บทที่ 27: วัตถุดิบที่ต้องใช้ในการวิวัฒนาการ
บทที่ 27: วัตถุดิบที่ต้องใช้ในการวิวัฒนาการ
บทที่ 27: วัตถุดิบที่ต้องใช้ในการวิวัฒนาการ
“วิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิลต้องใช้หางซัคคิวบัสด้วยหรือ
นั่นก็เท่ากับว่ากลายเป็นซอมบี้กับปีศาจสองเผ่าพันธุ์น่ะสิ
มิน่าล่ะถึงได้แข็งแกร่งกว่าอีกสองเส้นทางวิวัฒนาการ!” เย่ม่อตกใจในใจ
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขามองไปยังหลินอินเหมือนมีอะไรจะพูดแต่ก็ไม่พูด
“มีอะไรหรือ เย่ม่อ” หลินอินถามอย่างสงสัย
เย่ม่อคิดอยู่ครู่หนึ่ง น้ำเสียงก็จริงจังขึ้นมา พูดว่า “เธอมีรูปถ่ายหรือวิดีโอของบลัดแองเจิลไหม
ถ้ามี ฉันรู้สึกว่าสามารถอนุมานวัตถุดิบวิวัฒนาการที่มันต้องการได้จากรูปลักษณ์ภายนอก”
“แน่นอนว่ามี!” หลินอินรีบพยักหน้า ในแววตาฉายแววดีใจ
ทันใดนั้น เธอก็รีบหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดวิดีโอเกี่ยวกับบลัดแองเจิล
เย่ม่อมองภาพในวิดีโอ มุมปากก็อดไม่ได้ที่จะกระตุกเล็กน้อย
ภาพนี้ช่างคุ้นเคยเสียนี่กระไร...
ในภาพมีซอมบี้ขายาวที่สวมชุดพยาบาลสีแดงเลือด ทั่วทั้งร่างแผ่หมอกเลือดออกมา ลากหางปีศาจยาวๆ อยู่
ในมือถือใบมีดคมเหมือนเคียว กำลังไล่ฆ่ากลุ่มทหารรับจ้างที่ถือปืน
และทหารรับจ้างเหล่านี้ก็หนีอย่างไม่คิดชีวิต ในพริบตาก็ถูกบลัดแองเจิลฆ่าจนเกลี้ยง
“หัวใจแห่งการสังหาร, หางซัคคิวบัส, ใบมีดโลหิต, แกนคริสตัลซอมบี้ขั้นสามจำนวนหนึ่ง” เย่ม่อหันไปมองหลินอิน ไม่เลือกที่จะปิดบัง พูดออกมาโดยตรง
เมื่อได้ยินคำพูดที่กะทันหันของเย่ม่อ หลินอินก็รู้สึกงงงวยไปเลย ชั่วขณะหนึ่งยังไม่ทันได้ตอบสนอง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึง “นายกำลังพูดอะไร”
“วัตถุดิบวิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิล”
“นี่...นายดูออกได้ยังไง แค่ดูจากวิดีโอนี้”
“ถ้าฉันบอกว่า นี่เป็นพรสวรรค์ของฉัน เธอจะเชื่อไหม”
“นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว...เย่ม่อ” หลินอินไม่ค่อยกล้าเชื่อ ทันใดนั้นก็สูดหายใจเข้าลึกๆ
แม้ว่าเธอจะรู้ดีว่า สามารถตัดสินวัตถุดิบวิวัฒนาการที่ต้องการได้จากรูปลักษณ์ภายนอกของวิญญาณโลงศพ แต่ส่วนใหญ่ก็จะมีความคลาดเคลื่อน
หากใช้วัตถุดิบผิด ทำให้วิญญาณโลงศพวิวัฒนาการล้มเหลว ก็จะเสียโอกาสวิวัฒนาการไปเปล่าๆ
เดิมทีเธอไม่ได้คาดหวังอะไรมาก ต่อให้เดาวัตถุดิบวิวัฒนาการได้หนึ่งสองอย่าง เธอก็ไม่ค่อยกล้าที่จะลอง
แต่เย่ม่อแค่ดูวิดีโอไปครู่หนึ่ง ก็พูดวัตถุดิบวิวัฒนาการออกมาครบถ้วน นี่ทำให้เธอไม่ตกใจได้อย่างไร
เมื่อคิดถึงตรงนี้
หลินอินรีบสูดหายใจเข้าลึกๆ ในแววตาฉายแววร้อนแรง จากนั้นก็ค่อยๆ เดินเข้าไปหาเย่ม่อ พยายามจะดูว่าอีกฝ่ายกำลังแกล้งตัวเองหรือไม่
อย่างไรก็ตามในแววตาของเย่ม่อเรียบเฉย ดูเหมือนจะกำลังเล่าความจริงอยู่
“เย่ม่อ คำแนะนำของนาย! พี่สาวคนนี้รับไว้!”
“วัตถุดิบที่นายพูด ฉันจะไปเตรียม!
ถ้านายพูดความจริง ทำให้คาริน่าวิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิลได้จริงๆ!
งั้นฉันหลินอินติดหนี้บุญคุณนายครั้งใหญ่!” หลินอินดวงตาสวยงามจ้องมองเย่ม่อ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
เย่ม่อได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองหลินอินแผ่วเบา พูดอย่างไม่แสดงสีหน้า “เรื่องติดหนี้บุญคุณฉันไม่จำเป็นหรอก...
ฉันขาดเงิน สู้โอนเงินมาดีกว่า”
“ได้! ถ้าคาริน่าวิวัฒนาการเป็นบลัดแองเจิลจริงๆ ฉันจะให้เงินขอบคุณนายหนึ่งร้อยล้าน! นายว่ายังไง”
“ถ้างั้นก็ต้องขอบคุณเศรษฐีนีล่วงหน้าแล้ว!”
....
ขณะที่เย่ม่อกับหลินอินคุยเรื่องเส้นทางวิวัฒนาการของเงาขาวมายาจบ
โหวจื่อกับฉินตงก็กางเต็นท์เสร็จแล้ว
ในป่า โดยเฉพาะในพื้นที่อันตราย ผู้ผนึกโลงส่วนใหญ่น้อยคนที่จะเลือกพักค้างคืนข้างนอก
พวกเขากล้าที่จะกางเต็นท์ในที่ที่ปีศาจปรากฏตัวโดยตรง เห็นได้ชัดว่ามั่นใจในฝีมือของตัวเองมาก
ในตอนนั้น
โหวจื่อรู้สึกว่าท้องร้องครืดคราด
จากนั้นเขาก็ขมวดคิ้ว หันไปมองฉินตงแล้วพูดว่า “ตงจื่อ นายหิวไหม”
ฉินตงได้ยินดังนั้น ก็เหลือบมองอีกฝ่ายแผ่วเบา พยักหน้า
“ไม่สู้เราออกไปล่าสัตว์กันหน่อยไหม
ได้ยินมาว่าเนื้อสัตว์กลายพันธุ์ในหุบเขาวันสิ้นโลกนี้อร่อยมาก ฉันว่าถ้าไม่ได้ลอง ก็คงจะเสียดายแย่”
“ฟังนายพูดแบบนี้ ฉันก็อยากจะลองเหมือนกัน” ฉินตงดันแว่น ในแววตาฉายแววคาดหวัง
ในไม่ช้า
ทั้งสองคนหาฟืนใกล้ๆ มาได้กองหนึ่ง ย้ายไปไว้บนหินก้อนใหญ่ที่เย่ม่อกับหลินอินอยู่ จากนั้นก็จุดไฟ
“พี่อิน เย่ม่อ
ฉันกับตงจื่อเตรียมจะออกไปล่าสัตว์กลายพันธุ์ เดี๋ยวเรามาทำบาร์บีคิวปิคนิคกัน!” โหวจื่อพูดอย่างตื่นเต้น
ดูเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ โหวจื่อก็รีบสั่งว่า “ฟืนที่นี่พวกนายดูไว้ก่อนนะ อย่าให้มันดับเด็ดขาด!
ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวเราหาทางกลับไม่เจอ ก็แย่เลย”
“ได้ พวกนายรีบไปรีบกลับ ระวังอย่าไปไกลเกินไป
ถ้ามีสถานการณ์พิเศษ ก็ยิงพลุสัญญาณเลย ฉันเห็นแล้วจะไปช่วยพวกนาย” หลินอินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็พยักหน้าตอบตกลง
“วางใจเถอะ พี่อิน!
นายก็ไม่ใช่ไม่รู้ ฉันกับตงจื่อร่วมมือกัน ตราบใดที่ไม่เจอฝูงปีศาจ ต่อให้เจอปีศาจเลเวล 30 พวกเราก็สามารถถอยได้อย่างปลอดภัย!” โหวจื่อพูดอย่างมั่นใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความมั่นใจ
ข้างๆ กัน ฉินตงก็พยักหน้าเล็กน้อย ในแววตาเผยความมั่นใจออกมา “ฉันกับโหวจื่อไปเดี๋ยวก็กลับ พวกนายก็รอข่าวดีของพวกเราอยู่ที่นี่เถอะ”
พูดจบ ทั้งสองคนก็อัญเชิญวิญญาณโลงศพของตัวเองออกมา เดินเข้าไปในป่าใกล้ๆ
เมื่อทั้งสองคนจากไป เย่ม่อกับหลินอินก็ตกอยู่ในความเงียบชั่วขณะ ต่างคนต่างนอนอยู่บนหินมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
และอีกฝั่งของแม่น้ำเลือด ก็ปรากฏร่างในชุดคลุมสีดำที่แบกโลงศพอยู่หกคนขึ้นมาอย่างเงียบๆ
หกคนนี้ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายแห่งการสังหารที่รุนแรงออกมา ในแววตาส่องประกายเหมือนไฟผี ราวกับอสูร ดูน่ากลัวอย่างยิ่ง
หนึ่งในนั้นกำลังถือกล้องส่องทางไกล สังเกตเย่ม่อกับหลินอินบนหินอยู่ไกลๆ
“รองหัวหน้ากลุ่ม ชายหนุ่มสองคนที่ดูเหมือนจะเป็นภัยคุกคามได้ไปแล้ว
เหลือเพียงเป้าหมายกับผู้หญิงอีกคนที่ดูอ่อนแอ
พวกเราจะลงมือตอนนี้เลยไหม” คนที่ถือกล้องส่องทางไกลถามขึ้น
รองหัวหน้ากลุ่มได้ยินดังนั้น ใบหน้าก็พลันเผยรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมออกมา พูดว่า “ตามสี่คนนี้มาสองชั่วโมงแล้ว ในที่สุดก็มีโอกาสลงมือแล้ว!”
พูดจบ เขาก็หันไปมองสมาชิกในกลุ่มสองสามคน พูดว่า “พี่น้อง ไอ้หนุ่มที่ชื่อเย่ม่อนั่น หัวของมันมีลูกค้าสามคนตั้งค่าหัวไว้!
พวกเราต้องฆ่ามันให้ได้เป็นอันดับแรก!
ถ้าผู้หญิงข้างๆ มันกล้าขวาง พวกนายก็ไม่ต้องเกรงใจ ฆ่าเธอทิ้งไปเลย
ไหนๆ ก็มีหัวหน้ากลุ่มคอยหนุนหลัง ต่อให้ไปมีเรื่องถึงกองกำลังใหญ่ พวกเราก็จะปลอดภัย!”
“รองหัวหน้ากลุ่ม หากชายหนุ่มสองคนนั้นกลับมาจะทำยังไง”
“เหอะๆ วางใจเถอะ
ยังไม่ทันที่พวกเขาจะกลับมา หัวของไอ้หนุ่มนั่นก็คงจะหลุดจากบ่าแล้ว
ถ้าพวกเราผู้ผนึกโลงขั้นกลางหกคนไม่สามารถจัดการไอ้หนุ่มนั่นได้อย่างรวดเร็ว งั้นกลุ่มค้นหาสุสานผีร้ายของพวกเราก็ยุบวงไปเลยดีกว่า”
...