บทที่ 18 - ภรรยาคนสวยจั่วเสี่ยวชิง เจิงหลีที่ไม่ขึ้นกล้อง!
บทที่ 18 - ภรรยาคนสวยจั่วเสี่ยวชิง เจิงหลีที่ไม่ขึ้นกล้อง!
มีความสุขจริงๆ
เซียวหลิงที่เดินออกจากห้องทำงานอดที่จะฮัมเพลงเบาๆ ไม่ได้ อาจารย์ของเขาก็คืออาจารย์ของเขาจริงๆ ยังจะส่งนักแสดงพันล้านในอนาคตมาให้เขาอีก ถึงแม้ว่าการแสดงบทกรรมกรของหวงป๋อกับหวังเป่าเฉียงจะมีสไตล์ที่แตกต่างกัน แต่ก็ถือว่าเพียงพอแล้ว เมื่อกี้เขายังลังเลอยู่เลย ตอนนี้คิดดูแล้วมันน่าตายจริงๆ อาจารย์จะทำให้เขาเสียเปรียบได้ยังไง?
“น้องชาย หวงป๋อคนนี้ผมรู้จัก ให้ผมไปติดต่อให้ไหม?”
“ได้สิ นักแสดงชายคุณจัดการ นักแสดงหญิงผมจัดการเอง” เซียวหลิงส่งเบอร์โทรศัพท์ของสวีเจิงให้หนิงฮ่าว แล้วพูดอย่างมีความหมายลึกซึ้ง “พี่เถาหงกับผมสนิทกันตั้งแต่แรกเห็น อย่าไปทำให้เธอลำบากใจล่ะ”
หนิงฮ่าวเข้าใจทันที เผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ผมเข้าใจ ฝ่ายทุนไม่พอใจ น้องชายคุณก็เลยต้องปกป้องสวีเจิงให้ได้บทพระเอกใช่ไหม?”
“เก่งนี่นาพี่ชาย” เซียวหลิงเลิกคิ้ว ยิ่งชื่นชมหนิงฮ่าวมากขึ้น ดูแล้วก็รู้ว่าเป็นเฒ่าหัวงูตัวพ่อเหมือนกัน
...
เมื่อกลับมาถึงบ้านของโจวซวิ่น เซียวหลิงโยนกุญแจให้โจวซวิ่นที่ยังคงนอนแผ่หลาอยู่บนโซฟาในชุดกางเกงขาสั้น จากนั้นก็หยิบโน้ตบุ๊กออกมาทำรายชื่อนักแสดง
“พี่ซวิ่น ถามอะไรหน่อย เจิงหลีพี่รู้จักไหม?”
“รู้จักสิ ทำไม ออกไปข้างนอกทีไรก็ไปเล็งคนอื่นเขาเหรอ? ฉันเตือนนายนะ อย่าไปคิดอะไรกับเธอเลย เขาเป็นผู้หญิงดีๆ ไม่ใช่พวกผู้หญิงร่านๆ ที่นายไปคบหาด้วย”
เซียวหลิงถึงกับพูดไม่ออก “ไม่ชอบก็อย่ามาดูถูกกันได้ไหม? ที่ผมไปคบหาด้วยมันจะเป็นผู้หญิงร่านๆ ได้ยังไง? พวกเขาเป็นน้องสาวพี่สาวที่ดีของผมทั้งนั้น”
โจวซวิ่นกลอกตา แล้วชูนิ้วกลางให้เซียวหลิง
“เจิงหลีเป็นรุ่นเดียวกับจางจื่ออี๋ ชั้นเรียนการแสดงปี 96 ของจงซี่ ที่เรียกกันว่าชั้นเรียนดารา มีแปดนางพญา คือ จางจื่ออี๋, เหมยถิง, เจิงหลี, หยวนฉวน, หูจิ้ง, ฉินไห่ลู่, จางถง, หลี่หมิ่น ซึ่งเจิงหลีสวยที่สุด”
“แล้วทำไมรู้สึกว่า เจิงหลีไม่ดังเลยล่ะ?”
โจวซวิ่นเงยหน้าขึ้นมองเซียวหลิงแวบหนึ่ง “เรื่องนี้ ก็เกี่ยวกับจางจื่ออี๋นั่นแหละ”
“น่าฟัง ชอบฟัง เล่ามาละเอียดๆ เลย!” เซียวหลิงมองโจวซวิ่นด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น
“เรื่องนี้มันนานมาแล้ว จงซี่มีธรรมเนียมอย่างหนึ่ง คือห้ามรับงานแสดงระหว่างเรียน รู้ใช่ไหม?”
“รู้สิ ผมเคยได้ยินสาวๆ จงซี่พูดถึง เหมยถิงคนนั้นเหมือนจะลาออกเพราะเรื่องนี้แหละ”
“แกนี่มันเส้นสายกว้างจริงๆ นะ แม้แต่สาวๆ จงซี่ก็ไม่เว้น บ้าเอ๊ย” โจวซวิ่นกลอกตาใส่เซียวหลิง “จริงๆ แล้วจงซี่อนุญาตให้รับงานแสดงได้ตอนปีสามปีสี่ เพราะเมื่อเทียบกับการเรียนแล้ว โอกาสในวงการนี้ก็สำคัญเหมือนกัน”
“ตอนนั้นผู้กำกับจางอี้โหมวมีหนังเรื่องหนึ่งต้องการหานางเอก ตอนนั้นเจิงหลีเป็นหนึ่งในแปดนางพญา มีชื่อเสียงอยู่บ้าง เลยได้ลงหนังสือพิมพ์ พอดีจางอี้โหมวเห็นเข้า”
“จางอี้โหมวไปหาเจิงหลีที่จงซี่ด้วยตัวเอง แต่ตอนนั้นเจิงหลีกลับบ้านพอดี จางจื่ออี๋ได้เจอกับจางอี้โหมว ก็เลยเกิดความคิดขึ้นมา แย่งบทของเจิงหลีไป”
“เรื่องหลังจากนั้นแกก็น่าจะรู้แล้ว จางจื่ออี๋กลายเป็นดาราดังระดับโลก ส่วนเจิงหลี...จิ๊ๆ (เสียงจิ๊ปาก) พลาดโอกาสครั้งสำคัญนี้ไป” โจวซวิ่นเบ้ปาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ “สองคนนี้ยังอยู่หอเดียวกัน เป็นเพื่อนสนิทในห้องเดียวกันด้วยนะ”
เซียวหลิงลูบคาง “พวกผู้หญิงอย่างพวกคุณนี่มันแก่งแย่งชิงดีกัน ไม่เหนื่อยกันบ้างเหรอ”
โจวซวิ่นหัวเราะเยาะ “เพราะงั้นฉันถึงไม่ชอบเธอมาตลอด ควรจะพูดว่าในบรรดาสี่ดาราสาวดาวรุ่ง สามคนร่านๆ นั่น ทั้งจางจื่ออี๋, จ้าวเวย, สวีจิงเหล่ย ฉันไม่ชอบใครสักคน”
เซียวหลิงถามด้วยความสงสัย “ผมได้ยินมาว่าสวีจิงเหล่ยชอบไปยุ่งกับสามีคนอื่นเหรอ?”
โจวซวิ่นพยักหน้า “ขอแค่ เป็นผู้กำกับที่เคยร่วมงานกับเธอ ไม่มีใครที่เธอไม่ไปยุ่งด้วย นังร่าน ไม่ใช่คนอื่นใส่ร้ายเธอหรอก เธอเป็นคนแบบนั้นจริงๆ”
ดวงตาของเซียวหลิงเป็นประกาย “ผมต้องรีบไปร่วมงานกับสวีจิงเหล่ยสักครั้งแล้ว ช้าไปเดี๋ยวเธอจะหมดช่วงสวยซะก่อน!”
โจวซวิ่นถึงกับร้อนใจ “เธอเป็นศัตรูของฉันนะ แกอยู่ข้างไหนกันแน่?”
“ดูสิ ร้อนใจอีกแล้ว ผมก็แค่จะช่วยพี่ระบายความโกรธไม่ใช่เหรอ พี่ชายไม่ช่วยพี่แล้วใครจะช่วย?”
“ไปตายเลย!” นิ้วกลางของโจวซวิ่นชำนาญขึ้นเรื่อยๆ
“ว่าแต่นายถามถึงเจิงหลีทำไม?”
“ก็ชวนเธอมาแสดงหนังไง จะทำอะไรได้อีกล่ะ?”
โจวซวิ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “นายอยากให้เจิงหลีแสดงบทคุณครูผู้หญิงคนนั้นเหรอ?”
เซียวหลิงยกนิ้วโป้งให้ “สมกับที่เป็นสี่ดาราสาวดาวรุ่ง มืออาชีพจริงๆ ในเมื่อรู้จักก็ช่วยโทรไปชวนให้หน่อยสิ”
โจวซวิ่นประหลาดใจ “ทำไมนายไม่โทรเองล่ะ? โอกาสดีๆ แบบนี้กลับไม่คว้าไว้?”
“จีบสาวจะใช้วิธีเดียวกันได้ยังไง? ผู้หญิงบางคน กางเกงในยังไม่ทันถอด เธอก็รู้แล้วว่าจะต้องเข้ามาเลีย แต่ผู้หญิงบางคน ต้องค่อยๆ เล่นเกมจีบ คุยกันแบบโรแมนติก” เซียวหลิงเหลือบมองโจวซวิ่นแวบหนึ่ง “คนโสดอย่างคุณ จะไปเข้าใจอะไร”
“ดูถูกใครกันแน่?!” โจวซวิ่นร้อนใจขึ้นมาทันที เอาหน้าอกแบนๆ ขี่หน้า กดทับลงบนตัวเซียวหลิง
สุดท้ายเธอก็ยังช่วยเซียวหลิงโทรศัพท์ไปอยู่ดี เจิงหลีเป็นหนึ่งในนักแสดงไม่กี่คนที่เธอชื่นชม นี่ถือเป็นโอกาสที่ดี
เจิงหลีรับปากทางโทรศัพท์ทันที นอกจากนี้ โจวซวิ่นยังช่วยเซียวหลิงจัดการเรื่องจั่วเสี่ยวชิงที่จะมารับบทเป็นภรรยาให้เรียบร้อย โดยไม่ให้เซียวหลิงมีโอกาสได้ขึ้นเตียง
เซียวหลิงถึงกับพูดไม่ออก คุณจะมาป้องกันเรื่องบ้าอะไรกัน อยู่ในกองถ่ายเป็นเดือนๆ ถึงตอนนั้นฉันอยากจะเข้าห้องใครก็เข้าได้สบายๆ อยู่แล้ว
ให้ตายสิฉันนี่มัน!
...
สองสัปดาห์ต่อมา สมาชิกกองถ่ายทุกคนก็มาพร้อมหน้า มีหัวอี้เป็นต้นไม้ใหญ่คอยหนุนหลัง การดำเนินงานจึงราบรื่นมาก หัวอี้ส่งโปรดิวเซอร์มาคนหนึ่ง ทำหน้ายิ้มแย้มกับเซียวหลิง แต่ไม่เข้ามายุ่งอะไรเลย เพราะประธานหวังใหญ่สั่งมาแล้วว่าไม่ต้องยุ่งอะไรทั้งนั้น แทบอยากจะให้เซียวหลิงสร้างเรื่องให้วุ่นวาย โปรเจกต์นี้จะล้มเหลวก็ไม่เป็นไร บุญคุณของหลัวเหวินเซิงจะได้ยิ่งใหญ่ขึ้นไปอีก
เซียวหลิงก็ได้พบกับเจิงหลีในการอ่านบทรอบกองถ่าย ใครๆ ก็ว่าเจิงหลีไม่ขึ้นกล้อง ตอนนี้พอเห็นตัวจริงแล้ว ข่าวลือไม่ผิดเลย เธอไม่ขึ้นกล้องจริงๆ ตัวจริงสวยกว่าในกล้องมาก ด้วยความสวยระดับนี้ของเจิงหลี ทั้งวงการบันเทิงก็คงมีแค่ฟ่านปิงปิงเท่านั้นที่พอจะสู้ได้ หลิวอี้เฟยยังด้อยกว่านิดหน่อย เพราะอย่างไรเสียเธอก็ยังเด็กอยู่ ยังไม่โตเต็มที่
จั่วเสี่ยวชิงก็ไม่เลว มีออร่าของภรรยาที่อ่อนโยนและเป็นแม่บ้านแม่เรือน รักเลยรักเลย
ความเจ็บแปลบแล่นเข้ามาที่เอว เซียวหลิงไม่ต้องดูก็รู้ว่าต้องเป็นหยางมี่ที่หึงหวงอีกแล้ว แต่ยัยนี่ก็ฉลาด ไม่แสดงอาการหึงหวงต่อหน้าคนอื่น ให้เกียรติเขาเสมอ ดังนั้นเซียวหลิงก็เลยยอมทนเธอ
การอ่านบทรอบกองถ่ายดำเนินไปอย่างเป็นเรื่องเป็นราว ตอนเย็นเซียวหลิงก็เลี้ยงข้าวนักแสดงทุกคนในกองถ่าย แน่นอนว่าคนจ่ายเงินคือหยางมี่ เงินหนึ่งหมื่นที่เหลืออยู่ของเซียวหลิง เอาไปซื้อของขวัญให้เธอหมดแล้ว ตอนนี้เขาไม่มีเงินเหลือเลยสักบาท เดิมทีก็สามารถเบิกจากกองถ่ายได้ แต่เพิ่งจะเริ่มต้นก็ทำแบบนี้ มันไม่เหมาะสม
“ผู้กำกับ สวัสดีค่ะ ฉันจั่วเสี่ยวชิง”
“ฉันเจิงหลีค่ะ”
จั่วเสี่ยวชิงกับเจิงหลีมาชนแก้วกับเซียวหลิงพร้อมกัน ในกองถ่ายน่ะ ผู้กำกับใหญ่ที่สุด จะเด็กหรือไม่เด็กก็ช่าง อย่างไรเสียก็ใหญ่ที่สุด
ตอนจับมือ เซียวหลิงก็ถือโอกาส สัมผัสสภาพผิวของทั้งสองคน อืม...เนียนนุ่มมาก ต้องสบายมากแน่ๆ
“พี่เสี่ยวชิงกับพี่หลีมาได้ ถือว่ามาช่วยผมแล้ว ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้หรอกครับ พวกพี่ดื่มน้ำผลไม้ก็ได้” เซียวหลิงไม่สนใจคำคัดค้านของทั้งสองคน บังคับให้พวกเธอเปลี่ยนเป็นน้ำผลไม้ แล้วชนแก้วกัน
การกระทำนี้ทำให้ความประทับใจของหญิงสาวทั้งสองที่มีต่อเขาเพิ่มขึ้นไม่น้อย ทั้งสองคนไม่ค่อยดื่มเหล้าอยู่แล้ว เมื่อกี้ที่ดื่มก็เป็นน้ำผลไม้ ตอนที่มาชนแก้วถึงได้เปลี่ยนเป็นแก้วเหล้า ไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น หน้าตาหล่อขนาดนี้ แถมยังเด็ก ไม่คิดว่าใจจะละเอียดอ่อน แถมยังอ่อนโยนอีกด้วย มีแต่ข้อดีเต็มไปหมด ในใจของหญิงสาวทั้งสองอดที่จะรู้สึกหวั่นไหวไม่ได้
หยางมี่ที่อยู่ข้างๆ มองเห็นทุกอย่าง แอบเบ้ปากในใจ ทำตัวเป็นคนดี รอให้ถึงตอนอยู่บนเตียง พวกเธอจะรู้ธาตุแท้ของเจ้านี่เอง
ริมฝีปากแดงระเรื่อ หยางมี่จิบเหล้าไปอึกหนึ่ง ในดวงตาเต็มไปด้วยเสน่ห์ คืนนี้เธอเตรียมของไว้เยอะแยะเลย เตรียมจะให้เจ้านี่ได้เปิดหูเปิดตา...
[จบตอน]