเจียงแห่งความมืด สัญชาตญาณของเขตอันตรายอย่างมาก หากเมื่อครู่เขาช้าแม้แต่เศษเสี้ยววินาที เขาก็ตายไปแล้ว"

หลิวจี้วางธนูไว้บนไหล่ของเขา ก่อนจะเดินตามทิศทางที่เหยื่อวิ่งไป

เวลาผ่านไปซักพัก ระยะห่างของทั้งสองก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว เพราะได้รับบาดเจ็บอย่างหนักกับลูกศรที่น่าสะพรึงกลัว มันทำให้มะห์มุดไม่สามารถเพิ่มความเร็วในการหลบหนีของเขาได้เลย

'ฮ่าฮ่า ! สวรรค์ นี้คือทางออกของสวรรค์ให้มาเพื่อไปสู่ความหวัง !'

แม้ผู้เชี่ยวชาญเช่นมะห์มุดจะเริ่มสูญเสียความหวังเมื่อเห็นกลุ่มของหลิวจี้ใกล้เข้ามา แต่มันก็โชคดีของเขาที่เห็นใครบางคนอยู่เบื้องหน้าของเขา !

ในขณะนั้น มะห์มุดไม่สนใจอาการบาดเจ็บของเขา เขารีบเร่งความเร็วขึ้นด้วยพลังทั้งหมด !

"เสียววู อีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึงจุดนั้น ?"

หลิวจี้หันไปถามเด็กหนุ่มข้าง ๆ เขา

"เราเกือบจะถึงแล้ว มันไม่น่าจะไกลเกิน 400 เมตร !"

เสียววูยกแขนขึ้นมองไปที่อุปกรณ์บนข้อมือของเขาในขณะที่ตอบอย่างตื่นเต้น

เพื่อไม่ให้มะห์มุดมีโอกาสได้หลบหนี วังจี้และส่วนที่เหลือได้วางแผนไล่ล่าเขาไปยังจุดใดจุดนึ่ง เพื่อให้เข้าจนมุม !

"ไม่ดีแล้ว หัวหน้า มีพลเรือนอยู่ข้างหน้า !"

หลังจากที่มาถึงหน้าผา หลิวฉิงที่อยู่ข้างหน้าก็รายงานสถานการณ์

"อะไร ? บัดซบ ! ทำไมถึงมีคนอยู่ที่ห่างไกลแบบนี้ได้ ? รีบหยุดเขา !" หนานเทียนตะโกนออกมาด้วยความหวาดกลัว

"เราต้องหยุดเขา ! ไม่อย่างงั้น เขาจะกลับเข้าไปในป่าแล้วที่เราล่ามาทั้งหมดจะสูญเปล่า !"

หลิวจี้ไม่ได้สนใจเสียงของหนานเทียน เขาดึงธนูออกมาจากด้านหลังแล้วเตรียมพร้อมที่จะยิง

จากนั้นเขาก็คว้าลูกธนูไทเทเนียมที่มีความยาวกว่า 1 เมตร เข้าไปกับสาย

วางขาซ้ายลงกับพื้น และขาขวาบนคันธนู หลิวจี้ง้างสายแล้วดึงออกมา !

กล้ามเนื้อทั้งร่างของเขาพองออกมาจนเห็นเส้นเลือดจำนวนมากบนคอและแขนของเขา !

นี้คือการรวมพลังของทั้งสี่ มันเป็นความแข็งแกร่งที่ไร้คู่แข่ง !

"แก๊ก แก๊ก !"

พร้อมกับเสียงแปลก ๆ เมื่อง้างธนู !

ในเวลาเดียวกัน อีก 20 เมตร มะห์มุดก็จะวิ่งไปถึงกลุ่มของเป่ยเฟิงแล้ว อีกเพียงแค่ 2 ลมหายใจเขาก็จะไปถึงแล้ว !

"ไป !"

ธนูยาวถูกยิงออกมาด้วยแรงทั้งหมดในร่างของหลิวจี้และความหวังในใจของเขา ลูกศรอันทรงพลังพุ่งไปในอากาศตรงไปที่มะห์มุด !

ไม่สามารถอธิบายได้เลยเกี่ยวกับลูกศรนี้ หากจะอธิบายละก็ คงบอกได้คำเดียวว่ามันเร็วมาก !

มันยิงผ่านอากาศอย่างรวดเร็วจนเห็นภาพลวงตาอยู่ข้างหลังมัน !

เมื่อมองด้วยสายตาจะเห็นคลื่นเสียงกระเพื่อมออกมา ทำให้สงสัยได้ว่าลูกศรนี้มันเร็วหรือช้ากว่ากระสุนปืน !

"ต้องโดน !"

"ทุกอย่างขึ้นอยู่กับลูกศรนี้ !"

ทุกคนต่างกลั้นหายใจของพวกเขาในขณะที่เฝ้ามองลูกศรลอยผ่านอากาศ พวกเขาสวดอ้อนวอนอย่างกระตือรือร้นในใจให้ลูกศรนี้เพียงพอที่จะสังหารมะห์มุด !

"ไม่ดีแล้ว !"

มะห์มุดระมัดระวังตัวเขาเกี่ยวกับลูกศรนี้ตลอดเวลา และเมื่อมันมาจริง ๆ เขาก็รู้สึกว่าหัวและใบหน้าของเขาขนลุกชี้ชันจนมันแถบจะเปลี่ยนสี

เขาใช้พลังทั้งหมดของเขาเพื่อขยับหัวไปด้านข้างเล็กน้อย ทันใดนั้นลูกศรมันก็พุ่งผ่านหัวของเขาไป มันได้ขูดผ่านแก้มของเขา !

แม้จะเพียงเล็กน้อย แต่รอยเลือดยาว ๆ ก็ได้ปรากฏด้านข้างใบหน้าของเขา !

"อ่า ! บัดซบ ! อย่าคิดว่าฉันจะปล่อยพวกแกไป !"

มะห์มุดกรีดร้องออกมาด้วยความโกรธ เขาไม่ได้หยุดวิ่งเลยแม้แต่น้อย ในความจริงความเร็วของเขาได้เพิ่มขึ้นมาอีก !

'มีสี่คนอยู่ที่นี่ ถ้าหากฉันจับตัวพวกมันได้ซักคน พวกมันก็เหมือนกับหนูที่ติดอยู่ในแจกัน ! ' [1]

มะห์มุดมองสี่คนที่อยู่บนโขดหิน มีผู้ใหญ่สามคน เด็กตัวเล็ก ๆ อีกคน ด้วยพลังของเขาในตอนนี้ เขาต้องเลือกเด็กสาวตัวเล็กคนนั้นอยู่แล้ว 100 %

แต่ด้วยแผลบนหน้าของเขา ทำให้มะห์มุดไม่เต็มใจที่จะเสี่ยง เขาได้คว้าคนที่ใกล้ที่สุดของเขาแทน

"อย่าขยับแม้แต่นิ้ว ไม่งั้นแกตาย !"

มะห์มุดตะโกนออกมาด้วยเสียงภาษาจีนสำเนียงแปลก ๆ ในขณะที่เป่ยเฟิงถูกเขาจับที่คอพร้อมกับนิ้วเล็บที่จ่ออยู่ตรงคอของเขา

"มะห์มุด ! เลิกต่อต้านได้แล้ว ! นายหนีพวกเราไม่พ้นหรอก !"

หลิวจี้กับพวกที่เหลือได้มาถึงแล้ว

"ฮ่าฮ่า ! เลิกต่อต้าน ? จะให้ฉันนอนลงพื้นแล้วรอให้แกมาฆ่าฉันว่างั้น ? แกอย่าทำอะไรดีกว่า ไม่งั้นไอ้นี้ตาย !"

"บอส !"

ลึกลับที่ 1 และพวกที่เหลือ เพิ่งจะรู้สึกตัวกับสถานการณ์นี้

ด้วยหัวที่สกปรกพร้อมกับเลือดที่อาบหน้าของมะห์มุด ไหนจะเสียงหัวเราะและคำพูดแปลก ๆ มันราวกับว่าเขาเป็นวิญญาณชั่วร้ายที่ปีนออกมาจากนรก !

"บัดซบ ! เราใกล้จะทำสำเร็จแล้ว ! นรกที่ไหนส่งไอ้พวกโง่นี้มาอยู่ตรงนี้กัน ?"

หลิวจี้และพวกที่เหลือมีใบหน้าที่น่าเกลียดมาก ความรู้สึกตอนนี้มันราวกับว่าเขาโดนหมาหัวเราะเยาะใส่ !

"เร็ว ! เรียกเฮลิคอปเตอร์มารับฉันแล้วพาฉันไปที่สนามบิน ฉันแค่อยากกลับไปเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ถ้าฉันได้อยู่ที่นั่นพวกแกก็จะทำอะไรฉันไม่ได้ !"

มะห์มุดมีสีหน้าที่หงุดหงิดบนหน้าของเขา เขาเหมือนกับเสือโคร่งที่เต็มไปด้วยความอันตราย

เขากลัวอย่างมาในครั้งนี้ หากเขาหนีได้สำเร็จ เขาสัญญาว่าจะไม่กลับมาที่ประเทศจีนอีกแน่นอนตลอดชีวิต !

"หัวหน้า เราควรทำยังไงดี ?"

หนานเทียนหันไปมองหลิวจี้ที่มีสีหน้าขัดแย้ง

'มันเป็นไปได้ไหมว่าเราจะปล่อยเขาไปแบบนี้ ? เราจะปล่อยให้คนที่เคยฆ่าคนอยู่อย่างสงบได้ยังไง ? แต่ถ้าเราขยับ คนพวกนี้ต้องตายอย่างแน่นอน ! พวกเขาไม่มีทางต่อต้านผู้เชี่ยวชาญขั้นสูงสุดของเจียงแห่งความมืดได้ อีกทั้งตัวฉันเองก็ยังไม่มั่นใจที่จะช่วยพวกเขาได้ ..'

หลิวจี้ตกอยู่ในความเงียบ ฝ่ายตรงข้ามได้ฆ่าเจ้าหน้าที่กับพลเรือนไป แต่ในทางกลับกันก็มีคนที่ยังมีชีวิตอยู่โดนเขาจับเป็นตัวประกัน

"หัวหน้า เราไม่ใช่ตำรวจ เป้าหมายของเราคือมะห์มุด ชีวิตของคนอื่นเกี่ยวอะไรกับเรา ?" เจียงรองแนะนำออกมาด้วยเสียงเย็นชา

"ไม่มีทาง !"

"ไม่มีทาง !"

ในขณะนั่น หลิวจี้และหลิวฉิงก็ปฏิเสธความคิดนี้ออกมาทันที !

*****

[1] ED/N : สำนวจของจีน ประมาณว่าโดนจับเป็นตัวประกันโดยที่ไม่สามารถทำอะไรได้