บทที่ 36: การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่, เตรียมกลับเมือง

บทที่ 36: การเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่, เตรียมกลับเมือง

ณ สถานที่แบ่งของกลาง เย่ม่อรับหน้าที่เป็นคนงานชั่วคราว

สำหรับวัตถุดิบที่หลินอินและพวกต้องการ เย่ม่อไม่พูดพร่ำทำเพลง จัดการให้ทุกคนโดยตรง

เขาเลือกของที่แผ่กลิ่นอายเลือดออกมาสองสามชิ้นจากกองวัตถุดิบ แล้วโยนให้หลินอิน

หลินอินรับหัวใจแห่งการสังหาร ใบมีดโลหิต และหางซัคคิวบัสที่เย่ม่อโยนมาให้ บนใบหน้าก็อดไม่ได้ที่จะเผยรอยยิ้มที่สดใสออกมา

“ขอบคุณนะ เย่ม่อ!

วัตถุดิบพวกนี้ ฉันให้เธอหนึ่งร้อยล้าน เธอว่าเหมาะสมไหม” เสียงที่นุ่มนวลของหลินอินดังขึ้น

ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ หลินอินรีบหยิบแบล็คการ์ดใบหนึ่งออกมาส่งให้เย่ม่อ

“ใช่แล้ว รวมกับเงื่อนไขที่ฉันสัญญาไว้กับเธอก่อนหน้านี้ ฉันต้องให้เธอทั้งหมดสองร้อยล้าน!

การ์ดใบนี้ให้เธอเลย ข้างในยังมีอีกสองร้อยกว่าล้าน!” หลินอินยิ้ม

เย่ม่อได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันชะงักไป ค่อยๆ รับแบล็คการ์ดที่อีกฝ่ายส่งมา พูดอย่างตื่นเต้นว่า “ขอบคุณเศรษฐีนี!”

เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หลินอินก็เพียงแค่เหลือบมองเย่ม่อ ดูเหมือนจะไม่ชอบคำเรียกแบบนี้

จากนั้นเธอก็เอาวัตถุดิบในมือ ส่งให้เงาขาวมายาโดยตรง เตรียมจะให้อีกฝ่ายวิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิล

ไม่กี่นาทีต่อมา

เย่ม่อก็ช่วยโหวจื่อตรวจสอบเส้นทางวิวัฒนาการของวานรขาวผู้พิทักษ์สุสาน

แต่น่าเสียดายที่ แม้วานรขาวผู้พิทักษ์สุสานจะมีเส้นทางวิวัฒนาการถึงสี่เส้นทาง แต่กลับไม่มีเส้นทางที่ซ่อนอยู่

ดังนั้นเส้นทางวิวัฒนาการของวานรขาวผู้พิทักษ์สุสาน จึงทำได้แค่ให้โหวจื่อตัดสินใจตามความชอบของตัวเองเท่านั้น

โชคดีที่ในกองวัตถุดิบที่จ้าวหลงทิ้งไว้นี้ ก็มีวัตถุดิบสองชิ้นที่วานรขาวผู้พิทักษ์สุสานต้องใช้ในการวิวัฒนาการพอดี เย่ม่อก็ไม่ได้คิดอะไรมาก ส่งให้โหวจื่อโดยตรง

เนื่องจากของพวกนี้ไม่ได้มีค่ามากนัก เย่ม่อก็ไม่ได้เก็บเงินจากอีกฝ่าย

ส่วนผลึกวิญญาณเพลิงทมิฬที่ฉินตงเอาไป ถือเป็นของที่มีค่าที่สุดในบรรดาวัตถุดิบชุดนี้

ภายใต้การยืนกรานของอีกฝ่าย เย่ม่อสุดท้ายก็ยอมรับเงินหนึ่งพันล้านต้าเซี่ยที่พ่อของอีกฝ่ายโอนมาให้

“หนึ่งพันสองร้อยล้าน...ยอดไปเลย

ดูเหมือนว่าสองวันนี้ต้องกลับไปที่เมืองนอกเฟิงเยว่สักรอบแล้ว!“เย่ม่อตื่นเต้นอย่างยิ่งในใจ คิดว่า”ไม่รู้ว่าวัตถุดิบที่ใช้ไม่ได้พวกนี้จะขายได้เท่าไหร่

ถ้าขายได้สักสองสามร้อยล้านก็พอแล้ว!”

ในไม่ช้า

หลังจากวิญญาณโลงศพของหลินอินวิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิล หลายคนก็อาศัยความมืดเดินไปสองกิโลเมตร สุดท้ายก็เจอถ้ำแห่งหนึ่งที่ขอบหุบเขา

พวกเขาตั้งใจจะพักที่นี่หนึ่งคืน

“เอาล่ะ ที่นี่น่าจะปลอดภัยแล้ว

ฉันว่าคนของกลุ่มค้นหาสุสานผีร้าย คงจะไม่ได้รับข่าวเร็วขนาดนั้น” เย่ม่อพิงกำแพงในถ้ำพูด

หลินอินและพวกได้ยินดังนั้น ก็พยักหน้า

จากนั้น พวกเขาก็ส่งวิญญาณโลงศพของตัวเองไปที่ปากถ้ำ ทำหน้าที่เป็นยามเฝ้าระวัง

.......

เช้าวันรุ่งขึ้น

แสงสว่างส่องเข้ามาในถ้ำ

เย่ม่อค่อยๆ ลืมตาขึ้น ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มที่ตื่นเต้นออกมา

เพราะเสียงของระบบดังขึ้นในหัวของเขา

“ติ๊ง! วิญญาณโลงศพของคุณไทแรนต์ ดูดซับแกนคริสตัลซอมบี้จำนวนมาก ทักษะธรรมดาทั้งหมด ได้รับการเลื่อนขั้นเป็นขั้นสองแล้ว กรุณาเปิดหน้าต่างเพื่อดู!”

“ติ๊ง! วิญญาณโลงศพของคุณชีชี ดูดซับศิลาจันทราสาร*50 สำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่มเป็นสองเท่า ได้รับค่าประสบการณ์ทั้งหมด 5000”

“ติ๊ง! วิญญาณโลงศพของคุณไทแรนต์ กินยาโลหิตอสูร*300 จำนวนมากสำเร็จ ค่าประสบการณ์เพิ่มเป็นสองเท่า ได้รับค่าประสบการณ์ทั้งหมด 3000”

“ติ๊ง! เนื่องจากแบ่งปันค่าประสบการณ์ ชีชีได้รับค่าประสบการณ์เพิ่ม 3000 ไทแรนต์ได้รับค่าประสบการณ์เพิ่ม 5000”

“ติ๊ง! วิญญาณโลงศพของคุณไทแรนต์ ได้รับการเลื่อนระดับเป็น Lv.12 ระดับบริวาร ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้สำหรับระดับถัดไป 2860/5040”

“ติ๊ง! วิญญาณโลงศพของคุณชีชี ได้รับการเลื่อนระดับเป็น Lv.10 ระดับบริวาร ค่าประสบการณ์ที่ต้องใช้สำหรับระดับถัดไป 800/3800”

“ไม่น่าเชื่อว่าจะเลเวล 10 ขึ้นไปกันหมดแล้ว ความเร็วในการอัปเลเวลนี่มันพุ่งเป็นจรวดชัดๆ!” เย่ม่อดีใจอย่างยิ่งในใจ

เมื่อคืนก่อนนอน เขาก็เอาวัตถุดิบทั้งหมดที่ไทแรนต์กับชีชีใช้ได้ ให้พวกมันทั้งหมด

และไทแรนต์กับชีชีก็อยู่ข้างๆ เย่ม่อ ดูดซับวัตถุดิบเหล่านี้อย่างเงียบๆ

เดิมทีเขาไม่รู้ว่าวัตถุดิบเหล่านี้มีค่าเท่าไหร่ จนกระทั่งถามหลินอินถึงได้รู้ว่า วัตถุดิบเหล่านี้ไม่ได้มีค่ามากนัก

เช่นศิลาจันทราสาร ขุดมาจากดินแดนบำรุงศพในมิติเร้นลับ มีแก่นจันทราเล็กน้อย เหมาะกับการบำรุงวิญญาณโลงศพประเภทผีดิบและปีศาจ ก้อนละประมาณสองแสนต้าเซี่ย

ส่วนยาโลหิตอสูรยิ่งพบได้บ่อยกว่า สกัดจากเลือดเนื้อและแก่นเลือดของปีศาจ หลอมรวมเป็นยาเม็ด

แม้ว่าของสิ่งนี้จะมีขายทุกร้านบำรุงวิญญาณโลงศพในตลาด ราคาก็แค่ไม่กี่พันต้าเซี่ยต่อเม็ด แต่สำหรับผู้ผนึกโลงแล้ว นี่เป็นของที่จำเป็น

เพราะยาโลหิตอสูรมีผลในการฟื้นฟูพลังของวิญญาณโลงศพ พร้อมกันนั้นก็ใช้บำรุงวิญญาณโลงศพที่ต่ำกว่าเลเวล 20 ได้

คนรวยเพียงแค่ทุ่มเงินอย่างบ้าคลั่ง ใช้ยาโลหิตอสูรจำนวนมากเลี้ยงวิญญาณโลงศพ ก็มีโอกาสทำให้วิญญาณโลงศพเลื่อนระดับถึง 20 ได้อย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่ากระบวนการนี้ช้าอย่างยิ่ง ทุกครั้งที่เลื่อนระดับ ค่าประสบการณ์ที่ยาโลหิตอสูรให้จะลดลง

อยากจะให้วิญญาณโลงศพจากเลเวล 1 ถึง 20 โดยตรง อย่างน้อยต้องใช้สิบกว่าหมื่นเม็ด

ถ้าไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ผู้บำรุงศพระดับเทพของเย่ม่อที่ทำให้ค่าประสบการณ์เพิ่มเป็นสองเท่า งั้นด้วยระดับของไทแรนต์ในตอนนี้ อย่างน้อยต้องดูดซับหลายร้อยเม็ดถึงจะเลื่อนระดับได้!

“ตอนนี้ฉันมีสิบกว่าล้าน ถ้าเอาออกมาหนึ่งร้อยล้าน ซื้อยาโลหิตอสูรหลายหมื่นเม็ดให้ไทแรนต์ดูดซับ น่าจะมีโอกาสอัปมันถึงเลเวล 20!”

“ถึงตอนนั้นเลเวลของชีชีก็จะใกล้ 20 แล้ว!”

เย่ม่อคิดขึ้นมาได้ ใบหน้าเผยสีหน้าที่ตื่นเต้นออกมา

สำหรับการวิวัฒนาการของไทแรนต์กับชีชี เขาก็คาดหวังอย่างยิ่ง!

และสัปดาห์หน้าที่งานประเมินในเมืองเจียงหนานถ้าเก็บตกของดีได้ บวกกับแก่นวิวัฒนาการหายากเผ่าศพที่ประธานเฉินสัญญาไว้กับตัวเอง งั้นตัวเองก็เพียงพอที่จะรวบรวมวัตถุดิบวิวัฒนาการที่ชีชีกับไทแรนต์ต้องการได้!

ต้องรู้ว่า วัตถุดิบวิวัฒนาการของไทแรนต์หาง่าย

แต่ชีชีเป็นระดับ S!

วัตถุดิบวิวัฒนาการที่เธอใช้ได้ ล้วนเป็นหน่วยร้อยล้าน หรือแม้กระทั่งไม่สามารถประเมินเป็นเงินได้!

ขณะที่เย่ม่อคิดเพลินอยู่

เสียงของหลินอินก็ดังมาจากนอกปากถ้ำ

เธอไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ก็พิงกำแพงปากถ้ำ เผยให้เห็นรูปร่างที่น่าทึ่งอย่างยิ่ง ทำให้เย่ม่อมองจนเหม่อไปเล็กน้อย

“เย่ม่อ ฉันกับโหวจื่อพวกเขาปรึกษากันแล้ว

ไม่เตรียมจะไปมิติเร้นลับในหุบเขาวันสิ้นโลกแล้ว” หลินอินมองเย่ม่อ ยิ้มจางๆ

เย่ม่อได้ยินดังนั้น พยักหน้าพูดว่า “ครั้งนี้วัตถุดิบวิวัฒนาการที่พวกเธอต้องการรวบรวมครบแล้ว ไม่ไปมิติเร้นลับก็ถูกแล้ว”

“ไม่สู้นายก็ไปกับพวกเราด้วยกันเลย”

หลินอินมองเย่ม่ออย่างจริงจัง น้ำเสียงปนแววห่วงใย “รองหัวหน้ากลุ่มของกลุ่มค้นหาสุสานผีร้ายถูกพวกเราฆ่าแล้ว ถ้านายยังอยู่ในหุบเขาวันสิ้นโลก ฉันกลัวว่าพวกเขาจะส่งคนมาหานายอีก

ถึงตอนนั้นถ้าหัวหน้ากลุ่มของกลุ่มค้นหาสุสานผีร้ายมา...ถ้านายถูกเจอ ต้องเสียชีวิตแน่นอน”

เย่ม่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้าตอบตกลง “ก็ได้ ฉันก็กำลังคิดจะกลับไปขายวัตถุดิบที่ไม่จำเป็นพวกนั้นอยู่พอดี...”

“ถ้างั้นก็อย่ารอช้าเลย พวกเรารีบออกเดินทางกลับเมืองเฟิงเยว่กันเถอะ!”

.......