บทที่ 63: อธิบาย ความตื่นเต้นของน้องสาว

บทที่ 63: อธิบาย ความตื่นเต้นของน้องสาว

เมื่อได้ยินคำพูดของเย่ม่อ เย่เสี่ยวเหยาก็แค่นเสียงหึอย่างเย็นชาอีกครั้ง ถึงได้ยอมปล่อยมืออย่างไม่เต็มใจ

“รีบพูดมา!”

“งั้นฉันจะพูดความจริง...จริงๆ แล้วฉันไม่ได้ปิดบังฝีมือ” เย่ม่อพูดอย่างเรียบเฉย

เย่เสี่ยวเหยาได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็ฉายแววสงสัย “นายไม่ได้ปิดบังฝีมือจริงๆ หรือ งั้นทำไมนายถึงแข็งแกร่งขึ้นมาขนาดนี้”

“ไม่ได้ปิดบัง ที่จริงแล้วนี่เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์ของฉันที่กลายพันธุ์...”

“เอาล่ะ นายไม่ต้องพูดแล้ว” เย่เสี่ยวเหยาขัดจังหวะคำพูดของเย่ม่อ

เย่ม่อถึงกับงงไปเลย

ตนเองเพิ่งจะเตรียมอธิบาย ทำไมอีกฝ่ายถึงไม่ฟังแล้วล่ะ หรือว่าจะโกรธอีกแล้ว

และในตอนนั้นเอง

เย่เสี่ยวเหยามองเย่ม่อ แล้วพูดอย่างจริงจังว่า “ฉันไม่สนใจว่าพรสวรรค์ของนายจะเป็นอะไร!

นายเป็นพี่ชายฉัน ฉันแค่ต้องรู้ว่านายจะไม่หลอกฉันก็พอแล้ว!”

“ถ้านายกล้าหลอกฉัน! ฉันจะบิดหูนายแรงๆ!” เย่เสี่ยวเหยาทำท่าขู่

เย่ม่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มออกมา

จากนั้นก็ยื่นกระเป๋าเป้มิติสองใบในมือให้เย่เสี่ยวเหยา

“ในกระเป๋าเป้ใบนี้คืออะไร” เย่เสี่ยวเหยาถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“ในนี้มีวัตถุดิบบำรุงปีศาจ เธอเอาไปบำรุงอสูรเพลิงนรกได้”

คำพูดนั้นออกมา

ใบหน้าของเย่เสี่ยวเหยาก็พลันเผยสีหน้าที่ประหลาดใจ

จากนั้น เธอก็รีบค้นของในกระเป๋าเป้มิติ

พลันเห็นเธอหยิบวัตถุดิบออกมามากมาย ใบหน้าเผยรอยยิ้มที่เบิกบาน

ในตอนนั้นเอง

เธอพลันสัมผัสได้ถึงผลึกที่แผ่ไอความร้อนออกมา

โดยไม่ลังเล เธอหยิบมันออกมาจากกระเป๋าเป้มิติโดยตรง!

มองดูหินทักษะหายากตรงหน้า เย่เสี่ยวเหยาก็พลันเบิกตากว้าง!

“นี่...ถึงกับเป็นหินทักษะหายากธาตุไฟ!” เย่เสี่ยวเหยาอุทานออกมา

ต้องรู้ไว้ว่า

แม้แต่ปีศาจในช่วงแรกเริ่ม วิธีที่สามารถสังหารศัตรูได้โดยตรงก็มีไม่มากนัก ส่วนใหญ่อาศัยสายเลือดปีศาจเพื่อบดขยี้ศัตรูโดยสิ้นเชิง!

เดิมทีเธอยังกังวลเพราะในเมืองฐานที่มั่นข้างๆ ก็มีคนทำสัญญาโลงศพระดับ A เช่นกัน!

แต่ตอนนี้หินทักษะธาตุไฟก้อนนี้ปรากฏขึ้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะทำให้อสูรเพลิงนรกมีท่าไม้ตายเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งท่า!

“มีหินทักษะหายากก้อนนี้! งั้นการสอบสัปดาห์หน้า ฉันต้องเอาชนะคู่ต่อสู้ทุกคนได้อย่างง่ายดายแน่นอน!” ในแววตาของเย่เสี่ยวเหยาฉายแววความมั่นใจ

อสูรเพลิงนรกของเธอได้มาก็เพราะเย่ม่อ ตอนนี้เย่ม่อยังให้หินทักษะหายากกับเธออีก!

ชั่วขณะหนึ่ง เย่เสี่ยวเหยาตื่นเต้นอย่างยิ่ง!

“พี่ชาย! ฉันรักพี่ที่สุด!” เย่เสี่ยวเหยากระโดดขึ้นหมายจะพุ่งเข้าใส่เย่ม่อโดยตรง

เย่ม่อเห็นดังนั้น หางตาก็กระตุก

ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น เขาอาจจะไม่หลบ...

แต่นี่คือน้องสาวเขา! ไม่หลบก็ไม่ใช่คนแล้ว!

โดยไม่ลังเล เย่ม่อหลบไปด้านข้างทันที

เย่เสี่ยวเหยาจึงพุ่งไปจนหน้าทิ่ม

“เย่ม่อ! นายหลบทำไม! นายหมายความว่ายังไง!”

เย่เสี่ยวเหยาพูดอย่างหน้าบึ้ง อดไม่ได้ที่จะอยากลงมือบิดเนื้ออีกฝ่าย!

“น้องสาว ใจเย็นๆ

ก็แค่ก้อนหินก้อนเดียว จะตื่นเต้นขนาดนี้ทำไม” เย่ม่อพูดอย่างเรียบเฉย พยายามเปลี่ยนเรื่อง

“เชอะ! ตอนนี้นายรวยแล้ว เริ่มเรียนรู้ที่จะวางมาดแล้วสินะ!

ไม่รู้หรือว่าเมื่อก่อนเป็นใคร ที่ไม่มีอะไรก็มาขอเงินฉัน!” เย่เสี่ยวเหยาหัวเราะเยาะ

เย่ม่อ “....”

ในไม่ช้า

เย่เสี่ยวเหยาก็เก็บวัตถุดิบที่เย่ม่อให้มา

อารมณ์ของเธอดีมาก จึงพูดกับเย่ม่ออย่างคาดหวังว่า “พี่ชาย การสอบสัปดาห์หน้าฉันต้องได้ที่หนึ่งแน่นอน!

ถึงตอนนั้นนายอย่าลืมไปเชียร์ฉันที่สนามนะ!”

คำพูดนั้นออกมา

ใบหน้าของเย่ม่อก็พลันเผยสีหน้าที่ตกตะลึง

จากนั้นเขาก็เผยสีหน้าที่เสียดายพลางพูดว่า “ฉันเตรียมจะไปเมืองเจียงหนานพรุ่งนี้

สุดสัปดาห์หน้าถึงจะกลับมา การสอบของเธอ ฉันคาดว่าคงจะไปไม่ทัน”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์ที่เคยตื่นเต้นของเย่เสี่ยวเหยาก็พลันตกต่ำลงทันที

“นายไปเมืองเจียงหนานทำไม...” เย่เสี่ยวเหยาพูดเสียงเบา

“ฉันต้องไปร่วมงานประเมินวิญญาณโลงศพครั้งใหญ่ที่เมืองเจียงหนานกับประธานเฉิน” เย่ม่อพูดอย่างเรียบเฉย

เย่เสี่ยวเหยาได้ยินดังนั้น แววตาก็ชะงักไป จากนั้นก็มองเย่ม่ออย่างชื่นชมว่า “สมกับที่เป็นพี่ชายฉัน ถึงกับคบหากับคนใหญ่อย่างประธานเฉินได้ เก่งจริงๆ!”

“นายไปเถอะ! สัปดาห์หน้ารอกลับมาฟังข่าวดีของฉัน!”

...

เช้าวันรุ่งขึ้น

เย่ม่อพาเย่เสี่ยวเหยามาที่สนามหญ้าหน้าวิลล่า

เมื่อคืนที่คุยกันนาน เย่ม่อก็ได้อธิบายการกระทำของเหวินจิ้งไปแล้ว

นี่ทำให้เย่เสี่ยวเหยาโกรธจนควันออกหู เกือบจะนอนไม่หลับทั้งคืน!

“ไม่คิดว่าอาจารย์เหวินจิ้งจะเป็นคนแบบนั้น!

น่าโมโหจริงๆ!” เย่เสี่ยวเหยาพูดเป็นพักๆ

“เอาล่ะ คนก็ตายไปแล้ว อย่าพูดถึงอีกเลย” เย่ม่อส่ายหน้าอย่างจนใจ

จากนั้นเขาก็มองเย่เสี่ยวเหยา “เธออัญเชิญเหยียนจวินออกมา ให้มันทำความเข้าใจทักษะก่อน”

ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เย่ม่อก็พูดเสริมอีกประโยค “ถ้ามันเข้าใจไม่ได้ ฉันก็จะพาเธอไปสมาคมค้นหาสุสาน หาของจากท่านเฉิน”

“เชอะ! ไม่เชื่อฉันหรือ! เหยียนจวินของฉันเข้าใจได้แน่นอน!” เย่เสี่ยวเหยาเม้มปาก!

พลันเห็นในมือของเธอพลังวิญญาณส่องประกาย ค่ายกลรูปกางเขนขนาดใหญ่ที่วาดจากเปลวไฟก็ปรากฏขึ้นบนพื้น

วินาทีต่อมา

โลงหยกราชันย์แท้จริงยาวสามเมตรกว่าก็ลอยออกมาจากค่ายกลอย่างรวดเร็ว

“ออกมาเถอะ เหยียนจวิน!”

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของเย่เสี่ยวเหยา ฝาโลงก็เปิดออกทันที

ปีศาจสูงสามเมตร หัวมีเขาสองข้าง ใบหน้าชั่วร้าย ดวงตาทั้งสองลุกเป็นไฟ หลังมีปีกขนาดใหญ่ ทั่วทั้งร่างถูกอักขระอสูรเพลิงปกคลุม ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าคนทั้งสอง

【วิญญาณโลงศพ】: อสูรเพลิงนรก

【เผ่าพันธุ์】: ปีศาจ

【ระดับ】: Lv.3 ระดับบริวาร

【ระดับผนึก】: โลงหยกราชันย์แท้จริง

【พรสวรรค์】: สายเลือดราชันย์อสูร (ร่างกายแข็งแกร่งอย่างยิ่ง ภูมิคุ้มกันความเสียหายจากไฟ พร้อมกันนั้นก็ลดความเสียหายที่ได้รับ 75％)

ราชันย์เพลิง (ใช้ทักษะธาตุไฟลดการใช้พลังงานลงอย่างมาก พร้อมกับเพิ่มความรุนแรงขึ้นเป็นสองเท่า

เมื่อดูดซับธาตุไฟรอบๆ จะได้รับการฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว ฟื้นฟูร่างกาย)

【ทักษะ】: ระเบิดเพลิง, โล่เพลิง, ข่มขวัญ, แปลงเป็นธาตุ (พิเศษ), บิน, เพลิงนรก (พิเศษ)

【ท่าไม้ตาย】: อาณาเขตอสูรเพลิง (กระตุ้นธาตุไฟในพื้นที่หนึ่ง เปลี่ยนสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ เสริมความสามารถทั้งหมดของตัวเองอย่างมาก พร้อมกันนั้นก็สามารถสิงผู้ผนึกโลงได้)

【ข้อบกพร่อง】: ไม่มี

【ความสนิทสนม】: 80 (เชื่อฟังทุกคำสั่ง)

【สถานะปัจจุบัน】: ชอบ

【จำนวนครั้งที่สามารถวิวัฒนาการได้】: 3 ครั้ง

【แนะนำ】: มาจากนรกปีศาจ ผู้เผด็จการในประตูแห่งนรก ราชันย์ในหมู่ปีศาจ ศักยภาพไม่เลว ควรค่าแก่การบำรุง

เมื่อเห็นคำแนะนำบนหน้าต่าง มุมปากของเย่ม่อก็พลันเผยรอยยิ้มออกมา

“ความสนิทสนมขึ้นเร็วเกินไปแล้ว...

พรสวรรค์ชำระล้างด้วยเปลวเพลิงของเสี่ยวเหยามาพร้อมธาตุไฟ เข้ากับอสูรเพลิงนรกอย่างลงตัว!”

คาดเดาได้เลยว่า ตราบใดที่เย่เสี่ยวเหยาทำสัญญากับวิญญาณโลงศพธาตุไฟ ก็จะสามารถแสดงผลได้สูงสุดอย่างแน่นอน

“ไม่รู้ว่าสันหลังโลกจะมีมังกรไฟหรือไม่

ถ้ามี บางทีอาจจะให้เสี่ยวเหยามาสักตัว!” เย่ม่อคิดในใจ

และในตอนนี้

อสูรเพลิงนรกเห็นหินทักษะหายากธาตุไฟในมือของเย่เสี่ยวเหยา ก็พลันตื่นเต้นขึ้นมา

โดยไม่ลังเล มันรับหินทักษะก้อนนี้มาโดยตรง แล้วก็เริ่มดูดซับ

สองนาทีต่อมา ก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

ใบหน้าของเย่ม่อกับเย่เสี่ยวเหยาก็เคร่งขรึมขึ้นเรื่อยๆ

“หรือว่าจะทำความเข้าใจล้มเหลว” เย่ม่อเลิกคิ้ว

ทันใดนั้น

ใบหน้าที่เคร่งขรึมของเย่เสี่ยวเหยาก็มีรอยยิ้มปรากฏขึ้น

จากนั้นเสียงหัวเราะก็ดังขึ้นเรื่อยๆ หรือแม้กระทั่งดีใจจนดึงมือเย่ม่อกระโดดขึ้นมา

“อ๊าาา!

พี่ชาย! เหยียนจวินมันเข้าใจแล้ว! มันเข้าใจแล้ว!”