บทที่ 83 ไม่รู้จักพอกับหลุมดำ

บทที่ 83 ไม่รู้จักพอกับหลุมดำ

"เยี่ยม ผมจะไปรับคุณที่โรงแรมอีกที"

หวังเจียนวางโทรศัพท์ลงอย่างตื่นเต้น

แม้ว่าเขาจะเต็มไปด้วยความมั่นใจ แต่ก็ยังคงกังวลว่าอาหารของเป่ยเฟิงนั้นอาจจะไม่สามารถตอบสนองเรื่องรสชาติต่อเพื่อนคนนี้ได้

"ฉันค่อนข้างมั่นใจในรสชาติของมัน อีกอย่างฉันเป็นคนเสนอมันเองกับมือ"

หวังเจียนครุ่นคิดอย่างหนัก ในการเดินทางครั้งแรกที่ได้ไปร้านอาหารของเป่ยเฟิงนั่น เขาไม่สามารถหยุดห้ามตัวเองให้ตกไปในกลิ่นอันหอมหวานและรสชาติของมันได้เลย

"เสียวหลิว เตรียมเฮลิคอปเตอร์ให้ฉัน"

หวังเจียนหันไปหาหลิวซุยข้าง ๆ

หลิวซุยพยักหน้าเบา ๆ ก่อนจะจากไป

ครึ่งชั่วโมงต่อมา เฮลิคอปเตอร์ก็ได้เตรียมพร้อมอยู่ที่เหนือตึกบริษัทชิงเฉิง

หลังจากนั้นได้บินไปที่โรงแรมที่หรูหราที่สุดในเมืองชิงเฉิง เพื่อไปรับฮวงหลินและพาเขาไปด้วยเฮลิคอปเตอร์

"ประธานฮวง ท่านสุภาพบุรุษท่านนี้คือ ?"

หวังเจียนมองไปที่ชายวัยชราที่มาพร้อมกับฮวงหลิน ถามออกมา

"นี้เป็นเพื่อนเก่าเพื่อนแก่ของฉันเอง พวกเรามีนิสัยคล้าย ๆ กัน"

ฮวงหลินยิ้งอย่างเปิดเผย เขาแนะนำชายชราเพียงสั้น ๆ ด้วยรอยยิ้ม

'บัดซบ ! ถ้าแค่คนเดียวมันคงไม่เป็นไร แต่นี้มาอีกคน !'

หวังเจียนคิดอย่างกังวล

เพื่อนที่มีนิสัยคล้าย ๆ กัน ? นั่นหมายความว่าพวกเขาต้องมีความสนใจเหมือนกัน เพื่อนคนนี้ต้องมีปากที่แหลมคมด้วยเช่นกัน !

"พวกเรากำลังจะไปไหนกัน ?"

ฮวงหลินถามอย่างสนใจ

"ภูเขาชิงหลิง จุดท่องเที่ยวยอดนิยมแถวนั้น"

หวังเจียนตอบ

"โฮโฮ่ คุณคงไม่ได้วางแผนจะพาเราสองคนไปหากระดูกเก่า ๆ ที่ภูเขาชิงหลิงเพื่อรับลมเย็น ๆ แล้วปล่อยให้หิวเฉย ๆ ใชไหม ?"

ฮวงหลินถามอย่างล้อเลียน

แต่ละคนมีความคิดเป็นของตัวเอง แต่พวกเขาไม่ได้พูดมันออกมา มันมีเพียงการสนทนาสั้น ๆ เท่านั้น

***

เป่ยเฟิงกำลังคิดถึงสิ่งที่จะจัดงานเลี้ยงของหวังเจียน หลังจากคิดมานาน เขาตัดสินใจยกหม้อปรุงอาหารสมุนไพรออกมาและทำเนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์สมุนไพร

มองไปที่นาฬิกา เกือบจะถึงมื้อกลางวันแล้ว เป่ยเฟิงได้บอกให้ลึกลับที่ 2 กับ 3 เริ่มจุดไฟ

หนึ่งชั่วโมงต่อมาอาหารได้ทำเสร็จเรียบร้อย และเป่ยเฟิงก็ค่อย ๆ ดับไฟ

ในขณะนั้น เสียงเฮลิคอปเตอร์ก็ได้ยินมาจากระยะไกล เป่ยเฟิงขึ้นไปด้วยความประหลาดใจ ทำไมพวกเขามาถึงเร็วจริง ?

"โฮ่ง โฮ่ง !"

ความกล้าหาญของหมาป่าน้อยทั้งสองตัวมันเพิ่มขึ้นมาในไม่กี่วันมานี้ พวกมันวิ่งไปเห่าเฮลิคอปเตอร์ที่กำลังลงจอดอยู่ด้านนอก

"ไม่รู้จักพอ หลุมดำ กลับมา !"

เป่ยเฟิงเรียกหมาตัวน้อยทั้งสองตัว

"โฮ่ง โฮ่ง !"

หมาป่าตัวเล็ก ๆ ทั้งสองตัวรีบหันกลับแล้ววิ่งไปหาเป่ยเฟิงด้วยก้นเล็ก ๆ ของมัน มันส่ายก้นและหางด้วยความน่ารัก ราวกับกำลังแสดงท่าทางสนิทสนม

ใช่แล้ว เขาตั้งชื่อให้หมาป่าตัวน้อยทั้งสองว่า ไม่รู้จักพอ กับ หลุมดำ

มันเป็นเรื่องง่ายมากที่จะแยกแยะพวกมันทั้ง 2 ตัว โดยไม่รู้จักพอมันจะมีเครื่องหมายเป็นจุด ๆ ตรงคิ้วของมัน ในขณะที่หลุมดำจะมีขนสีดำตรงขาที่มีสีขาวของมัน

ส่วนอาหารที่ใช้เลี้ยงพวกมันเพื่อดับความกระหายที่บ้าบอของพวกมันนั้น พวกมันกินเนื้อซาราแมนเดอร์ยักษ์ ที่เป็นสัตว์อสูรระดับ 1 ถึง 3-5 จินต่อวัน !

โชคดีที่พวกมันโตเร็วเพราะกินเยอะ หมาป่า 'ตัวน้อย' ทั้งสองมันมีความสูงเท่าหัวเข่าผู้ใหญ่แล้ว

กล้ามเนื้อของพวกมันแข็งแรงมาก และมีขนที่เรียบเนียน ตอนนี้ขาของพวกมันมีความแข็งแรงพอ ๆ กับหมาป่าที่โตเต็มที่แล้ว !

มันแสดงได้ถึงความพิเศษของมันตั้งแต่อายุแค่นี้ !

ฟันขาว ๆ ของมันเรียงเหมือนกับใบมีดในปาก ใครก็ตามที่ได้เห็นพวกเขาจะต้องรีบหนีด้วยความกลัว แต่สิ่งที่เป่ยเฟิงพอใจมากที่สุดคือมันไม่เหมือนหมาตัวอื่น เพราะพวกมันไม่มีน้ำลายไหลออกมาจากปากของมัน

นอกจากนี้พวกมันยังฉลาดและสามารถเข้าใจคำสั่งง่าย ๆ ได้อีก

เขาพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ จากนั้นจึงพาพวกมันไปเล่นอยู่ข้าง ๆ

เป่ยเฟิงเดินออกมาเปิดประตู กลุ่มหวังเจียนก็เดินมาถึงในเวลาเดียวกัน

"ว้าว คุณหวัง คุณเป็นแขกที่หายากจริง ๆ ! นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มา ? เป็นไปได้ไหมว่าร้านเล็ก ๆ แบบนี้คุณจะไม่สนใจอีกแล้ว ?"

เป่ยเฟิงด้วยความประหลาดใจ ราวกับว่าเขากำลังมองเห็นโปเกมอนที่หายาก

"ฮ่าฮ่า . ลุงยุ่งมากเลย ลุงแทบจะบอกไม่ได้เลยว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับลุงบ้าง เอาละ แล้วไหนอาหาร ?"

หวังเจียนพูดก่อนจะหันไปหาชายชราข้าง ๆ เขา "นี่คือประธานฮวง เขาเป็นคู่ค้าทางธุรกิจของลุง เขามาที่นี่เพราะได้ยินเกี่ยวกับชื่อเสียงร้านของหลาน ดังนั้นหลานต้องแสดงทักษะที่แท้จริงออกมาในครั้งนี้ !"

"อืม พวกคุณมาได้เวลาพอดี ผมเพิ่งเตรียมอาหารเสร็จ ... เข้ามาก่อน !"

เป่ยเฟิงดูสงบอย่างมากกับการคาดหวังของลูกค้าของเขา เขาเพียงแค่พูดออกมาอย่างสุภาพก่อนที่จะพาลูกค้าเข้าไปข้างใน

'หืมม .. คนหนุ่มคนนี้มีนิสัยแปลก ๆ เขาคงมีอะไรที่ไม่เหมือนใครสินะ ?'

ฮวงหลินประเมินเป่ยเฟิงอย่างเงียบ ๆ ความคิดแรกของเขาคือเป่ยเฟิงเป็นผู้ที่ชอบออกกำลังกาย

"หืมม ? กลิ่มหอม ?"

ฮวงหลินและพวกที่เหลือตะโกนออกมาทันทีเมื่อเข้ามาในลานกว้าง

จมูกของฮวงหลินไม่ได้ถูกใช้มานานแล้ว แต่อย่างไรก็ตามมันช่วยไม่ได้ที่เขาจะได้แต่กลืนน้ำลายเพียงแค่ได้กลิ่นของอาหาร !

ชายชราที่อยู่ข้าง ๆ ฮวงหลินเขาเมินเฉยต่อกลิ่นอย่างสมบูรณ์ เขามุ่งเน้นไปที่หม้อน้ำสมุนไพรขนาดใหญ่ตรงลานกว้างแทน !

'อ่า ! นี้คือของที่สวรรค์เหลือไว้ให้ !'

เจียงเบ๋าจุน ไม่ได้เปิดเผยความตกใจของเขา แต่หัวใจของเขาแสดงออกมาอย่างเจ็บปวด

แม้ว่าเขาจะไม่สามารถบอกได้ว่าหม้อนี้มาจากราชวงศ์หรือยุคสมัยไหน แต่เขาบอกได้เลยว่ามันไม่ได้มาจากยุคปัจจุบัน !

เจียงเบ๋าจุนเป็นที่รู้จักกันดีว่าเขาเป็นนักสะสมของโบราณทั่วโลก เขาเชี่ยวชาญในการประเมินโบราณวัตถุ

ทันทีที่เขามองเห็นหม้อน้ำขนาดใหญ่ เจียงเบ๋าจุนรู้สึกได้ถึงประวัติศาสตร์ที่อยู่เบื้องหลังของมันได้ !

ไม่ใช่ว่ามันเป็นความคิดหรือจินตาการของเขา แต่มันเป็นสัญชาตญาณของเขาที่ได้มาจากการประเมินของโบราณมามากมาย !

คนธรรมดาเพียงแค่ประเมินมันคร่าว ๆ แต่กับผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์ของเขานั้นมันต้องใช้อย่างอื่นในการตัดสิน !

หม้อนี้มีความสูง 1.5 เมตร และมีการแกะสลักอยู่ด้านข้างของมัน พวกมันดูคล้าย ๆ กับดอกไม้ ปลา และนก อยู่รอบ ๆ

มันมีความประณีตและเหมือนจริงแบบที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน

'ชิ้นส่วนของเครื่องเคลือบทองเหลืองที่ใหญ่ที่สุดของจีนคือหม้อชื่อเฮ่ามูวู มันมีทรงเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า มันเป็นหม้อจากราชวงศ์ซาง มันมีความสูง 1.33 เมตร วัดความยาวมี 1.1 เมตร ความกว้างอีก 0.79 เมตร และน้ำหนัก 832.84 กิโลกรัม !'

แต่หม้อนี้มันมีขนาดที่ใหญ่กว่าหม้อเฮ่ามูวู ! หรือก็คือมันมีมูลค่าเทียบเท่ากับเมืองถึงหลายเมือง ถ้ามันเป็นของปลอมมันก็ต้องถูกสร้างโดยเจ้าของหม้อตัวจริง ! ถึงแม้ว่ามันจะเป็นของปลอมแต่ชายชราคนนี้ก็ไม่สามารถพิสูทจ์ได้ เขาได้แต่ยอมรับความพ่ายแพ้เท่านั้น !

เจียงเบ๋าวู ไม่สามารถมองหม้อยาของเป่ยเฟิงออกได้

แม้ว่ามันจะเป็นของปลอม แต่มันก็สามารถออกแบบได้ยอดเยี่ยมจนสามารถบอกได้เลยว่ามันเป็นสมบัติล้ำค่าที่เหมาะสำหรับสะสมเช่นเดียวกัน

ตอนนี้เจียงเบ๋าวูกำลังคิดเกี่ยวกับวิธีซื้อหม้อใบนี้ !

'เด็กหนุ่มคนนี้อาจจะได้สมบัติมาจากใครซักคน แต่มันก็อาจจะเป็นไปได้ว่านี้คือกับดักของผู้เชี่ยวชาญ

เจียงเบ๋าวู คิดอย่างจริงจัง ถ้าเด็กนี้รู้ว่าหม้อใบนี้มีค่าเท่าไร เขาคงจะไม่ใช้มันมาทำอาหาร แต่สิ่งที่เขากังวลก็คือเด็กหนุ่มคนนี้อาจจะวางแผนลึกลับเพื่อเล่นเกมเดาใจโดยการปล่อยเหยื่อให้มาติดกับเขาวางไว้ก็ได้ !

"ตาแก่เจียง ... ตาแก่เจียง ! นายกำลังคิดอะไรของนาย ? มันหายากที่นายจะคิดอะไรลึกขนาดนี้"

ฮวงหลิงหันกลับมาเรียก

"มานี้ !"

เจียงเบ๋าจุน รีบเดินตามมา

"โปรดรอซักครู่ อาหารกำลังจะมาเสิร์ฟ "

เป่ยเฟิงเดินนำทั้ง 4 คนเข้ามาในห้องอาหารก่อนจะจากไปอย่างรวดเร็ว

"ฉันถามอะไรหน่อย ! นายมาเจอสถานที่ห่างไกลแบบนี้ได้ยังไง ?"

ฮวงหลินอยู่ในอารมณ์ที่ดี ถึงเขายังไม่ได้ลิ้มลองอาหาร แต่แค่น้ำหอมเขามันก็เพียงพอที่จะทำให้เขากระหายได้แล้ว

"ผมเจอมันโดยบังเอิญ"

หวังเจียงกำลังคิดอะไรบางอย่าง ขณะเดียวกันเจียงเบ๋าจุนก็กำลังหงุดหงิดเมื่อคิดถึงวิธีที่เขาจะได้หม้อใบนี้มา เขากำลังคิดจะให้มันมาเป็นหม้อที่สำคัญของพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวของเขา !