บทที่ 41 ผลของกลีบต้นผีดูดเลือด

บทที่ 41 ผลของกลีบต้นผีดูดเลือด

'บัดซบ คนพวกนี้ขึ้โกงมากกว่าฉันซะอีก ! แค่ปลาไม่กี่ตัว แต่พวกเขาก็ขายกันตั้ง 10,000 กว่าหยวน !'

เป่ยเฟิงมองไปที่ปลามังกรทั้งสองตัวตรงหน้าเขา ความไม่เชื่อปรากฏขึ้นมาบนหน้าของเขา

เป่ยเฟิงส่ายหัวแล้วเดินออกมาจากตู้ปลา ยังมีปลาอีกมากมายที่หากให้มือสมัครเล่นแบบเขาก็พูด ยังบอกได้เลยว่าพวกมันสวยงามมาก

'ทำไมพวกเขาต้องมาตั้งร้านขายที่ตรงนี้ด้วย ?'

เมืองนี้ไม่ใช่ที่ ๆ คนมีเงินจะมาเดินกัน ส่วนใหญ่คนที่นี่จะไม่มีทางจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อซื้อสัตว์เลี้ยงคุณภาพสูงแบบนี้แน่นอน

'ช่างมัน มันไม่ได้เกี่ยวฉันซักหน่อย' เป่ยเฟิงยักไหล่แล้วเดินออกจากร้าน แน่นอนว่าเขาไม่ได้ซื้ออะไรเลยซักอย่าง

รถบรรทุกขนาดเล็กจอดอยู่หน้าร้านขายจักจั่น เมื่อเป่ยเฟิงเดินมาถึงตลาดเกษตร เป่ยเฟิงก็พูดคุยกับเถ้าแก่เล็กน้อย ก่อนจะปีนเข้าไปนั่งที่นั่งข้าง ๆ คนขับ

"น้องชาย ให้ไปส่งที่ไหน ?"

จักจั่นจำนวนมากถูกขนขึ้นมาบนรถ คนขับวัยกลางคนพร้อมที่จะออกเดินทางได้ทุกเมื่อ

จักจั่นที่อยู่ในถุงแต่ละถุงมีน้ำหนักประมาณหนึ่งเหลียง พวกมันมีทั้งหมด 10,000 ตัว พวกมันถูกห่อหุ้มอย่างดีเพื่อป้องกันไม่ให้ดักแด้โดนน้ำ เพราะถ้าหากมันตายน้ำหนักของมันจะเพิ่มจำนวนมาก [1]

เป่ยเฟิงเพียงแค่บอกเส้นทางกับคนขับรถไม่กี่ครั้ง ก่อนที่จะเห็นหมู่บ้านชิงหลิงจากระยะไกล

เนื่องจากเขาได้สั่งให้ไป่เซียงมารอที่ทางเข้าหมู่บ้านเพื่อช่วยเขาในการขนจักจั่นกลับบ้านไว้แล้ว ทำให้เขาไม่ต้องเดินไปกลับมาหลายรอบ

พวกเขาปฏิเสธไม่ให้คนขับรถช่วย จากนั้นหยิบถุงขึ้นมาก่อนที่จะเดินกลับบ้านไป ทำให้คนขับรถรู้สึกมึนงง

สำหรับคนปกติ การยกของที่หนัก 100-200 จินนั่น มากเกินกว่าที่พวกเขาจะยกได้ บางทีพวกเขาต้องหยุดพักสองถึงสามรอบก่อนถึงจะไปต่อได้

แต่น้ำหนักดังกล่าวไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเป่ยเฟิงและไป่เซียงเลย ทั้งคู่ราวกับยกถุงที่มีน้ำหนัก 20-30 จินเท่านั่น พวกเขาเดินไปหัวเราะไปอย่างไร้กังวล

"หืมม ? นายเป็นใคร ?"

เป่ยเฟิงวางถุงใส่จักจั่นขนาดใหญ่ ก่อนที่จะมองชายหนุ่มที่แต่งตัวดูดีที่ยืนอยู่นอกบ้านเขา

"คุณคือเป่ยเฟิงใช่ไหมครับ เจ้านายผมบอกให้ผมนำเงินนี้มาให้กับคุณสำหรับกุ้งที่เขาซื้อไป"

ชายหนุ่มขมวดคิ้วเข้าหากันระหว่างตรวจสอบเป่ยเฟิงตั้งแต่หัวจรดเท้า 'ผู้ชายคนนี้ไม่เห็นมีอะไรดี .. ทำไมเจ้านายถึงต้องทำดีกับเขาขนาดนี้ ?'

"เจ้านายของคุณ ?" เป่ยเฟิงถาม

"เอ่อ บอสหวังที่มาทานอาหารที่นี่เมื่อตอนกลางวัน" ชายหนุ่มตอบช้า ๆ

"โอ้ คุณกลับไปเถอะ บอกว่ามื้อนั้นผมเลี้ยง"

เป่ยเฟิงส่ายหัว เขาไม่มีเจตนาที่จะยอมรับเงิน สิ่งที่เขาให้ความสำคัญคือเครือข่ายของหวังเจียนมากกว่า

"บอสหวังได้บอกไว้ว่า นี้ไม่ใช่เงินสำหรับมื้ออาหารกลางวัน แต่มันสำหรับค่ากุ้งที่คุณให้เขาไป"

เด็กหนุ่มอธิบายก่อนจะนำกระเป๋าไปให้เป่ยเฟิง พร้อมเปิดกระเป๋านั่นให้เขาดู

เหมือนฉากเดียวกันกับหนัง ที่คนร้ายเพิ่งปล้นธนาคารแล้วเปิดเงินขึ้นมาดูบนดาดฟ้า เป่ยเฟิงมองไปที่ปึกเงินหลายร้อยหยวนซึ้งเรียงอยู่อย่างเรียบร้อยภายในกระเป๋า จากที่เห็นมันเต็มกระเป๋า มันน่าจะมีมูลค่าไม่น้อยกว่าแสนหยวน !

"มันมากเกินไป มันไม่ได้แพงขนาดนั่น !"

เป่ยเฟิงปฏิเสธทันที สถานการณ์แบบนี้มันคืออะไร ? เขาไม่ได้ทำอะไรเลย แต่พวกคนรวยคิดจะให้ความช่วยเหลือทางการเงินกับคนจน ๆ อย่างเขา ? เพียงแค่พวกเขากินกุ้งนิดหน่อยก็ให้เงินมากขนาดนี้กับเขาแล้ว ?

"นี้ไม่ใช่เรื่องของผม ในกรณีนี้ ผมมีหน้าที่มาที่นี่เพื่อเอาเงินมาให้คุณเท่านั้น"

ชายหนุ่มนั้นตอบอย่างตรงไปตรงมา เขาผลักกระเป๋าไว้ในมือของเป่ยเฟิง ก่อนที่จะรีบเดินหนีไป เป่ยเฟิงมึนงงอย่างมาก เขาไม่สามารถหยุดอีกฝ่ายได้เลยใช่ไหม ?

'ดูเหมือนหวังเจียนจะเข้าใจผิดบางอย่าง ..'

เป่ยเฟิงคิดด้วยรอยยิ้มขมขื่น และกำลังจะโทรออกไปหาหวังเจียน

แต่ในขณะที่เขาคิดถึงความรู้สึกที่หลิวซุยแสดงออก เป่ยเฟิงรู้สึกว่าเขาอาจประเมินค่าเนื้อกุ้งนี้น้อยเกินไป

ท้ายที่สุดหลังจากคิดบางอย่างได้ เขาก็โพสต์ข้อความลงในกลุ่มสนทนา

"การจองโต๊ะเต็มแล้ว และการจองเพิ่มสำหรับวันอื่น ๆ จะถูกระงับชั่วคราว สำหรับรายละเอียดอื่น ๆ เช่น วันที่เปิดจองอีกครั้งหรือกำหนดการราคาอาหารในอนาคต จะประกาศอีกที"

เมื่อเขาโพสเสร็จเขาก็ปิดการสนทนาหลังจากนี้ลงทันที เหมือนกับว่าเขาไม่สนใจเรื่องวุ่นวายที่กำลังจะเกิดขึ้นในกลุ่มสนทนา

"ฮ่าฮ่า ! ท่านจักรพรรดิ์คนนี้ไม่ได้บ้า ! ท่านจักรพรรดิ์คนนี้ไม่ต้องการยารักษา ! อะไรคือสิ่งที่เขากำลังทำ ? ทหาร ! เอาเก้าอี้ของข้ามา !" ผู้ใช้ชื่อ "คนธรรมดาที่รอเปิดเผยว่าตัวเองคือจักรพรรดิ์" โพสต์ในช่วงสั้น ๆ

"การประเมินเสร็จสิ้น คน ๆ นี้เขาบ้าไปแล้ว !" มีคนตอบกลับทันที

"ใช่ ๆ ฉันก็รู้สึกบ้าเหมือนกัน 6,000 หยวนสำหรับมื้ออาหารมื้อเดียว แต่ก็ยังมีคนจองด้วย ?" อีกคนที่เรียกว่า "แพนด้าไม่กินไผ่" ก็โผล่หัวออกมา เห็นได้ว่าเธอก็ไม่สามารถรับเรื่องเจ็บปวดแบบนี้ได้เช่นกัน

คำพูดมากมายที่แสนดุเดือดปรากฏขึ้นมาทันที คนส่วนใหญ่คิดไว้เป่ยเฟิงเป็นสัตว์ประหลาดที่เต็มไปด้วยความโลภ แล้วก็ยังมีบางส่วนที่บ่นถึงพวกที่มีเงินทั้งหลายอีกด้วย

บรรยากาศแปลก ๆ เหมือนที่พวกเขาเรียกกันว่าองุ่นเปรี้ยวที่พวกเขาไม่สามารถกินได้ ยังคงอยู่ในห้องสนทนาต่อไป

"ดูเหมือนว่ากุ้งอมตะจะเป็นสิ่งสำคัญอย่างมากสำหรับหลิวซุย"

หวังเจียนแสดงความต้องการที่จะซื้อกุ้งจากเป่ยเฟิงเพิ่ม ก่อนที่เขาจะโทรออก

"ลืมมันซะ ยังไงฉันก็จะทำ ถ้าเขาต้องการ" เป่ยเฟิงตัดสินใจ ในเวลาเดียวกันเขาก็เตือนตัวเองให้ระมัดระวังในการจัดการเรื่องพวกนี้

อย่างน้อยที่สุด เนื้อของสัตว์อสูรระดับ 1 ไม่ควรที่จะถูกเปิดเผยให้คนภายนอกได้เห็น

"หนึ่ง สอง สาม ..."

เป่ยเฟิงนับจำนวนเงินที่อยู่ในกระเป๋าด้วยหัวใจกระปรี้กระเปร่า ภายในมีเงินถึง 500,000 หยวน !

เขาไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากตกใจ นี้คือเงินครึ่งล้านหยวน ! คนแก่บางคนต้องใช้ชีวิตทั้งชีวิตของเขาในการเก็บสะสมเงินให้ได้แบบนี้ ในทางตรงกันข้ามเงินจำนวนนี้ดูเหมือนจะไม่มีอะไรที่ต้องเอ่ยในสายตาของคนรวย !

เป่ยเฟิงหยิบเงินเหมือนไก่ตัวผู้ปกป้องไก่ตัวเมีย เขาตัดสินใจที่จะไปธนาคารก่อนอย่างแรกในตอนเช้าเพื่อฝากเงิน มันรู้สึกไม่ดีอย่างมาก หากมีเงินจำนวนมากไว้ในบ้าน !

เขาเดินกลับไปที่ลานกว้าง เป่ยเฟิงนำจักจั่น 10,000 ตัว ไปกองไว้เป็นกองเล็ก ๆ ตรงหน้าต้นผีดูดเลือด

จักจั่นพวกนี้ยังมีชีวิตอยู่ บางตัวยังมีหยดน้ำอยู่ตามตัว บางตัวก็โผล่ออกมาแล้วยืดแขนขาพวกมันด้วยความงุ่มงาม จากนั้นพวกมันก็พยายามที่จะปีนออกมา

ในทางตรงกันข้ามกับรากของต้นผีดูดเลือดที่พุ่งออกมาด้วยความเร็ว มันพุ่งอย่างแม่นยำไปที่จักจั่น มันทำเหมือนกับว่ามันไม่เคยกินพวกมันมาก่อน

ราวกับได้คำแนะนำจากหมอผู้เชี่ยวชาญ ราก 10,000 เส้นมันแทงเข้าไปในช่องท้องของจักจั่นทุกตัว และในพริบตาพวกมันก็แห้งเหี่ยวเหลือแต่เปลือก !

แสงสีแดงหนา ๆ ปรากฏขึ้นรอบ ๆ ต้นผีดูดเลือด มันคล้ายกับว่ามันเป็นดวงอาทิตย์เล็ก ๆ มันโตเร็วอย่างมาก !

ดอกไม้ที่อยู่อย่างโดดเดียวบนต้นผีดูดเลือด มันเริ่มบานยิ่งขึ้น มันมีเสน่ห์ที่น่าหลงไหลปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน แม้แต่กลิ่นหอมที่เล็ดลอดออกมาก็หอมมากขึ้น !

หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วโมง ต้นผีดูดเลือดก็หดตัวลง พื้นดินเต็มไปด้วยซากศพของเปลือกจักจั่น 10,000 ตัว

กลีบดอกไม้จำนวนมากร่วงโรยลงมาด้วยความสวยงาม ในไม่ช้า มีกลีบสีเลือดแปดกลีบกระจายไปทั่วลานกว้าง กลีบเหล่านี้มีความหนามากกว่ากลีบดอกไม้ทั่วไป มันมีลายคล้าย ๆ หลอดเลือดอยู่ มันดูเหมือนว่าลายพวกพวกนี้ถูกแกะสลักมาจากช่างฝีมือชั้นยอด

"ปิง !"

เป่ยเฟิงหยิบกลีบขึ้นมาหนึ่งกลีบ เขาใช้นิ้วไปจับมันเบาๆ ทันใดนั่นก็มีเสียงที่ได้ยินชัดไปทั่วลาน มันเป็นเสียงที่เหมือนกับเขากำลังต่อยหยกชิ้นหนึ่ง

"กลีบดอกไม้พวกนี้น่าจะเป็นสมบัติล้ำค่า ฉันสงสัยว่าพวกมันจะให้ผลเช่นเดียวกับผลเลือดต้นกำหนด หรือเปล่า ?"

เป่ยเฟิงมองรอยเลือดแปลกๆ ที่อยู่บนกลีบดอกสีสันสดใส

ในขณะที่เขากำลังคิดบางอย่าง เป่ยเฟิงก็นำกลีบเข้าปากของเขา กลีบดอกมันรู้สึกหนาวในปากเล็กน้อย มันเหมือนน้ำแข็ง เมื่อเขาเคี้ยวมัน น้ำผลไม้จำนวนมากก็ไหลออกมาจากกลีบเต็มปากของเขา

มันค่อนข้างหวาน บางครั้งก็ขมและฝาด มันให้ความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

สิ่งที่เป่ยเฟิงสนใจมากที่สุดคือผลของกลีบดอกไม้นี้ ช่วงเวลาที่ของเหลวแปลก ๆ ไหลเข้าไปในกระเพาะของเขา เป่ยเฟิงรู้สึกถึงคลื่นลมที่กระจายไปทั่วร่างกาย

มันน่าแปลกใจเล็กน้อย แต่ไปเฟิงก็ไม่ได้รู้สึกกลัว เขารู้สึกคันเล็กน้อย หลังจากนั่นเขาก็รู้สึกได้ชัดว่าร่างกายของเขาแข็งแกร่งขึ้น

กระดูกของเขาเหมือนกับถูกแร่ธาตุโจมตีซ้ำ ๆ มันเป็นเหมือนค้อนของช่างเหล็ก มันมีสิ่งสกปรกจำนวนมากที่ถูกปล่อยออกมา แม้แต่ในโครงสร้างเซลล์ของเขาก็เช่นกัน

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ผลของกลีบดอกก็หมดลงไป

ชั้นของสิ่งสกปรกปรากฏขึ้นอีกครั้งบนผิวของเป่ยเฟิง สิ่งสกปรกเหล่านี้มันถูกบังคับให้ออกมาจากร่างของเขา กล้ามเนื้อและกระดูกของเขามันเหมือนผ่านกระบวนการควบแน่นมา มันบังคับให้สิ่งสกปรกพวกนี้ออกมาจากร่างของเขา

หลังจากอาบน้ำอยู่นาน ไปเฟิงก็ตรวจสอบร่างกายของเขาในกระจกอีกครั้ง เขาเห็นกล้ามเนื้อของเขาที่แต่ก่อนผอมเล็กอย่างมาก แต่ตอนนี้มันเต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบ มันทำให้เขารู้สึกพึงพอใจอย่างมากเมื่อเขาแข็งแกร่งขึ้น แต่ว่าเขาไม่ได้อยากเป็นเหมือนพวกนักกล้ามหรอกนะ

พละกำลัง : 34

ความเร็ว : 29

สภาพจิตใจ : 34

เทคนิคการหายใจด้วยแสง : สำเร็จขั้นแรก !

อาวุธ : เย็นสุดขั้ว

ขาดประสบการณ์เพื่อเข้าถึงชาวประมง ระดับ 2 : 6,900 !

ร่างกายของเขาผ่านการควบแน่นและมันทำให้กระชับมากขึ้น นอกจากนี้มันยังเพิ่มขึ้นมากในเรื่องของพละกำลังและความเร็วของเขา ! มีแค่พลังจิตใจเขาไม่ได้เพิ่มแค่นั่น

เขาตื่นเต้นมาก เขาคว้าอีกกลีบและกลืนมันลงไป อย่างไรก็ตาม 10 นาทีผ่านไป มันก็ยังคงไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง

"เป็นไปได้ไหมว่ามันไม่ได้ผลหากใช้หลายครั้ง ? บางทีมันอาจจะเป็นของที่ใช้ได้แค่ครั้งเดียว ...."

เป่ยเฟิงคิดถึงความเป็นไปได้อย่างหนึ่งนั่นคือพลังงานภายในกลีบนั่น กลีบเดียวไม่เพียงพอที่จะปรับแต่งร่างกายของเขาเป็นครั้งที่สอง

ความเป็นไปได้นี้น่าจะถูกต้อง อย่างไรก็ตาม ในมือของเขามีกลีบอยู่ทั้งหมด 16 กลีบ ...

[1] ED/N : 1 เหลียง = 50 กรัม = 1/10 จิน