บทที่ 40 - เทพบุตรจุติ ไม่ธรรมดา
บทที่ 40 - เทพบุตรจุติ ไม่ธรรมดา
บทที่ 40 - เทพบุตรจุติ ไม่ธรรมดา
◉◉◉◉◉
“นี่มันค่ายกลประตูมังกรนี่ ตู้ซิงเล่นมุกนี้อีกแล้วเหรอ”
“แย่แล้วล่ะ เด็กสาวคนนี้ไม่รอดแน่”
“ต้องบอกเลยว่าครั้งนี้ตู้ซิงโชคดีเหมือนเหยียบขี้หมาเลยนะ สาวคนนี้ของดีจริงๆ”
…
คนรอบข้างไม่มีใครสงสารกู้ฉีฉีเลยสักนิด ไม่มีใครกังวลว่าเธอจะเป็นอย่างไร กลับกัน พวกเขากลับส่งเสียงเชียร์โห่ร้อง ทำให้บรรยากาศครึกครื้นถึงขีดสุด
“ได้เลย ฉันดื่มก่อน ให้เธอได้เห็นเต็มๆ ตา”
ตู้ซิงไม่สนใจเหล้าที่วางอยู่เต็มโต๊ะ
เขาหยิบเหล้าที่แรงที่สุดขึ้นมาดื่มโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
หนึ่งแก้ว
สองแก้ว
สามแก้ว
…
จนกระทั่งแก้วที่ห้า ตู้ซิงถึงจะหยุดดื่มอย่างไม่เต็มใจ
“พี่ซิงสุดยอด เหล้าขาว 52 ดีกรีสามแก้ว ไวน์แดง 37 ดีกรีสองแก้ว หน้ายังไม่แดงเลย”
“การดื่มแบบผสมแบบนี้ มันไม่ใช่หนึ่งบวกหนึ่งเท่ากับสองนะ คนธรรมดาคงนอนไปนานแล้ว”
“ไอ้หนุ่มนี่เจ๋งจริง ดื่มเก่งจริงๆ”
ตู้ซิงยิ้มบางๆ สูดดมกลิ่นหอมจากตัวกู้ฉีฉีอย่างเคลิบเคลิ้ม
วันนี้กู้ฉีฉีไม่มีทางหนีรอดจากเงื้อมมือของเขาไปได้แน่
เขาค่อยๆ พูด “เป็นไงล่ะ ฉันตามเธอทันแล้วใช่ไหม”
กู้ฉีฉีไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อน แววตาของเธอฉายแววตื่นเต้นเล็กน้อย
“มา ดื่ม”
อึก
อึก
ทั้งสองคนผลัดกันดื่มคนละแก้ว ในที่สุด ‘ค่ายกลประตูมังกร’ ก็ถูกดื่มจนหมด
และกู้ฉีฉีก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เมาฟุบลงกับบาร์
“อู้ววว…”
ทุกคนส่งเสียงโห่ร้องเหมือนหมาป่า
ตู้ซิงยิ้มกว้าง โค้งคำนับให้ทุกคนในท่าทีของผู้ชนะ
“คืนนี้สาวคนนี้ของดีจริงๆ มีใครอยากจะลองชิมบ้างไหม”
“มีเรื่องดีๆ แบบนี้ด้วยเหรอ ฉันเอาด้วย”
“ฉันก็เอาด้วย”
ตู้ซิงขยับนิ้ว “ขอแค่เงินถึง ทุกอย่างก็ไม่ใช่ปัญหา ยิ่งเยอะยิ่งดี”
น่ารังเกียจจริงๆ
เย่เฉินด่าในใจ แล้วเดินเข้าไปหากู้ฉีฉีท่ามกลางสายตาของทุกคน
เขาตบหน้ากู้ฉีฉีเบาๆ เห็นว่ากู้ฉีฉีเมาหนักมากแล้ว ไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย
“เป็นผู้หญิงออกมาข้างนอกคนเดียว ก็ไม่รู้จักดูแลตัวเอง”
เย่เฉินหยิบเข็มเงินออกมาอย่างเงียบๆ นิ้วขยับอย่างรวดเร็ว ปักเข็มลงบนตัวเธอสองสามเล่ม
“เพื่อน ไม่ทราบว่านายมีธุระอะไร”
ตู้ซิงไม่พอใจแล้ว จู่ๆ ก็มีคนโผล่มาขัดจังหวะ เย่เฉินนี่จะมาขัดขวางเรื่องดีๆ ของเขาสินะ
“ไสหัวไป”
เย่เฉินพูดเสียงเย็น
“โอ้โห กล้ามาหือกับฉันเหรอ รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร”
ตู้ซิงเชิดหน้าอย่างหยิ่งยโส
เพียะๆๆๆ…
เสียงตบดังติดต่อกัน ทำให้ตู้ซิงงงเป็นไก่ตาแตก
เขามองไม่ทันว่าเย่เฉินทำอะไร แต่ความเจ็บแสบบนใบหน้าทำให้เขารู้ว่า เขาถูกเย่เฉินตบ
“เทพบุตรเย่เฉิน ใช่คุณรึเปล่าคะ คุณมาช่วยฉันเหรอ”
กู้ฉีฉีพึมพำ
จริงๆ แล้วเธอรู้ตัวลางๆ ว่ามีคนจะทำไม่ดีกับเธอ แต่กลับตื่นไม่ได้เลย
หลังจากที่เย่เฉินฝังเข็มให้เธอ เธอก็สามารถพูดได้
เทพบุตรเหรอ
เย่เฉินลูบหน้าตัวเอง หรือว่าตัวเองมีเสน่ห์ขนาดนั้นเลยเหรอ
หล่อก็เป็นบาปจริงๆ
“อืม ฉันกำลังช่วยให้เธอสร่างเมา”
“อืม ขอบคุณค่ะ”
กู้ฉีฉีร้องไห้จนหน้าตาเปื้อนน้ำตา ดูน่าสงสาร เธอเผลอตัวซบลงไปในอ้อมกอดของเย่เฉิน
เย่เฉินส่งพลังปราณเข้าไปในเข็มเงินเล็กน้อย เพื่อสลายแอลกอฮอล์ตามจุดฝังเข็ม
เพียงไม่กี่ลมหายใจ เธอก็สร่างเมาโดยสิ้นเชิง
ใบหน้าของเธอแดงก่ำ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้ใกล้ชิดกับเย่เฉินขนาดนี้
อ้อมกอดของเย่เฉิน อบอุ่น สบาย และเต็มไปด้วยความปลอดภัย อยากจะอยู่ในอ้อมกอดนี้ไปตลอดชีวิต
แต่ความจริงคือ เธอถูกเย่เฉินผลักออก
กู้ฉีฉีผิดหวังเล็กน้อย รีบพูดว่า “ขอบคุณค่ะ คุณเย่เฉิน”
“ไม่เป็นไร คนเดียวก็อย่ามาที่แบบนี้บ่อยๆ นะ”
นี่เย่เฉินกำลังเป็นห่วงฉันเหรอ
ดีใจจัง
กู้ฉีฉีก้มหน้า ใบหน้ายิ่งแดงก่ำ
“ยังจะมาจีบกันอีกเหรอ ไม่กลัวตายรึไง”
เสียงเพลงในบาร์เงียบลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
ตู้ซิงอวดเบ่ง ชี้หน้าเย่เฉินถาม
เย่เฉินยิ้มอย่างสดใส “กลัวตายสิ แต่แกฆ่าฉันไม่ได้หรอก”
“จริงเหรอ ไม่รู้รึไงว่าตู้ซิงอย่างฉันมีอิทธิพลแค่ไหนในย่านนี้ มานี่สิ จัดการมันซะ”
ทันใดนั้น ชายฉกรรจ์ที่คุมบาร์อยู่สิบกว่าคนก็กรูกันเข้ามา
แต่ละคนหน้าตาโหดเหี้ยม ราวกับจะกินเย่เฉินเข้าไปทั้งตัว
“หึ ไอ้หนุ่มนี่ขัดขวางเรื่องดีๆ ของตู้ซิง ไม่ได้ตายดีแน่”
“ยุคไหนแล้ว ยังจะมาเล่นบทพระเอกช่วยนางเอกอีก”
“ไม่ดูตัวเองเลยว่ามีปัญญาแค่ไหน กล้ามาหาเรื่องกับเจ้าถิ่นอย่างตู้ซิง”
เย่เฉินเบ้ปาก ตั้งแต่ได้เจอหัวหน้าอย่างเหยียนเต๋อและเฝิงเหล่าเอ้อร์ เย่เฉินก็ไม่สนใจนักเลงหัวไม้แบบนี้อีกเลย
รีบจัดการให้จบๆ ไป
“ฉันจะพิการรึเปล่าไม่รู้ แต่แกพิการแน่”
เสียงของเย่เฉินเย็นลงเล็กน้อย
“ยังกล้าปากดีอีกเหรอ”
สิ้นเสียงของตู้ซิง
เขาก็รู้สึกเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่นิ้วมือ นิ้วที่เขาชี้หน้าเย่เฉินเมื่อครู่ถูกหักจนบิดเบี้ยวไปในมุมที่ไม่น่าเชื่อ
“อ๊า เจ็บ…เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
“ยังไม่รีบลงมืออีก จัดการมันซะ”
เย่เฉินส่ายหน้า ไม่เห็นจะขยับตัวอะไร คนรอบข้างกลับล้มลงกับพื้นทั้งหมด แต่ละคนหน้าตาเจ็บปวด
“ไปกันเถอะ”
ตอนที่กู้ฉีฉีถูกพาออกมา เธอยังคงงงอยู่
เย่เฉินพาเธอออกมาได้ยังไงกันแน่
จริงๆ
เทพบุตรจุติ ไม่ธรรมดา
เทพบุตรลงมือ โลกทั้งใบอยู่ในกำมือ
ดวงตาของกู้ฉีฉีเป็นประกายระยิบระยับ อยากจะหลอมละลายเย่เฉินในทันที
แต่เมื่อไม่มีแอลกอฮอล์เป็นตัวช่วย เธอก็ได้แต่แสดงความเคารพต่อเย่เฉินอย่างยิ่ง
“คุณเย่เฉินคะ คุณทำร้ายเขาไปแล้ว จะไม่เป็นไรเหรอคะ”
“จริงสิ ถ้าเธอไม่เตือนฉัน ฉันก็ลืมไปแล้ว”
เย่เฉินหยิบโทรศัพท์ออกมา “เหยียนเต๋อ ส่งคนมาที่เย่หลันบาร์หน่อย จัดการไอ้สารเลวที่ชื่อตู้ซิงให้หายไปซะ”
เย่หลันบาร์เหรอ
นั่นมันเป็นบาร์ของเฝิงเหล่าเอ้อร์มาก่อน
ทันใดนั้น เหยียนเต๋อก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ “พี่เฉินวางใจได้เลยครับ ผมจะจัดการให้เรียบร้อย”
วางสายแล้ว เหยียนเต๋อก็หัวเราะเย็นชา
“กล้ามาล่วงเกินพี่เฉิน ช่างไม่รู้จักตายจริงๆ หึ ดีเลยฉันจะได้ถือโอกาสกวาดล้างพวกที่เหลือของเฝิงเหล่าเอ้อร์ไปด้วยเลย”
หารู้ไม่ว่า เพราะโทรศัพท์สายเดียวของเย่เฉิน
คืนนี้เมืองเจียงไห่จะเกิดพายุโลหิต
“บ้านเธออยู่ไหน เดี๋ยวฉันไปส่ง”
เย่เฉินเอ่ยปาก
“อยู่ข้างหน้า เลี้ยวซ้ายที่หมู่บ้านเฟิ่งหวงเฉิงค่ะ”
ทั้งสองคนมาถึงใต้ตึก กู้ฉีฉีพูดอย่างเขินอาย “คุณเย่เฉินคะ จะขึ้นไปนั่งเล่นข้างบนก่อนไหมคะ”
เย่เฉินส่ายหน้า
“ช่างเถอะ ไว้คราวหน้าแล้วกัน”
กู้ฉีฉีผิดหวังเล็กน้อย ทันใดนั้นก็นึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องหนึ่งที่อาจจะดึงดูดความสนใจของเย่เฉินได้
“คุณเย่เฉินคะ ฉันมีแผนธุรกิจอยากจะให้คุณดูหน่อยได้ไหมคะ”
เห็นเย่เฉินลังเล กู้ฉีฉีก็พูดต่อ “คุณเย่เฉินคะ จริงๆ แล้วฉันจบจากมหาวิทยาลัยธุรกิจเจียงไห่ เอกการเงินและบริหารธุรกิจ ไอเดียของฉันน่าสนใจจริงๆ นะคะ”
เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะมองเธอด้วยความประหลาดใจ
ไม่คิดว่ากู้ฉีฉีจะมีการศึกษาสูงขนาดนี้
แม้ว่ามหาวิทยาลัยธุรกิจเจียงไห่จะไม่ดีเท่ามหาวิทยาลัยเจียงไห่ แต่ก็เป็นสถาบันที่มีชื่อเสียงระดับประเทศ และสาขาการเงินก็เป็นสาขาชั้นนำของประเทศ
เย่เฉินกำลังมีความคิดที่จะลงทุนอยู่พอดี จึงไม่ลังเลอีกต่อไป “ก็ได้ งั้นขอดูแผนของเธอหน่อยแล้วกัน”
[จบแล้ว]