บทที่ 43 วิธีที่ดีที่สุดในการครอบงำ

บทที่ 43 วิธีที่ดีที่สุดในการครอบงำ

เป่ยเฟิงส่ายหัวและหันหลังกลับ มันเป็นเรื่องยากที่จะลงมือที่นี่ พวกยามน่าจะมีฝีมือระดับเดียวกับกองกำลังพิเศษแน่ ๆ

ถึงแม้ว่าเขาจะยอมถอยหลังตอนนี้ แต่เป่ยเฟิงก็ไม่ได้ยอมแพ้

'ฉันอยากจะเห็นว่าเราทั้งสองใครมีความอดทนมากกว่ากัน'

เป่ยเฟิงไม่ได้รีบร้อน เขาพบจุดที่ดีที่จะแอบซ่อนใกล้ ๆ ตรงถนนทางเข้าห่างจากคฤหาสต์เล็กน้อยจากนั้นเขาก็นั่งรออยู่ฝั่งตรงข้าม

ในคืนฤดูร้อนแต่อากาศไม่ได้หนาวเลย ต่อให้นั่งนอกบ้านตลอดทั้งคืนแต่ก็ยังไม่สามารถทำให้เป็นหวัดได้ สำหรับจุดที่เป่ยเฟิงหลบซ่อนนั้น มันเป็นพื้นที่ที่มีป่าปกคลุม มันจึงเหมาะที่จะซ่อนตัวอย่างมาก นอกจากนี้ยังมีฝูงยุงจำนวนมากที่บินอยู่รอบตัวเขา แต่เขาก็ไม่คิดจะสนใจมันแม้แต่น้อย

โชคดีที่ร่างกายของเป่ยเฟิงนั้นดีมาก เขาสามารถป้องกันแมลงที่เข้ามากัดได้ทุกชนิด การต่อยหรือกัดของพวกมันไม่สามารถแม้แต่จะทะลุผ่านผิวหนา ๆ ของเขาได้ มันทำได้แค่บินไปรอบ ๆ ซึ้งสร้างความหงุดหงิดให้เขาอย่างมาก

กลางคืนผ่านไปอย่างไม่ลำบาก และไม่นานก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้น เป่ยเฟิงลืมตาขึ้นและกระโดดขึ้นไปบนยอดต้นไม้ เขาปีนขึ้นไปบนกิ่งไม้หนา ๆ และผลักใบไม้ออกไปเพื่อสอดส่อง

ตอนนี้เขาเสมือนนกอินทรี ที่ยืนอยู่บนยอดเขาสูง ที่พร้อมจะดำน้ำเพื่อจับเหยื่อได้ทุกเมื่อ

'เพราะแก ทำให้วันนี้ฉันไม่ได้ฝึกฝนประจำวัน !' เป่ยเฟิงสาปแช่งภายใต้ลมหายใจ

ตามคาด รถเบนซ์สีดำปรากฏขึ้นในสายตาของเขาไม่ช้า มันกำลังแล่นออกมาอย่างรวดเร็ว

'ถึงเวลาแล้ว !'

แสงกระพริบจากในตาของเขา เป่ยเฟิงพุ่งลงมาจากต้นไม้ที่สูงกว่า 3 เมตร

"บูม !"

เป่ยเฟิงงอเข่าเล็กน้อยเมื่อถึงพื้น เกิดรอยยุบตรงที่เขาลงมา

เขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ในไม่ช้าเขาก็ได้มาหลบอยู่ข้างหลังต้นไม้ ข้าง ๆ ถนน โดยตอนนี้เขากำลังหมอบรอรถผ่านมา

'หลังจากวันนี้ ฉันก็จะได้ครอบครองบ้านหลังเก่า ๆ นั้นได้ซักที อ่าา คนหนุ่มสมัยนี้ยังไม่รู้ถึงความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของสวรรค์ !'

เหว่ยฮุ้ยอยู่ในอารมณ์ดีอย่างมาก เขาเอนตัวนอนสบาย ๆ บนเบาะหลัง จากนั้นก็หยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่าน รอยยิ้มบาง ๆ ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าของเขาเนื่องจากกำลังคิดถึงความฝันที่เขาเฝ้ารอมาหลายปี

"ปัง"

ลูกกระสุนโผล่ออกมาจากที่ใดที่หนึ่ง เกิดรอยยุบแตกเป็นใยแมงมุมตรงข้างหน้าต่างของเหว่ยฮุ้ย

"เร็วเข้า รีบขับออกไป !" หน้าของเหม่วยฮุ้ยเคร่งเครียด เขารีบสั่งให้เร่งความเร็วของรถ

คนขับรถรู้สึกตื่นกลัวด้วยความสับสน นี้มันคือการลอบสังหารชัด ๆ ! เขาเป็นแค่คนขับรถไร้เดียงสาเท่านั่น ! เขาคงจบแน่ถ้าหากเหว่ยฮุ้ยถูกฆ่า มันคงไม่ใช่เรื่องดีสำหรับเขาแน่นอน !

"วู้มมมมมมม !"

คนขับรถเหยียบคันเร่งเต็มที่ ทำให้รถเมอร์เซเดส เบนซ์ตอนนี้เหมือนวัวคลั่ง มันรีบเร่งเครื่องแล้วหายไปจากระยะไกลทันที

'บัดซบ มันเป็นกระจกกันกระสุน แย่จริง !'

เป่ยเฟิงรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แน่นอนว่าคนที่ยิงคือเขา เขาค่อนข้างแน่ใจว่าเขาจะต้องยิงโดนเป้าหมายแน่นอน แต่อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาคาดไม่ถึงก็คือรถคันนี้ถูกดัดแปลงพิเศษ มันถูกติดตั้งประตูและกระจกกันกระสุน !

เป่ยเฟิงส่ายหัวของเขาอย่างช่วยไม่ได้ ในขณะที่รถเมอร์เซเดสสีดำค่อย ๆ หายลับขอบฟ้าไป หลังจากนั้นเขาก็เดินไปลากมอเตอร์ไซด์ออกมาจากที่ซ่อนแล้วขับออกไป

"หามัน ! ตรวจสอบแล้วค้นหาว่ามันเป็นใคร !"

วิญญาณของเหว่ยฮุ้ยเกือบออกจากร่าง เขาแทบจะไม่สามารถที่จะนั่งนิ่ง ๆ อยู่ในรถได้เลย เขามองย้อนกลับไปเป็นครั้งคราว กลัวว่าจะมีการเตรียมการสำรองเอาไว้

"เข้าใจแล้ว" เสียงแหบส่งผ่านออกมาจากอีกปลายสาย

หัวใจของเขายังคงตกอยู่ในช่วงตกใจและหวาดกลัว โชคดีที่รถของเขาได้รับการดัดแปลงให้กันกระสุน ไม่งั้นเขาคงตายไปแล้ว

ถึงเขาจะหนีมาได้ในครั้งนี้ แต่เหว่ยฮุ้ยก็ยังรู้สึกถึงเงาแห่งความตายที่กำลังตามอยู่บนเหนือของเขา

ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง เป่ยเฟิงก็ขี่มอเตอร์ไซด์มาถึงหมู่บ้านในที่สุด เขาส่งมันคืนให้กับลุงเซียง หลังจากนั้นเขาก็เดินไปที่บ้านของเขาด้วยเท้า

"โฮ่ง !"

หมาป่าตัวน้อยทั้งสองตัว วิ่งไปรอบ ๆ เป่ยเฟิงทันทีที่เข้าก้าวเข้ามาในบ้าน มันเห่าและดึงกางเกงของเขา นอกจากนี้มันยังส่ายหางไปมาอย่างน่ารัก

เป่ยเฟิงนั่งลงแล้วเล่นกับลูกหมาสักพักก่อนที่เขาจะเข้าไปอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้า

สำหรับต้นผีดูดเลือดที่ลานกว้าง ตอนนี้มันดูเหมือนมันถูกห่อหุ้มด้วยเวทมนต์สีแดงรอบๆ มัน

ผลไม้สีเขียวขนาดเท่ากำปั้นเด็กทารกปรากฏขึ้นบนยอดกิ่งของมัน ผลไม้ชนิดนี้ดูธรรมดาเหมือนผลไม้ป่าทั่วไปบนภูเขา

'มีบางอย่างในชีวิตที่ไม่สามารถหลักเลี่ยงหรือแก้ไขได้ ไม่เพียงแค่ตอนนี้ แต่มันรวมไปถึงอนาคตก็ได้ หากฉันได้รับสมบัติจากระบบตกปลาสวรรค์ ฉันต้องไม่ให้คนภายนอกรู้ ไม่งั้นจะมีแต่เรื่องเข้ามา' เป่ยเฟิงคิด 'ความแข็งแกร่งคือราชา ! ฉันต้องแข็งแกร่งกว่านี้ เพื่อที่จะได้ไม่กลัวใคร !'

เป่ยเฟิงกำหมัดของเขา เขารู้สึกถึงความปรารถนาที่อยากได้พลังอำนาจ

ตอนนี้เขารู้สึกเหมือนถูกกระตุ้นอย่างรุนแรง บนถนนแห่งความแข็งแกร่งนั้นมันไม่ได้เต็มไปด้วยดอกไม้และปุ้ยฝ้าย มันเป็นเรื่องที่ไม่มีใครสามารถคาดเดาถึงอนาคตได้ และในท้ายที่สุด ถึงเขาจะแข็งแกร่งขึ้น แต่เขาก็เป็นเพียงผู้ชายคนเดียวเท่านั้น เขาไม่สามารถที่จะคว้าทุกอย่างมาได้ด้วยตัวเขาเองได้ !

เป่ยเฟิงแสดงออกอย่างจริงจังบนใบหน้าของเขา อย่างไรก็ตามตอนนี้มันยังไม่สามารถรีบเร่งได้ มันจะเป็นการดีที่หาคนที่สามารถเชื่อถือได้มาคอยเชื่อเหลือเขาแก้ไขปัญหา

เจ้าวัวใหญ่ไป่เซียงตอนนี้ยังอยู่ตลาดและยังไม่กลับมา

เนื่องจากเขายังมีเวลาอยู่บ้าง เป่ยเฟิงจึงคว้าคันเบ็ดสีม่วงแล้วเดินไปยังบ่อน้ำโบราณ

***

"ยุนเทียน ตราบเท่าที่แกยินดีที่จะลงนามในสัญญานี้ ข้าจะปล่อยให้แกมีชีวิต !"

ภายในสถานที่สุสานโบราณ มีชายหนุ่มสองคนยืนอยู่ มันเป็นคืนที่เงียบสงบและอากาศเย็น พระจันทร์สามดวงสว่างไสวอยู่ในท้องฟ้าที่ไร้เมฆสาดแสงจันทร์ลงมายังโลก แต่มันน่าแปลกที่คืนนี้มันไม่ได้มืดเหมือนทุกวัน

"ไม่มีทาง ! ไอ้เนรคุณ แกคือคนที่ข้าเกลียดมากที่สุด !"

ยุนเทียนถุยน้ำลาย ตอนนี้เขาเหมือนหมาป่าที่ไม่อดทนรอที่จะฉีกกระชากเหยื่อและดื่มเลือดอีกฝ่ายได้อีกต่อไปแล้ว !

"มนุษย์พยายามที่จะอยู่ให้สูง ในขณะที่น้ำไหลลงมา นี้คือธรรมชาติของชีวิต ข้าอยากแข็งแกร่งขึ้น แล้วข้าผิดอะไร ?" ยุนนาน กล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาและแสดงความชอบธรรม

"เพื่อพลังนั่น แกเลยฆ่าน้องสาวของฉัน ? แกคงลืมไปแล้วใช่ไหมว่าเธอคือเมียของแก ?" ยุนเทียนกัดฟันด้วยความแค้น

"โอ้ แล้วมันยังไง ? ยุนเอ๋อเป็นแค่ร่างมนุษย์เท่านั้น แต่ข้า ? ข้าสามารถมีชีวิตได้ตลอดไป ! และตอนนี้เธอก็ถูกกลั่นให้กลายเป็น ตราวิญญาณดวงที่หมื่นของข้าแล้ว ! เธอจะอยู่เคียงข้างข้าตลอดไป ! มันไม่ดีหรือยังไง ? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า !" ยุนนานหัวเราะด้วยความบ้าคลั่ง มีความบ้าปรากฏขึ้นในสายตาเขา

"แก ไอ้บัดซบ ไอ้วิปลาส !" น้ำตาของยุนเทียนไหลออกจากแก้มอย่างควบคุมไม่ได้ ขณะเดียวกันเขาก็ตะโกนออกมาด้วยความโกรธ

"ใช่แล้ว ! ข้ามันวิปลาส ! แต่ข้าก็ยังเป็นคนใจกว้าง ตอนนี้ถึงเวลาแล้วที่ข้าจะส่งไอ้งั่งแบบแกไปหาตระกูลแกที่รออยู่ !"

ยุนนานดูเหมือนไม่ได้กลัวยุนเทียนเลย ในความจริงมีรอยยิ้มที่น่ากลัวปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา เขาก้าวไปข้างหน้า "หากแกยังไม่เริ่ม งั้นฉันขอลงมือก่อนละกัน"

มีเข็มเงินยาวประมาณ 10 เซนติเมตรปรากฏขึ้นบนมือของเขา เขาค่อย ๆ เดินเข้าไปหายุนเทียน

"แกรู้ไหม ข้าใช้ความพยายามอย่างมากในการหลอมหนังสือวิญญาณ ฮี่ฮี่ แกเป็นคนแรกเลยที่จะได้ลองในที่สิ่งข้าเพิ่งสร้างมา ! เป็นยังไง ? แกอยากลองสัมผัสดูไหม ? ไม่ต้องห่วง สติของแกยังคงอยู่อย่างชัดเจน แกจะรู้สึกมีความสุขตลอดเวลา แกจะกลายเป็นทาสวิญญาณของข้า และแน่นอนแกไม่มีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธคำสั่งใด ๆ ของข้าหากไม่ได้รับอนุญาต รวมทั้งแม้แต่การฆ่าตัวตาย !"

มุมปากของยุนนานโค้งขึ้นด้วยรอยยิ้มน่ากลัว ศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขาอยู่ตรงหน้านี้ ยังไม่พอ มันจะไม่จบแค่เขาสั่งด้วยนิ้วเดียว เขาจะต้องให้มันทุกข์ทรมานกับคำสั่งของเขาอย่างไม่มีเงื่อนไข จะต้องให้มันทรมานไปเรื่อยๆ ! เพียงแค่คิดมันก็ทำให้หัวใจของเขาเต้นอย่างแรง !

"แกจะต้องไม่ตายดี !"

ยุนเทียนสูญเสียความหวังทั้งหมด เมื่อเขาคิดว่าเขาต้องฟังคนชั่วร้ายแบบนี้ไปทั้งชีวิตของเขาโดยที่ไม่มีแม้แต่โอกาศแก้แค้น สำหรับยุนเทียน สิ่งที่เขาต้องการตอนนี้คือความตายของเขาเท่านั้น !

อย่างไรก็ตาม ร่างกายของเขาถูกมัดด้วยเวทมนตร์แปลก ๆ นอกเหนือจากคำพูด เขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย เขาไม่สามารถระเบิดแกนพลังของเขาได้

"ฮ่าฮ่า ! สาปแช่งข้า ! สาปแช่งข้าจากหัวใจของแก ! จงเกลียดข้า ! แต่แกรู้ไหมข้านั้นมีความสุขมาก ! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

ยุนหนานรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก ด้วยความคิดของเขา ได้มีแสงสีขาวอ่อน ๆ ปรากฏขึ้นรอบ ๆ แหวนบนมือขวาของเขาจากนั้นก็มีหนังสือโผล่ออกมา มันเป็นหนังสือที่ดูเหมือนทำมาจากหยกหรือไม่ก็ทองคำ มันปรากฏขึ้นบนมือของเขา

ด้วยความเร็วเหมือนสายฟ้า เข็มสีเงินบนมือขวาของเขาก็เจาะเข้าไปในหน้าอกของหยุนเทียน มันเจาะเข้าไปเหนือหัวใจเล็กน้อย !

ในขณะที่เขาดึงเข็มออก สายสีทองและเลือดสีแดงดำก็ถูกดึงออกมาจากร่างด้วยเข็มเงิน

เหมือนเด็กชายได้ของขวัญคริสต์มาส ยุนนานยิ้มอย่างยินดีในขณะที่เขามองเห็นหยดเลือดราวกับว่ามันคือผลงานชิ้นเอก

เมื่อเขาหยดเลือดลงหนังสือสัญญา เขาก็จะได้รับทาสคนใหม่ที่มีพลังอำนาจอย่างมาก !

ในทางตรงกันข้ามกับยุนเทียน เขากำลังจ้องมองไปที่อากาศด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับว่าเขาสูญเสียจิตวิญญาญของเขาไป