บทที่ 7 ทักษะที่สำคัญที่สุดในการทำงานคือการอ่านสถานการณ์

【อัปเกรดสำเร็จ! อาชีพ ‘พนักงานแจกใบปลิว’ ของคุณได้เลื่อนจากระดับ 0 เป็นระดับ 1】

【ในฐานะพนักงานแจกใบปลิว คุณต้องเผชิญกับสภาพอากาศที่รุนแรงและไม่แน่นอนอยู่เสมอ ดังนั้น พนักงานแจกใบปลิวระดับ 1 จึงพัฒนาความแข็งแกร่งของร่างกาย ไม่กลัวสภาพอากาศสุดขั้ว และมีความรวดเร็วมากขึ้น คุณจะได้รับการเพิ่มค่าสถานะ】

【การแจกใบปลิวต้องอาศัย ‘การอ่านสถานการณ์’ หากไม่มีไหวพริบ อาจส่งใบปลิวให้กับขี้เมา, อันธพาล หรือวายร้ายระดับโลก ซึ่งอาจนำไปสู่ปัญหาใหญ่】

【คุณได้รับ: +0.5 ความคล่องแคล่ว, +0.5 ความแข็งแกร่ง, +1 จิตใจ และสกิลอาชีพใหม่: การอ่านสถานการณ์】

【ค่าสถานะปัจจุบันของคุณ: จิตใจ 7, ร่างกาย 8.5, พละกำลัง 11, ความคล่องแคล่ว 10.5】

ตัวอักษรที่ปรากฏขึ้นต่อหน้าทำให้เมิ่งซวี่ถึงกับตาพร่าไปชั่วขณะ

หลังจากอ่านจบ เขารู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

การอัปเกรดอาชีพสามารถเพิ่มค่าสถานะให้เขาได้ด้วยหรือ?

แม้ว่าจะไม่มาก แต่ถ้าสะสมไปเรื่อย ๆ ก็น่าจะมีประโยชน์กว่าการไปเข้ายิมเสียอีก

แล้วสกิลนี้คืออะไร?

‘การอ่านสถานการณ์’?

จำเป็นต้องมีสกิลนี้ด้วยหรือ?

เมิ่งซวี่ขมวดคิ้ว แต่ในวินาทีต่อมา รายละเอียดของสกิลก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าเขา

【การอ่านสถานการณ์】

【ระดับ: 1 (ไม่สามารถอัปเกรดได้)】

【รายละเอียด: ดวงตาต้องมองไปรอบด้าน หูต้องฟังทุกสิ่ง ชีวิตที่สมบูรณ์แบบต้องมีทักษะการเข้าสังคม ด้วยสกิลนี้ คุณสามารถระบุอาชีพหลักของเป้าหมายจากรายละเอียดเล็ก ๆ น้อย ๆ และสามารถดูระดับอาชีพของพวกเขาได้ หากระดับของเป้าหมายสูงกว่าคุณมาก จะไม่สามารถตรวจสอบได้】

เมื่อเห็นผลของสกิลนี้ เมิ่งซวี่ก็พยักหน้าด้วยความพึงพอใจ

“ก็แค่สกิลสแกนระดับ ทำไมต้องตั้งชื่อให้ดูยิ่งใหญ่ขนาดนี้?”

เมิ่งซวี่พึมพำกับตัวเอง เขารู้สึกว่าจิตใจของเขาเริ่มเฉียบคมขึ้น แต่เมื่อมองที่ค่าจิตใจ 7 ของตัวเอง ก็รู้สึกว่ามันสมเหตุสมผล

เดี๋ยวนะ… การอัปเกรดอาชีพเมื่อกี้ให้ค่าจิตใจเพิ่มแค่ 0.5 ไม่ใช่เหรอ? แล้วทำไมค่าจิตใจถึงเพิ่มขึ้นมา 1 เต็ม ๆ?

เอาเถอะ คิดมากไปก็ไม่ได้อะไร อย่างน้อยตอนนี้เขารู้สึกตื่นตัวดี

เมิ่งซวี่ยืดตัวขึ้นนั่งตรง แล้วหันไปมองรอบ ๆ ห้อง ก่อนจะใช้แต้มสะสมแลกบิสกิตอัดแท่งมา

【คุณต้องการแลกเปลี่ยนหรือไม่?】

เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือน เมิ่งซวี่กดตกลงทันที

วินาทีต่อมา เขารู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างอยู่ในกระเป๋าของเขา เมื่อควักออกมา ก็พบว่ามันเป็นบิสกิตอัดแท่งไม่มีฉลาก

แม้มันจะมีขนาดแค่ครึ่งฝ่ามือ แต่สำหรับเมิ่งซวี่ แค่นี้ก็มากพอแล้ว

“แกรก”

เมิ่งซวี่ฉีกซองบิสกิตออก ก่อนจะกัดเข้าไปคำหนึ่ง

“อืม... รสต้นหอม กรอบดีแฮะ”

ขณะที่รสชาติของบิสกิตอัดแท่งแตกกระจายในปากของเขา เมิ่งซวี่อดไม่ได้ที่จะพึมพำออกมา

เส้นประสาทที่ตึงเครียดของเขาค่อย ๆ คลายลง

เมื่อนึกถึงงานหนักในช่วงบ่าย เมิ่งซวี่ลังเลเล็กน้อยก่อนจะใช้แต้มสะสมแลกโคล่ากระป๋องหนึ่ง เขานั่งเอนตัวบนเก้าอี้สำนักงาน มือข้างหนึ่งถือบิสกิต อีกข้างถือโคล่า ทำให้เขารู้สึกว่า…ทุกอย่างยังเหมือนเดิม ราวกับว่ายังคงเป็นพนักงานออฟฟิศที่ทำโอทีไม่มีวันสิ้นสุด

“เหมือนจะขาดอะไรไปหน่อย…มันเงียบเกินไป”

เมิ่งซวี่ขมวดคิ้ว แล้วจู่ ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างออก เขาลุกพรวดไปกระชากผ้าม่านออกจนสุด แสงแดดจ้าแผ่กระจายเข้ามาทันที ความอบอุ่นจากแสงแดดทำให้เขารู้สึกดีขึ้น

หลังจากนั้น เขากลับไปนั่งที่เดิม เอนหลังพิงเก้าอี้ รู้สึกผ่อนคลายอย่างแท้จริง

“แบบนี้แหละ ใช่เลย”

จากนั้นเขาก็ยกโคล่าขึ้นดื่มรวดเดียว

“อึก…”

น้ำอัดลมกับเก้าอี้นุ่ม ๆ …นี่แหละชีวิตที่สมบูรณ์แบบ!

ข้างนอกยังคงเงียบสงบ มีเพียงเสียงกรีดร้องเป็นระยะ และเสียงคำรามต่ำ ๆ ไม่ชัดเจน

ไกลออกไป มีเสียงอื่น ๆ ดังแว่วมา แต่ระยะทางไกลเกินไป ทำให้เมิ่งซวี่ฟังไม่ออก

ย่านอาคารสำนักงานนี้อยู่ไกลจากตัวเมือง จุดเด่นเดียวคือมีรถไฟฟ้าใต้ดินเชื่อมต่อ หากไม่มีรถไฟฟ้า ที่นี่คงจะเป็นที่ร้างไปแล้ว

ไม่ว่าอย่างไร มีสิ่งหนึ่งที่แน่นอน—

ความเป็นระเบียบของโลกกำลังสลายไป

ตามหลักแล้ว ด้วยเทคโนโลยีของมนุษย์ ไม่น่าจะล่มสลายเร็วขนาดนี้

มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

เมิ่งซวี่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะโยนความคิดทิ้งไป

‘มันเกี่ยวอะไรกับฉันล่ะ’

สิ่งที่สำคัญตอนนี้คือ คิดให้ออกว่าจะกระจายใบปลิวอีก 200 แผ่นที่เหลือยังไงต่างหาก

จู่ ๆ สายตาของเขาก็จับจ้องไปที่ถนนไกล ๆ มีรถบัสคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ดึงดูดความสนใจของเขาทันที

เมิ่งซวี่นั่งตัวตรง มองไปยังรถบัสที่กำลังวิ่งเข้ามา มันพุ่งชนรถคันอื่นบนถนน ทำให้เสียงสัญญาณเตือนภัยดังขึ้นไม่ขาดสาย

เสียงที่ดังสนั่นนี้ ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวในพื้นที่โดยรอบ

เมิ่งซวี่รู้สึกได้ว่า บางสิ่งกำลังเปลี่ยนไป

“แกร๊ง!”

เสียงกระจกแตกดังมาจากชั้นบนของอาคาร และทันใดนั้น เขาเห็นเงาดำหลายเงากระโจนลงมาจากตึกสูง

ซอมบี้หลายสิบตัวกระโดดลงมาราวกับฝูงแมลง ทันทีที่กระแทกพื้น แม้ร่างกายจะแหลกสลาย บางตัวแขนขาหัก แต่พวกมันก็ยังคลานมุ่งหน้าไปยังรถบัสอย่างไม่หยุดยั้ง

เพียงไม่นาน รถบัสที่ควบคุมไม่ได้ก็พลิกคว่ำ ซอมบี้นับไม่ถ้วนกรูกันเข้าไปที่รถ

มันดูเหมือนฉากในภาพยนตร์เลย

แต่มันอยู่ไกลเกินไป เมิ่งซวี่มองไม่เห็นว่ามีคนรอดอยู่ในรถหรือไม่ และไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับรถบัสจนทำให้มันพุ่งมาขนาดนี้

ถึงอย่างนั้น จิตใจของเขายังคงสงบนิ่ง

เขาหยิบปากกาขึ้นมา และจดบันทึกอย่างเยือกเย็น

“ซอมบี้บนถนนมีจำนวนมาก ราวสองถึงสามพันตัว ภายในอาคารสำนักงานมีประมาณร้อยตัว ถ้าดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ซอมบี้ในอาคารน่าจะเพียงพอสำหรับการแจกใบปลิวที่เหลือ”

“ไม่น่าต้องออกไปเสี่ยงบนถนน”

หลังจากเขียนเสร็จ เขาฉีกกระดาษแผ่นนั้นขยำเป็นก้อน แล้วโยนลงถังขยะ

“เอาล่ะ ได้เวลาออกไปทำงาน”

เมิ่งซวี่ยืนขึ้น เตรียมออกไปแจกใบปลิวที่เหลือ

ในเมื่อคนขับรถบัสช่วยดึงดูดความสนใจของซอมบี้ไว้ เขาก็ควรใช้โอกาสนี้ให้คุ้มค่า

“แกร๊ก”

เขาผลักประตูสำนักงานออก และมองไปยังซอมบี้สองตัวที่ถูกมัดอยู่หน้าห้อง—ผู้จัดการจางกับฉือเว่ย

ในทันใด ตัวหนังสือสีแดงสองบรรทัดปรากฏขึ้นบนหัวของพวกมัน

【อาชีพ: ซอมบี้】

【ระดับ: 0】

【ความชื่นชอบ: -100】

ทั้งสองตัวมีข้อมูลเดียวกันทุกประการ

เมิ่งซวี่ถอนหายใจอย่างผิดหวัง

“คุณผู้จัดการจาง คุณฉือเว่ย ผมให้ความสำคัญกับพวกคุณมากนะ ทุกครั้งที่ออกไปข้างนอกก็พาไปด้วย แต่ทำไมค่าความชื่นชอบของพวกคุณยังเป็นติดลบแบบนี้ มันทำให้ผมผิดหวังมาก”

เขาหนีบใบปลิวไว้ที่รักแร้ ก่อนจะถอนหายใจยาว

โดยเฉพาะคุณ ฉือเว่ย!

เขาดูแลเธอเป็นพิเศษ แต่เธอกลับไม่มีแม้แต่ความรู้สึกดี ๆ ต่อเขาเลย น่าเศร้าจริง ๆ

“เฮ้อ… พูดไปก็ไม่มีประโยชน์”

ทันใดนั้น เมิ่งซวี่นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ดวงตาเขาเป็นประกาย

“จริงสิ ผมยังไม่ได้แจกใบปลิวให้พวกคุณเลยนี่นา!”

เขาหยิบใบปลิวสองแผ่นออกมา แล้วพูดกับฉือเว่ยและผู้จัดการจางด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้น

“คุณฉือเว่ย คุณผู้จัดการจาง สนใจสมัครฟิตเนสและว่ายน้ำไหม? ลูกค้าประจำมีส่วนลด 20%! ถ้าไม่ซื้อ ผมจะให้ส่วนลดแบบ ‘กระดูกหัก’ ให้ก็ได้นะ…”