บทที่ 245 - โลกอีกใบของเซียวหลิง

บทที่ 245 - โลกอีกใบของเซียวหลิง

"นังจิ้งจอกตัวไหนอีกแล้วล่ะ?"

เมื่อเห็นเซียวหลิงวางสายแล้วยิ้มมุมปาก โจวกงจื่อก็อดถามด้วยความอยากรู้ไม่ได้

"สนใจขนาดนั้นเลยเหรอ?" เซียวหลิงหัวเราะ "งั้น... คืนนี้ไปด้วยกันไหม?"

โจวกงจื่อส่ายหน้า ขี้เกียจจะสนใจ

เซียวหลิงสงสัย "พวกเธอชอบพูดว่าฉันไปเล่นสนุกที่ต่างประเทศ ไม่คิดจะไปเห็นกับตาตัวเองหน่อยเหรอ?"

โจวกงจื่อคิด "มีใครบ้างล่ะ?"

"แอนน์ แฮททาเวย์, สการ์เล็ตวิทช์, อลิซาเบธ โอลเซ่น, เอ็มมา วัตสัน, อีวานกา..."

เซียวหลิงร่ายชื่อออกมาเป็นชุด ล้วนแต่เป็นดาราสาวชื่อดังจากต่างประเทศ และลูกสาวมหาเศรษฐีระดับสูงของอเมริกา

โจวกงจื่อเริ่มใจเต้น เธออยากรู้จริงๆ ว่าเซียวหลิงไปเล่นอะไรที่ต่างประเทศ

ก่อนหน้านี้ไปแค่เดือนเดียว กลับมาแทบไม่เป็นผู้เป็นคน

อีกอย่าง เธอกับแอนน์ แฮททาเวย์ และอลิซาเบธ โอลเซ่น ก็มีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกัน

ตอนถ่ายทำเรื่อง เทพมรณะ ก็สนิทกันมากแล้ว

งั้น... ไปดูหน่อยก็คงไม่เป็นไรมั้ง?

"ไป" โจวกงจื่อตอบสั้นๆ

เซียวหลิงยิ้มมุมปาก ทำท่า OK เป็นอันว่าตกลง

ช่วงบ่าย การถ่ายทำของวันนี้ก็เสร็จสิ้นลง

เซียวหลิงกลับไปที่โรงแรมก่อน จัดการปลอบใจหลิวซือซือกับถังเหม่ยและคนอื่นๆ ที่ต่อคิวรออยู่ให้เรียบร้อย

จากนั้นก็พาโจวกงจื่อแอบย่องออกจากโรงแรมของกองถ่าย ขับรถไปยังโรงแรมหรูอีกแห่งในเฉิงตู

ทั้งคู่ปลอมตัวอย่างมิดชิด

ตรงไปยังห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท

ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป ก็เจอแต่ภาพขาวนวลไปหมด ขาเรียวยาวนั้นช่างเย้ายวนใจ

แต่ละคนโพสท่าต่อสู้ในแบบของตัวเอง

พร้อมกับพูดเสียงหวานพร้อมกัน "เจ้านาย~ ยินดีต้อนรับกลับบ้านค่ะ~"

โจวกงจื่อกวาดตามอง 'ให้ตายเถอะ คนเยอะไม่ใช่เล่นเลยนะ'

แต่ว่า ก็แค่ท่าต่อสู้ ไม่ใช่ว่าไม่เคยเห็น

แค่คำว่า 'เจ้านาย' เธอก็เคยเรียกมาแล้ว

อุตส่าห์ตั้งตารอคอย ผลลัพธ์ก็แค่นี้เองเหรอ?

จนกระทั่งพวกเธอหันกลับมา โจวกงจื่อถึงได้เห็นหางของพวกเธอ

มันไม่ได้ติดอยู่กับเสื้อผ้า แต่... มันงอกออกมาจาก...

โจวกงจื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ 'เดี๋ยวนะ หางใหญ่ขนาดนี้... ก็ได้เหรอ?'

ทว่า นี่เป็นเพียงจุดเริ่มต้นของความตกตะลึงเท่านั้น...

ณ งานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยแสงสีเสียง

ในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เงาร่างที่พร่ามัว เสียงหัวเราะและเสียงครางดังไม่ขาดสาย

อีวานกาที่อยู่ท้ายสุดไม่ใช่ว่าไม่อยากจะแย่ง แต่เธอกำลังรอให้พวกนั้นสลบไสลกันไปก่อน

เธอจะได้มีเวลาคุยกับเซียวหลิงตามลำพัง

"ที่ประเทศของคุณ ธุรกิจอะไรทำเงินได้ดีที่สุด?" อีวานกาหายใจรดต้นคอ

ห้ะ?

เซียวหลิงงงไปเลย 'นี่พวกเราไม่ได้กำลังสู้ศึกกันอยู่เหรอ? ทำไมจู่ๆ ก็มาคุยเรื่องธุรกิจล่ะ?'

อีวานกายิ้ม "ประเทศของคุณมีคำพูดที่ว่า 'พนันแพ้ต้องยอมรับ'"

"บอกแล้วว่าต่อไปนี้ทุกอย่างเป็นของคุณ ฉันก็จะทำตามที่พูด"

เซียวหลิงหัวเราะ "พูดเก่งกว่าร้องเพลงซะอีก พวกนายทุนอย่างพวกเธอ ในสายตามีแต่ผลประโยชน์ พูดมาเถอะ มีแผนร้ายอะไรอยู่?"

แน่นอนว่าไม่มีอะไรจะปิดบังคุณได้จริงๆ

อีวานกาหน้าแดงก่ำ "ฉันอยากจะร่วมมือกับสื่อเจ็ดสีม่วง สร้างแบรนด์แฟชั่นร่วมกัน อาศัยศักยภาพของสื่อเจ็ดสีม่วงกับคอนเนคชันและการบริหารของฉัน รับรองว่าจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน!"

ธุรกิจในมือของอีวานกา ส่วนใหญ่เป็นธุรกิจแฟชั่น ทำแบรนด์ของตัวเอง

นอกจากนี้ก็มีธุรกิจการเงินบ้าง

ธุรกิจที่เป็นรูปธรรมมีไม่มากนัก

นี่ก็เป็นสถานการณ์ของอเมริกา ที่เน้นไปที่อุตสาหกรรมการเงิน ส่วนอุตสาหกรรมที่เป็นรูปธรรมก็ค่อยๆ ลดน้อยลง

ก็ในเมื่อนั่งเฉยๆ ก็ทำเงินได้มหาศาล ใครจะไปอยากทำงานหนักเปิดโรงงานผลิตสินค้าล่ะ?

"เหอะ"

เซียวหลิงหัวเราะเยาะ "เธอก็คิดสวยดีนะ แต่น่าเสียดาย"

"น่าเสียดายอะไร?"

"น่าเสียดายที่สื่อเจ็ดสีม่วงไม่ใช่ของฉัน ฉันมีหุ้นแค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ตัดสินใจอะไรไม่ได้หรอก"

เมื่อได้ยินดังนั้น อีวานกาก็ยิ้มอย่างยั่วยวน "แค่คุณไม่ขวาง ทางสื่อเจ็ดสีม่วงฉันจะไปคุยเอง วางใจได้เลย ฉันจะไม่ทำให้คุณลำบากใจ"

"เพราะยังไง เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันไม่ใช่เหรอ?"

เซียวหลิงอุ้มเธอขึ้นมา กระซิบข้างหู "เธอควรจะคิดแบบนั้นจริงๆ นะ ถ้าฉันรู้ว่าเธอเล่นลูกไม้กับพวกนั้น..."

อีวานกาค้อนให้ "วางใจได้เลย ฉันจะดูแลผู้หญิงของคุณอย่างดี~"

เซียวหลิง: ...

ให้ตายสิ นี่มันปีศาจจิ้งจอกชัดๆ!

เช้าวันรุ่งขึ้น อีวานกาก็พาเทย์เลอร์ สวิฟต์, แอนน์ แฮททาเวย์ และคนอื่นๆ เดินทางจากไป

มุ่งหน้าไปยังปักกิ่ง เพื่อพูดคุยเรื่องการทำแบรนด์แฟชั่นกับสื่อเจ็ดสีม่วง

เธอไม่ได้พูดเล่นๆ แต่ตั้งใจจะทำจริงๆ

ดาราดังระดับโลกอย่างเทย์เลอร์ สวิฟต์, แอนน์ แฮททาเวย์ มาปรากฏตัวพร้อมกันที่ปักกิ่ง...

เสียงฮือฮาคงจะดังกระหึ่ม

ถือเป็นการเปิดตัวที่ไม่ธรรมดา

เรียกได้ว่าเธอใช้ทรัพยากรทุกอย่างที่ใช้ได้ให้เป็นประโยชน์

ก็ทุกคนเป็นผู้หญิงของเซียวหลิงนี่นา

หาเงินด้วยกัน มันไม่ดีตรงไหน?

เซียวหลิงก็ไม่ได้ไปยุ่งอะไรด้วย เพราะยังไงอีวานกาก็มาเปิดบริษัทในประเทศ ช่วยสร้าง GDP ให้กับประเทศ

ถ้าทำสำเร็จก็ดี ประเทศจะได้มีแบรนด์ระดับโลกเพิ่มขึ้นอีกหนึ่งแบรนด์

ถ้าทำไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร เพราะไม่ได้ใช้เงินของเขา

ปล่อยให้เธอไปจัดการกันเองเถอะ

ส่วนเรื่องการใช้ชื่อเสียงของสื่อเจ็ดสีม่วง ก็ต้องรอดูกันต่อไป

เพราะตอนนี้สื่อเจ็ดสีม่วงก็เพิ่งจะมีชื่อเสียงในระดับนานาชาติขึ้นมานิดหน่อย

แต่สปอตไลท์ส่วนใหญ่ก็ยังส่องไปที่เซียวหลิงคนเดียว

คนอื่นๆ ยังต้องพยายามอีกหน่อย

การที่อีวานการ่วมมือกับสื่อเจ็ดสีม่วง ส่วนใหญ่แล้วก็มองเห็นศักยภาพของสื่อเจ็ดสีม่วง

คิดว่าสื่อเจ็ดสีม่วงมีโอกาสที่จะกลายเป็นยักษ์ใหญ่ด้านสื่อระดับโลกในอนาคต

พร้อมกันนั้นก็เป็นการสนองความต้องการเล็กๆ น้อยๆ ของตัวเองด้วย การมาเปิดบริษัทที่นี่...

โอกาสที่จะได้เจอเซียวหลิงก็มากขึ้นไม่ใช่เหรอ?

ต่อไปนี้ก็จะได้เติมน้ำมันได้อย่างอิสระ ไม่ต้องเหมือนเมื่อก่อนที่ต้องคอยมองเหมือนหินมองสามี

สำหรับผู้หญิงที่อยู่ในวัยเจริญพันธุ์ วันเวลาแบบนั้นมันช่างทรมานเกินไป

ถ้าไม่ใช่เพราะถูกเซียวหลิงพิชิตไปแล้ว ทั้งร่างกายและจิตใจ ต่อให้ใช้สิบตัวก็ฉุดไม่อยู่...

เธอคงจะไปมีคนอื่นนานแล้ว

ไม่ใช่ว่าจะต้องรักษาพรหมจรรย์ไว้เพื่อเซียวหลิง กลัวว่าเซียวหลิงจะรังเกียจว่าเธอสกปรก แล้วจะไม่เล่นกับเธออีก

อีกด้านหนึ่ง

โจวกงจื่อ, เจิงหลี และสาวๆ คนอื่น นั่งรถธุรกิจที่บริษัทจัดให้ ไปรับหยางมี่และคนอื่นๆ ที่ 'ออกจากคุก'

สื่อเจ็ดสีม่วงได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับที่โรงแรมไว้แล้ว

เพราะยังไงก็มาร่วมรายการของบริษัทตัวเอง แถมยังต้องลำบากในค่ายทหารมาตั้งนาน

ก็ต้องต้อนรับกันหน่อย

ริมถนนกว้างขวาง รถธุรกิจหลายสิบคันจอดอยู่อย่างเงียบๆ

ในรถ เจิงหลีและคนอื่นๆ ชำเลืองมองโจวกงจื่อที่เงียบผิดปกติอยู่เป็นครั้งคราว ในใจเต็มไปด้วยความสงสัย

ทำไมวันนี้เธอถึงเงียบขนาดนี้?

จั่วเสี่ยวชิงทนไม่ไหวจึงถามขึ้นมา "เป็นอะไรไปพี่ซวิ่น มีเรื่องไม่สบายใจเหรอ?"

"เฮ้อ..."

โจวกงจื่อถอนหายใจยาว มองออกไปนอกหน้าต่าง ทำท่าเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่

"ต่อไปนี้เราดีกับเซียวหลิงหน่อยเถอะ"

หือ?

"ฮ่าๆ เธอกำลังพูดอะไรอยู่? พวกเรายังดีกับเขาไม่พออีกเหรอ?"

เจิงหลีและคนอื่นๆ ในรถต่างก็หัวเราะ ไม่เข้าใจว่าทำไมโจวกงจื่อถึงพูดแบบนั้น

โจวกงจื่อส่ายหน้า แล้วเล่าเรื่องทั้งหมดที่เธอได้เห็นมากับตาเมื่อคืนให้ฟัง

เจิงหลีและสาวๆ คนอื่นฟังจนขนหัวลุก 'นี่มันเล่นกันได้โหดขนาดนี้เลยเหรอ?'

เมื่อเทียบกันแล้ว ลูกไม้ของพวกเธอนี่มันเด็กน้อยไปเลย

นี่มันน่ากลัวเกินไปแล้ว!

"ก่อนหน้านี้ฉันคิดมาตลอดว่าเซียวหลิงเป็นพวกวิตถาร ชอบใช้พวกเราเป็นเครื่องมือทางเพศ แต่ตอนนี้พอมาดูแล้ว ไอ้หมอนี่มันก็ยังสงสารพวกเราอยู่นะ"

โจวกงจื่อพูดด้วยสีหน้าซาบซึ้ง "พวกเธอไม่เห็นหรอก หางนั่นมันสะบัดไปมา แต่พวกสาวฝรั่งนั่นกลับทำหน้าฟิน"

"แส้ฟาดไปตั้งสามอันแหนะ สุดยอดจริงๆ!"

"ฉันนี่นับถือเลย แค่มองก็เสียวแล้ว แต่พวกนั้นกลับบอกว่ารู้สึกสบายมาก"

ฉินหลานทั้งตกใจทั้งอยากรู้ "แล้วเขาฟาดเธอด้วยไหม?"

"กล้าเหรอ!" โจวกงจื่อถลึงตา "ถ้าเขากล้าฟาดฉัน ฉันเอาตายแน่!"

"งั้น... เธอก็แค่มอง ไม่ได้เข้าร่วมเลยเหรอ?" หลิวซือซือถามด้วยความอยากรู้

โจวกงจื่อพูดอย่างอับอาย "ฉันก็เข้าร่วมนะ แล้วก็โดนเก็บไปเลย ไม่ถึงสามนาทีก็สลบแล้ว"

โจวกงจื่อรู้สึกเสียหน้า 'นี่มันไม่ใช่แค่สลบแล้วไม่ใช่เหรอ? เกือบตายเลยต่างหาก'

"ฮ่าๆๆๆ"

สาวๆ ทุกคนขำกันใหญ่

"ว่าแล้วเชียว"

เจิงหลีทำหน้าเหมือนรู้อยู่แล้ว "ก่อนหน้านี้พี่ฉิงกับพวกนั้นก็เคยพูดในกลุ่มไม่ใช่เหรอ? ว่าตอนที่อยู่กับแอนน์ แฮททาเวย์กับพวกนั้น เซียวหลิงดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ"

ฉินหลานหัวเราะ "ใช่ พี่ฉิงบอกว่าเธอจะตายอยู่แล้ว เขาจะไม่มีแรงอยู่แล้ว ยังจะอ่อนโยนอะไรอีก? เธอยังบ่นเลยว่าสาวฝรั่งนี่ร่างกายแข็งแรงจริงๆ"

"ที่แท้สามีของเราไปเล่นโหดขนาดนี้ที่ต่างประเทศนี่เอง มิน่าล่ะแอนน์ แฮททาเวย์กับพวกนั้นถึงได้ติดใจขนาดนั้น"

"ฮ่าๆๆๆ" สาวๆ หัวเราะครืน

ทันใดนั้น รถแถวหนึ่งก็ขับมาจากทางค่ายทหาร แล้วค่อยๆ จอดลง

โจวกงจื่อและคนอื่นๆ รีบลงจากรถไปต้อนรับ

แล้วก็เห็นแขกรับเชิญทั้งแปดคนลงมาจากรถบัส

โจวกงจื่อตกใจมาก "ให้ตายเถอะ พวกเธอไปทำอะไรมาถึงได้ดำขนาดนี้?!"

หยางมี่: "???"

ถงลี่ย่า: "..."

หลิวเทียนเซียน: "..."

เมิ่งจื่ออี: "......"