บทที่ 55 - ค่ำคืนที่ผูกพันและรุ่งอรุณแห่งความลับ

ชวีอิ่งหัวเราะเยาะ “คิดว่าฉันกลัวแกเหรอ นังร่านหมื่นผัว อย่าหนีสิ มาเลย!”

สวีไฉเหรินโกรธจนตาแทบถลน แต่ก็ไม่ได้เข้าไปต่อ ยัยป้านี่มันโหดเกินไป เธอสู้ไม่ได้ เธอหันไปมองจางหย่าตงอย่างดูถูก “แกเป็นผู้ชายหรือเปล่า ไม่รู้จักห้ามหรือไง?”

จางหย่าตงสายตาล่อกแล่ก เขาก็อยากจะเข้าไปช่วย แต่ปัญหาคือจะช่วยใครดีล่ะ? คนหนึ่งแฟนเก่า คนหนึ่งแฟนปัจจุบัน อีกคนหนึ่งกิ๊ก ฉันก็ลำบากใจนะ

เซียวหลิงหัวเราะเยาะ “พวกเธอสามคนสมองมีปัญหาหรือเปล่า? ตบกันเพื่อผู้ชายแบบนี้เนี่ยนะ เขาดีตรงไหน? ถ้าหล่อก็ว่าไปอย่าง ไม่เคยเห็นผู้ชายหรือไง?” เขาหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาเช็ดหน้า

“วันนี้ฉันจะระบายให้หมด ไอ้ผู้ชายเลว ฉันไม่เอาแล้ว! สวีไฉเหริน, เกาหยวนหยวน พวกเธอใครอยากได้ก็เอาไปเลย ไปแย่งกันเอาเอง! จางหย่าตง แกจำไว้ ฉันจะทำให้แกเสียชื่อเสียง!”

สายตาของสวีไฉเหรินก็เย็นชาเช่นกัน “จางหย่าตง วันนี้ถ้าไม่เคลียร์เรื่องนี้ให้จบ ไม่ยอมแน่!”

เกาหยวนหยวนไม่ได้พูดจาข่มขู่ แต่ก็แสดงออกอย่างชัดเจน ถึงจะสู้ไม่ได้ แต่การร้องไห้คร่ำครวญนี่แหละคือจุดแข็งของเธอ

จางหย่าตงถึงกับมึนงง ไม่ใช่ว่าฉันไม่ได้ช่วยใครเลยเหรอ ทำตัวเป็นกลางขนาดนี้แล้ว ทำไมจู่ๆ ทุกคนก็หันมาเล่นงานฉันล่ะ?

“เสี่ยวอิ่ง เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าเลิกกันแล้วยังเป็นเพื่อนกันได้? ทำลายฉันแล้วเธอจะได้อะไร?”

ชวีอิ่งถ่มน้ำลายใส่เขา “ตอนนั้นฉันไม่เข้าใจ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าแกนอกใจ ฉันเชื่อคำโกหกของแกไปได้ยังไง เป็นเพื่อนกับแกเหรอ? ฝันไปเถอะ!”

พูดจบ เธอก็โยนกระเป๋าทิ้ง ฉีกเสื้อผ้าที่ดูหรูหราของตัวเอง แล้วเดินลงไปชั้นล่าง

สวีไฉเหรินก็ไม่มีหน้าจะอยู่ต่อ ต้องรีบไปโรงพยาบาลดูแผลที่หัว

หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายนี้ งานเลี้ยงก็จบลงอย่างไม่สวยงาม ดูเวลาแล้วยังไม่ถึงเที่ยงคืน ชีวิตกลางคืนเพิ่งจะเริ่มต้นก็จบลงเสียแล้ว

ตอนที่เกาหยวนหยวนกำลังจะกลับ เธอได้ขอเบอร์โทรศัพท์ของเซียวหลิงไว้

อุตส่าห์ออกมาเที่ยวทั้งที ก็ต้องสนุกให้เต็มที่ ทุกคนไปหาร้านปิ้งย่าง เข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วดื่มต่อ

โจวกงจื่อดูเหนื่อยล้า เธอจุดบุหรี่ขึ้นมาสูบหนึ่งมวน แล้วจึงหันไปมองเซียวหลิง

“หลิงเอ๋อ เกาเสี่ยวซงมีเบื้องหลังไม่ธรรมดานะ ที่นายตบเขาไปจะไม่เป็นไรเหรอ?”

เซียวหลิงโบกมือ “ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง” อย่าว่าแต่เกาเสี่ยวซงเลย ต่อให้ลุงกับปู่ของเกาเสี่ยวซงมาเอง เซียวหลิงก็ยังจะตบอยู่ดี มันคนละระดับกัน

โจวกงจื่อได้ยินเขาพูดแบบนั้น ก็รู้ว่าไม่เป็นอะไรจริงๆ ถึงได้วางใจ

หวงเสี่ยวหมิงทำหน้าสงสัย “หลิงเอ๋อ ฉันรู้สึกว่าที่นายตบเกาเสี่ยวซงไปนั่น มันมีความแค้นส่วนตัวอยู่ด้วยนะ? พวกนายเคยมีเรื่องกันมาก่อนเหรอ?”

“ไม่มี ไม่เคยมีเรื่องกัน แค่ไม่ชอบขี้หน้าเฉยๆ ไอ้พวกปัญญาชนขายชาติ ถ้าไม่มาเกะกะอยู่ตรงหน้าฉันก็แล้วไป แต่มันดันมาหาเรื่องฉันเอง จะไม่ให้ฉันตบได้ยังไง?” เซียวหลิงถอนหายใจ “คนหน้าตาน่าเกลียดแล้วยังจะทำตัวเป็นผู้ดีอีก วันนี้มันมาหาเรื่องฉันเอง ไม่ตบมันฉันก็หงุดหงิด ตบมันแล้วมือฉันก็สกปรก”

โจวกงจื่อเหลือบมองเซียวหลิง “นายไม่ได้ช่วยเกาหยวนหยวนออกหน้าหรอกนะ? นายชอบเธอเหรอ?”

วันนี้โจวกงจื่อเป็นอะไรไป? จะถึงวัยทองจริงๆ เหรอ? ฉันยังกอดฉินหลานอยู่เลยนะ เธอจะมองไม่เห็นได้ยังไง?

เซียวหลิงปฏิเสธทันที “ฉันเป็นคนแบบนั้นเหรอ? วันไหนถ้าเธอมีเรื่อง เพื่อนอย่างฉันก็จะออกหน้าให้เหมือนกัน ปกป้องเธออย่างเต็มที่!”

“ใครต้องการให้นายปกป้อง!” โจวกงจื่อกลอกตา แต่สีหน้าดีขึ้นมาก

แน่นอนว่าเธอไม่เชื่อว่าเซียวหลิงจะไม่มีใจให้เกาหยวนหยวน แต่คำพูดของเซียวหลิงก็ทำให้เธอรู้สึกประทับใจ เพื่อนที่ดี ต้องเป็นแบบนี้สิ

ดื่มกินกันจนอิ่ม แต่ละคนก็กลับบ้านใครบ้านมัน ส่วนใหญ่ดื่มเหล้า ขับรถไม่ได้ เซียวหลิงจึงอาสาไปส่งทุกคน

คนสุดท้ายคือฉินหลาน เขาลงจากรถไปพร้อมกับเธอ อ้างว่าจะไปส่งฉินหลานถึงบ้านเพื่อความปลอดภัย แต่จริงๆ แล้วคืออยากจะไปค้างคืนด้วย

ฉินหลานรู้ดีว่าเขาคิดอะไรอยู่ แต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ พอขึ้นรถก็หน้าแดงซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา บอกว่าเมา แต่จริงๆ แล้วคือเปิดโอกาสให้

ผู้ชายก็มีใจ ผู้หญิงก็มีอารมณ์ คืนนี้คงไม่พ้นเรื่องบนเตียง

ในที่สุด ก็ถึงหน้าประตูบ้านของฉินหลาน “พี่หลาน ผมส่งพี่ถึงนี่แล้วนะ ขึ้นไปข้างบนระวังบันไดด้วย” เซียวหลิงทำทีเป็นสุภาพบุรุษ แต่ก็ยังคงจับมือฉินหลานไม่ปล่อย

“จะขึ้นไปดื่มน้ำก่อนไหม...”

“ได้สิ!” ฉินหลานยังพูดไม่ทันจบ เซียวหลิงก็ตอบตกลงทันที รีบร้อนเสียจริง

“คนเลว”

“อย่าเพิ่งด่าสิ รอให้กลับถึงบ้านก่อนแล้วค่อยด่าให้พอใจเลย”

“อื้ม...”

โอ้โห เปิดประตูเข้ามา ฉินหลานเปิดไฟ แล้วหยิบรองเท้าแตะจากตู้ให้เซียวหลิง ท่าทางเหมือนภรรยาที่ดี

“ฉันไปเอาน้ำให้” ฉินหลานแขวนเสื้อโค้ทไว้บนราวแขวนเสื้อ เสื้อไหมพรมรัดรูปเผยให้เห็นสัดส่วนที่อวบอิ่ม หน้าอกโดดเด่นเป็นพิเศษ ใต้หน้าอกคือเอวบางคอดกิ่ว แล้วก็สะโพกที่เย้ายวน

ตอนที่กำลังจะไปเอาน้ำ เธอก้มตัวลง บั้นท้ายหันมาทางเซียวหลิง มองจากด้านหลัง เหมือนลูกท้อสุกงอม ชุ่มฉ่ำ

เซียวหลิงเดินเข้าไป โอบกอดเธอจากด้านหลัง “พี่หลาน น้ำที่ผมอยากดื่มไม่ใช่น้ำแบบนี้นะ น้ำแบบนี้แก้กระหายของผมไม่ได้”

ฉินหลานตกใจ แก้วน้ำหลุดมือตกพื้น น้ำหกกระจาย ทันใดนั้นก็รู้สึกตัวลอย ฉินหลานทั้งตัวถูกเซียวหลิงอุ้มขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องนอน

ฉินหลานตัวสั่นเทา กอดคอเซียวหลิงไว้แน่น “เซียวหลิง นายจะรักฉันไปตลอดชีวิตไหม?”

เซียวหลิงหยุดฝีเท้า รู้สึกจนปัญญา ไม่ใช่สิ พี่สาว ทำไมพี่ถึงได้จริงจังขนาดนี้? ตอนนี้ยังจะเชื่อคำว่าตลอดชีวิตอีกเหรอ? แล้วทำไมพี่ถึงได้ตื่นเต้นขนาดนี้ เหมือนเป็นครั้งแรกเลย

“ผมจะรักพี่หลานไปตลอดชีวิต” เขาพูดอย่างหนักแน่น

ฉินหลานกอดคอเซียวหลิงแน่นขึ้น “ต่อไปดูแลฉันให้ดีก็พอแล้ว ตอนนี้อย่าพูดถึงผู้หญิงคนอื่น”

เซียวหลิงยิ้ม “ผมหมายถึง ผมจะรักพี่ไปตลอดชีวิต จะ ‘เอา’ พี่อย่างหนักหน่วง”

พูดไปอย่างนั้น แต่ความคิดที่แท้จริงในใจของเซียวหลิง ใครจะไปเดาได้

ฉินหลานประทับใจจนน้ำตาไหล หัวใจอ่อนยวบ ไม่ว่าคนอื่นจะเชื่อหรือไม่ แต่เธอเลือกที่จะเชื่อ อาการคลั่งรักกำเริบแล้วสินะ

กอดคอเซียวหลิงไว้ ฉินหลานก้มหน้าลง มอบจูบอันหอมหวาน จูบตอบ

เซียวหลิงใช้เท้าเตะ ปิดประตูห้องนอนเสียงดังปัง แล้วโยนฉินหลานลงบนเตียง ทาบทับลงไป

ค่ำคืนที่เงียบสงัด เสียงเตียงดังเอี๊ยดอ๊าด จากนั้นแสงจันทร์สลัวๆ ก็ส่องเข้ามาทางหน้าต่าง เซียวหลิงก้มหน้าลงมองเห็นคราบเลือดที่ไหลออกมา เขาตกใจจนอ้าปากค้าง

ให้ตายสิ นี่มัน... ยังบริสุทธิ์อยู่เหรอ? ให้ตายเถอะ...

ฉินหลานหน้าแดงก่ำ หันหน้าไปด้านข้าง ดึงหมอนมากัดไว้แน่น

เซียวหลิงไม่คิดว่าจะมีเซอร์ไพรส์ที่ไม่คาดฝัน คำพูดที่ว่าจะรักไปตลอดชีวิตเมื่อครู่นี้ ตอนนี้กลับมีความจริงใจเพิ่มขึ้นมาหลายส่วน

คิดไปคิดมาก็รู้สึกแปลกๆ ตั้งแต่เขาเข้าวงการบันเทิงมา เรื่องเจอสาวบริสุทธิ์แบบนี้ก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ตามหลักแล้ว อายุขนาดพวกเธอไม่น่าจะ... ช่วงนี้เขาเจ้าชู้มากขึ้นเรื่อยๆ แต่พวกเธอกลับไม่ว่าอะไร แถมยังรักเขาอย่างหัวปักหัวปำอีกด้วย ที่น่าเหลือเชื่อกว่านั้นคือ ในวงการบันเทิงที่หาหญิงบริสุทธิ์ได้ยากเย็น เขากลับเจอคนแล้วคนเล่า

หรือว่าอาจารย์บนสวรรค์กำลังช่วยเขาอยู่?

เซียวหลิงคิดว่ามีความเป็นไปได้สูง เขาจึงตื่นเต้นขึ้นมา เพิ่มแรงเข้าไปอีกหลายส่วน... แรงขึ้นอีก

ฉินหลานกัดหมอนแน่น ทรมานเหลือเกิน...

[จบตอน]