บทที่ 20 ตั้งแต่วันนี้ ฉันจะสร้างบริษัท!

“ทนายจางเว่ย… สวัสดีค่ะ ฉันชื่อเสิ่นจ้าวจ้าว อายุ 24 ปี จบจากมหาวิทยาลัยโม่ตู สาขาภาษาและวรรณคดีจีน… ฉัน… ฉันมาที่นี่เพื่อขอคำปรึกษาทางกฎหมาย… ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง… เธอ…”

บนชั้นสิบสาม เสิ่นจ้าวจ้าวหน้าซีดเผือด พูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือขณะเธอเริ่มเล่าคดีของ ‘เพื่อน’ ของเธอไปทีละนิด ๆ แต่ขณะเดียวกัน เธอก็เหลือบตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟาด้วยความหวาดหวั่น กลัวว่าเมิ่งซวี่จะไม่พอใจและใช้ประแจทุบเธอทันที

เสียงขูดขีดของเล็บซอมบี้บนประตู เสียงกรีดร้องเป็นระยะจากถนนด้านล่าง และชายสติหลุดที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟา พร้อมถือไม้เบสบอลเปื้อนเลือดและประแจ

ทั้งหมดนี้ทำให้หัวใจของเสิ่นจ้าวจ้าวเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ

แต่สิ่งที่ทำให้เธอกลัวที่สุดคือ…

ซอมบี้สองตัวที่ยืนอยู่ตรงประตูห้อง

ตัวหนึ่งเหลือเพียงครึ่งหน้า อีกตัวศีรษะบิดเบี้ยวผิดรูป

มันน่ากลัวสุดขีด

ไม่มีใครรู้ว่าทำไมเมิ่งซวี่ถึงสามารถควบคุมซอมบี้สองตัวนี้ได้!

เสียงทุบประตูของซอมบี้ดังไม่หยุด ทำให้เธอยิ่งหวาดกลัวจนสมองว่างเปล่า ลืมแม้กระทั่งสิ่งที่ต้องพูดไปชั่วขณะ

เธอหันไปมองเมิ่งซวี่โดยไม่รู้ตัว

เมิ่งซวี่ที่นั่งอยู่บนโซฟา เห็นว่าเสิ่นจ้าวจ้าวแอบมองเขา แต่ตัวเองยังไม่ได้รับรางวัลอะไร จึงพูดขึ้นอย่างไม่พอใจ “ไม่ใช่นะ พูดต่อสิ! มองหน้าฉันทำไม? ฉันมีคำตอบเขียนอยู่บนหน้าหรือไง? นี่เหรอ ระดับบัณฑิตจากมหาวิทยาลัยโม่ตู? รู้สึกเหมือนคนจบอนุปริญญายังเก่งกว่าอีก!”

เสิ่นจ้าวจ้าวสะดุ้งสุดตัว รีบละสายตากลับมาและเริ่มพูดต่อทันที “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง… เธอถูกเจ้านายกลั่นแกล้งในที่ทำงาน… เจ้านายกัดเธอ…”

ตอนนี้เธอหมดแรงจะคิดอะไรแล้ว พูดออกไปมั่ว ๆ ยังไงก็ได้

ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่?

ไม่มีเหตุผลอื่นเลย

ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้านี้ เธอยังอยู่ในห้องน้ำดี ๆ อยู่เลย

จู่ ๆ เมิ่งซวี่ก็พุ่งเข้ามาด้วยท่า ‘สไลด์สกัด’ ใช้แรงมหาศาลดันประตูห้องน้ำเปิดออก จากนั้นก็ยัดใบปลิวใส่มือเธอเป็นกองใหญ่ พร้อมเสนอข้อมูลเกี่ยวกับฟิตเนส ข้อพิพาททางกฎหมาย และอสังหาริมทรัพย์…

มันเหมือนฉากธรรมดาของพนักงานแจกใบปลิว

แต่สำหรับเสิ่นจ้าวจ้าว มันเป็นฉากสยองขวัญ!

ชายที่เต็มไปด้วยเลือด ถือประแจเปื้อนเลือด ในยุคที่โลกพังทลาย

และเมื่อเห็นเธอแล้ว เขากลับดีใจจนแทบบ้าคลั่ง

ในสถานการณ์เช่นนี้ เสิ่นจ้าวจ้าวคิดว่าเมิ่งซวี่อาจจะทุบเธอตายได้ทุกเมื่อ

เธอจึงเลือกเชื่อฟังอย่างว่าง่าย

จากนั้นเธอก็ถูกลากไปแจกใบปลิวให้ซอมบี้อยู่ครึ่งชั่วโมง ก่อนที่จะมาถึงชั้นสิบสาม

และตอนนี้…

เธอต้องขอคำปรึกษาทางกฎหมายจากทนายจางเว่ย ที่ตอนนี้กลายเป็นซอมบี้ไปแล้ว

มันช่างแปลกประหลาดและเหลือเชื่อจนแทบไม่อยากเชื่อว่าเป็นเรื่องจริง

สุดท้าย หลังจากอ่านบทพูดไปจนจบอย่างสั่น ๆ

เมิ่งซวี่ก็พยักหน้าให้เธอด้วยรอยยิ้ม และพูดประโยคที่ทำให้เธอรู้สึกใจชื้นขึ้นมาเล็กน้อย

“ทำได้ดีมาก”

....

【ใบปลิวที่แจกไปดึงดูดลูกค้าได้หนึ่งราย คุณได้รับเงินสด +1000 และค่าประสบการณ์อาชีพพนักงานแจกใบปลิว +1】

【แจกใบปลิวสำเร็จ คุณได้รับรางวัลภารกิจ: ค่าประสบการณ์อาชีพ +1 เงินสด +10000 และคะแนน +2】

【อาชีพของคุณสามารถอัปเกรดได้!】

【คุณได้อัปเกรดอาชีพสำเร็จ ระดับปัจจุบัน: พนักงานแจกใบปลิว · 3 (0/20)】

【คุณได้รับค่าความคล่องตัว +0.5 ค่าความทนทาน +0.5 และค่าพละกำลัง +0.5】

【ค่าคุณสมบัติของคุณตอนนี้คือ: พลังจิต · 9, ความทนทาน · 10, พละกำลัง · 13, ความคล่องตัว · 11.5】

หลังจากได้รับรางวัลภารกิจ เมิ่งซวี่ดำเนินการอัปเกรดอาชีพเสร็จเรียบร้อย พร้อมกับเห็นค่าคุณสมบัติของตัวเองเพิ่มขึ้น ทำให้เขารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง

“หนึ่งหยาดเหงื่อ หนึ่งผลลัพธ์ มีแต่การพัฒนาตัวเองเท่านั้น ที่จะสร้างชีวิตที่สมบูรณ์แบบได้!”

เมิ่งซวี่หันไปมองเสิ่นจ้าวจ้าวอย่างพอใจ เธอเป็นคนที่ทำให้เขาได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้น สายตาของเขาที่มองเธอราวกับมองสมบัติล้ำค่า “ดีมาก เธอทำได้ดีมาก!”

มีเสิ่นจ้าวจ้าวอยู่ การแจกใบปลิวก็มีประสิทธิภาพเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล

แถมเธอยังสามารถไปขอคำปรึกษาจากทนายจางเว่ยได้ทุกวัน ทำให้เขาได้รับค่าประสบการณ์เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ

ถ้าไม่ได้จากที่นี่ ก็ยังมีตัวเลือกอื่น เช่น ฟิตเนส หรืออสังหาริมทรัพย์ ประสบการณ์อยู่รอบตัว!

มันมีประโยชน์มาก

เสิ่นจ้าวจ้าวหลบสายตา ยิ้มเจื่อน ๆ ดูเหมือนจะกลัวเขาไม่น้อย

กลัวอะไร?

เธอคงไม่ได้กลัวเขาหรอกมั้ง?

เมิ่งซวี่เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “เธอกลัวอะไร? ฉันทำให้เธอกลัวเหรอ?”

“ไม่…ไม่ค่ะ ทุกอย่างดีหมดเลย พี่เป็นคนใจดี เป็นคนที่มีเมตตาที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”

เสิ่นจ้าวจ้าวหน้าซีด รีบปฏิเสธอย่างรวดเร็ว แสดงให้เห็นว่าเธอคิดว่าเมิ่งซวี่เป็นคนดี

เห็นเช่นนั้น เมิ่งซวี่ก็รู้สึกโล่งใจ

เห็นไหม? ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ตัวเขาเลย

หลังจากพอใจแล้ว เมิ่งซวี่ก็ถามขึ้น “จ่ายเงินหรือยัง?”

“เงิน?”

เสิ่นจ้าวจ้าวทำหน้างุนงง ไม่เข้าใจว่าเมิ่งซวี่หมายถึงอะไร

“ก็ต้องจ่ายเงินสิ การขอคำปรึกษาทางกฎหมายไม่ได้ฟรีนะ ดูสิ ป้ายบอกว่าชั่วโมงละ 200 เมื่อกี้เธอคุยไปครึ่งชั่วโมง ก็ต้องจ่าย 200”

เมิ่งซวี่ชี้ไปที่ป้ายประกาศบนผนัง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

ใช้บริการต้องจ่ายเงิน มันเป็นเรื่องปกติ

เสิ่นจ้าวจ้าวนิ่งไปชั่วขณะ แต่สุดท้ายก็ล้วงกระเป๋าหาเงิน 200 อย่างลนลาน ก่อนจะยื่นให้เมิ่งซวี่อย่างระมัดระวัง

“ให้ฉันทำไม? ต้องให้ทนายจางเว่ยสิ วางไว้ที่หน้าประตูก็พอ! ดูนั่นสิ เงินที่ฉันทิ้งไว้เมื่อคราวก่อนยังอยู่เลย”

เมิ่งซวี่พูดไปเรื่อยเปื่อย

แต่จู่ ๆ เขาก็เกิดไอเดียหนึ่งขึ้นมา

เขาจะเปิดบริษัท!

ตอนนี้เขามีภารกิจแล้ว และยังมีพนักงานคนที่สองเข้ามาเพิ่ม!

“ฉันชื่อเมิ่งซวี่ เมิ่งจากเมิ่งจื่อ ซวี่จากระเบียบวินัย”

เมิ่งซวี่ยิ้มอย่างเป็นมิตรและกล่าวว่า “เสิ่นจ้าวจ้าว ฉันกำลังจะเปิดบริษัทใหม่ บริษัทเก่าของเธอดูเหมือนจะไม่ค่อยโอเคแล้ว สนใจมาทำงานกับฉันไหม?”

เสิ่นจ้าวจ้าวขนลุกซู่

ครั้งล่าสุดที่เมิ่งซวี่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนแบบนี้…

คือตอนที่เขากำลังทุบหัวซอมบี้จนกระโหลกแตกต่อหน้าเธอ!

เมื่อเห็นเมิ่งซวี่ยิ้มอย่างอบอุ่นแบบนี้ เสิ่นจ้าวจ้าวตัดสินใจได้ทันที

“สวัสดีค่ะท่านประธาน ฉันชื่อเสิ่นจ้าวจ้าว ฉันขอเข้าทำงานที่บริษัทของท่านค่ะ”

【แจ้งเตือน: การเปิดบริษัทไม่สามารถทำได้เพียงแค่คำพูด คุณจำเป็นต้องมีใบอนุญาตประกอบกิจการที่สมบูรณ์แบบ แต่เนื่องจากระบบชีวิตสมบูรณ์แบบ คุณสามารถไปยังหน่วยงานที่เกี่ยวข้องและดำเนินการได้ทันที】

【กรุณาไปยัง: กรมพาณิชย์ กรมที่ดิน กรมตำรวจ กรมควบคุมมาตรฐาน กรมสรรพากร และธนาคาร เพื่อดำเนินการตามลำดับ】

【หมายเหตุ: คุณมีระยะเวลา 7 วันในการดำเนินการ มิฉะนั้นจะถือว่าการเปิดบริษัทครั้งแรกล้มเหลว】

【บริษัท: กรุณาตั้งชื่อบริษัท】

【ประธานบริษัท: เมิ่งซวี่】

【พนักงาน: 3 คน】

【แผนกที่มีอยู่: ไม่มี】

【ที่อยู่บริษัทปัจจุบัน: อาคารเคอฉวง ชั้น 4 เขตหนานเหอ เมืองเหอฉิง】

【รายชื่อพนักงาน: ฉือเว่ย (ตำแหน่งไม่ชัดเจน คาดว่าเป็น รปภ.) จางเทา (ตำแหน่งไม่ชัดเจน คาดว่าเป็น รปภ.) เสิ่นจ้าวจ้าว (ตำแหน่งไม่ชัดเจน)】

【กรุณากำหนดเงินเดือนและสวัสดิการ เงินเดือนที่ดีช่วยเพิ่มความสามัคคีของพนักงานและทำให้พวกเขารู้สึกเป็นส่วนหนึ่งขององค์กร】

เมิ่งซวี่: ?

อะไรนะ? นี่มันเรื่องเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?

โลกถึงวันสิ้นโลกแล้ว ยังต้องไปทำเรื่องเอกสารกับหน่วยงานพวกนี้อีก?

บ้าหรือเปล่า?!

อีกอย่าง… ตั้งแต่เมื่อไหร่ฉือเว่ยกับผู้จัดการจางกลายเป็นพนักงานของเขา?

เขาไม่เคยจ้างพวกมันเลยสักหน่อย!