ระบบอัปเกรดหมื่นสรรพสิ่ง ตอนที่ 135 สภาวะจิตใหม่: นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า

ระบบอัปเกรดหมื่นสรรพสิ่ง ตอนที่ 135 สภาวะจิตใหม่: นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า

สภาวะจิตแจ่มใสแหลกสลายไปแล้ว แต่จิตใจของกู้จินในตอนนี้กลับแข็งแกร่งและมั่นคงยิ่งขึ้น สายตาที่ดื้อรั้นไม่ยอมแพ้นั้นจ้องมองไปยังมังกรอัสนีที่ม้วนตัวและท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยวายุคลั่ง

ไม่สนใจแรงกดดันอันหนักอึ้งที่มืดครึ้มซึ่งปกคลุมอยู่ในใจของผู้คน

คนอื่น ๆ บนเรือพลันรู้สึกได้ถึงกลิ่นอายอันยิ่งใหญ่ไพศาลที่ผุดขึ้นมา อดไม่ได้ที่จะหันไปมอง ก็เห็นกู้จินที่อยู่ท่ามกลางพายุฝนอันหนักหน่วงและวายุคลั่งที่โหมกระหน่ำ

ในตอนนี้บนร่างของเขาอบอวลไปด้วยอานุภาพที่ไม่อาจบรรยายได้

อานุภาพชนิดนั้นที่ดูแคลนทุกสิ่ง สูงส่งอย่างหาที่เปรียบมิได้ ราวกับการดำรงอยู่ที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า

ในดวงตาของหลี่มู่ก็เผยความประหลาดใจออกมาเช่นกัน เขาไม่คิดว่ากู้จินจะสามารถเปล่งประกายสภาวะจิตที่หยิ่งทะนงเช่นนี้ออกมาได้จริง ๆ

ถึงแม้ตอนนี้สภาวะจิตนี้จะเป็นเพียงแค่รูปแบบเริ่มต้น แต่เพียงแค่กลิ่นอายที่เล็ดลอดออกมาอย่างเลือนราง ก็ทำให้คนรู้สึกถึงแรงกดดัน ทำให้กลิ่นอายแห่งหายนะและการทำลายล้างของทะเลคลั่งวายุถูกกดข่มไว้

กู้จินหลับตาทั้งสองข้างลง สัมผัสถึงสภาวะจิตที่กลับมาควบแน่นอีกครั้ง ถือกำเนิดขึ้นจากความว่างเปล่าแห่งจิตสำนึก ค่อย ๆ เผยบารมีอันไร้เทียมทานออกมา

นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า

ตูม!

พร้อมกับที่กู้จินลืมตาทั้งสองข้าง บารมีอันยิ่งใหญ่ก็ถูกปลดปล่อยออกมา ม่านฝนที่สาดซัดเข้ามาอย่างหนักหน่วงหยุดชะงัก วายุคลั่งที่อาละวาดก็สงบลง ราวกับได้เห็นการดำรงอยู่ที่ไร้เทียมทาน ถูกกดข่มจนต้องก้มศีรษะลง

คนอื่น ๆ มองกู้จินอย่างประหลาดใจ เห็นเพียงม่านฝนด้านหลังของเขาสั่นสะเทือนอย่างกะทันหัน จากนั้นม่านฝนที่ถูกบดขยี้จนแหลกละเอียดก็กลายเป็นหมอกขาวที่พร่ามัว

ในม่านน้ำที่พร่ามัว สามารถมองเห็นร่างหนึ่งได้อย่างเลือนราง นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูงที่ปรากฏขึ้นในความว่างเปล่า ข้อศอกวางอยู่บนที่พักแขนทั้งสองข้าง สองมือประสานกันอยู่เบื้องหน้า ใบหน้าพร่ามัว

แต่สายตาที่ทอดมองสรรพชีวิตนั้น กลับราวกับเป็นของจริง

ซู่ซ่า!

วู้ววว…

หมอกขาวที่พร่ามัวถูกพายุฝนที่โหมกระหน่ำเข้ามาอีกครั้งพัดสลายไปในพริบตา ร่างอันน่าอัศจรรย์นั้นราวกับเป็นภาพลวงตา

และในตอนนี้กู้จินก็กลับมาถูกปกคลุมอยู่ในพายุฝนอันหนักหน่วงอีกครั้ง น้ำไหลไปตามเครื่องหน้าที่ได้รูปของเขา ในดวงตาเผยความเหนื่อยล้าอย่างยิ่งยวด ร่างกายกระทั่งสั่นคลอนอยู่ท่ามกลางลมฝน ราวกับจะล้มลงได้ทุกเมื่อ

“ทำได้ไม่เลว”

หลี่มู่มาอยู่ข้างกายเขา ในปากคาบบุหรี่มวนหนึ่ง ลมฝนถูกอานุภาพที่มองไม่เห็นรอบกายเขากั้นไว้ แม้แต่กลิ่นอายแห่งการทำลายล้างที่ท้องฟ้ากดข่มลงมาก็ไม่อาจสั่นคลอนได้

กู้จินเผยรอยยิ้มที่อ่อนแรงออกมา ตอนนี้เขารู้สึกเหนื่อยล้าทั้งกายและใจจริง ๆ สภาวะจิตแหลกสลาย จากนั้นก็ตระหนักรู้ ควบแน่นสภาวะจิตใหม่ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วก็ปลดปล่อยออกมาอย่างสมบูรณ์

กระบวนการอันสั้นนี้ทำให้จิตใจของเขาแทบจะหมดสิ้น ความเหนื่อยล้าที่ลึกซึ้งถึงดวงวิญญาณนั้น รุนแรงกว่าการใช้พลังจิตวิญญาณจนหมดสิ้นเสียอีก

“คุณลุง ผมขอสักมวนสิ”

เสียงที่เปี่ยมเสน่ห์ของกู้จินแฝงไว้ด้วยความอ่อนแอ

หลี่มู่ได้ยินก็ประหลาดใจ เขารู้ว่ากู้จินไม่สูบบุหรี่

ที่จริงแล้ว ตลอดการพัฒนามากว่าสองพันปี ไม่ต้องพูดถึงร่างกายมนุษย์ที่ผ่านการบ่มเพาะด้วยปราณวิญญาณ แม้จะไม่ได้ฝึกฝน กายาแต่กำเนิดก็แข็งแกร่งกว่าชาติก่อนของกู้จินมากนัก อันตรายเพียงเล็กน้อยจากบุหรี่โดยพื้นฐานแล้วไม่สามารถส่งผลกระทบต่อร่างกายมนุษย์ได้

ยิ่งไปกว่านั้น พืชพรรณก็เปลี่ยนแปลงไปภายใต้ปราณวิญญาณ ยาสูบก็กลายเป็นสิ่งที่อบอวลไปด้วยปราณวิญญาณ ไม่เพียงแต่จะไม่เป็นอันตราย กระทั่งยังมีประโยชน์อีกด้วย

แปะ!

หลี่มู่จุดบุหรี่ให้กู้จินมวนหนึ่ง

“…”

กู้จินสูดเข้าไปลึก ๆ พิงเสากระโดงเรือนั่งลงบนดาดฟ้าอย่างสบาย ๆ ค่อย ๆ พ่นควันสีขาวหนาทึบออกมา

หลังจากที่จิตใจผ่อนคลายลงเล็กน้อย ก็สัมผัสถึงสภาวะจิตเมื่อครู่นี้

นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า

นี่คือสภาวะจิตใหม่ของกู้จิน ตอนนี้ยังเป็นเพียงรูปแบบเริ่มต้น อาศัยม่านฝนที่กลายเป็นม่านน้ำถึงจะปรากฏออกมาได้เพียงชั่วครู่ เขาต้องทำความเข้าใจอย่างต่อเนื่อง ถึงจะค่อย ๆ ควบแน่นขึ้นได้

แต่กู้จินก็พึงพอใจกับเรื่องนี้มากแล้ว

คนส่วนใหญ่ตอนที่ก่อเกิดวงล้อชะตา เนื่องจากวงล้อชะตาคือการควบแน่นของทั้งร่าง ดังนั้นจึงซ่อนเร้นเจตจำนง ความเชื่อ และความใจกว้างของแต่ละคนไว้โดยธรรมชาติ

ดังนั้น หลายคนจึงหลังจากควบแน่นวงล้อชะตาแล้ว ถึงจะค่อยตระหนักรู้ถึงสภาวะจิตของตนเองจากวงล้อชะตา

มีเพียงคนส่วนน้อยที่แน่วแน่และมุ่งมั่นในเส้นทางของตนเองตั้งแต่แรก ถึงจะตระหนักรู้ถึงสภาวะจิตได้ก่อนวงล้อชะตา จากนั้นตอนที่ควบแน่นวงล้อชะตา ก็จะสามารถใช้สภาวะจิตส่งผลกระทบต่อรูปลักษณ์ของวงล้อชะตาได้โดยตรง

วงล้อชะตาของแต่ละคนล้วนแตกต่างกัน

บางคนตลอดชีวิตจมดิ่งอยู่ในมรรคกระบี่ ตระหนักรู้ถึงหัวใจกระบี่ของตนเอง ตอนที่ก่อเกิดวงล้อชะตา วงล้อชะตาก็จะเกี่ยวข้องกับกระบี่

แน่นอนว่า นอกจากสภาวะจิตจะส่งผลกระทบต่อวงล้อชะตาแล้ว ร่างกายก็ส่งผลกระทบต่อวงล้อชะตาได้เช่นกัน เช่น หากเกิดมาพร้อมกับความใกล้ชิดกับคุณสมบัติต่าง ๆ เช่น ไฟ อัสนี ลมเป็นพิเศษ วงล้อชะตาที่ก่อเกิดขึ้นก็จะเกี่ยวข้องกับคุณสมบัติที่ใกล้ชิดนั้น

หลังจากที่ได้เรียนรู้สถานการณ์เช่นนี้ในชั้นเรียน กู้จินก็ครุ่นคิดมาโดยตลอดว่าวงล้อชะตาของตนเองจะมีรูปลักษณ์เป็นอย่างไร

ตอนที่สมองของเขาเพิ่งจะอัปเกรด ก็มีสภาวะจิตแจ่มใสแล้ว และส่วนอื่น ๆ ของร่างกายที่อัปเกรด ก็ปรากฏคุณลักษณะพิเศษต่าง ๆ ขึ้นมา

เช่น อัสนี ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน กระทั่งมิติ

คุณลักษณะพิเศษมากมายขนาดนี้ ทั้งสภาวะจิตและคุณสมบัติของร่างกายล้วนมี แล้ววงล้อชะตาจะได้รับผลกระทบกลายเป็นสภาพใดกัน

กู้จินไม่รู้ เพราะสถานการณ์เช่นเขาเป็นตัวตนพิเศษที่หาได้ยาก

แต่ตอนนี้ กู้จินเข้าใจแล้ว

สภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า ร่างที่นั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง ใบหน้าพร่ามัว ราวกับการดำรงอยู่ของเทพเจ้าที่ทอดมองสรรพชีวิต ก็คือตัวเขาเอง

ไม่ว่าจะเป็นอัสนีหรือไฟ ท้ายที่สุดแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นคุณลักษณะพิเศษของตนเอง ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของตนเอง

ดังนั้น หากสภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่าของกู้จินหลอมรวมเข้ากับวงล้อชะตา ไม่ต้องสงสัยเลยว่าจะรวมคุณลักษณะพิเศษอื่น ๆ ไว้ข้างในด้วย

แต่ตอนนี้สภาวะจิตของกู้จินยังเป็นเพียงการตระหนักรู้เบื้องต้น ยังไม่มั่นคง

“สูด… ฟู่ว…”

สูดควันเข้าไปแล้วพ่นออกมา ก้นบุหรี่ถูกดีดออกไป ในไม่ช้าก็จมหายไปในพายุฝน

จิตใจของกู้จินจมดิ่งอยู่ในสภาวะจิต ใช้สภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า ดูดซับหลอมรวมกลิ่นอายอันลึกล้ำหลังจากที่สภาวะจิตแจ่มใสแหลกสลายไป

สภาวะจิตแจ่มใส สามารถทำให้จิตใจว่างเปล่า จิตสำนึกกระจ่างแจ้ง อยู่ในสภาวะที่เยือกเย็นถึงขีดสุด

สภาวะจิตเช่นนี้ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเข้ากันได้ดีที่สุด และหลอมรวมได้ง่ายที่สุด

จมดิ่งเข้าไปในจิตใจ กู้จินพบว่าตนเองกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ที่สูงส่งไร้เทียมทาน เป็นตัวแทนของสรรพชีวิตอย่างเลือนราง (เงินเงินจ้าว) จากนั้นกลิ่นอายที่แจ่มใสก็แผ่ซ่านเข้ามา

กู้จินภายใต้กลิ่นอายที่แจ่มใส ก็ยิ่งกระจ่างแจ้งว่างเปล่ายิ่งขึ้นไปอีก

และร่างที่พร่ามัวซึ่งเดิมทีนั่งอยู่บนเก้าอี้พนักพิงสูง ใบหน้าก็ดูเหมือนจะค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น สามารถมองเห็นรูปลักษณ์ของกู้จินได้อย่างเลือนราง

ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ กู้จินที่พิงเสากระโดงเรือหลับตาลง ราวกับหลับไปแล้วก็ลืมตาขึ้น ในดวงตามีประกายแสงสายหนึ่งสว่างวาบขึ้นในทะเลคลั่งวายุอันมืดมิด

ขณะเดียวกันก็รู้สึกยินดีอยู่บ้าง

สภาวะจิตแจ่มใสหลอมรวมเข้ากับสภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่า ทำให้สภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่าแข็งแกร่งขึ้น ชัดเจนขึ้น นี่ทำให้ในใจของกู้จินผุดความคิดหนึ่งขึ้นมา

หากนำคุณลักษณะพิเศษอื่น ๆ อย่างอัสนี ทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน มิติ ประกายเรืองรอง การวิเคราะห์เจาะลึกและอื่น ๆ หลอมรวมเข้าไป สภาวะจิตของเขาจะบรรลุถึงระดับใดกัน

ใช้เจตจำนงที่อยู่เหนือสรรพชีวิตของสภาวะจิตที่นั่งอย่างสงบบนความว่างเปล่าเป็นโครงสร้าง ใช้คุณลักษณะพิเศษต่าง ๆ เป็นส่วนเติมเต็ม การลองเช่นนี้ช่างบ้าคลั่งและน่าคาดหวัง