บทที่ 3 อย่าหาเรื่องคนบ้า!

ในสำนักงานข้างเคียง มีสองคนที่กำลังเงี่ยหูฟังเสียงจากด้านนอก เสียงโครมครามทำให้ทั้งคู่สบตากันด้วยความสับสน

ไม่นาน เสียงอันแผ่วเบาก็ดังขึ้นมาจากใต้โต๊ะ

“ผู้จัดการ…นั่นเสียงของเสี่ยวเมิ่งใช่ไหม?”

“เขากำลังทำอะไรอยู่ บอกรักฉือเว่ย? แต่ฉือเว่ย…ไม่ใช่ว่าถูกท่านประธานฉือ…”

เจ้าของเสียงพูดตะกุกตะกัก ราวกับไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน จึงกระซิบถามผู้จัดการที่กำลังแอบอยู่หลังผนังอย่างระมัดระวัง

ผู้จัดการผู้มีพุงใหญ่โต กำลังแอบมองสถานการณ์ด้านนอกผ่านหน้าต่าง ด้วยท่าทางตะลึงลาน

“นี่…นี่…”

มันน่าตกใจเกินไป

เขาแทบหาคำพูดมาบรรยายความรู้สึกของตัวเองไม่ได้

ลงเวลาเข้างาน?

บอกรักซอมบี้?

เสี่ยวเมิ่ง…เขาบ้าไปแล้วเหรอ?

ผู้จัดการรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดลงกลางใจ

หมอนี่…เป็นบ้าแน่ ๆ

ใครจะไปคิดว่าคนที่ปกติซ่อนความบ้าได้แนบเนียนขนาดนี้ ไม่มีสัญญาณอะไรให้สังเกตเลยสักนิด

แม้จะไม่รู้ว่าทำไม ‘ฉือเว่ย’ ถึงไม่กัดเขา แต่ผู้จัดการก็เกิดความคิดที่ยอดเยี่ยมขึ้นมาในหัว

เขาหันกลับไปมองพนักงานร่างท้วมที่ซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ ก่อนกระซิบเบา ๆ

“เดี๋ยวฉันเรียกเมิ่งซวี่มา นายหาทางก่อเสียงดังขึ้นมาหน่อย ได้ยินไหม?!”

“ทำตามที่ฉันบอก รับรองเรารอดแน่!”

...

“ขอแสดงความยินดี คุณลงเวลาเข้างานสำเร็จ!”

เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันแสบแก้วหูดังก้องไปทั่วทางเดิน ทำให้เกิดความเคลื่อนไหวขึ้นไม่น้อย

ภายในสำนักงานอื่น ๆ ดูเหมือนจะมีซอมบี้มนุษย์เงินเดือนเช่นกัน

เสียงรบกวนที่ดังขึ้นมาทำให้เมิ่งซวี่สูดหายใจลึก พยายามรักษาความสงบ

【ภารกิจลงเวลางานอันแสนธรรมดาของคุณสำเร็จแล้ว คุณลงเวลาได้ก่อนเวลา 3 นาที หลีกเลี่ยงค่าปรับจากการมาสาย】

【ภารกิจสำเร็จ ระดับภารกิจ: เป็นคนปกติ】

【คุณได้รับรางวัล: หัวหน้าของคุณให้ความสนใจเป็นพิเศษ】

เมิ่งซวี่มีสีหน้าเรียบเฉย ไร้อารมณ์

หัวหน้าชื่นชม?

โลกถึงจุดจบแล้ว หัวหน้าจะมีความหมายอะไรอีก!

แต่แต้มคะแนนนี่ใช้ทำอะไรได้?

ทันทีที่เมิ่งซวี่คิดเรื่องนี้ เมนูคล้าย ‘ร้านค้า’ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

【ร้านค้านี้จะแสดงเฉพาะสินค้าที่ผู้ใช้งานสามารถซื้อได้เท่านั้น รายการสินค้าที่เกิน 5 แต้มจะไม่ถูกแสดง】

เมื่อเห็นตัวอักษรสีแดงแจ้งเตือน เมิ่งซวี่ก็พอใจมาก กวาดตามองลงไป พบว่ามีเพียงสามตัวเลือก

หนึ่งในนั้นถูกระบุว่าเป็น ‘สินค้าที่คุ้มค่าที่สุด’ ส่วนอีกสองชิ้นถูกระบุว่าเป็น ‘ไม่มีประโยชน์เท่าไหร่’

“5 แต้ม แลกเงินสด 5000 หยวน? ว้าว”

เห็นตัวเลือกที่คุ้มค่าที่สุดแล้ว เมิ่งซวี่ถึงกับหัวเราะออกมา

โลกถึงจุดจบแล้ว พี่ชาย จะให้ฉันห้าพันล้านก็ไม่มีประโยชน์!

แต่เดี๋ยว… ถ้าซอมบี้พวกนี้อ่อนแอมากจนถูกกำจัดหมดล่ะ?

ส่วนอีกสองตัวเลือก แม้จะดูธรรมดา แต่สำหรับเมิ่งซวี่แล้ว ถือว่าใช้ได้เลย

ตัวแรกเป็นน้ำอัดลมที่ช่วยให้ตื่นตัว อีกตัวเป็นบิสกิตอัดแท่งที่ช่วยให้อิ่มไปได้หนึ่งมื้อ

ราคาชิ้นละ 2 แต้ม

ดีเลย ทั้งอาหารและเครื่องดื่มพร้อม!

ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ คงไม่มีใครเลือกบิสกิตกับน้ำอัดลม

แต่ตอนนี้…

มีแต่คนโง่เท่านั้นที่จะเลือกเงินห้าพันหยวน!

เมิ่งซวี่สูดหายใจลึก หันไปมอง ‘ฉือเว่ย’ ที่ยังคงเดินไปมา แม้ว่าเธอจะมีความประทับใจที่ ‘แย่สุดขีด’ กับเขา แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่มีซอมบี้ตัวที่สองปรากฏขึ้น

ดังนั้น เมิ่งซวี่ตัดสินใจถอยกลับไปก่อน รอให้ทุกอย่างชัดเจนขึ้น

“เสี่ยวเมิ่ง มานี่สิ!”

ทันใดนั้นเอง เสียงเรียกเบา ๆ ดังขึ้นข้างหูของเมิ่งซวี่

เสียงนั้นเบามาก แฝงไปด้วยความเร่งรีบ เจ้าของเสียงพยายามกดเสียงต่ำให้มากที่สุด

เมิ่งซวี่รู้สึกคุ้นเคยกับเสียงนี้มาก เขาหันไปมอง และพบว่าที่ประตูสำนักงานข้าง ๆ ถูกแง้มเปิดเล็กน้อย มีใบหน้าหนึ่งโผล่ออกมาจากช่องประตู จ้องมองเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความหวัง ราวกับต้องการให้เมิ่งซวี่ยื่นมือเข้าช่วย

เมื่อเห็นใบหน้านั้น เมิ่งซวี่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

โอ้…นี่มันผู้จัดการนี่?

แค่ข้ามคืน ทำไมดูโทรมขนาดนี้?

ไหนล่ะ ความเคร่งขรึมตอนที่บังคับให้ฉันทำโอทีเมื่อคืน?

แล้วทำไมคุณถึงไปอยู่ในสำนักงานของบริษัทข้าง ๆ ? นี่มันเรื่องอะไรกัน?

นี่น่ะหรือ… ‘การชื่นชมจากหัวหน้า’?

เมิ่งซวี่ยิ้มกริ่ม

เมื่อเห็นเมิ่งซวี่สังเกตเห็นตัวเอง ผู้จัดการก็ดีใจสุดขีด รีบกระซิบว่า

“เสี่ยวเมิ่ง ช่วยหน่อยสิ ไปล่อฉือเว่ยออกไปที!”

เมิ่งซวี่เห็นดังนั้นก็ไม่ได้คิดมาก ก้าวเข้าไปหา ตั้งใจจะพูดคุยกัน

เพราะในสถานการณ์แบบนี้ มีพรรคพวกเพิ่มขึ้นก็มีแต่จะช่วยเพิ่มโอกาสรอด

แต่เมื่อเมิ่งซวี่กำลังจะก้าวเข้าประตู จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียง “แกร๊ก”

ประตูถูกปิดล็อกจากด้านใน ทิ้งให้เมิ่งซวี่อยู่ข้างนอก!

และในจังหวะเดียวกัน ภายในห้องเกิดเสียงดังสนั่น ราวกับมีใครตั้งใจทำให้เกิดเสียง

อะไรเนี่ย?

เมิ่งซวี่ชะงักไปชั่วขณะ

ทันทีที่เสียงดังขึ้น ‘ฉือเว่ย’ ที่เดินอยู่ปลายทางเดินก็หันขวับไปทางต้นเสียง แต่เมื่อเห็นเมิ่งซวี่ ก็ยังคงลังเลไม่เข้าใกล้ทันที

ในขณะเดียวกัน ห้องอื่น ๆ ก็เริ่มมีเสียงคำรามของซอมบี้ดังขึ้น ดูเหมือนเสียงนั้นจะกระตุ้นให้ซอมบี้ที่ถูกขังอยู่เกิดอาการคลุ้มคลั่ง

ทันใดนั้น เมิ่งซวี่ก็ได้ยินเสียงผู้จัดการตะโกนดังลั่น

“เมิ่งซวี่! เธอมาแล้ว รีบล่อเธอออกไปที! ถ้าเราผ่านวิกฤตไวรัสครั้งนี้ไปได้ ฉันจะเลื่อนตำแหน่งนายเป็นรองผู้จัดการ! อนาคตของบริษัทต้องพึ่งพาคนหนุ่มไฟแรงอย่างนาย!”

【ขอแสดงความยินดี! การลงเวลางานของคุณทำให้หัวหน้าสนใจ! การเลื่อนตำแหน่งและขึ้นเงินเดือนอยู่ไม่ไกล! กฎข้อแรกของการอยู่ในองค์กร อย่าทำให้หัวหน้าของคุณไม่พอใจ กรุณากล่าวขอบคุณหัวหน้าของคุณอย่างสุดใจ!】

【ปลดล็อกภารกิจ: กล่าวคำทักทายอย่างจริงใจแก่หัวหน้า】

【รางวัลภารกิจ: แต้มคะแนน +5 ความไว้วางใจจากหัวหน้า +10】

“เหอะ”

เมิ่งซวี่มองไปด้วยสายตาเย็นชา มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าพวกนี้กำลังคิดอะไรอยู่

ในเมื่อเป็นแบบนี้ ก็อย่าหาว่าฉันใจร้ายก็แล้วกัน

เมิ่งซวี่ยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะพูดกับผู้จัดการที่อยู่อีกฝั่งของประตูเสียงดังฟังชัด

“สวัสดีตอนเช้าครับผู้จัดการ! ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่ออฟฟิศของบริษัทข้าง ๆ ล่ะ? ผมว่าเราควรกลับไปทำงานที่บริษัทของเราเองนะ ว่าไหม? ส่วนเรื่องเลื่อนตำแหน่ง… ผมว่าไม่เอาดีกว่า คุณไปเองเถอะ!”

“หะ?”

ผู้จัดการตะลึงไปชั่วขณะ ก่อนจะรู้สึกถึงแรงกระชากจากด้านนอก!

มือจับประตูเริ่มหมุน!

“แย่แล้ว!”

สีหน้าของผู้จัดการเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขารีบพยายามกดประตูไว้สุดแรงเกิด แต่พละกำลังของเมิ่งซวี่หลังจากเพิ่มแต้มแล้ว ช่างเหนือกว่าผู้จัดการที่ทั้งแก่และอ่อนแรงอย่างเทียบกันไม่ได้!

ผู้จัดการตะโกนลั่น

“ช่วยกันหน่อย! อย่าให้เมิ่งซวี่เข้ามา! ให้เขาล่อเจ้าตัวนั้นไป เราจะได้หนีออกไปจากที่นี่!”

พนักงานร่างท้วมที่แอบอยู่ใต้โต๊ะได้สติ รีบพุ่งเข้าไปช่วย แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ขยับ ประตูก็ถูกเมิ่งซวี่กระแทกเปิดออกอย่างรุนแรง!

“โครม!”

เสียงดังสนั่น ประตูเปิดออกกว้าง สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่วห้อง

ทั้งห้องเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง

“เสี่ยวเมิ่ง…”

ผู้จัดการพยายามฝืนยิ้ม แต่เมื่อเห็นเมิ่งซวี่ถือกรรไกรหอก DIY ที่เขาทำขึ้นเอง คำพูดของผู้จัดการก็เริ่มเปลี่ยนไปเป็นเสียงอ่อนโยนทันที

“เมื่อกี้ฉันคิดว่า…อาจให้หลิวเหวินเหนิงไปแทน น่าจะเหมาะสมกว่า”

ตอนนี้เขาเสียใจจนแทบกัดลิ้นตัวเอง

ไม่น่าไปยุ่งกับคนบ้าเลย!

หลิวเหวินเหนิง ก็คือพนักงานร่างอวบที่ช่วยสร้างเสียงดังเมื่อกี้

เมื่อได้ยินชื่อของตัวเอง พนักงานคนนั้นถึงกับตัวสั่น

“เหอะ”

เมิ่งซวี่หัวเราะเย็นชา ก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

ทันใดนั้น ‘ฉือเว่ย’ ก็พุ่งเข้าไปแทน!

“ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วย!”

ผู้จัดการที่เพิ่งถอนหายใจโล่งอกไม่ทันไร ก็ต้องตัวแข็งทื่อเมื่อเห็น ‘ฉือเว่ย’ พุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือดทันที และก่อนที่เขาจะทันทำอะไร ก็ได้ยินเสียง "ฉับ" ดังขึ้น พร้อมกับเศษเนื้อที่ถูกกัดออกไปจากร่างกาย!

เสียงขบเคี้ยวต่ำดังขึ้น ความแรงของกรามที่กัดทะลุเนื้อทำให้เลือดกระเซ็นไปทั่ว

“อ๊ากกกก!!”

เสียงกรีดร้องดังระงม ในขณะที่พนักงานร่างท้วมถึงกับทรุดลงไปกับพื้น ไม่กล้าขยับตัวแม้แต่น้อย

เมิ่งซวี่ยังคงยืนอยู่อย่างสงบนิ่ง

ถ้าเจ้าพวกนี้รีบปิดประตูตั้งแต่แรก บางทีพวกมันอาจมีโอกาสรอด

แต่พวกมัน…พลาดโอกาสนั้นไปแล้ว

เรื่องราวที่ผ่านมาก็ให้จบไปกับเมื่อวาน วันนี้…

มันคือการเริ่มต้นใหม่!