ตอนที่ 90: การประมูล (3)

แองเจเล่หยุดพูดและยืนนิ่งหน้ากระจกแล้วจิบไวน์ผลไม้อย่างช้าๆ

อุณหภูมิของห้องสูงกว่าข้างนอกและแองเจเล่ตัดสินใจที่จะอุ่นคอของเขา หน้าอกที่แข็งแกร่งของเขาได้สัมผัสกับอากาศในขณะที่เขามองไปที่โถงประมูล

โถงมีเสียงดังมากขึ้นขณะที่มีคนเข้ามาทางประตู หลังจากนั้นประมาณสิบนาทีเก้าอี้สีแดงทั้งหมดในโถงก็เต็มและประตูก็ปิด ทหารยามสองคนที่ใส่ชุดเกราะหนักสีดำพร้อมกับขวานในมือยืนอยู่ทั้งสองข้างของประตู

ชายชราคนหนึ่งที่ใส่แว่นตาเดินขึ้นไปที่แท่นประมูล เส้นผมของเขาขาวทั้งหมดรวมทั้งเคราของเขา ชายคนนี้มีสีหน้าจริงจังและค้อนเล็กๆสำหรับประมูลอยู่ในมือ

"สวัสดีสุภาพบุรุษและสุภาพสตรีทุกท่าน ยินดีต้อนรับเข้าสู่ตลาดประมูลมินโคล่า ข้าปิแอร์จากถนนนาลินจะเป็นผู้ทำการประมูลในวันนี้ ข้าคิดว่าทุกท่านรู้อยู่แล้วว่าของที่มาวันนี้มาจากที่ใดดังนั้นข้าจึงหยุดไว้แค่นี้ ตอนนี้เริ่มต้นการประมูลได้!" ชายชราไม่ทำให้เสียเวลาและเอาค้อนทุบแท่นประมูล

โถงประมูลค่อยๆเงียบลงหลังจากผ่านไปหลายวินาที คนส่วนใหญ่มองไปที่แท่นประมูล บางคนยังกระซิบกันอยู่แต่พวกเขาไม่ได้รบกวนผู้ประมูลคนอื่นๆ

"รายการแรกที่จะเริ่มประมูลก็คือทรายเงินจากเมอร์โฟล์ค มันสวยงามและมีคุณค่ามาก" ชายชราตะโกนออกมา

มีผู้ชายแข็งแรงเปลือยออกถือกล่องเหล็กสีดำออกมาพร้อมกับนักดาบสองคนที่เดินตามหลังพวกเขา คนที่สวมชุดเกราะหนังเหลือบมองไปรอบๆ

กล่องสีดำได้วางลงที่ข้างแท่นและหนึ่งในนั้นก็เปิดมันอย่างรวดเร็ว กล่องเต็มไปด้วยทรายเงิน ทรายมันเรียบเนียนและส่องแสงภายใต้แสงไฟ

"ทรายเงินเป็นหนึ่งในของส่งออกที่สำคัญของเมอร์โฟล์ค มันหายากมากและมันจะทำให้ผิวของท่านนุ่มนวลขึ้นถ้าท่านใช้มันบนร่างกายระหว่างที่อาบน้ำ นอกจากนี้มันยังเหมาะสำหรับดูแลผิวทั่วไป"

ก่อนที่ชายชราจะพูดจบก็มีผู้หญิงตื่นเต้นแล้ว

"2,000 เหรียญทอง!" มีขุนนางหญิงวัยกลางคนตะโกนออกมาพร้อมกับยกป้ายเลขในมือของเธอ

"2,200!" เด็กสาวคนหนึ่งยกป้ายของเธอ

"2,300!" มีอีกคนตะโกนออกมา

ตัวเลขยังคงเพิ่มขึ้นในอีกหลายนาทีต่อมาและหลายคนก็ยังคงเสนอราคาอยู่

ในที่สุดก็มีผู้เสนอหลายคนยอมแพ้เพราะตัวเลขมันสูงเกินไปแต่ก็ยังมีบางคนที่เสนอราคา

"5,000 เหรียญทอง!" ขุนนางชายหนุ่มลุกขึ้นยืนและตะโกน

"6,000" มีใครบางคนจากห้องส่วนตัวบนชั้นสองพูด

"7,000" ชายหนุ่มมองไปที่ห้องส่วนตัวและเพิ่มราคา

"8,000 เหรียญทอง" ชายในห้องส่วนตัวเพิ่มอีก

โถงได้เงียบลงหลังจากที่ได้ยินจำนวนแต่ชายหนุ่มก็ยังยืนอยู่ เขาลบหมายเลขบนป้ายและเขียนลงใหม่

"10,000!" เขาตะโกนและยกป้าย "ข้าจะจ่าย 10,000 เหรียญทอง"

ขุนนางส่วนใหญ่ส่ายหัวและลดป้ายลง ทรายเงินเต็มกล่องมีมูลค่าประมาณ 6,000 เหรียญทองในตลาดหรูปกติ มันหายากแต่พวกเขาก็จะไม่จ่าย 10,000 เหรียญทองเพื่อทรายในตลาดประมูล

**********************

ภายในห้องส่วนตัว

"เอาจริงหรือ 10,000 เหรียญทองสำหรับทรายเงินแค่กล่องเดียว ทรายเงินจะถูกส่งไปยังตลาดประมูลทุกเดือน ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงไม่ปล่อยมันไป" ไทนอสพูดด้วยเสียงหงุดหงิด

มันดูเหมือนไทนอสไม่สนใจทรายแต่อยากชนะประมูล

แองเจเล่ส่ายหัว ที่จริงแล้วเขารู้สึกผ่อนคลายเมื่อไทนอสอยู่ใกล้ๆ ชายหนุ่มหน้าตาสวยเป็นคนเห็นแก่ตัวและหัวแข็งแต่เขาก็เป็นคนง่ายๆ เขาไม่ชอบที่จะได้รับยกย่องเป็นขุนนางชั้นสูงแต่ผู้คนก็ยังทำเช่นนั้น ขุนนางส่วนใหญ่กลัวเขาเนื่องจากตำแหน่งของเขา

นอกเหนือจากแองเจเล่และญาติพี่น้องของเขาก็ไม่มีใครปฏิบัติกับเขาเหมือนเพื่อนธรรมดา

ไทนอสพิจารณาว่าแองเจเล่เป็นเพื่อนที่แท้จริงของเขาหลังจากที่ปะทะกับช้างเรืองแสง เขาชอบแองเจเล่มากเพราะเขาไม่สนใจเกี่ยวกับตำแหน่งของเขาและไทนอสคิดว่าแองเจเล่เป็นเพื่อนที่ดีของเขา

"ไอ้ตูดหมึก!" ไทนอสด่าชายหนุ่ม

*********************

ค้อนได้เคาะลงมา ไม่มีใครเสนอราคาดังนั้นกล่องทรายเงินราคา 10,000 เหรียญทองจึงเป็นของชายหนุ่ม

"เดี๋ยวก่อน!" ทันใดนั้นชายหนุ่มก็ตะโกน "ข้าอยากให้ทุกคนรู้ว่าข้าให้กล่องทรายเงินเป็นของขวัญกับท่านไทนอส! ข้าชื่นชมท่าน!"

ชายหนุ่มโค้งไปในทิศทางห้องส่วนตัว "ท่านไทนอสโปรดยอมรับความปรารถนาอันแรงกล้าจากผู้มีน้ำใจที่ต่ำต้อยผู้นี้ด้วย!"

ผู้คนในห้องโถงเริ่มหัวเราะและปรบมือ

"โรเจนเจ้าเป็นคนใจกว้างมาก" มีบางคนที่รู้จักชายหนุ่ม

ขุนนางเด็กสาวและผู้หญิงรอบๆกำลังจ้องไปที่เขาอย่างอิจฉา

*********************

ภายในห้องส่วนตัว

แองเจเล่หัวเราะไม่ออก เขาหันกลับไปมองที่ไทนอส

"มีใครบางคนพยายามที่จะทำให้เจ้าพอใจ ข้าจะมีความสุขถ้ามีคนให้ข้า 10,000 เหรียญทองไม่ว่าเขาจะมีเหตุผลอะไรก็ตาม"

ไทนอสมีสีหน้าที่ร่าเริง

"ฮึ่มม อย่างน้อยเขาก็มีไหวพริบ" แม้ว่าไทนอสไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับชายหนุ่มแต่เขาก็ดูมีความสุขกับของขวัญที่ชายหนุ่มให้

นี่เป็นแค่ฉากที่น่าสนใจกับแองเจเล่ โรเจนจากตระกูลมิเชลล์ได้จ่ายเงิน 10,000 เหรียญทองให้ไทนอสและทุกคนในเมืองจะรู้เรื่องราวในวันนี้

รายการต่อไปเป็นแจกันคอห่านโบราณสีเทา ผู้ทำการประมูลกล่าวว่าแจกันมีอายุมากกว่าหนึ่งพันปีและมันมาจากยุควัลโซฟ

แองเจเล่ไม่ได้สนใจของเก่าเลยและไทนอสก็ไม่ได้เสนอราคาอะไร ค้อนทุบไปที่ราคาที่ 2,000 เหรียญทอง

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป สี่รายการต่อมาคือของเก่าทั้งหมดไม่มีอะไรที่ดึงดูดความสนใจของแองเจเล่

"ต่อไปเป็นสมบัติจากเจ้าของของโบราณก่อนหน้านี้ มันเป็นหนังสือหนังจากยุควัลโซฟและมันมีอายุมากกว่าหนึ่งพันปีแล้ว!" ผู้ทำการประมูลเปิดตัวสินค้าด้วยเสียงอันดัง

เด็กสาวคนหนึ่งในชุดสีขาวเดินขึ้นไปบนเวทีพร้อมกับจานเงิน มีหนังสือขนาดใหญ่อยู่บนจาน ปกของมันเป็นสีน้ำตาลและหนังสือถูกปิดผนึกด้วยแถบหนัง

"หนังสือเล่มนี้มีอายุมากกว่าหนึ่งพันปีและมันแสดงให้เห็นถึงความรู้ที่ลึกลับของคนวัลโซฟ ผู้ที่สะสมหนังสือจะต้องไม่พลาดของชิ้นนี้!" ผู้ทำการประมูลตะโกน

แองเจเล่ยืนอยู่หน้ากระจกและมองไปที่หนังสือเล่มหนาในขณะที่เขายังคงจิบไวน์ผลไม้ เขาจำได้ว่าเคยเห็นมาซาหูเขียวเป็นครั้งแรกเมื่อเขาอยู่ระหว่างทางไปท่าเรือมารัว พ่อของเขาบอกเขาเกี่ยวกับคนวัลโซฟ มันรู้สึกเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวานนี้

แองเจเล่นึกถึงภาพลักษณ์ที่เลวร้ายของพ่อในซากปรักหักพังของมาซา

"แองเจเล่เจ้ารู้จักภาษานี้หรือไม่ ข้าหมายถึงวัลโซฟ" ไทนอสถามด้วยความอยากรู้

"นิดหน่อย" แองเจเล่หยุดคิดและพยักหน้า

"หนังสือเล่มนี้คืออะไร เจ้าเข้าใจคำที่หน้าปกหรือไม่" ไทนอสถาม

"บนปกมันเขียนว่า'แด่พอลที่รักของข้า ขอให้พระเจ้าอวยพร' มันดูเหมือนว่าหนังสือเล่มนี้เป็นรหัสสำหรับพิธีกรรมบางอย่างหรืออาจจะเป็นไดอารี่" แองเจเล่ตอบ

"น่าเบื่อ" ไทนอสยักไหล่

การเสนอราคาเพิ่มขึ้นถึง 20,000 เหรียญทองและคนอื่นๆในห้องส่วนตัวอีกสามห้องก็ยังคงประมูลอยู่ ห้องส่วนตัวในห้องโถงมีเพียงสี่ห้อง นอกจากแองเจเล่และไทนอสทุกคนก็เข้าร่วมประมูลด้วย ห้องโถงมีเสียงดังและบรรดาขุนนางทุกคนต่างก็มีท่าทางตื่นเต้น

ปึง

ค้อนได้ถูกเคาะราคา

"34,000 เหรียญทอง ขอแสดงความยินดีกับท่านเคนที่หนังสือเล่มนี้เป็นของท่าน" ผู้ทำการประมูลตะโกน

หลังจากหนังสือหนังสือเล่มนี้ก็เป็นกล่องสีขาวที่ดูหนักถูกค่อยๆเคลื่อนที่ด้วยคนทั้งสี่คน

"รายการต่อไปเป็นของที่มีคนต้องการมากที่สุดในการประมูล" ผู้ทำการประมูลขยับแว่นตาของเขาและคว้ากระดาษจากโต๊ะ

"เครื่องประดับที่น่าทึ่งที่แสดงถึงเสรีภาพและความฝันที่สวยงามที่สุดมันเป็นของที่หาได้ยาก หินลิซ่า!"

กล่องได้ถูกเปิดอย่างรวดเร็วหลังจากที่ผู้ทำการประมูลพูดจบ มีกล่องขนาดเล็กอีกกล่องภายในกล่องใหญ่และเด็กสาวคนหนึ่งก็เปิดกล่องเล็กด้วยกุญแจแต่ก็มีอีกกล่องข้างใน

เด็กสาวอีกคนก็เปิดกล่องด้วยกุญแจที่แตกต่างกันและมีกล่องรูปสี่เหลี่ยมขนมเปียกปูนสีดำอยู่ข้างใน มันมีลวดลายที่ซับซ้อนตรงกลางของกล่องและการรวมตัวกันของลวดลายมันคล้ายกับกุหลาบสีน้ำเงินและสีเงิน

เด็กสาวคนสุดท้ายเปิดกล่องสีดำด้วยกุญแจแปลกๆและเปิดมันอย่างช้าๆ มีลำแสงพุ่งออกมาจากกล่องเมื่อเด็กสาวยกฝาขึ้น

คนในห้องโถงอ้าปากค้างหลังจากที่กล่องถูกเปิดเต็มที่

"เป็นไปไม่ได้..."

"นี่เป็นอัญมณีที่สวยที่สุดที่ข้าเคยเห็นมาในชีวิต...."

"หินลิซ่า....มันเป็นความจริงที่เป็นอัญมณีที่สวยที่สุดในโลก...."

ขุนนางหญิงหลายคนตกใจจนลืมปิดปากที่อ้าค้างไว้ ผู้คนยืนขึ้นและชมเชยอัญมณี

อัญมณีมีขนาดใหญ่เท่าไข่วางอยู่บนผ้าไหมสีดำและแสงที่สะท้อนออกมาก็เหมือนสายรุ้ง

แองเจเล่จ้องไปที่อัญมณีแต่เขาไม่รู้สึกตื่นเต้นเหมือนที่คนอื่นกำลังเป็นอยู่ เขาได้เห็นอัญมณีที่ดีกว่าบนโลกและพวกมันดูสวยกว่านี้ดังนั้นเขาจึงไม่สูญเสียตัวตน

อย่างไรก็ตามไทนอสนั้นหลงใหลไปกับอัญมณี

"หินลิซ่าเป็นอัญมณีที่บริสุทธิ์ที่สุดในโลก เจ้าสามารถแสดงมันได้ที่ปราสาทของเจ้าได้แน่นอนแต่มันทำอะไรได้บ้าง" แองเจเล่ยักไหล่