บทที่ 474 พี่เทียนอัพสกิล "ทำให้สิงโตเชื่อง" เหรอ?

บทที่ 474 พี่เทียนอัพสกิล "ทำให้สิงโตเชื่อง" เหรอ?

หลินเทียนมองไปยังที่ไกลๆ อย่างไม่น่าเชื่อ

เห็นเพียงสิงโตที่ไล่ฝูงหมาในไป ไม่ได้คาบอาหารแล้วจากไป

กลับจับจ้องมาที่ตน

ทำให้หลินเทียนประหลาดใจมาก

เขาได้ส่งสัญญาณบางอย่างผ่านการสื่อสารระหว่างสัตว์

สัญญาณนี้ประกาศความแข็งแกร่งของตน

ไม่ต้องพูดถึงสิงโตตัวเดียว

ต่อให้เป็นฝูงสิงโต เมื่อรับรู้ถึงสัญญาณนี้ก็มีแต่ความกลัว

แล้วมันกล้าเดินเข้ามาหาตัวเองได้อย่างไร?

แถมหลินเทียนก็รู้สึกได้ว่า…

สายตาของสิงโตตัวนั้นดูแปลกๆ

ไม่เหมือนจะโจมตีตน และไม่เหมือนมีศัตรู

กลับเป็นความประหลาดใจแบบ "มีอะไรอยากจะถาม"

"นี่มัน..."

หลินเทียนงงงวย

ไม่เข้าใจว่าสิงโตตัวนี้หมายความว่าอย่างไร

แต่ยังไม่ทันที่หลินเทียนจะทำอะไร

สิงโตตัวนั้นกลับเดินตรงมาที่ตน

ฉากนี้ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สดงงไปหมด

เจ้าตัวนี้ไม่ได้คิดว่าหลินเทียนเป็นเหยื่ออีกตัวแล้วใช่ไหม?

"ให้ตายสิ สถานการณ์นี้มันนี่อะไรกัน?"

“เจ้าพวกบ้าเลือดพวกนี้คงไม่ได้คิดจะท้าทายพี่เทียนหรอกใช่ไหม?”

“น้องชายเทพสายฟ้า นายอย่าก่อเรื่องเลยดีกว่า ถ้าแกมีความคิดอะไรกับพี่เทียน”

“ถึงแกจะเป็นพี่น้องของฉัน ฉันก็ช่วยแกไม่ได้นะ”

“ให้ตายสิ ให้ตายสิ เจ้าตัวนี้ยังจะเดินมาทางนี้อีก”

“พี่เทียนอัพสกิล ‘ทำให้สิงโตเชื่อง’ แล้วเหรอ?”

“5555 เทพเจ้า ‘ทำให้สิงโตเชื่อง’ อะไรนั่น”

“นี่มันคำศัพท์อะไรแปลกๆ”

“บรรยากาศดีๆ ถูกแกทำลายหมด”

“ทุกคนอย่าก่อเรื่อง สิงโตตัวนี้ดูเหมือนจะจับจ้องพี่เทียนจริงๆ”

“คงไม่ได้อยากได้ตัวพี่เทียนหรอกมั้ง?”

“เมนต์บนที่นายพูดมา… ถึงจะไม่มีอะไรผิด”

“แต่ฉันรู้สึกว่ามันแปลกๆ”

“อย่าก่อเรื่อง สิงโตตัวเดียวจะมาขู่พี่เทียนได้เหรอ?”

ห้องไลฟ์สดไม่ได้ใส่ใจมากนัก

พวกเขารู้ความสามารถของหลินเทียนดี

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น

แค่แรงของหลินเทียนก็ไม่ใช่สิ่งที่สิงโตตัวนี้จะเทียบได้

แต่ทุกคนรวมถึงหลินเทียนต่างก็ประหลาดใจ

ทำไมสิงโตตัวนี้ถึงจับจ้องตนเองอย่างกะทันหัน?

สายตาของหลินเทียนดูแปลกๆ

เขาสัมผัสได้ว่าสิงโตตัวนี้ไม่ได้เป็นศัตรูกับตน

มีแต่เสี่ยวจินในอ้อมแขนและยีราฟใต้ก้นที่เริ่มกระสับกระส่าย

"เจี๊ยกๆๆ..."

(หนีเร็ว หนีเร็ว ตัวใหญ่มาแล้ว)

เจ้าหัวแบนก็รีบร้อนมุดเข้าไปในอ้อมแขนของหลินเทียน

(ฉันไม่สู้แล้ว ไม่สู้แล้ว…)

หลังจากที่ได้เห็นสิงโตกัดคอของหมาในให้ขาด

เจ้าหัวแบนก็รู้ถึงความสามารถในการต่อสู้ของสิงโตตัวนี้

ตอนนี้มันไม่กล้าที่จะท้าทายสิงโตที่อยู่ตรงหน้า

สายรุ้งหันหลังจะวิ่งหนี

ในฐานะที่เป็นยีราฟที่ถูกสัตว์กินเนื้อล่าเป็นประจำในทุ่งหญ้า

มันรู้ถึงความน่ากลัวของสิงโตตัวนี้ดีกว่า

ในตอนที่สิงโตเดินมาทางนี้

ความกลัวในใจของสายรุ้งนั้นไม่สามารถบรรยายได้

กลัวจนเกือบจะลื่นไถลลงไปในหุบเขา

โชคดีที่หลินเทียนสามารถควบคุมการกระทำของสัตว์ได้ในระดับหนึ่ง

จึงไม่ทำให้สัตว์สามตัวของสายรุ้งเกิดเรื่องอะไรขึ้น

หลังจากที่ปลอบโยนพวกมันแล้ว

หลินเทียนก็กระโดดลงจากหลังของสายรุ้งโดยตรง

เดินพร้อมกับอุปกรณ์ไลฟ์สดไปยังทิศทางของสิงโต

“ทุกคนอย่าเพิ่งตื่นตระหนกครับ”

“สิงโตตัวนี้ดูแปลกๆ”

“แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้เป็นศัตรูกับผม”

“เดี๋ยวผมจะเดินเข้าไปดูเองครับ”

หลินเทียนอธิบายให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สดฟัง

“พี่เทียนระวังตัวด้วยนะ”

“พี่เทียนจัดการสิงโตตัวนี้ได้ไหม?”

“ตอนที่อยู่ในป่าพี่เทียนยังจัดการเสือได้เลย”

“สิงโตตัวนี้ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อพี่เทียนหรอกมั้ง?”

“เสือกับสิงโตจะเอามาเปรียบเทียบกันได้เหรอ?”

“ตัวหนึ่งเป็นราชาแห่งป่า ตัวหนึ่งเป็นราชาแห่งสัตว์”

“ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในป่า ตัวหนึ่งอาศัยอยู่ในทุ่งหญ้า”

“ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด สิงโตและเสือป่าคงจะไม่มีทางได้เจอกันหรอกมั้ง?!”

“เอ่อ ฉันก็แค่อยากรู้ว่าสิงโตกับเสือใครเก่งกว่ากัน”

หัวข้อในห้องไลฟ์สดเริ่มออกนอกเรื่องอีกแล้ว

มองออกว่าผู้ชมไม่ได้ตื่นเต้นกับการกระทำของหลินเทียน

ถ้าเป็นคนทั่วไปที่เดินเข้าไปหาสิงโตแบบประจันหน้า

มีเพียงความเป็นไปได้เดียว

นั่นก็คือเขาไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว

แต่ผู้ชมรู้ความสามารถของหลินเทียน

นั่นคือผู้ชายที่เคยพิชิตเสือมาแล้ว

ถึงขนาดที่สามารถอุ้มหมีสีน้ำตาลหนักเจ็ดร้อยจินได้ด้วยมือเดียว

แค่สิงโตตัวเดียว

ไม่น่าจะเป็นภัยคุกคามต่อหลินเทียน

เมื่อเห็นคำถามในห้องไลฟ์สด เทียนก็ครุ่นคิด

จากนั้นก็พูดว่า

“ตามหลักแล้วเสือกับสิงโตไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบกันได้เลยครับ”

“ท้ายที่สุดแล้วตัวหนึ่งเป็นสัตว์ที่อยู่รวมกันเป็นฝูง ส่วนอีกตัวหนึ่งเป็นสัตว์ที่อยู่ตัวเดียว”

“แต่ถ้าหากสู้กันแบบตัวต่อตัวจริงๆ”

"เสือจะได้เปรียบมากกว่าครับ"

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ขนาดตัวของเสือก็ใหญ่กว่าสิงโตทั้งตัวแล้ว”

“ทุกคนน่าจะสังเกตเห็นได้นะครับ”

“แถมเสือยังอาศัยอยู่ในป่าเป็นเวลานาน”

“ภูมิประเทศในป่าซับซ้อน”

“เสือล่าเหยื่อในป่ามาเป็นเวลานาน ฝึกฝนร่างกายมาเป็นอย่างดี”

“ในจุดนี้สิงโตไม่ได้เป็นคู่ต่อสู้ของเสือครับ”

หลินเทียนอธิบาย

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงทฤษฎี

ท้ายที่สุดแล้วสิงโตและเสือไม่มีอะไรให้เปรียบเทียบกันได้

ไม่มีใครกล้าเอาสัตว์ป่าที่หายากสองชนิดนี้มาทำการทดลอง

เมื่อฟังคำอธิบายของหลินเทียน

ผู้ชมในห้องไลฟ์สดก็เข้าใจ

พวกเขาก็สังเกตได้

แรงกดดันของสิงโตนั้นแข็งแกร่งมากจริงๆ

แต่เมื่อเทียบกับเสือตัวก่อนหน้านี้ก็ยังด้อยกว่าอยู่เล็กน้อย

แถมขนาดตัวของสิงโตก็ไม่ได้เปรียบ

หลินเทียนไม่ได้เสียเวลาไปกับเรื่องนี้

ในขณะที่พูดก็มาถึงหน้าของสิงโตตัวนั้น

ระยะห่างระหว่างคนและสัตว์ไม่ถึงหนึ่งเมตร

ถึงขนาดที่หลินเทียนได้ยินเสียงหายใจของสิงโต

อาจเป็นเพราะได้รับผลกระทบจากสัญญาณอันตรายของหลินเทียน

ตอนนี้สิงโตตัวนี้ดูเหมือนจะกลัวหลินเทียนเล็กน้อย ถึงขนาดถอยหลังไปเล็กน้อยอย่างตั้งใจ

“5555 สมแล้วที่เป็นพี่เทียนของผม”

“แม้แต่สิงโตก็ยังกลัวออร่าของพี่เทียน”

“สมแล้วที่พี่เทียนเป็นผู้ชายที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของห่วงโซ่อาหาร”

“ให้ตายสิ พอมาดูใกล้ๆ สิงโตตัวนี้หล่อจริงๆ นะเนี่ย”

“ฮิ้วว ใช่แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่เรื่องความหล่อ สิงโตก็เอาชนะเสือไปได้แบบขาดลอย”

“กรี๊ดดด! โดยเฉพาะแผงคอที่ดูเป็นครูบาอาจารย์มาก”

“อยากจะลูบแผงคอสักหน่อยจัง”

“พี่เทียน รับเลี้ยงสิงโตตัวนี้ไว้ไหม?”

“ฉันคิดชื่อไว้แล้วด้วยนะ”

“5555 ชื่อเทพสายฟ้าใช่ไหม?”

ห้องไลฟ์สดเริ่มยุยงให้หลินเทียนรับสิงโตตัวนี้ไว้

หลินเทียนมองดูมันอย่างเงียบๆ

ต้องบอกว่า

เจ้าตัวนี้หล่อจริงๆ

ถึงแม้ว่าสิงโตจะมีรูปร่างไม่ใหญ่โตเหมือนเสือ

แต่สิงโตก็มีใบหน้าที่เต็มไปด้วยแรงกดดัน

เมื่อรวมกับแผงคอที่เป็นเอกลักษณ์

ทำให้หลินเทียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชม

แต่หลินเทียนไม่ได้เสียพลังงานไปกับรูปลักษณ์ภายนอกของสิงโต

หลังจากที่เขากลับมาได้สติแล้ว ก็พูดออกมาเบาๆ ว่า

"ว่ามาสิงโตตัวใหญ่"

“มองฉันแบบนี้ มีปัญหาอะไรอยากจะถามฉัน?”