บทที่ 32 ของวิเศษสังหารแห่งวิถีสวรรค์อันดับหนึ่ง "หอกสังหารเทพ"!

บทที่ 32: ศาสตราสังหารอันดับหนึ่งแห่งวิถีสวรรค์... หอกสังหารเทพ!

ทันใดนั้น เสียงสตรีอันเยือกเย็นก็ดังขึ้น

"ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ หลี่จิ้งคือศิษย์เอกของพระทีปังกรพุทธเจ้า ขอฝ่าบาททรงเห็นแก่ความดีความชอบที่เขารับใช้สวรรค์มาเนิ่นนาน แม้ไม่มีผลงานก็ยังมีความอุตสาหะ โปรดทรงเมตตาละเว้นโทษให้เขาด้วยเถิด"

กวนอิมในที่สุดก็นั่งไม่ติด ต้องเอ่ยปากเตือน

เป็นการเตือนที่แฝงคำขู่กลายๆ ว่า... นี่คือศิษย์ของพระพุทธเจ้าองค์ก่อนนะ อย่าแตะต้องเชียว!

หลี่จิ้งเห็นแสงแห่งความหวัง รีบหันไปตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างน่าสมเพช

"ท่านกวนอิมช่วยข้าด้วย! ช่วยข้าด้วย!"

เขารู้ดีว่าถ้าโดนจับเข้าคุกสวรรค์ พวกอดีตลูกน้องที่ตอนนี้อยู่กับฉู่ฮ่าวต้องรุมกินโต๊ะเขาแน่ โดยเฉพาะนาจาที่จ้องจะแก้แค้นอยู่ทุกเมื่อ

ถ้าเข้าคุกไป... พระพุทธเจ้าก็ช่วยไม่ได้!

แต่เง็กเซียนฮ่องเต้กลับไม่แยแส ปรายตามองด้วยสายตาเย็นชา

"ถ้าพระทีปังกรพุทธเจ้ามีปัญหา ให้มาคุยกับเราเอง!"

"เทพตุลาการ รับคำสั่ง!"

"หลังจากหลี่จิ้งเข้าคุก ให้เจ้าตรวจสอบทหารในสังกัดของเขาทั้งหมด หากพบผู้กระด้างกระเดื่อง จับขังคุกให้หมด!"

ฉู่ฮ่าวยืดอกรับคำสั่งเสียงดังฟังชัด

"รับด้วยเกล้าพะยะค่ะ!"

ได้ลูกน้องเพิ่มมาฟรีๆ อีกเพียบ!

กวนอิมถูกสายตาของเง็กเซียนฮ่องเต้กดดันจนไฟโทสะมอดดับลงทันที

นางสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวของเง็กเซียนฮ่องเต้ ในยุคที่ไร้นักบุญ (Saint) เง็กเซียนฮ่องเต้คือผู้แข็งแกร่งที่สุดในสามโลก

กวนอิมไม่กล้าเสี่ยงท้าทายอำนาจของพระองค์อีก

นางจึงทำได้เพียงส่งสายตาให้หลี่จิ้งประมาณว่า ตัวใครตัวมันนะโยม

หลี่จิ้งรู้สึกเหมือนตกนรกทั้งเป็น วิญญาณแทบจะหลุดออกจากร่าง

ข้าถูกฝ่ายตะวันตกทิ้งแล้วหรือนี่?

กวนอิมหันมาจ้องฉู่ฮ่าวเขม็ง สายตาเต็มไปด้วยคำขู่

ฉู่ฮ่าวรู้ดีว่ากวนอิมไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน อดีตชาติของนางคือนักพรต 'ฉือหางเต้าเหริน' (Cihang Daoist) ผู้เกรียงไกรในศึกเฟิงเสิน

แต่... แล้วไง?

ต่อให้ชื่อเสียงโด่งดังแค่ไหน ในโลกนี้ความแข็งแกร่งคือสิ่งที่พูดเสียงดังที่สุด

กวนอิมเป็นถึงต้าหลัวจินเซียน (มหาเซียนทองคำ) อาจดูสูงส่งเกินเอื้อมสำหรับคนอื่น แต่สำหรับฉู่ฮ่าว... ตราบใดที่เขามีระบบตอกบัตร ความแข็งแกร่งของเขาก็จะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

หลังจากตัดสินโทษเสร็จ เง็กเซียนฮ่องเต้ก็ไม่ใส่ใจหลี่จิ้งอีก หันกลับมาตรัสด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ว่าแต่ ลิงปีศาจตนนั้นบังอาจเรียกตนว่าผู้ยิ่งใหญ่เสมอฟ้า ช่างโอหังนัก สั่งให้แม่ทัพสวรรค์เร่งไปปราบปราม!"

แม้น้ำเสียงจะเย็นชา แต่แฝงความพอใจอยู่ลึกๆ

ครั้งนี้ฉู่ฮ่าวช่วยกำจัดหมากตัวสำคัญของฝ่ายตะวันตก และยังดึงกองกำลังของหลี่จิ้งกลับมาเป็นของสวรรค์ได้สำเร็จ ถือเป็นกำไรมหาศาล

สิ่งที่เสียไปก็แค่ชื่อเสียงเล็กน้อย

แถมฉู่ฮ่าวก็ไม่ได้ทำให้สวรรค์ขายหน้าเท่าไหร่ ได้ทั้งขึ้นทั้งล่อง เง็กเซียนฮ่องเต้พอพระทัยสุดๆ

ไท่ไป๋จินซิงที่เตรียมการมาดี ก้าวออกมาทูลอย่างใจเย็น

"ฝ่าบาท กระหม่อมมีอุบายหนึ่ง สามารถสยบข้าศึกได้โดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ"

"ว่ามา!"

"ฝ่าบาท ลิงปีศาจตนนั้นเพียงแค่หลงระเริงในชื่อเสียง ไม่รู้ความหนักเบา มิเช่นนั้นคงไม่ยอมเป็นคนเลี้ยงม้าแต่แรก"

"หากส่งกองทัพไปปราบอีก คงต้องระดมพลมหาศาล สู้พระราชทานอภัยโทษ แล้วแต่งตั้งให้เขาเป็น 'ฉีเทียนต้าเซิ่ง' ตามที่ต้องการเสียเลยจะดีกว่า"

เง็กเซียนฮ่องเต้ขมวดคิ้ว

"จะเป็นไปได้อย่างไร! สวรรค์มีกฎเกณฑ์ ลิงปีศาจตัวเดียวจะมาตีเสมอฟ้าได้อย่างไร!"

เทพเซียนทั้งหลายต่างคัดค้าน ตำแหน่ง 'ฉีเทียนต้าเซิ่ง' เป็นตำแหน่งเทพชั้นสูง กินรวบโชคลาภสวรรค์ไปมหาศาล

ใครจะยอมให้ลิงป่ามาแย่งส่วนแบ่งเค้กชิ้นโตนี้ไป?

แต่ฉู่ฮ่าวยังคงนิ่งเฉย เขารู้เรื่องราวล่วงหน้าอยู่แล้ว

ไท่ไป๋จินซิงหัวเราะเบาๆ "ฝ่าบาทโปรดระงับโทสะ ก็แค่ตั้งชื่อตำแหน่งลอยๆ 'มียศแต่ไร้อำนาจ' ก็พอ"

เง็กเซียนฮ่องเต้สงสัย "หมายความว่าอย่างไร?"

ไท่ไป๋จินซิงอธิบายเสียงดัง

"ให้ชื่อว่า 'ฉีเทียนต้าเซิ่ง' แต่ไม่มอบหน้าที่ ไม่มอบอำนาจ ไม่มอบเบี้ยหวัด ให้เขาอยู่เฉยๆ ในสวรรค์ พอเขาสบายใจ ไม่มีความกดดัน ก็จะเลิกนิสัยก้าวร้าวไปเอง"

เหล่าเทพเซียนร้องอ๋อ พยักหน้าเห็นด้วย

เง็กเซียนฮ่องเต้พยักหน้า "อนุญาตตามที่ขอ"

ไท่ไป๋จินซิงรีบไปดำเนินการทันที

...

ทางด้านกวนอิม นำข่าวเรื่องฉู่ฮ่าวจับกุมหลี่จิ้งกลับไปรายงานยังแดนสุขาวดี

ณ แดนสุขาวดี (Western Paradise)

พระยูไลประทับบนดอกบัวทองคำเก้าชั้น ดวงตาที่หรี่ปรือฉายแววโกรธเกรี้ยว

"บัดซบ! หลี่จิ้งมีบุญคุณต่อสวรรค์มากมาย กลับต้องมาติดคุก!"

พระมัญชุศรีโพธิสัตว์ (Manjusri Bodhisattva) เอ่ยขึ้น

"พระพุทธองค์ ให้ข้าไปโปรดสัตว์ พาเทพองค์นั้นมาสู่ร่มเงาพุทธศาสนาดีหรือไม่?"

พระยูไลส่ายหน้า "ไม่ได้"

"ตัวแปรที่คาดเดาไม่ได้ ห้ามไปยุ่งเกี่ยว หากเข้าไปพัวพันกับกรรมลิขิต แผนการใหญ่จะเสีย"

"รอข้าคำนวณดูก่อน"

พระยูไลเข้าฌาน เพ่งกระแสจิตมองทะลุความว่างเปล่า

ครู่ต่อมา พระองค์ก็ตรัสขึ้น

"พระศรีอริยเมตไตรย (Maitreya Buddha)... รบกวนท่านลงไปโลกมนุษย์ สร้างเคราะห์กรรมให้แก่เขาผู้นั้นที"

พระศรีอริยเมตไตรย รูปร่างอ้วนท้วนสมบูรณ์ เปลือยอกโชว์พุงพลุ้ย ยิ้มร่าเดินออกมา

"น้อมรับพุทธบัญชา"

...

ซุนหงอคงถูกเชิญขึ้นสวรรค์อีกครั้ง รับตำแหน่ง 'ฉีเทียนต้าเซิ่ง'

เรื่องนี้ไม่ได้สร้างแรงกระเพื่อมอะไรมากนัก เพราะเทพเซียนต่างรู้กันว่าแค่ปล่อยเบลอลิงตัวนี้ไป ก็ไม่มีปัญหา

ซุนหงอคงผู้มีจิตใจใสซื่อ พอได้เป็นฉีเทียนต้าเซิ่งก็ดีใจจนลืมตัว

เขามีจวนส่วนตัว มีข้ารับใช้คอยพะเน้าพะนอ ได้เป็นฉีเทียนต้าเซิ่งสมใจอยาก

วันๆ ไม่ต้องทำงาน กินอิ่มนอนหลับ เที่ยวเล่นไปวันๆ

ซุนหงอคงมีความสุขมาก รีบมาหาฉู่ฮ่าวเพื่อขอบคุณ

ในใจของซุนหงอคง ฉู่ฮ่าวคือพี่ชายที่แสนดี

ถ้าครั้งก่อนฉู่ฮ่าวไม่ยอมปล่อยเขาไป เขาคงไม่มีโอกาสได้เป็นฉีเทียนต้าเซิ่งแบบนี้

ซุนหงอคงกอดคอฉู่ฮ่าว เอาหน้าขนๆ มาถูไถอย่างสนิทสนม

"พี่ชาย! ข้าได้ดิบได้ดีวันนี้ก็เพราะท่าน! วันหน้ามีอะไรให้ช่วยบอกได้เลย! นี่คือยาวิเศษที่ฝ่าบาทประทานให้ข้า เอ้า! ข้ายกให้ท่าน!"

ฉู่ฮ่าวรับยาวิเศษมาด้วยรอยยิ้ม "ดีเลย มีฉีเทียนต้าเซิ่งคุ้มกะลาหัว ต่อไปข้าคงสบาย"

แม้ฉู่ฮ่าวจะรู้ดีว่า ต่อให้ซุนหงอคงแพ้ ฝ่ายตะวันตกก็ต้องหาทางยัดเยียดตำแหน่งฉีเทียนต้าเซิ่งให้เขาอยู่ดี เพราะมันคือบทละครที่เขียนไว้แล้ว

หลังจากคุยเล่นกับซุนหงอคงทั้งบ่าย ฉู่ฮ่าวก็โยนหลี่จิ้งเข้าคุก แล้วตอกบัตรเลิกงานกลับตำหนักโต้วหนิว

[ภารกิจวันนี้สำเร็จ! กำลังส่งมอบรางวัล...]

[รับรางวัล: ตบะบำเพ็ญเพียร 1,000,000 ปี, ไข่มุกตรึงสมุทร 24 เม็ด (สมบัติวิเศษโดยกำเนิด), ปลายหอกสังหารเทพ (ชิ้นส่วนสมบัติวิปริตลิขิตสวรรค์)]

ฉู่ฮ่าวรู้สึกสดชื่นกระปรี้กระเปร่าถึงขีดสุด!