ตอนที่ 25 อาวุธวิเศษระดับต้น กระจกแสงจันทร์

ตอนที่ 25 อาวุธวิเศษระดับต้น กระจกแสงจันทร์

หา!

หินวิญญาณ 5 ก้อน ซื้อไพ่สามก๊กหนึ่งชุด?

นี่มันเป็นเรื่องจริงหรือล้อกันเล่น!

หยางเกินซั่วแทบจะรีบติดต่อสายการผลิตบอร์ดเกมเพื่อขายให้ตายไปข้าง

แต่ตอนนี้ เห็นได้ชัดว่าของหายากมีค่ายิ่งกว่า

หยางสือก็ยิ้ม ไม่ได้ตั้งใจจะตอบผู้บำเพ็ญเพียรอิสระคนนั้น ตอนนี้ไพ่ 12 ชุดยังไม่พอเล่น ผู้ฝึกยุทธ์บางคนสามารถเล่นไพ่ชุดที่ไม่สมบูรณ์ได้อย่างคล่องแคล่ว ไม่ต้องพูดถึงว่าเขาต้องการไพ่ชุดที่มีขุนพลครบที่สุด

จริง ๆ แล้ว ด้วยวิธีการของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเหล่านี้ การลอกเลียนแบบไพ่สามก๊กหนึ่งชุดก็ไม่ใช่เรื่องยาก

เพราะมีผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตลมหายใจครรภ์คนหนึ่ง ที่เชี่ยวชาญวิชาธาตุทอง แกะสลักแผ่นไม้ด้วยตัวเอง แกะสลักเนื้อหาของไพ่ลงไป ก็สามารถเล่นได้

แต่... ประสบการณ์การเล่นนั้นแย่มาก

แผ่นไม้หนาเกินไป และไม่เรียบ สับไพ่ยาก และไม่สามารถทำซ้ำภาพวาดตัวละครที่สวยงามบนไพ่ได้ และส่วนที่สำคัญที่สุดของบอร์ดเกมอย่างการทิ้งไพ่ ก็ไม่สามารถทำได้สะดวก

ทุกคนยอมต่อแถวเล่นของแท้ ไม่อยากเล่นของเขา

ในเวลานี้ เมื่อเห็นว่ามีคนต้องการซื้อไพ่ หลายคนก็พูดเสริม

"ข้าให้ 6 ก้อน หินวิญญาณ!"

"ข้าให้ 7 ก้อน!"

"10 ก้อน! สหายร่วมวิถีทั้งหลาย อย่าแย่งกับข้า อีกไม่กี่วันตลาดซื้อขายจะเปิด สินค้าของข้า ซือถูหนาน จะขายในราคา 80% ของราคาตลาด"

"ข้าขอแลกด้วยอาวุธวิเศษระดับต้น! กระจกจันทรา! กระจกนี้ข้าได้มาจากทะเลสาบวิญญาณทางใต้ ตอนกลางคืนสามารถดูดซับพลังวิญญาณจันทราได้โดยอัตโนมัติ เมื่อเก็บสะสมจนเต็มแล้วปล่อยออกมา จะเทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตลมหายใจครรภ์ขั้นที่สิบ!"

ทันใดนั้น ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระก็สูดหายใจเข้าลึก

อาวุธวิเศษ มันเป็นของดี

มันสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของผู้บำเพ็ญเพียรได้อย่างมาก ผู้บำเพ็ญเพียรทุกคนจะไม่รังเกียจที่จะมีอาวุธวิเศษมากเกินไป มีแต่จะอยากได้เพิ่มอีก

"อาวุธวิเศษที่สามารถใช้พลังโจมตีของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตลมหายใจครรภ์ขั้นที่สิบได้ เหตุใดจึงเป็นเพียงระดับต้น? หรือว่ามีข้อเสีย? ข้าเดาว่าเวลาในการเก็บสะสมคงมีปัญหากระมัง?"

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่สุขุมคนหนึ่งกล่าว

คนที่ต้องการจะแลกอาวุธวิเศษ ทันใดนี้เกิดหน้าแดงเล็กน้อย: "เก็บสะสมครึ่งปีก็สามารถใช้ได้หนึ่งครั้ง ไม่นานเกินไป..."

"ไปตายซะ! มากสุดก็ 10 ก้อนหินวิญญาณระดับต้น มากกว่านี้ข้าไม่เอา"

"ให้ข้าฟรียังไม่อยากได้ การโจมตีที่กว่าจะปล่อยออกมาได้ก็ทุกครึ่งปี ข้าซื้อยันต์สองใบไม่ดีกว่าหรือ"

"ยังจะเอามาแลกกับไพ่สามก๊ก? ไปกินขี้เถอะ!"

"แต่ว่า... ถ้าเป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำ ก็ถือว่าเป็นวิธีการเอาตัวรอดที่ดี" ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่สุขุมสะบัดพัด สายตามองไปที่เจียงเสี่ยวไป๋อย่างมีความหมาย

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระระดับต่ำบางคนที่อยู่ในที่นี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ที่อยู่ในขอบเขตลมหายใจครรภ์ต่ำกว่าขั้นที่ห้าต่างก็เกิดความสนใจ

ยันต์ป้องกันตัวที่ใช้ได้ทุกครึ่งปี มีก็ยังดีกว่าไม่มี

ทุกคนมองไปที่หยางสือ ต้องการจะดูว่าเจ้าของร้านชาที่สุภาพและมีมารยาทคนนี้ จะคิดอย่างไร

หยางสือไม่ลังเล เขาโค้งคำนับให้ทุกคน

"หยางสือขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติ แต่... ตอนนี้ อีกไม่นานตลาดซื้อขายก็จะเปิดแล้ว ทุกคนมารวมตัวกันที่ร้านบอร์ดเกมและชาตระกูลหยางของข้าเพื่อเล่น ข้าในฐานะเจ้าบ้าน จะขายความสุขของทุกคนได้อย่างไร?"

"ขอให้ทุกท่านอย่าพูดถึงเรื่องการขายไพ่อีก"

คำพูดที่จริงใจของหยางสือ ทำให้ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระจำนวนมากพยักหน้าชื่นชม

มู่หรงจื่อเยียนที่อยู่ชั้น 3 ก็พยักหน้าเล็กน้อย

"รู้จักส่วนได้ส่วนเสีย เข้าใจการรุกถอย คนธรรมดาคนนี้ไม่เลว"

ในเวลานี้ บริกรในร้านก็นำชานมขึ้นมา

"นายท่าน ชานมเซียนล่องลอยที่ท่านสั่งได้แล้วขอรับ"

"อืม"

มู่หรงจื่อเยียนใบหน้าเย็นชา ออร่าของเซียนที่โดดเด่น ประกอบกับใบหน้าที่สวยงาม หาได้ยากในโลก ทำให้บริกรรู้สึกว่ามองนาน ๆ ก็อาจจะอายุสั้นลง เขาวางลงแล้วรีบจากไป

หลังจากที่คนจากไป นางก็มองลงไปข้างล่าง ศิษย์น้องชายหญิงที่โง่เขลาทั้ง 4 คนของนาง บัดนี้กลมกลืนกับผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ เล่นกันอย่างสนุกสนาน

เพียงใช้มือเปิดฝา ชานมก็ถูกดูดขึ้นมา

ริมฝีปากสีแดงเปิดออกเล็กน้อย จิบเบา ๆ ทันใดนั้น ใบหน้าก็เหมือนภูเขาหิมะที่ละลาย ดอกเหมยบานสะพรั่ง เผยรอยยิ้มพึงพอใจ

นี่คือเหตุผลที่นางต้องมาที่นี่ทุกวัน

ห้องนี้ หยางสือยังคงเก็บไว้ให้นางเป็นการเฉพาะ

เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เพิ่งเกิดขึ้นผ่านไป ทุกคนก็ยังคงเล่นไพ่กันต่อ ส่วนหยางสือและหยางเกินซั่วก็แอบคุยกันที่หลังร้านชา

"กระจกจันทรานั้นต้องเอามาให้ได้!"

"สือก็คิดเช่นนั้น"

ทั้งสองคนเห็นตรงกันในทันที บางทีสำหรับผู้บำเพ็ญเพียรอิสระเหล่านี้ การโจมตีทุกครึ่งปี ประสิทธิภาพถือว่าไม่สูง เพราะมันมีข้อจำกัดในการใช้งานมาก ราคาจึงไม่สูงมาก

แต่ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่สุขุมคนนั้นพูดถูก สำหรับผู้บำเพ็ญเพียรระดับต่ำ มันคือไพ่ตายที่ดี

เจียงเสี่ยวไป๋เพิ่งจะอยู่ขอบเขตลมหายใจครรภ์ขั้นที่สอง ไม่มีความสามารถในการโจมตีเลย หากต่อสู้กันจริง ๆ อาจจะสู้หู่จื่อที่ร่ายเพลง [ดาบวายุคลั่ง] ไม่ได้ด้วยซ้ำ

กระจกจันทรานี้ สำหรับตระกูลหยางในปัจจุบัน ถือว่าเหมาะสมที่สุด

"การโจมตีเต็มกำลังของผู้บำเพ็ญเพียรขอบเขตลมหายใจครรภ์ขั้นที่สิบ ภายใต้ปรมาจารย์ขั้นก่อนกำเนิด ไม่ตายก็บาดเจ็บ"

หากมีกระจกนี้ หากมีคนอย่างจ้าวควงเฟิงมาอีก ก็จะมีทางเลือกในการจัดการศัตรูเพิ่มขึ้น

"ลองคิดหาวิธี ในช่วงไม่กี่วันนี้ ในร้านชา พยายามเอาของสิ่งนี้มาให้ได้ อย่ารอจนถึงตลาดซื้อขายของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระ"

เพราะตอนนี้มีผู้ยิ่งใหญ่ของสำนักศิลาทมิฬอยู่ที่นี่ ถือว่าเป็นเขตปลอดภัย

หยางสือพยักหน้า: "ท่านปู่ทวด ข้าจะพยายามอย่างสุดความสามารถ!"

ในทางลับ หยางสือแอบติดต่อผู้บำเพ็ญเพียรอิสระที่ต้องการจะขายกระจก ถามเขาว่าต้องการขายในราคาเท่าไหร่

ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระยืนกรานที่ 12 ก้อนหินวิญญาณ และบอกว่าเขาจะขายในราคานี้ที่ตลาดซื้อขาย

ราคานี้ หยางสือและหยางเกินซั่วยอมรับได้

ต่อไปก็คือ จะหาหินวิญญาณได้อย่างไร

"หรือว่าจะขายข้าววิญญาณ ตอนที่มีผู้บำเพ็ญเพียรอิสระอยู่ที่นี่?"

"ไม่เหมาะ นั่นไม่เท่ากับบอกคนพวกนี้... ว่าเรากำลังปลูกที่ดินวิญญาณ แต่พวกเรามีความสามารถต่ำเตี้ย ปล้นชิงข้าสิงั้นหรือ!"

หยางเกินซั่วยังคงครุ่นคิด หยางสือก็ยิ้มมุมปาก เพราะเขามีความคิดแล้ว

"ท่านปู่ทวด ดูข้าแสดง!"

วันต่อมา

ตอนที่ร้านชาแน่นขนัด หยางสือก็ขึ้นไปแทนที่นักเล่านิทาน

"ท่านผู้บำเพ็ญเพียรทั้งหลาย ทุกท่านเล่นไพ่สามก๊กนี้มาหนึ่งอาทิตย์แล้ว คงจะเข้าใจขุนพลแล้ว ทักษะมีความแตกต่าง กลไกแยบยล"

"แต่นอกจากไพ่ขุนพลธรรมดาเหล่านี้ ยังมีไพ่ที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน..."

คำพูดนี้ ดึงดูดความสนใจของผู้บำเพ็ญเพียรอิสระส่วนใหญ่ในทันที มุมปากหยากสือยกขึ้นเล็กน้อย

"ถ้ามีไพ่ใหม่ เหตุใดต้องซ่อนไว้? เอาออกมาแบ่งปันกับทุกคนไม่ดีกว่าหรือ?"

เมื่อได้ยินคนถามเช่นนั้น หยางสือก็ส่ายหน้า:

"ผู้ที่สร้างไพ่ชุดนี้ ได้ออกแบบไพ่ที่แตกต่างกัน 12 ใบ มีเพียงชุดเดียว มันล้ำค่าอย่างยิ่ง ข้ามักเก็บไว้ที่บ้านเสมอ"

ทุกคนเข้าใจในทันที: "ไพ่หายาก?"

"ถูกต้อง ไพ่นี้ชื่อว่า ขุนพลเทพ!"

"หือ~" ผู้บำเพ็ญเพียรอิสระสูดหายใจเข้าลึก พวกเขาถูกชื่อที่ยิ่งใหญ่นี้สะกดไว้

"ท่านหยาง เอาออกมาให้ดูหน่อยได้ไหม?"

หยางสือหยิบไพ่สีทองออกมาจากแขนเสื้อ รูปร่างโดดเด่น

"ไพ่นี้ชื่อว่า: เทพลิโป้!"

"มีทักษะ [คลั่ง] [ไร้ปัญญา] [ไร้พ่าย] [โทสะเทพ] และ [ไร้คู่ต่อสู้] รวมห้าทักษะ!"

"ใช้ขุนพลไพ่ใบนี้ จะทำให้ท่านไร้เทียมทานในเกมไพ่!"

หลังจากที่หยางสือแสดงให้ทุกคนดูรอบหนึ่ง ผู้ที่เคยเล่นสามก๊กมาก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะอุทานด้วยความตกตะลึง

"ใช้ไพ่นี้ ข้าคนเดียวสามารถต่อสู้กับคน 2 คน ได้โดยไม่เสียเปรียบ!"

"ข้าจะแปรพักตร์ ใครจะต้านทานข้าได้!"

"ท่านหยาง ไพ่นี้ ขอยืมข้าใช้สักตาได้ไหม?"

"ข้าให้ 1 ก้อนหินวิญญาณ เอาไปเลย!"

เมื่อได้ยินว่ามีคนเสนอราคา หยางสือก็ยกยิ้มมุมปาก

สำเร็จ

(จบตอน)