บทที่ 35 - ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

บทที่ 35 - ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์

ครึ่งเดือนต่อมา ณ ชายขอบทิศตะวันตกเฉียงเหนือของเทือกเขาไท่เยว่ ใกล้กับตลาดของสำนักดาราสวรรค์ ฉินยู่ในชุดบัณฑิตสีขาวก็ร่อนลงมา

"นี่คือถ้ำของเจ้าเฒ่าหานรึ ช่างห่างไกลผู้คนเสียจริง" ก่อนหน้านี้ฉินยู่เพียงแต่รู้ว่านิสัยรักสันโดษของเจ้าเฒ่าหานทำให้เขาเลือกสร้างถ้ำในที่ที่ห่างไกล แต่เมื่อได้มาเห็นของจริงแล้ว มันก็ไม่ใช่แค่ห่างไกลธรรมดา

"ค่ายกลสุเมรุเล็ก ยังไม่ได้ค่ายกลใหญ่ห้าธาตุกลับตาลปัตรสินะ ดูท่าข้าจะมาได้จังหวะพอดี"

ฉินยู่หยิบยันต์สื่อสารออกมาแผ่นหนึ่ง พูดสองสามคำแล้วยิงเข้าไปในค่ายกล เขาไม่เหมือนหานลี่ที่ชอบเก็บตัว สถานะปรมาจารย์หลอมศาสตราของเขาไม่สามารถปิดบังได้อีกต่อไป คนที่มาขอให้เขาหลอมศาสตราวุธก็มีไม่น้อย แค่สอบถามเล็กน้อยก็รู้แล้วว่าหานลี่เปิดถ้ำมาได้สองวันแล้ว เขาก็รีบรุดมาหาทันที

ชั่วครู่ใบหน้าดำคล้ำของเจ้าเฒ่าหานก็ปรากฏแก่สายตา

"พี่ฉินมาเยือน กระท่อมซอมซ่อของข้าก็พลันสว่างไสว" หานลี่ยิ้ม เขากำลังมีเรื่องบางอย่างจะปรึกษาฉินยู่อยู่พอดี ไม่คิดว่าฉินยู่จะมาหาเอง แต่การแต่งตัวในวันนี้ไม่ค่อยจะเห็นบ่อยนัก ก่อนหน้านี้ฉินยูมักจะมาในมาดชายฉกรรจ์ร่างกำยำ ดูดุดันอย่างยิ่ง ตอนนี้เปลี่ยนมาใส่ชุดบัณฑิตสีขาว กลับดูเหมือนมีกลิ่นอายของบัณฑิตอยู่บ้าง

อันที่จริงฉินยู่ค่อนข้างจะชอบมาดคุณชายผู้สง่างาม และหลายวันนี้ตอนที่ว่างๆ เขาก็ได้ทำยันต์ระดับต่ำจำนวนมาก พอจับพู่กันมากเข้า ประกอบกับตอนที่สร้างเคล็ดวิชาได้อ่านหนังสือมากมาย กลิ่นอายของบัณฑิตนี้ก็ดูจะเป็นเรื่องจริงขึ้นมา

"ถ้ำของน้องหานนี่ช่างรกร้างเสียจริง ข้าต้องวนหาอยู่นานเลยนะ"

"ฮ่าฮ่า น้องชายชอบความสงบ พี่ฉินเชิญเข้ามาข้างในก่อน"

การตกแต่งภายในถ้ำของหานลี่ก็พอๆ กับของฉินยู่ คือแทบจะไม่มีอะไรเลย ทั้งสองคนไม่ใช่คนที่นิยมความสุขสบาย ทางฝั่งฉินยู่ยังดีหน่อย มีคนมาขอให้เขาหลอมศาสตราวุธ ก็จะมอบของขวัญให้บ้าง เฟอร์นิเจอร์อะไรต่างๆ ก็ไม่ขาด แต่ที่นี่ของหานลี่ นอกจากโต๊ะหินเตียงหินแล้วก็ไม่มีอะไรอื่นอีก

"ที่นี่ของเจ้าช่างอัตคัดเสียจริง ในอนาคตถ้ามีเพื่อนร่วมสำนักมาหา จะไม่โดนหัวเราะเยาะเอาหรือ"

หานลี่กลับมีความสุขกับมัน "น้องชายในสำนักมีเพื่อนไม่มากนัก ไม่กลัวถูกหัวเราะเยาะหรอก อีกอย่างพวกเราผู้ฝึกตนหากลุ่มหลงในความสุขสบายมากเกินไปก็ไม่ใช่เรื่องดี"

ฉินยู่พยักหน้าเล็กน้อย "พูดได้ดี ครั้งนี้ที่พี่มา ก็อยากจะให้เจ้าช่วยเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรให้สักชุดหนึ่ง"

หานลี่เดาได้อยู่แล้วว่าฉินยู่มาด้วยเรื่องอะไร "ก่อนหน้านี้พี่ฉินก็ได้กำหนดกฎเกณฑ์ไว้แล้ว ตราบใดที่นำของดีที่มีประโยชน์ต่อน้องชายออกมา การเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรวิญญาณย่อมไม่มีปัญหา พอดีเลย น้องชายก็มีเรื่องบางอย่างจะขอคำชี้แนะเช่นกัน"

"อืม ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ งั้นพูดเรื่องปัญหาของเจ้าก่อนแล้วกัน" ฉินยู่กล่าว

หานลี่ยื่นนิ้วสองนิ้วออกมา ปราณกระบี่สีครามสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้น "ในแดนต้องห้ามเคยเห็นพี่ฉินใช้ปราณกระบี่แก่นคราม คาดว่าท่านก็คงจะฝึกฝนเคล็ดวิชานี้เช่นกัน บอกตามตรง ตอนที่น้องชายสถาปนาแก่นนั้นพลังโอสถเหลือเฟือ จำเป็นต้องฝึกฝนเคล็ดวิชานี้ และยังฝึกฝนไปถึงชั้นที่สี่แล้ว เพียงแต่ได้ยินมาว่าเคล็ดวิชานี้มีข้อบกพร่องอยู่ไม่น้อย เมื่อถึงระดับสูงพลังเวทจะสูญสลายไป..."

"ที่แท้ก็เป็นเคล็ดกระบี่แก่นคราม" ฉินยู่พยักหน้าเล็กน้อย เขาแย่งชิงเคล็ดกระบี่แก่นครามฉบับสมบูรณ์มาแล้ว หานลี่ย่อมไม่มีโอกาสได้เคล็ดวิชาฉบับสมบูรณ์ไป เพียงแต่ไม่รู้ว่าหน้าทองอีกแผ่นหนึ่งที่อยู่กับหลี่ฮว่าหยวนนั้นหานลี่ได้มาแล้วหรือยัง ในนั้นบันทึกเคล็ดวิชากระบี่เมฆาไผ่เขียวผึ้งซึ่งเป็นศาสตราวิเศษกระบี่บินที่ทรงพลังเอาไว้

"เจ้าพูดถูก เคล็ดวิชานี้จะทำให้แก่นแท้สูญสลายไปส่วนหนึ่งจริงๆ แต่ก็ไม่ใช่ข้อบกพร่องของเคล็ดวิชา แต่เป็นวิชาลับเฉพาะของเคล็ดวิชานี้ มีชื่อว่าเคล็ดวิชาสามหมุนทวนกำเนิด แก่นแท้ส่วนที่สูญสลายไปนั้นเป็นการเตรียมพร้อมสำหรับการสร้างแก่นปราณ"

"สร้างแก่นปราณ" หานลี่ตกใจเล็กน้อย พลันนึกขึ้นได้ว่าฉินยู่นั้นแท้จริงแล้วคือผู้ยิ่งใหญ่ที่มายึดร่าง ในใจก็เริ่มคิดคำนวณ "เคล็ดวิชาที่น้องชายได้มานั้นไม่สมบูรณ์ และไม่มีการกล่าวถึงเคล็ดวิชาสามหมุนทวนกำเนิดเลย ไม่ทราบว่าพี่ฉินจะพอรู้เคล็ดวิชาฉบับสมบูรณ์หรือไม่"

ฉินยู่ยิ้ม "ข้ารู้จริงๆ เคล็ดกระบี่แก่นครามนี้เป็นผลงานการสร้างสรรค์ของชิงหยวนจื่อ ยอดฝีมือแห่งวิถีกระบี่ในอดีต เคล็ดวิชามีทั้งหมดสิบสามชั้น สามารถฝึกฝนไปได้จนถึงระดับเทพแปลง เป็นเคล็ดวิชาสายกระบี่ที่เน้นการโจมตีอันทรงพลัง เป็นสุดยอดเคล็ดกระบี่สายไม้ โดยเฉพาะวิชาลับอย่างเคล็ดวิชาสามหมุนทวนกำเนิด ที่สามารถเพิ่มอัตราความสำเร็จในการสร้างแก่นปราณได้ น้องหานอยากได้หรือไม่"

"ระดับเทพแปลง" ในใจของหานลี่สั่นสะท้าน ความรู้ของฉินยู่ช่างล้ำเลิศจริงๆ ระดับสูงสุดของภพมนุษย์ก็คือเทพแปลง เคล็ดวิชาที่สามารถฝึกฝนไปจนถึงระดับเทพแปลงได้นั้น หุบเขาเมเปิ้ลเหลืองยังไม่มีเลย "จริงรึ"

ฉินยู่ไม่พูดพร่ำทำเพลง หยิบม้วนหยกออกมามอบให้เขาโดยตรง หานลี่รับมาอย่างระมัดระวัง ใช้จิตสัมผัสเข้าไปอ่านเคล็ดวิชาฉบับสมบูรณ์

ชั่วครู่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยความตกตะลึง

"หรือว่าพี่ฉินก็ฝึกฝนวิชาลับสายกระบี่เช่นนี้ด้วย" หานลี่ถามต่อ ตอนที่พวกเขากลับมาจากการทดสอบแดนโลหิต ฉินยู่เคยใช้ปราณกระบี่แก่นครามต่อหน้าเขา พลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวนั้นทำให้เขาอิจฉามานานแล้ว แต่ถ้าหากฉินยู่ก็ฝึกฝนเคล็ดวิชาเช่นนี้ด้วย การฝึกฝนของตนเองก็จะไม่มีความลับอะไรอีกต่อไป

ฉินยู่ส่ายหน้า "ไม่ใช่ ข้ามีเคล็ดวิชาอื่น เคล็ดวิชานี้เป็นเพียงวาสนาในอดีต เป็นพลังพิเศษสายกระบี่ที่หาได้ยาก ข้าก็เคยยืมเนื้อหาข้างบนมาอ้างอิงบ้าง"

หานลี่ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด "อย่างนั้นน้องชายก็ขอร้องให้พี่ฉินมอบเคล็ดวิชานี้ให้แก่ข้าด้วยเถิด"

ฉินยู่ยิ้มเล็กน้อย หยิบรากของต้นผลเกล็ดมังกรออกมา "ของสิ่งนี้เรียกว่าต้นผลเกล็ดมังกร ผลไม้วิญญาณชนิดนี้หากกินเป็นเวลานานจะสามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งของร่างกายได้ ข้ารู้ว่าของเหลววิญญาณสำหรับเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรวิญญาณของน้องหานก็มีไม่มากนัก เจ้าเพียงแค่ช่วยข้าเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรวิญญาณชนิดนี้ให้ได้ผลไม้หนึ่งหมื่นกว่าลูก ก็จะสามารถแลกเปลี่ยนกับเคล็ดกระบี่แก่นครามได้"

"หนึ่งหมื่นกว่า" หานลี่อดที่จะตกตะลึงไม่ได้ "ต้องการมากขนาดนั้นเชียวรึ"

ฉินยู่ยิ้ม "อย่าเพิ่งตกใจไป ต้นไม้นี้ออกผลดกมาก ครั้งหนึ่งที่สุกก็จะให้ผลกว่าร้อยลูก หนึ่งหมื่นลูกหากปล่อยให้เติบโตเองเกรงว่าต้องใช้เวลาหลายหมื่นปี แต่หากเร่งให้โตก็ใช้เวลาไม่นานนัก"

หานลี่ถอนหายใจโล่งอก หากหนึ่งครั้งได้ผลเดียว คงจะต้องเร่งให้โตเป็นหมื่นครั้ง เขาจะไปมีเวลาที่ไหนทำขนาดนั้น ครั้งละร้อยกว่าลูก ก็ต้องเร่งให้โตกว่าร้อยครั้งจึงจะครบหนึ่งหมื่นลูก แต่การแลกกับเคล็ดวิชาที่สามารถฝึกฝนไปจนถึงระดับเทพแปลงได้ จะไม่ยอมจ่ายค่าตอบแทนได้อย่างไร

"ตกลง น้องชายรับปาก เพียงแต่ไม่รู้ว่าผู้ฝึกตนธรรมดาที่ไม่ได้ฝึกฝนวิชาบำเพ็ญกายาอย่างข้าจะสามารถกินได้หรือไม่"

ฉินยู่จะไปรู้ความคิดของอีกฝ่ายได้อย่างไร "ก็ได้เหมือนกัน เพียงแต่ผลลัพธ์ไม่แรงเท่านั้นเอง แม้แต่กับผู้ฝึกตนสายกายาก็ยังมีผลไม่มากนัก มิฉะนั้นแล้วข้าจะต้องการหนึ่งหมื่นลูกไปทำไม"

หานลี่ค่อนข้างจะผิดหวัง เขาก็อิจฉาวิชาบำเพ็ญกายาอันน่าสะพรึงกลัวของฉินยู่อยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ยังไม่มีความกล้าพอที่จะไปขอเคล็ดวิชาบำเพ็ญกายาจากฉินยู่

ฉินยู่เห็นท่าทางเช่นนั้นก็กล่าวว่า "การบำเพ็ญกายานั้นยากกว่าที่เจ้าจินตนาการไว้มากนัก รอให้เจ้ากลายเป็นผู้ฝึกตนระดับสูงในอนาคตแล้วค่อยพิจารณาเถอะ แต่มีเรื่องหนึ่ง เจ้าสามารถวางแผนล่วงหน้าไว้ได้"

"โอ้ เรื่องอะไร ขอพี่ฉินโปรดชี้แนะ" หานลี่สนใจแต่เรื่องที่เกี่ยวข้องกับการฝึกฝนของตนเองเท่านั้น

ฉินยู่หยิบหน้าทองออกมาแผ่นหนึ่ง "เคล็ดกระบี่แก่นครามเคยเป็นคัมภีร์ประจำสำนักกระบี่เร้นลับ ภายหลังถูกหุบเขาเมเปิ้ลเหลืองทำลายไป ดังนั้นเคล็ดกระบี่แก่นครามจึงได้แพร่หลายในหุบเขาเมเปิ้ลเหลือง เพียงแต่ที่ได้มาในหุบเขานั้นไม่สมบูรณ์เท่านั้นเอง หน้าทองประเภทนี้เป็นวิธีการที่ชิงหยวนจื่อทิ้งไว้ในอดีต ข้าเคยเห็นแผ่นหนึ่งในมือของอาจารย์ของเจ้า หลี่ฮว่าหยวน ภายนอกเป็นเคล็ดวิชารวมแก่นปราณธรรมดาๆ แต่แท้จริงแล้วความลับที่ซ่อนอยู่ภายในนั้นต้องใช้ปราณกระบี่แก่นครามเปิดเท่านั้น"

[จบแล้ว]