บทที่ 3 เปย์ระดับกัปตัน เปิดร้านค้า

หยวนชี่geigei กับ fannaci หาความหมายไม่เจอ ต้นฉบับมางี้จริงๆ

_____________________________________________________

น้ำเมือกสีเขียวเข้มประหลาดพุ่งออกมาจากหัวของตั๊กแตน ร่างกายส่วนหลังดิ้นรนอย่างรุนแรง

แคว่ก เสียงกล้ามเนื้อฉีกขาด ทำให้เย่เซียวขนลุกซู่ไปทั้งตัวในทันที

ตั๊กแตนตัวนั้นดิ้นรนไปมา จนกระทั่งดึงหัวของตัวเองหลุดออกมา

เย่เซียวมองไปยังร่างส่วนหลังที่ยังคงเคลื่อนไหวได้อย่างอิสระด้วยความไม่อยากเชื่อ ตรงรอยขาดของหัว เริ่มมีหนวดประหลาดยืดยาวออกมาอย่างต่อเนื่อง

“เชี่ย!”

เย่เซียวรู้สึกหนังหัวชาไปหมด เขาสะบัดหัวตั๊กแตนบนท่อเหล็กทิ้งอย่างแรง แล้วยกท่อเหล็กในมือพุ่งเข้าไปแทงร่างที่กำลังจะถอยหนีโดยไม่ลังเล

ฉึก!

ท่อเหล็กแทงเข้าไปในรอยแผลที่ฉีกขาดโดยไม่มีสิ่งใดขวางกั้น ร่างกายนั้นยังคงส่งเสียงร้องแหลมบาดหูออกมาได้

หนวดบนเนื้องอกสีแดงเต้นระบำอย่างบ้าคลั่ง เย่เซียวที่อะดรีนาลีนพลุ่งพล่านฉวยโอกาสไล่ตาม จับด้ามจับแล้วกระทุ้งเข้าไปอีกหลายครั้งอย่างแรง จนกระทั่งท่อสเตนเลสทั้งท่อนแทบจะจมเข้าไปในร่างของเจ้าตั๊กแตนประหลาด

แขนขาสีเขียวของมันสะบัดไปมาบนพื้นสองสามครั้ง ก่อนจะทนไม่ไหวล้มลงกับพื้นเสียงดังสนั่น

บนพื้นมีของเหลวกระจายเป็นวงกว้าง ผสมปนเปกันระหว่างสีเขียวและสีแดงคล้ำ ส่งกลิ่นเหม็นคาวประหลาด

เย่เซียวหอบหายใจอย่างหนัก เท้าเซถอยหลังไปสองสามก้าว หันหน้าไปมองหน้าต่างไลฟ์สดที่ปรากฏขึ้นด้านข้าง

ยกมือขึ้นเช็ดเหงื่อบนศีรษะ แล้วพูดอย่างรวดเร็ว: “เปย์ระดับกัปตันมา!”

[ไข่นมไม่จืด: เชี่ย พี่เย่เซียวสุดยอด!]

[เลี่ยงเลี่ยงคือฉันเอง: ถ้าฉันไม่ยังไม่บรรลุนิติภาวะนะ เปย์ระดับกัปตันให้แล้ว!]

[เจี้ยนโจ่วเพียนเฟิง: เดี๋ยว นี่มันสถานการณ์อะไร? สตรีมเมอร์อยู่ที่ไหน ไอ้ตัวน่าขยะแขยงนั่นมันคืออะไร?]

[หนิวเลอเกอะหนิว: เดี๋ยว สตรีมเมอร์อยู่ในวันสิ้นโลกจริง ๆ เหรอ?]

[หยวนเฟินซินคง: ว้าว นี่ตัวอะไร? สัตว์ประหลาด?]

[หยวนชี่geigei: เชี่ย ตื่นเต้น นี่ไม่ใช่เอฟเฟกต์แน่ ฉันเชื่อแล้ว]

[ซัวเกอะลิวลิวเหมย: พอฉันเข้ามาก็เห็นฉางเวยกำลังตีไหลฝูเลย! 6]

…

ในคอมเมนต์ บางคนเชื่อแล้วว่าอยู่ในวันสิ้นโลก บางคนยังไม่เข้าใจสถานการณ์ แค่เข้ามาดูสนุก ๆ บางคนก็พิมพ์ 666 แต่ตอนนี้เย่เซียวไม่สนใจเรื่องพวกนี้เลย

“เมื่อกี้ใครบอกจะเปย์ระดับกัปตันนะ? คนไม่เอาไหนแห่งเหลียงซาน เปย์มา!”

ในห้องถ่ายทอดสดเงียบกริบ ไม่นานนัก ในคอมเมนต์ก็เริ่มมีคนเยาะเย้ย

[ไข่นมไม่จืด: เป็นคนไม่เอาไหนจริง ๆ ด้วย พูดแล้วไม่เป็นคำพูด เปย์มาสิ!]

[คนไม่เอาไหนแห่งเหลียงซาน: มันไม่ใช่เรื่องจริงซะหน่อย คิดจะหลอกให้ฉันเปย์ระดับกัปตันเหรอ มองฉันโง่หรือไง?]

[ตกทะเลเป็นเซียน: สงสัยจะไม่มีเงินแล้วมาทำเป็นรวยสินะ พูดแล้วไม่เป็นคำพูด ขยะ!]

…

“เหอะ!”

เย่เซียวหัวเราะอย่างโมโห “ไม่เป็นไร ขอแค่ฉันไม่ใช่คนไม่เอาไหนก็พอ!”

ในใจเย่เซียวอยากจะสบถ ไอ้พวกนี้มันพึ่งพาไม่ได้จริง ๆ ถ้าชาวเน็ตพวกนี้ไม่ช่วย ระบบก็คงให้ความช่วยเหลืออะไรเขาไม่ได้มาก ดูท่าแล้ว เขาคงจะพึ่งพาระบบมากเกินไปไม่ได้

[ซานหู: รู้สึกว่าจะเป็นเรื่องจริงนะ สตรีมเมอร์กล้าหาญมาก ฉันพูดแล้วไม่คืนคำ!]

[ซานหูได้เปย์ระดับกัปตันให้กับคุณ…]

[ได้รับ 100 คะแนน ร้านค้าของระบบเปิดใช้งานแล้ว…]

เปิดร้านค้าของระบบแล้วเหรอ?

เย่เซียวดีใจเป็นอย่างยิ่ง รีบขอบคุณซานหู: “ขอบคุณสำหรับระดับกัปตันจากคุณซานหู ขอบคุณเจ้านาย ขอบคุณเจ้านาย!”

“ใช่แล้ว ทุกคนอย่าลืมกดติดตามกันนะครับ!”

ตามคำแนะนำของระบบ ผู้ติดตามใหม่ต้องถึง 1,000 คน ถึงจะปลดล็อกรางวัลที่เกี่ยวข้องได้ ตอนนี้จำนวนผู้ติดตามยังห่างไกลนัก

[ตกทะเลเป็นเซียนส่งกล่องสุ่มหัวใจให้คุณ เปิดได้หมอนกอดรูปหัวใจ…]

[ได้รับ 10 คะแนน]

“ขอบคุณสำหรับหมอนกอดรูปหัวใจจากคุณตกทะเลเป็นเซียน ขอบคุณครับ!”

เย่เซียวรีบเปิดร้านค้าของระบบดูทันที

ของที่สามารถซื้อได้จะสว่างขึ้น ของที่คะแนนไม่พอซื้อจะเป็นสีเทา

ร้านค้าแบ่งเป็นสามประเภท คือ อาวุธ, สูตร, และแบบแปลน

อาวุธเป็นอาวุธสำเร็จรูป สามารถซื้อแล้วใช้งานได้ทันที

สูตรเป็นประเภทตำราอาหารและยา แบบแปลนเป็นประเภทการสร้างเครื่องจักร

[ซานหู: หืม? อะไรน่ะ? นี่คือร้านค้าเหรอ?]

[ตกทะเลเป็นเซียน: ร้านค้าของระบบ หมายความว่าไง? เอาไว้ทำอะไร?]

เย่เซียวไม่คิดว่าผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดจะเห็นร้านค้าด้วย จึงอธิบายว่า:

“ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนจากเจ้านายซานหูครับ ตอนนี้ผมมีคะแนนไว้แลกของในร้านค้าของระบบแล้ว แต่ของที่แลกได้ตอนนี้ยังมีไม่มาก!”

ตอนนี้คะแนนร้อยกว่าแต้มของเขาสามารถปลดล็อกได้แค่อาวุธธรรมดาไม่กี่ชิ้น

พูดตามตรง เย่เซียวที่เพิ่งใช้มีดมาหมาด ๆ ไม่ค่อยสนใจมีดพวกนั้นเท่าไหร่ ในฐานะอาวุธ ดูเหมือนว่ามีดจะไม่ค่อยมีประโยชน์ที่นี่มากนัก

อย่างน้อยที่สุด มีดธรรมดา ๆ ก็ใช้ไม่ได้

มีดทำครัว, ค้อน, เคียว, พลั่ว, ชะแลง…

เย่เซียวถามทุกคนในห้องถ่ายทอดสด “มีให้เลือกแค่นี้ อย่างอื่นยังซื้อไม่ได้ตอนนี้ จะแลกอะไรดีครับ? ทุกคนมีคำแนะนำอะไรไหม?”

[ไข่นมไม่จืด: สตรีมเมอร์น่าสงสารจัง แลกได้แต่ของกะโหลกกะลาแบบนี้]

[ท่านรองมาแล้ว: แผนแตกแล้วสินะ ก็แค่อยากหลอกให้คนส่งของขวัญให้ไม่ใช่เหรอ ยังจะร้านค้าของระบบอีก น่าหัวเราะตายชัก]

[ท่านรองมาแล้ว: สคริปต์ล้วน ๆ ใครเชื่อก็โง่]

[ท่านรองมาแล้ว: สู้คนที่เขาขายของตรง ๆ ยังไม่ได้เลย จะรอดูแกแสดง]

…

เย่เซียวขี้เกียจจะไปสนใจเจ้าคนที่ชื่อ “ท่านรองมาแล้ว” แต่เพราะแบบนี้ ในห้องถ่ายทอดสดจึงมีผู้ชมเข้ามามากมาย

แต่บางทีอาจเป็นเพราะระยะเวลาในการรับชมยังสั้นเกินไป ยังไม่มีใครส่งของขวัญให้ แค่ส่งของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่กี่ชิ้น ก็ไม่สามารถรวบรวมคะแนนได้มากพอ

ของที่เลือกได้มีไม่มากนัก ชะแลงนี่แหละคือของเทพ อาวุธด้ามยาว แข็งแกร่งทนทาน มีพลังทำลายล้าง แถมยังใช้พังสิ่งกีดขวางได้อีกด้วย

เย่เซียวไม่ลังเล เขาใช้ 100 คะแนนแลกชะแลงหนึ่งอันทันที

ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดเห็นเย่เซียวแตะไปที่หน้าต่างตรงหน้า จากนั้นในมือของเขาก็ปรากฏชะแลงขึ้นมาอันหนึ่งจากความว่างเปล่า

ทำเอาผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดตกใจ พิมพ์ “เชี่ย” กันรัว ๆ

[อ้ายชือจูโถว: เชี่ย ฉันก็ไม่ได้กะพริบตานะ!]

[ซานหู: 666 ชะแลงเป็นของดี!]

[เฟิงขวางซิงชีซื่อ: เชี่ย เอาจริงดิ?]

[ปู้ชือเซียงไช่: ทำไมเลือกของกะโหลกกะลาแบบนี้ สู้เลือกมีดยังดีกว่า]

[ไข่นมไม่จืด: ไม่รู้อะไรเลย ชะแลงน่ะคือของเทพนะรู้ไหม]

[ท่านรองมาแล้ว: แค่มายากลยังดูไม่ออกอีกเหรอ? โง่กันจริง ๆ]

…

[จำนวนผู้ติดตามปัจจุบันถึง 898 คนแล้ว เมื่อถึง 1,000 คน จะเปิดใช้งานฟังก์ชันเทเลพอร์ตผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด…]

“ฟังก์ชันเทเลพอร์ตผู้ชมในห้องถ่ายทอดสด?”

ดวงตาของเย่เซียวสั่นไหวอย่างรุนแรง มุมปากของเขาฉีกกว้างขึ้นเรื่อย ๆ!

เยี่ยมไปเลย ระบบนี้มันจะลากทุกคนลงนรกไปด้วยกันจริง ๆ!

มีบางคนแสดงตัวตนโดดเด่นเป็นพิเศษสินะ! เดี๋ยวได้ดูของดีกันแน่!

เย่เซียวเหวี่ยงชะแลงในมือกลางอากาศอย่างตื่นเต้น

“เฮ้ จับถนัดมือดีนี่!”

เย่เซียวมองไปยังด้ามจับที่โผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง แล้วยื่นมือไปดึงท่อที่แทงอยู่ในศพของสัตว์ประหลาดออกมา

ของเหลวเหนียวข้นผสมสีเขียวเข้มและสีแดงคล้ำไหลลงมาตามท่อสเตนเลส

“ตอนนี้เรามีอาวุธน้อยเกินไป อันนี้มันยาว ก็พอใช้เป็นของสำรองได้”

กึก ในตอนนั้นเอง ของสิ่งหนึ่งคล้ายเมล็ดสีแดงก็หลุดออกมาจากช่องที่ท่อเหล็กถูกดึงออก ไหลไปตามของเหลวเหนียวข้นบนพื้น จนมาหยุดอยู่ที่ข้างเท้าของเย่เซียว

“อะไรน่ะ?”

เย่เซียวหยิบของบนพื้นขึ้นมา ของในมือมีขนาดเท่าสองกำปั้น

สัมผัสไม่แข็งและไม่นิ่มเป็นพิเศษ รูปทรงปลายสองข้างแคบ ตรงกลางอ้วนกลม คล้ายกับเมล็ดพืชมาก

แต่ของสิ่งนี้โปร่งใส ข้างในเป็นสีแดง เหมือนของเหลวข้น ๆ

แม้จะไม่รู้ว่านี่คืออะไร แต่เย่เซียวก็รู้สึกสังหรณ์ใจว่าของสิ่งนี้ต้องมีประโยชน์ และเป็นประโยชน์อย่างมากด้วย

เย่เซียวเก็บของสิ่งนั้นใส่กระเป๋าเสื้อฮู้ด กำท่อสเตนเลสในมือแล้วก้าวข้ามศพแมลงประหลาดออกไปข้างนอก

เมื่อออกจากอพาร์ตเมนต์แห่งนี้ เย่เซียวไม่มีความคิดที่จะสำรวจบริเวณใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย เขาเดินตรงลงไปชั้นล่าง

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านล่าง ทำให้เย่เซียวต้องหยุดฝีเท้ากะทันหัน รีบหันหลังกลับไปหลบในห้องอีกฝั่งหนึ่ง

ในคอมเมนต์เกิดการถกเถียงกันอย่างเผ็ดร้อน เย่เซียวชูมือขึ้น ทำท่าให้เงียบ แล้วกระซิบว่า:

“มีคนมา!”

[จบบท]