บทที่ 72 อย่ายุ่งกับรถมินิแวน...

บทที่ 72 อย่ายุ่งกับรถมินิแวน...

"อะไรนะ ? 500,000 ?"

วังยงกระโดดออกมาด้วยความไม่เชื่อ

"หื้ม ? นายคิดว่าตอนนี้มันเหมือนกับ 20 ปีก่อน ? ถ้าเป็นเมื่อก่อน ถ้านายให้ฉัน 50,000 ฉันพร้อมจะฆ่าเป้าหมายให้นายได้" โจวบินดื่มเหล้าต่อโดยไม่หยุด จากตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงสุภาพ

"แต่ .. มันไม่แพงไปหน่อยเหรอ ?"

วังยงไม่สามารถยอมรับมันได้ ตาแก่จะไม่ให้เขาเข้าบริษัทแน่ ๆ ! 500,000 หยวนนี้คือเงินค่าใช้จ่ายในกระเป๋าของเขากว่าครึ่งปี !

"ถ้าฉันไม่ตั้งราคาไว้สูง ๆ นายคิดว่าฉันจะมีเวลาว่างมาให้เด็กรวยอย่างนายมาใช้งานได้ ?"

โจวบินคิดถึงพวกเด็กรุ่นใหม่ที่เวลาไม่ชอบอะไรพวกเขาก็แค่ใช้เงินแก้ปัญหาเท่านั้น

"เกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าอยากให้ฉันไปทำลายแขน แต่นายไม่รู้ว่ามันเสี่ยงแค่ไหน ? อาจจะมีบางคนเรียกตำรวจมาจับฉันก็ได้ นายคิดว่าการซื้อตำรวจวันนั้นมันถูกงั้นเหรอ ?"

โจวบินกล่าวอย่างจริงจัง

"ก็ได้ ! แต่นายต้องทำลายบ้านหลังนั้นแล้วหักแขนของมันให้ได้ !"

หลังจากต่อสู้กับจิตใจตัวเองเป็นเวลานาน เมื่อเขานึกถึงความทรงจำที่ถูกเด็กหญิงตัวน้อย ๆ เหยียบหัวของเขา มันทำให้เขาเต็มไปด้วยความโกรธ ถ้าเขาไม่สามารถล้างความอัปยศนี้ไปพร้อมกับการแก้แค้นได้ละก็ มันจะเป็นเรื่องน่าอับอายที่จะหลอกหลอนชีวิตเขาตลอดทั้งชีวิต !

"ไม่มีปัญหา ! นายมากับฉันด้วยก็ได้ มายืนยันด้วยสายตาของนายเอง "

โจวบินหรี่ตาด้วยความดีใจ เขากำลังจะได้เงินอีก 500,000 หยวน !

'ถ้ามีคนโง่แบบเจ้าเด็กนี้ในโลกนี้อีกซักหน่อย .. คงไม่มีความจำเป็นต้องเก็บค่าคุ้มครอง !' โจวบินถอนหายใจด้วยอารมณ์แปลก ๆ

หลังจากที่ตกลงกันได้แล้ว ทั้งหมดก็ขึ้นรถมินิแวนแล้วมุ่งหน้าไปที่หมู่บ้านชิงหลิง

"อ่า บัดซบ ! หยุดเบียดได้แล้ว ! อ๊า ! มันเจ็บโว้ย !"

วังยงไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตะโกนออกมาอย่างไม่หยุดหย่อน เจ้าพวกกลุ่มตัวใหญ่นี้นั่งเบียดเขาแบบไหล่ชนไหล ขาชนขาอยู่ในรถมินิแวนคันนี้ เขาแทบจะไม่สามารถขยับได้เลยเหมือนกับถูกบรรจุอยู่ในกระป๋องปลาซาร์ดีน

"เฮ้ พี่หู่ ทำไมคุณไม่อัพเกรดชีวิตตัวคุณหน่อย ? ทำไมต้องเป็นมินิแวน ? นี้มันไม่ได้มากไปกว่าความอับอาย !"

วังยงบ่นด้วยความไม่พอใจ

"มันช่วยไม่ได้ รถแบบไหนมันถึงจะเหมาะกับธุรกิจแบบนี้กัน ? ในบางครั้งเวลาเราทำภารกิจ รถของเรามันจะพังยับเยินทุกครั้งเมื่อรับภารกิจแบบสุ่ม ๆ ! พวกมันสิ้นเปลืองเงินพวกเราอย่างมาก มินิแวนคันนี้มันแข็งแรงและทนทาน มันเหมาะที่สุดแล้ว !"

โจวบินกรอกตาด้วยความหงุดหงิด บัดซบ คิดว่าเงินมันงอกมาจากต้นไม้ ? แกคิดว่าลูกน้องฉันจะไม่ต้องจ่ายค่าจ้างงั้นเหรอ ?

"ปัง !"

"โอ้ย ! *** !"

"อ๊าก มือฉันนน !"

รถมินิแวนลื่นไปบนถนนเมื่อถูกรถ BMW ขับตัดหน้าทำให้ต้องเหยียบเบรคกระทันหัน และผู้โดยสารข้างในก็ไม่ได้เตรียมพร้อมในเรื่องนี้ ทุกคนจึงถูกกระแทกและส่งเสียงกรีดร้องออกมาเมื่อพวกเขากระแทกกันเอง

"ปัง !"

"มารดามันเถอะ ! แกได้ใบขับขี่มาได้ยังไง ? แกรู้ไหมรถคันนี้แพงแค่ไหน ?"

ชายสามคนที่มีรอยสักมากมายเดินลงมาจาก BMW พวกเขาตะโกนด่าออกมามากมาย

"ลงมาจากรถซะ ! เราต้องมาคุยเรื่องค่าเสียหายกัน !"

ร่างที่สูงกว่า 1.9 เมตร เหมือนต้นปาล์มขนาดใหญ่ พวกเขาเคาะไปที่กระจกหน้าต่างคนขับรถมินิแวนด้วยความโกรธ

"นรกเลือด ! พี่น้อง มาดูนี้ ! ฮ่าฮ่า ไอ้พวกนี้ทำธุรกิจแบบเดียวกับเรา ! หืม รอยสักไม่เลว พวกมันดูดีมาก ! เฮ้ พวกเราน่าจะหาเวลาว่างแล้วไปสักแบบนี้มั่ง ! ฮ่าฮ่า เขาคิดว่าเขาเป็นพวกมาเฟียเพราะรอยสักได้ ? โอ้ไม่ นี่มันแก๊งมาเฟีย ฉันกลัวมากเลย !" ชายคนหนึ่งเดินลงมาจาก BMW หัวเราะดัง ๆ เมื่อเดินไปที่รถมินิแวน

ชายคนนี้สวมใส่เสื้อกักสีดำโดยมีเสื้อเชิตสีขาวอยู่ข้างในและเมื่อเขามองไปที่คันขับรถมินิแวน เขามองเห็นความเย็นชาจากดวงตาและใบหน้า เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเริ่มเงียบ ในขณะที่อีกสองคนเดินไปเปิดประตูข้าง ๆ รถ

'หนึ่ง สอง แปด สิบ สิบสอง !'

'บัดซบ'

ชายสามคนที่เดินลงมาจาก BMW หนึ่งในนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่งโดยไม่ทันได้มองเห็นสถานการณ์นี้ ในขณะที่อีกสองคนนั่นเปิดประตูข้างไว้อย่างงั้น

'ทำไมมีคนมากขนาดนี้กัน ?'

เมื่อสังเกตุคนตรงหน้าของเขาที่กำลังหัวเราะจากนั้นไม่กี่นาทีต่อมาเขาก็เหมือนจะร้องไห้ สถานการณ์มันเปลี่ยนไปเร็วมาก ! ในไม่กี่วินาทีต่อมา คนที่น่ากลัวถึง 10 กว่าคนก็เดินออกมา ! เมื่อต้องเผชิญหน้ากับของจริง มันทำให้พวกเขาทั้งสามคนแทบอยากจะหายตัวไปทันที

"พี่ชาย มันเป็นแค่เรื่องตลก เรื่องตลกหน่ะ !"

คนที่หัวเราะก่อนหน้านี้เริ่มปรับเปลี่ยนคำพูดของเขาทันที แล้วนึกถึงคำพูดที่หัวหน้าของเขาเคยพูดเอาไว้

"จำเอาไว้ ถ้าแกจะทำให้มันเหมือนอุบัติเหตุ แกจะเลือกรถคันไหนก็ได้ที่แกต้องการ แต่แกต้องหลีกเลี่ยงรถมินิแวน ! ไม่อย่างงั้นพวกวูเหลียงฮองตงที่ชอบขับรถเล่นอยู่แถวนั้นจะออกมาจัดการกับพวกแก ! "

ในอดีตเขาไม่เคยเข้าใจถึงเสียงเตือนของพวกหัวหน้าที่เคยเตือนเขา แต่ตอนนี้เขาได้เจอกับมันตัวด้วยเองแล้ว ในที่สุดเขาก็เข้าใจชะตากรรมของคนที่ไม่ฟังจะเป็นยังไง !

ห้านาทีต่อมา รถ BMW กับรถมินิแวนเก่า ๆ ก็วิ่งผ่านทางหลวงไปด้วยกัน

"อืม ไม่เลว รถคันนี้สบายดีจัง !"

โจวบินจิ้มนิ้วไปที่เบาะหนังข้างหลังคนขับ

'นี้มันบัดซบอะไรเนี่ย ? พวกมาเฟียมันหาเงินง่ายขนาดนี้ ? พวกเขาได้ BMW มาง่าย ๆ แบบนี้ ?'

วังยงรู้สึกสับสน พวกนักเลงสามคนที่มีรอยสักพวกนั้นเพื่อแลกกับการมีรอยแผลไปทั่วร่าง พวกเขายินยอมมอบรถ BMW คันนี้ให้ !

แม้ว่า BMW รุ่นนี้จะราคาถูก แต่อย่างน้อยมันก็มีราคาถึง 200,000 หยวน มันนั่งสบายกว่ารถมินิแวนมาก

ทั้งกลุ่มมาถึงหมู่บ้านชิงหลิงอย่างรวดเร็ว วังยงเดินนำพวกเขาไปบนเส้นทางในภูเขาเพื่อที่จะไปบ้านของเป่ยเฟิง

"นายน้อยวัง คุณเลือกเวลามาได้แย่มาก ทำไมคุณไม่บอกพี่น้องเขาเราว่ามันจะต้องผ่านเส้นทางที่ยาวและยากลำบากแบบนี้กว่าจะไปถึงเป้าหมาย ! ทำไมคุณไม่เพิ่มค่าจ้างพิเศษให้เราซักเล็กน้อย ? ฉันคิดว่า 10,000 หยวนน่าจะดี คุณคิดว่างั้นไหม ?"

โจวบินเริ่มแสดงท่าทางหงุดหงิด หลังจากเดินบนเส้นทางภูเขานี้มานานกว่า 20 นาที และมันยังคงไม่ถึงเป้าหมายซักที

"อะไร ? 10,000 หยวน ? ฉันให้ได้แค่ 3,000! "

"ตกลง !"

โจวบินยอมรับทันที เขาแค่หาข้ออ้างที่จะบ่นออกมา และไม่ได้หวังว่าเขาจะหาเงินพิเศษได้เพิ่มอีก 3,000 หยวน !

และซักพักต่อมา แก๊งมาเฟียก็ได้มาถึงหน้าบ้านของเป่ยเฟิง พวกเขารู้สึกร้อนและหงุดหงิดอย่างมาก จากนั้นโจวบินก็ให้หนึ่งในแก๊งเดินออกไปเคาะที่ประตู

"เฮ้ เปิด ! รีบ ๆ มาเปิดประตู !"

พวกมาเฟียตะโกนเริ่มตะโกนในขณะที่เขาเคาะประตูซ้ำ ๆ

"มันเป็นใคร ?"

ลึกลับที่ 2 กับ 3 กำลังฝึกการเคลื่อนไหวของเทคนิคการหายใจด้วยแสง ในขณะที่ลึกลับที่ 1 อยู่ทื่ห้องของเธอ เธอกำลังดูบูนี่แบร์อยู่

ลึกลับที่ 2 กับ 3 สามารถบอกได้เลยว่าคนที่มาเยี่ยมครั้งนี้ไม่ได้มาดี ดังนั้นลึกลับที่ 2 ได้ไปเปิดประตูแล้วถามด้วยเสียงเย็นชา

"โอ้ ? นายอีกแล้ว ? ดูเหมือนว่าที่จัดการนายไปครั้งสุดท้ายมันไม่พอสินะ ! นายเลยมาที่นี่อีกวันนี้ ?"

แม้จะมีคนจำนวนมากกว่าสิบคนอยู่ด้านนอกประตู ลึกลับที่ 2 กับ 3 ก็ไม่ได้หวาดกลัวแม้แต่น้อย พวกเขาชำเลืองมองแค่นั่น จากนั้นเขาก็เห็นวังยงที่แอบซ่อนอยู่ด้านหลังพวกคนตรงหน้า มุมปากของพวกเขายิ้มด้วยความเยาะเย้ย

"หื้ม ! ฉันอยากจะเห็นว่าพวกแกสองคนจะทำยังไง ! วันนี้ฉันจะมาทำลายบ้านหลังนี้และฉีกแขนพวกแก !"

ใบหน้าของวังยงน่าเกลียดจนไม่น่าดู

"ชิ ไอ้โง่ เพ้อเจ้อ !"

ลึกลับที่ 2 กับ 3 หัวเราะอย่างเย็นชา พวกเขาไม่แม้แต่จะใส่ใจพวกมาเฟียนี้เลย

"เกิดอะไรขึ้น ?"

เป่ยเฟิงมองอย่างเฉื่อยชา บนหน้าของเขาแสดงความไม่สนใจอยู่ ที่เดินตามเขามาทางซ้ายกับขวาคือลึกลับที่ 1 กับ ไป่เซียง

"บอส พวกนี้คือพวกที่มาครั้งก่อน พวกเขาบอกว่าจะมาทำลายบ้านแล้วก็หักแขนพวกเรา"

ลึกลับที่ 2 กับ 3 รายงานด้วยน้ำเสียงเคารพ

"โอ้ ? น่าสนใจ !"

กลุ่มของฉินวูฟ่า กับ ฉินยี เพิ่งจะเดินมาถึงและพวกเขาก็มองเห็นฉากที่เกิดขึ้นทั้งหมด

ร่างกายของฉินวูฟ่าสั่นเล็กน้อย เมื่อดวงตาของเขาจ้องไปที่บางคน

"เขาดูเหมือนมาก ! มันเหมือนจนน่าแปลก !"

ฉินวูฟ่าพึมพำด้วยความกระวนกระวายเล็กน้อย

"ท่านหัวหน้าตระกูล ..."

ฉินยีเห็นว่าฉินวูฟ่ามีท่าทางแปลก ๆ เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากเปิดปากถาม

"อยู่ในมือฉันแล้ว ฉันอยากเห็นลูกชายของฉันฉินวูฟ่า จะจัดการยังไงกับเรื่องนี้ !"

ฉินวูฟ่าจับมือของเขาไว้ข้างหลังและมองดูข้างหน้าราวกับพ่อที่กำลังดูลูกชายจัดการปัญหา

'ไม่เลว ! เขาดูเหมือนฉันมาก ... ไม่ผิดแน่ เขาน่าจะเป็นลูกของฉัน !'

ฉินวูฟ่าพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ และยืนยันความคิดในใจของเขา

"แต่ ..."

"ไม่มีแต่ คนหนุ่มสาวต้องเรียนรู้ที่จะยืนด้วยเท้าตัวเองทั้งสองข้าง !"

ฉินวูฟ่าขัดจังหวะฉินยีอีกครั้ง จากนั้นเขาก็กำลังเงียบเหมือนเดิม